Προς Ναυτιλομένους

Στο blog αυτή τη στιγμή μπορείτε να βρείτε κάποια από τα άρθρα (τόσο σε έντυπα, όσο και στο internet) και τις μεταφράσεις μου, τα φανζίν τα οποία έχω βγάλει ή στα οποία έχω συμμετάσχει, καθώς και πληροφορίες για το μικρό συγγραφικό μου έργο, πατώντας τα αντίστοιχα λήμματα κάτω από τη Βιβλιοθήκη. Για το Παραμυθόγραμμα δεν έχετε παρά να πατήσετε το link ή το αντίστοιχο λήμμα στις Καρτέλες. Αν πατήσετε εδώ θα μεταφερθείτε στο Flickr μου, όπου έχω βάλει λίγες μόνο φωτογραφίες, αλλά σκοπεύω σύντομα να το εμπλουτίσω.

Ο ΕΘΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΡΙΣΤΙΑΝ ΑΜΠΡΟΖ #1: Η Αγάπη σου μου Fhtagn (Εκδόσεις Nightread)

Είναι κάπου δέκα μέρες που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το νέο μου πόνημα (νουβελέτα, σύμφωνα με τρέχοντες ορισμούς και τον αριθμό λέξεων), το πρώτο στη σειρά του ΕΘΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΚΡΙΣΤΙΑΝ ΑΜΠΡΟΖ, με τίτλο “Η Αγάπη σου μου Fhtagn”, από το παράρτημα Nightread των εκδόσεων Ars Nocturna. Δεδομένου του μικρού του μεγέθους, δεν θα ήθελα να πω περισσότερα από αυτά που λέει το οπισθόφυλλο:

Νέα Ορλεάνη: πρόθυμη, ατίθαση, γεννημένη από πόρνες και μαχαιροβγάλτες∙ ξαναγεννημένη μέσα από την κρύα μήτρα της καταιγίδας. Στους δρόμους της άφησαν τα χνάρια τους μουσικοί, ζωγράφοι και συγγραφείς∙ μάγισσες, γκάνγκστερ και σαδιστικοί φονιάδες. Όλοι τους γλεντζέδες. Από τις αλέες και τα καταγώγια, μέχρι τις γιορτινές λεωφόρους και τα πολύφωτα μπαρ της, τριγυρνούν θεοί και δαίμονες, ήρωες και τέρατα∙ και πράγματα τόσο εξώκοσμα που αψηφούν κάθε περιγραφή. Ανάμεσά τους κι ένας χλωμός άντρας με κατάμαυρα μαλλιά: τέρας, όσο και τζέντλεμαν∙ κυνηγός τεράτων, όσο κι εθισμένος στο άγγιγμα των Ακατανόμαστων Θεών. Πάντοτε ανικανοποίητος, ακροβατεί μεταξύ του χιούμορ και της τρέλας, αναζητώντας το χαμένο τίμημα της ύπαρξής του: την ανθρώπινη ευφορία.

Love in Fhtagn - Cover

Ο επικίνδυνος αυτός άντρας είναι προφανώς ο Κριστιάν Αμπρόζ, το οποίο παλιοί φίλοι και γνωστοί μου έχουν συναντήσει πριν από δέκα με δεκαπέντες χρόνια σε μια πιο ανεπίσημη εκδοχή. Ωστόσο, το αληθινά ενδιαφέρον (κατά τη γνώμη μου) είναι η πρόσφατη πορεία του προς την έκδοση. Πριν από κάποιο καιρό, είχα βαλθεί να κάνω ένα συγγραφικό πείραμα, δοκιμάζοντας να γράψω μια ιστορία lovecraftικής υφής, από την παραληρηματική σκοπιά εκείνου που σταδιακά έχανε το μυαλό του, εμπλεκόμενος με τις ακατανόμαστες κοσμικές δυνάμεις. Υπ’ αυτήν την έννοια, τίποτε πρωτότυπο. Το αληθινό ερώτημα που είχα θέσει στον εαυτό μου, ήταν κατά πόσο μπορούσα να κάνω κεντρικό το ερωτικό στοιχείο που τόσο απουσιάζει από το προσοδοφόρο έδαφος του Lovecraft, δίχως να υποπέσω σ’ ένα απλό πορνογράφημα.

Christian - 00. - BW

Ο Κριστιάν Αμπρόζ.

Έκανα κάποιες δοκιμές σε αγγλικό χειρόγραφο, το άφηνα, επέστρεφα περιστασιακά και διόρθωνα. Το πείραμα έληξε, έβγαλα κάποια συμπεράσματα δίχως να είμαι απόλυτα ικανοποιημένος κι ύστερα ασχολήθηκα με άλλα πράγματα, όπως συνήθως συμβαίνει. Το χειρόγραφο ωστόσο έμεινε, με αρχικό τίτλο “Love in Fhtagn” (το περίφημο lovecraftικό “fhtagn” προφέρεται είτε “φτέιν”, οπότε εδώ το λογοπαίγνιο ήταν με το “love in vain”, είτε “φτάιν'”, που οδήγησε στον τελικό τίτλο).

Φτάνουμε λοιπόν στον Γενάρη του 2016 και τη βραδιά των Reflections στη Death Disco, αφιερωμένη στα 100 χρόνια από την πρώτη δημοσίευση του Lovecraft. Ο Γιώργος Σαφελάς μ’ έχει προσκαλέσει να συμμετάσχω κι έχω κάνει πια συνήθειο ν’ αφηγούμαι ιστορίες, όσο πιο κοντά μπορώ στο θέμα, ή αν δεν έχω κάτι κατάλληλο, να κάνω κάποια παρουσίαση. Ρέποντας αρχικά προς την παρουσίαση κι εκεί που σκαλίζω βιβλία και χαρτιά ψάχνοντας έμπνευση, πέφτω πάνω στο χειρόγραφο. Είναι μεγάλος ο πειρασμός, μεγάλος κι ο δισταγμός. Έχω μεγάλη αγάπη στον Lovecraft και γνωρίζοντας πόσο αυστηρός κριτής θα ήμουν εγώ απέναντι σε κάποιον που μπορεί να επιχειρούσε κάτι παρόμοιο, σκέφτομαι πως ίσως το παρατραβάω το σκοινί. Από την άλλη, όμως, η φωνή της Μάνιας Μαράτου που μας έλεγε πάντοτε να δοκιμάζουμε πράγματα στην αφήγηση, αλλιώς δε θα μαθαίναμε τι άλλο λειτουργεί, με πείθει να κάνω το απονενοημένο.

Αλλάζω λίγο τη δομή, η αφήγηση γίνεται σε τρίτο πρόσωπο, οι δύο ντετέκτιβ που είχα ως απλά “εργαλεία” για την παρουσίαση της ιστορίας, γίνονται χαρακτήρες, η ιστορία γίνεται μίγμα τρόμου και νουάρ. Στη διάρκεια της αφήγησης, υπέρμετρα πολύπλοκες φράσεις και υπερβολικές περιγραφές, αντανακλαστικά εξαφανίζονται. Την ώρα που αφηγούμαι, το μυαλό μου καταγράφει τι λειτουργεί και τι όχι. Προς μεγάλη ανακούφιση και χαρά μου, το δεύτερο πέιραμα μοιάζει επιτυχές – δε θα με κρεμάσουν σε κάποιο πλοκαμοφόρο ικρίωμα.

Την ώρα της αφήγησης, ο Άρης Λάμπος σκιτσάρει τον Κριστιάν και τον Ζαν Μπατίστ, καθώς και μια πρώτη εκδοχή της Σέμπα Ζουλί. Είμαι πιο χαρούμενος από Ψαρόμορφο στο Innsmouth. Αργότερα μες στη βραδιά, με πλησιάζουν ο Κώστας Κότσιας και η Μαρία Γιακανίκη από την Ars Nocturna: με ρωτούν αν έχω κι άλλες τέτοιες ιστορίες. Τους απαντώ πως έχω σκαριφήματα και σελίδες επί σελίδων σημειώσεων. Γίνεται μια πρώτη κουβέντα για πιθανή έκδοση στο παράρτημα Nightread του εκδοτικού.

ο εθισμος του Κριστιαν αμπροζ 07mod

~1870: Ο Κριστιάν συναντά στη Νέα Ορλεάνη τον Σάμιουελ Κλέμενς, κατά κόσμον Μάρκ Τουέην.

Μες στους επόμενους μήνες, αφηγήθηκα άλλες δύο τέτοιες ιστορίες (που, καλώς εχόντων των πραγμάτων, θ’ ακολουθήσουν εκδοτικά), πάντοτε με αφορμή τα Reflections και πάνω στις συζητήσεις με τη Μαρία και τον Κώστα, έπεσε η ιδέα αντί για συλλογή, τουλάχιστον η πρώτη ιστορία να βγει σε μορφή περιοδικού pulp, οπότε θα μπορούσε να βγει και πολύ νωρίτερα απ’ ότι π.χ. το φθινόπωρο. Κάπου στην πορεία και μέσα από κουβέντες με τον Άρη Λάμπο, ψηθήκαμε (αμφότεροι) να κάνει το εξώφυλλο και μερικές εικονογραφήσεις για το εσωτερικό. Αυτό το “μερικές” κατέληξε να φτάσει τον αριθμό 18 (!), τις οποίες ο Άρης φιλοτέχνησε υπό δοάφορες αλλόκοτες συνθήκες, αλλά με ιδιαίτερο κέφι.

Εντωμεταξύ, ο τίτλος που είχα χρησιμοποιήσει μισο-αστεία στην ελληνική αφήγηση, “Η Αγάπη σου μου Fhtagn” (ηχητικά, “Η Αγάπη σου μου Φτάιν'”, κατέληξε να μου αρέσει τόσο που επέμεινα να τον κρατήσουμε.

Μια εβδομάδα πριν την έκδοση, μετά από διορθώσεις και προτάσεις της Μαρίας Γιακανίκη (πάνω σε ένα κείμενο διπλάσιου τελικά μεγέθους, προκειμένου να στηθεί το υπόβαθρο και η ατμόσφαιρα της Νέας Ορλεάνης), η Βάλια Καπάδαη παίρνει το υλικό στα χέρια της και με σημείο έναρξης μια από τις εικονογραφήσεις του Άρη, συνθέτει ένα εξώφυλλο αντάξιο του υγρού, σηπτικού βάλτου που περικλείει τη Νέα Ορλεάνη – και φυσικά επιμελείται αστραπαιάια την τελική νουβελέτα. Αντί για pulp, έχει τελικά μορφή μικρού βιβλίου τσέπης, το οποίο παρουσιάστηκε στο 3ο “Με Πενάκι και Σκαπάνη”.

Για να μην φλυαρήσω περαιτέρω, ήταν μια διαδικασία που πέρασε από το γραπτό, στο προφορικό και πάλι πίσω, με το κείμενο να υποβάλλεται στη δοκιμασία κοινού, εικονογράφου κι εκδοτών, για να φτάσει τελικά στους αναγνώστες – και είμαι κάτι παραπάνω από χαρούμενος με το αποτέλεσμα. Τα σχόλια, πλέον, δικά σας.

Καλή αναγνωση,

Α.Μ.

ΤΟ ΑΜΟΝΙ ΠΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΑ (Εκδόσεις Mamaya)

Τη Δευτέρα κυκλοφόρησε το βιβλίο μου, με τίτλο ΤΟ ΑΜΟΝΙ ΠΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΑ. Μαζί με τα ΠΝΕΥΜΑΤΑ της Ευθυμίας Ε. Δεσποτάκη, αποτελεί το “εναρκτήριο λάκτισμα” της σειράς “Άρπη” των Εκδόσεων Mamaya, μια προσέγγιση της λογοτεχνίας του φανταστικού με ελληνικό πρόσημο. Το βιβλίο αποτελεί μια εκδοχή του λεγόμενου Ταξιδιού του Ήρωα, με τη διαφορά πως ο αφηγητής δεν είναι, ούτε προσπαθεί να γίνει ήρωας. Είναι ένας άνθρωπος που ανακαλύπτει σχεδόν τυχαία τη δύναμη των ιστοριών και περπατά ανάμεσα σε δύο κόσμους για να τις κάνει κτήμα του. Είναι επίσης ένας φαντασιακός στοχασμός πάνω στη φύση των ιστοριών και του παραμυθά. Κατά μία έννοια, είναι ο δρόμος που οδηγεί τον λεγόμενο “ιδανικό ακροατή” να γίνει παραμυθάς κι ο ίδιος.

To Amoni - Cover Final

Η ιστορία ξεκινά με πραγματικά γεγονότα, πριν από δεκατρία χρόνια (που έγιναν δεκατέσσερα μέχρι να τελειώσω το βιβλίο και να τυπωθεί), σ’ ένα μικρό χωριό της Χίου. Μέσα παρελαύνουν πραγματικοί άνθρωποι, που έυκολα θ’ ναγνωρίσουν τους εαυτούς τους, είτε όπως τους αντιλαμβάνονται, είτε όπως τους αντιλήφθηκα εγώ. Τα γεγονότα και οι άνθρωποι αυτοί αποτελούν σημείο έναρξης, σταθμούς και βοηθούς σε αυτό το ταξίδι από το Εδώ  στο Εκεί και πάλι πίσω. Στο δρόμο απάνω, μέσα στην ιστορία, ακούγονται άλλες ιστορίες: μία τη λέει ένας αναμαλλιασμένος άνδρας σε μια πλατεία, μία τη σφυρηλατεί ο αφηγητής του ταξιδιού πάνω στο Αμόνι που Τραγουδά, τις υπόλοιπες… ε, αυτό θ’ αφήσω να το ανακαλύψει ο ανγνώστης μόνος του.

Τις ιστορίες αυτές – παραμύθια, μύθους, αστικά παραληρήματα – τις έφτιαξα στο διάστημα των τελευταίων πέντε ετών – και λέω “τις έφτιαξα”, διότι μερικές πρώτα τις έγραψα και μετά τις αφηγήθηκα, όπως τον “Φαμπούλ-Σα” και τη “Σφυρήλατη Καρδιά”, τις περισσότερες πρώτα τις αφηγήθηκα και μετά τις κατέγραψα, προσπαθώντας να διατηρήσω στο κείμενο το πώς ακούγονταν, όπως το “Αλύχτισμα των Σκύλών” και  το “Γκρίζο Μαχαίρι”, του οποίου ένα μικρό απόσπασμα πόσταρα κάποτε εδώ. Είναι και μερικές που δεν έχουν ακουστεί ποτέ, έχουν όμως ίσως διαβαστεί.

Σε μια συζήτηση γύρω από το βιβλίο και πώς μπορεί να περιγραφεί με απλά λόγια, κάποιος μου είπε “σαν τις Χίλιες και Μία Νύχτες”. Υπό την έννοια πως υπάρχουν ιστορίες η μία μες στην άλλη, ίσως. Κατά τα άλλα, δεν θα τολμούσα ποτέ να συγκρίνω τα δύο, ούτε έχουν οι δικές μου ιστορίες τον εκπληκτικό ερωτισμό της Ανατολής. Παρόλο που μπορεί να ερμηνευτεί με πολλούς τρόπους, νομίζω η φράση που αποδίδει ορθότερα το πνέυμα του βιβλίου είναι η ακόλουθη:

 “Όλα όσα μας συμβαίνουν, μόλις περάσει η στιγμή τους, είναι απλά ιστορίες, τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο”.

Καλή ανάγνωση…

Α.Μ.

ΜΙΣΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ (Εκδόσεις Μεταίχμιο)

2016-03-09 - Half A King - Cover - GreekΠριν από δύο περίπου εβδομάδες κυκλοφόρησε η νέα μου μετάφραση, ΜΙΣΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ, το πρώτο βιβλίο των ΧΡΟΝΙΚΩΝ ΤΗΣ ΤΣΑΚΙΣΜΕΝΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ από τον Joe Abercrombie. Στο χώρο του fantasy, ο Abercrombie είναι ιδιαίτερα γνωστός για βιβλία όπως το FIRST LAW TRILOGY, RED COUNTRY, THE HEROES και άλλα, με βασικό χαρακτηριστικό τις απίστευτες ανατροπές, καθώς και το γεγονός πως στους κόσμους και τους χαρακτήρες του, το κοινώς θεωρούμενο ως “καλό” αποτελεί μια πενιχρή μειοψηφία. Ωστόσο, πάνω σε αυτούς τους σχεδόν θανάσιμα ατελείς κόσμους και χαρακτήρες, καταφέρνει να χτίσει μια μυθοπλασία με εκπληκτικό βάθος, όπου οι ήρωες είναι πιο πειστικοί, διότι ο αναγνώστης τους χρίζει ήρωες γνωρίζοντας πρώτα και κύρια τις φρικιαστικές τους ατέλειες.

Στον ΜΙΣΟ ΒΑΣΙΛΙΑ, ο Abercrombie αντιστρέφει την προσέγγιση, ξεκινώντας με πρωταγωνιστή τον Yarvi, ο οποίος είναι θεμελιακά καλός, αλλά με ένα παραμορφωμένο χέρι που σε μια κοινωνία δύναμης και εύρωστων πολεμιστών τον καθιστά απεχθή, ιδιαίτερα στον βασιλιά πατέρα του. Όταν αυτός ο κατ’ επανάληψη αποκαλούμενος σακάτης καλείται απρόσμενα να επωμιστεί ο ίδιος το ρόλο του βασιλιά, θα ξεκινήσει κάτι που από πολλές απόψεις θυμίζει το αρχετυπικό ταξίδι του ήρωα, ιδωμένο από ένα πρίσμα σκληρότητας και απανθρωπιάς, όπου η θεωρητική ευστροφία του πρωταγωνιστή πρέπει να μετατραπέι σε θανάσιμη δεξιότητα.

Από βασιλιάς, σκλάβος κι ο δρόμος πρέπει να κλείσει κύκλο, με έναν όρκο που ‘ναι πάνω του ζυγός και μέσα του βουκέντρα. Ο ήρωας πάντα γυρνά εκεί απ’ όπου ξεκίνησε, για πάντα αλλαγμένος.

Α.Μ.

ΟΙ ΔΡΑΚΟΙ: ΜΙΑ ΣΥΝΤΟΜΗ ΙΣΤΟΡΙΑ (Εκδόσεις Αλεξάνδρεια)

Οι Δράκοι - Μια Σύντομη Ιστορία [2015, Εκδόσεις Αλεξάνδρεια]

Πριν από μερικούς μήνες κυκλοφόρησε μια νέα μετάφρασή μου, την οποία δυστυχώς δεν μπόρεσα να παρουσιάσω εδώ λόγω φόρτου εργασίας και στο διάβα του χρόνου, κάπου προστέθηκε στη στοίβα εργασιών “που πρέπει να…”. Δράττομαι λοιπόν μιας σπάνιας και μικρής ανάπαυλας για να σας γράψω δυο λόγια. Το βιβλίο είναι ένα από τα πολλά της σειράς “Μαθη-Μαγικά”, εκ των οποίων έχω μεταφράσει άλλα πέντε. Όπως ακριβώς το γράφει ο τίτλος, πρόκειται για μια επισκόπηση της μυθολογίας, του συμβολισμού και των τοπικών παραλλαγών στο θέμα του δράκου, από τους Βαβυλώνιους μέχρι τους Αβορίγινες, από τις βαθιές ομίχλες του παρελθόντος μέχρι σήμερα, από τους δεινοσαύρους μέχρι τους Δράκους του Κομόντο.

Το βιβλίο εξετάζει τους δράκους μορφολογικά (φίδια, σαύρες, ιπτάμενα η μη, χειμερικά αμαλγάματα κλπ), ιστορικά σε ότι αφορά τις ποικίλες αναφορές τους (θεοί, όπως η Τιαμάτ, θρυλικά τέρατα όπως ο Νίντχογκ, ευεργετικές κυράδες, όπως η γαλλική Βουίβρ) και σημειολογικά στις ποικίλες χρήσεις τους, όπως την αλχημεία, τη γεωμαντία και την εραλδική (την σύνθεση και ερμηνεία μεσαιωνικών οικοσήμων).

Παρόλο που πρόκειται για ένα βιβλιαράκι 60 μόλις σελίδων, καταφέρνει να κάνει μια περιεκτική επισκόπηση, καθώς και να στριμώξει μέσα ένα γεωγραφικό λεξικό σχετικό με τοποθεσίες δράκων (Gazeteer), καθώς και μια σύντομη ανάλυση όλων των ασιατικών.

Για όσους είναι απλά περίεργοι για το γενεαλογικό συνάφι του Smaug και του Glaurung, για όσους θέλουν να δώσουν μια πιο ιστορική / πολιτισμική βάση στις φανταστικές ιστορίες τους, ή απλά όσους έχουν λόξα με τους μύθους και τη λαογραφία, αυτό το βιβλιαράκι έχει κάτι για όλους.

Α.Μ.

Με Πενάκι και Σκαπάνη 2015 #1

Χθες άνοιξε τις πόρτες της η έκθεση-μετά-γιορτής comics, “Με Πενάκι και Σκαπάνη 2015”. Με συμμετοχή από 60 περίπου δημιουργούς, ο φιλόξενος Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων στεγάζει το φεστιβάλ για δεύτερη χρονιά, ενώ ο κήπος του γεμίζει με comics, φιγούρες χαρακτήρων σε κάθε γωνιά, κλαδί και φανοστάτη, prints, βιβλία και άλλες εικαστικές δημιουργίες. Ομιλίες, παραστάσεις, καλή παρέα και γέλια συνθέτουν το βασικό μενού της εκδήλωσης, καθώς βρισκόμαστε για να ξεσκάσουμε, να αλλάξουμε παραστάσεις και να βάλουμε λίγο κατά μέρος την εγχώρια και διεθνή ποιτική που ζούμε (και θα συνεχίσουμε να ζούμε) στο πετσί μας (για να το θέσω σεμνά).

Παρά τη ζέστη, το κουβάλημα, το στήσιμο, τα χλωμά και κουρασμένα πρόσωπα, η διάθεση είναι καλή και το καλαμπούρι καλά κρατεί. Πέρα από την παρουσία μου ελέω comics, απόψε στις 21:30 θα κάνω εκεί και μια παράσταση προφορικής αφήγησης, με ιστορίες από ολούθε κι από πάντοτε. Θα χαρώ πολύ να σας δω εκεί.

Ορίστε και μερικές (πολύ μέτριες) φωτογραφίες, βγαλμένες με το κινητό.

Αυτά προς το παρόν, περισσότερα ελπίζω τις ερχόμενες μέρες.

See you there,

A.M.

« Older entries

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 745 other followers

%d bloggers like this: