Προς Ναυτιλομένους

Στο blog αυτή τη στιγμή μπορείτε να βρείτε κάποια από τα άρθρα (τόσο σε έντυπα, όσο και στο internet) και τις μεταφράσεις μου, τα φανζίν τα οποία έχω βγάλει ή στα οποία έχω συμμετάσχει, καθώς και πληροφορίες για το μικρό συγγραφικό μου έργο, πατώντας τα αντίστοιχα λήμματα κάτω από τη Βιβλιοθήκη. Για το Παραμυθόγραμμα δεν έχετε παρά να πατήσετε το link ή το αντίστοιχο λήμμα στις Καρτέλες. Αν πατήσετε εδώ θα μεταφερθείτε στο Flickr μου, όπου έχω βάλει λίγες μόνο φωτογραφίες, αλλά σκοπεύω σύντομα να το εμπλουτίσω.

ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΚΟΟΛ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ, του Δημήτρη Μαμαλούκα

Όσο υπάρχει αλκοόλ υπάρχει ελπίδαΌσο υπάρχει αλκοόλ υπάρχει ελπίδα by Δημήτρης Μαμαλούκας
My rating: 5 of 5 stars

Αυτό το βιβλίο του Δημήτρη Μαμαλούκα είναι μια σπουδή στις αντιφάσεις. Παρότι λαμβάνει χώρα στο 1993, μοιάζει post-apocalyptic. Παρόλο που είναι στην ουσία μια περιπλάνηση δίχως έγκλημα ή πολλή δράση, έχει έντονα τα στοιχείοα του noir. Παρόλο που δεν ξέρω το γιατί ακριβώς, το καταβρόχθισα ουσιαστικά μέσα σε δυο μέρες.

Θα έλεγα πως είναι μια ασφαλής έκθεση στην πεζή φρίκη ανθρώπων που ζουν πολύ χειρότερα από εμάς, ξεχασμένοι ακόμη κι από τους ίδιους τους τους εαυτούς. Διαβάζοντας το βιβλίο και κυρίως αφήνοντάς το, νιώθει κανείς πολύ καλύτερα για τις δικές του συνθήκες ζωής, για τις δικές του επιλογές, για τα δικά του λάθη.

Έχει επίσης έναν πολύ έντονο, πολύ απτό αισθητηριακό άξονα, με το κρύο, τη βρώμα και τη σήψη να σχηματίζονται ως ύπουλες ψευδαισθήσεις στον αναγνώστη, κατά τρόπο ώστε είναι πολύ ευγνώμων για την κουβέρτα που έχει τυλιγμένη γύρω του κι ένα δωμάτιο που (πιθανώς) να μην μπάζει.

Υπάρχει επίσης και ένα στοιχείο συμβολισμού, όπου ο αφηγητής, ταξιδεύντας και παραμέντοντας για λίγες ημέρες στην τσιμεντένια κόλαση, παρέα με τους καταραμένους, ανακαλύπτει μες στον βούρκο αυτό που αντιλαμβάνεται ως σπάνιο πετράδι και πασχίζει να το πάρει μαζί του, ως άλλος ήρωας σκοτεινού παραμυθιού.

Αυτό το βιβλίο, όμως, κάθε άλλο παρά παραμύθι είναι…

Α.Μ.

View all my reviews

ΜΙΣΟΣ ΚΟΣΜΟΣ (Εκδόσεις Μεταίχμιο)

2016-11-11-half-the-world-cover-greek-smallΠριν από μια εβδομάδα κυκλοφόρησε η νέα μου μετάφραση, ΜΙΣΟΣ ΚΟΣΜΟΣ, το δεύτερο βιβλίο στη σειρά των ΧΡΟΝΙΚΩΝ ΤΗΣ ΤΣΑΚΙΣΜΕΝΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ του Joe Abercrombie. Βρισκόμαστε μερικά χρόνια μετά το πρώτο βιβλίο, με τον σακάτη Πρίγκιπα Yarvi να έχει γίνει πλέον Πατέρας Yarvi, ο πανούργος Θεράπων της Gettland και μέρος του περίπλοκου υφαντού δολοπλοκιών της Τσακισμένης Θάλασσας, μεταξύ του Υψηλού Βασιλέα, των ελάσσονων βασιλέων και του παντοδύναμου Ιερατείου, υπό την σιδηρά, γαντοφορεμένη γροθιά της Μεγάλης Μητέρας Wexen.

Τώρα στο προσκήνιο έρχονται δύο νέα πιόνια του περίπλοκου αυτού παιχνιδιού: η γενναία, άγρια κι επιθετική Thorn Bathu και ο δυνατός, πράος και μύχια ανασφαλής Brand. Ως εκπαιδευόμενοι πολεμιστές, παλεύουν να κερδίσουν μια θέση στην επόμενη επιδρομή του Βασιλιά Ούθιλ, αλλά μια απρόβλεπτη σειρά γεγονότων οδηγεί τη Thorn να κατηγορηθεί για φόνο και τον Brand να χάσει τη θέση του στην επιδρομή, από τη μνησικακία του Δασκάλου των Όπλων. Έτσι μπλέκουν στον ιστό του πανούργου Πατέρα Yarvi, ο οποίος, αναζητώντας συμμάχους για τη χώρα του, ξεκινά ένα ταξίδι προς τη θρυλική Αυτοκρατορία του Νότου, ανεβαίνοντας τον Θεϊκό Ποταμό και κατεβαίνοντας τον Απαγορευμένο. Στο ταξίδι του, εκτός από τη Thorn και τον Brand, έχει ένα πλήρωμα μαχαιροβγάλτες, τον πιστό, φλεγματικό Rulf, την καταζητούμενη μάγισσα Skifr, καθώς και την οικογένεια ενός παλιού συντρόφου…

Νέες ιστορίες πλέκονται με παλιές, νέα πρόσωπα διεκδικούν το πεπρωμένο τους και παλιοί χαρακτήρες μας συστήνονται εκ νέου, σ’ ένα ταξίδι αντάξιο τραγουδιών, γεμάτο αλήθειες που ποτέ δεν αφηγούνται τα τραγούδια, καθώς παρακολουθούμε δυο παιδιά να μαθαίνουν τι σημαίνει να είσαι άντρας, γυναίκα, πολεμιστής και πάνω απ’ όλα, κύριος του εαυτού σου στην Τσακισμένη Θάλασσα!

Κρίνω φρόνιμο να μην πω περισσότερα, αλλά ενα θέλετε μια γεύση ακόμα, πριν πάρετε το βιβλίο στα χέρια σας, μπορείτε να διαβάσετε το κείμενό μου στο site του Μεταίχμιο Young: “Αυτός, ο Κόσμος ο Σκληρός, ο Τόσο Ανθρώπινος”.

Καλή ανάγνωση!

Α.Μ.

ΤΟ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙ ΤΗΣ ΑΒΥΣΣΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΘΑΛΑΣΣΙΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ, του Γιώργου Βορέα Μελά

Το μαργαριτάρι της αβύσσου και άλλα θαλασσινά παραμύθιαΤο μαργαριτάρι της αβύσσου και άλλα θαλασσινά παραμύθια by Γιώργος Βορέας Μελάς
My rating: 4 of 5 stars

Πάει καιρός που έχω διαβάσει και ξαναδιαβάσει το βιβλίο του Γιώργου, σε διαφορετικές περιόδους της ζωής μου και σε διαφορετικές εκδόσεις (τώρα βρίσκεται στην τρίτη του έκδοση, από τις εκδόσεις mamaya πλέον). Την πρώτη φορά, το διάβασα δίχως να γνωρίζω το Γιώργο, επειδή ήταν από τα ελάχιστα αναγνώσματα σύγχρονης (εννοώντας μετά το 2000) ελληνικής λογοτεχνίας που απέδιδαν φόρο τιμής στο λαϊκό παραμύθι και ως μαθητευόμενος, τότε, παραμυθάς, απλά καταβρόχθιζα οτιδήποτε τέτοιο βρισκόταν στο δρόμο μου. Τη δεύτερη φορά, αφού είχαμε γνωριστεί με το Γιώργο, μου χάρισε το αντίτυπο της αναθεωρημένης έκδοσης (ακόμα πριν την εποχή της Άρπης, αλλά σε μια εποχή που είχα ολοκληρώσει την “τυπική” μαθητεία μου ως αφηγητής και είχαμε γνωριστεί στα πλαίσια εκδηλώσεων όπου η αφήγηση και η λογοτεχνία του φανταστικού αποτέλεσαν τη βάση για τις πρώτες συζητήσεις μας).

Τα παραθέτω αυτά για να εξηγήσω πως το βιβλίο του Γιώργου το διάβασα σε κάθε περίπτωση, όχι ως λογοτεχνία του φανταστικού όπως αυτή νοείται συνήθως, αλλά ως μια σύγχρονη παραμυθιακή λογοτεχνία. Ο ιδιόμορφος τρόπος γραφής, η δομή και τα μοτίβα μπορεί να φαντάζουν παράξενα στον “συνηθισμένο” (ας το πούμε) αναγνώστη, αλλά στο δικό μου μάτι είχαν αυτή την αίσθηση προφορικότητας που περιμένεις ν’ ακούσεις από τον αφηγητή, τον ταξιδιώτη που είδαν πολλά τα μάτια του, που άκουσε το τραγούδι των πνιγμένων και τις ιστορίες από τα ίδια τα στόματα των Δρακοβασιλιάδων. Γνωρίζοντας τον Γιώργο, μαθαίνοντας πως ήταν ναυτικός και πως οι ιστορίες αυτές, στην πλειοψηφία τους, γράφτηκαν πράγματι σε μακρινές θάλασσες, είχα το πρίσμα για να τις δω ακόμα καθαρότερα.

Είναι ιστορίες που πράγματι μιλούν για δράκοντες, για γίγαντες, για σκοτεινούς τόπους και νησιά ευλογημένα, όλα θαρρείς βγαλμένα από την “κοινή ελληνική μνήμη” και συνάμα την προσωπική, ανθρώπινη μνήμη του Γιώργου, που με τον τρόπο του μνημονεύει πάντα τη Χίο. Η έλξη και το άλγος που νιώθουν μακριά από τη θάλασσα οι χαρακτήρες είναι η δική του έλξη, το δικό του άλγος, η ανάγκη για το ταξίδι – και σε αυτό το ταξίδι, παίρνει μαζί τον αναγνώστη, που ασφαλής, όσο και ανήμπορος, παρακολουθεί όλα τα φρικτά και θαυμαστά που συμβαίνουν στους ήρωες των ιστοριών.

Είναι επίσης ενδιαφέρον πως όλες οι ιστορίες λαμβάνουν χώρα στο ίδιο “σύμπαν”, στον ίδιο κόσμο. Ακούς σε μια ιστορία για το τραγούδι των πνιγμένων και παρακάτω εξιστορείται το ίδιο το Τραγούδι των Πνιγμένων. Ακούς ξανά και ξανά για τους Δρακοβασιλιάδες κι έρχεται η στιγμή να μάθεις τι ακριβώς συνέβη με αυτούς. Αυτές είναι ορισμένες μόνο από τις “τρίπλες” του βιβλίου, όμως θαρρώ τις υπόλοιπες αξίζει να τις ανακαλύψετε μόνοι σας.

Η παραμυθιακή και μυθολογική υφή των ιστοριών, τους προσδίδουν έναν έντονα ελληνικό χαρακτήρα. Ταυτόχρονα, όμως, για τον άνθρωπο που ξέρει πως οι μύθοι και τα παραμύθια είναι κοινή κληρονομιά όλων των λαών, οι ιστορίες αυτές είναι παγκόσμιες.

View all my reviews

Ο ΕΘΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΡΙΣΤΙΑΝ ΑΜΠΡΟΖ #2: Η Στοργή του Βάλτου (Εκδόσεις Nightread)

Την Πέμπτη που μας πέρασε, κυκλοφόρησε η δεύτερη νουβελέτα μου στη σειρά του ΕΘΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΚΡΙΣΤΙΑΝ ΑΜΠΡΟΖ, με τίτλο “Η Στοργή του Βάλτου”, από το παράρτημα Nightread των εκδόσεων Ars Nocturna.

Ελαφρώς μεγαλύτερη από την προηγούμενη, πάλι όμως μικρού μέγέθους, η ιστορία λαμβάνει χώρα 83 χρόνια νωρίτερα από την πρώτη, στη Νέα Ορλεάνη του 1927. Είναι η εποχή της ποτοαπαγόρευσης, των γκάνγκστερ, των νόμων Jim Crow (νόμοι φυλετικού διαχωρισμού στις Νότιες Πολιτείες των Η.Π.Α.), του Τσάρλεστον και των ξέφρενων πάρτι στους ήχους του γραμμόφωνου. Είναι επίσης η χρονιά της Μεγάλης Πλημμύρας του Μισισιπή και της πρώτης ομιλούσας ταινίας του κινηματογράφου.

bayou-tender-ver-2

Ο κόσμος είναι πολύ διαφορετικός από εκείνον του 2010, το ίδιο κι ο Κριστιάν Αμπρόζ. Ενάμιση χρόνο μετά την εμφάνιση της αινιγματικής Σέμπα Ζουλί, την οποία καταδίωξε ματαίως με μανία, βρίσκεται δίχως κανένα περιστατικό εμφάνισης των Ακατανόμαστων Θεών, δίχως έστω κάποια ενδιαφέρουσα υπόθεση για να ξεχαστεί, κι αυτή η νωθρότητα του μυαλού του τον καθιστά επικίνδυνο… Δίχως και την ευεργετική παρουσία του Ζαν Μπατίστ, ο οποίος θα γεννηθεί σε μισό περίπου αιώνα, ο Κριστιάν είναι αναγκασμένος ν’ ασκεί έναν τεταμένο αυτοέλεγχο, διασκεδάζοντας με μαύρες πόρνες και κρυφακούγοντας τα κουτσομπολιά των μαφιόζων, προς αναζήτηση οποιουδήποτε πράγματος μπορεί ν’ αποσπάσει την προσοχή από τον εθισμό του.

Μια τέτοια νύχτα ξεκινά η ιστορία μας…

bayou-tenderness-material-small

Την ιστορία αυτή επίσης αφηγήθηκα (υπό αρκετά διαφορετική μορφή) αρχικά στα Reflections της Death Disco, με αφορμή ένα σχεδόν εξωφρενικό επιστημονικό δεδομένο: τα πρώτα τεστ εγκυμοσύνης, κατά την εποχή της ιστορίας και για πολλά χρόνια ακόμα, γίνονταν κάνοντας ένεση με τα ούρα της ενδιαφερόμενης σε μια αφρικανική, ονυχοφόρο βατραχίνα…!

05a-%cf%86%ce%b1%cf%81%ce%bc%ce%b1%ce%ba%ce%bf%cf%84%cf%81%ce%b9%cf%86%cf%84%ce%b7%cf%82Δεν θα ήθελα να πω περισσότερα, παρά να ευχαριστήσω για μια ακόμη φορά τον Άρη Λάμπο, που όχι μόνο ολοκλήρωσε την εικονογράφηση πριν ολοκληρώσω το κείμενο, αλλά οι εικόνες του διαμόρφωσαν την εμφάνιση ορισμένων από τους χαρακτήρες, για τους οποίους δεν του είχα δώσει περιγραφή, παρά μόνο ιδιότητες, όπως ο φαμακοποιός Δρ. Πωλ Άμπελαρντ. Περαιτέρω ευχαριστίες πάνε στη Μαρία Γιακανίκη των εκδόσεων Nightread, για την ταχύτατη επιμέλειά της, καθώς και (όπως πάντα, πλέον) στη Βάλια Καπάδαη, που έστησε όλο το βιβλίο σε χρόνο dt, που λέμε ορισμένοι.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ επίσης στον Περικλή Μποζινάκη και τον Γιώργο Βορέα Μελά, που συνεισέφεραν την εντυπωσιακή παρουσία και τα λόγια τους στην πρώτη παρουσίαση του βιβλίου, τη νύχτα της 27ης Οκτωβρίου – την ίδια νύχτα που εκανε τον τελευταίο του φόνο ο “Πελεκητής” της Νέας Ορλεάνης…

Υπάρχουν ακόμα πολλές ιστορίες να ειπωθούν για τον Κριστιάν Αμπρόζ, καθώς θα βυθιζόμαστε όλο και περισσότερο στο μακραίωνο παρελθόν του, το οποίο καθόρισε με τόσο αλλόκοτους τρόπους το μέλλον του.

Ως τότε, φοβού τη… “Στοργή του Βάλτου”!

Α.Μ.

ΠΝΕΥΜΑΤΑ, της Ευθυμίας Ε. Δεσποτάκη (Εκδοσεις Mamaya)

Πνεύματα: Μια ιστορία της πικρής στροφήςΠνεύματα: Μια ιστορία της πικρής στροφής by Ευθυμία Δεσποτάκη
My rating: 5 of 5 stars

Πάει αρκετός καιρός που τελείωσα το βιβλίο της Ευθυμίας, όμως μόλις τώρα βρέθηκε λίγος χρόνος να γράψω κάποια λόγια. Θα ξεκινήσω με μια παραδοξότητα: στη δική μου αντίληψη, μια από τις μεγαλύτερες αρετές ενός βιβλίου φαντασίας, είναι να ‘ναι πιστευτό, πράγμα που αμέσως εγείρει ερωτήματα κι ενστάσεις όπως, “μα δράκοι, μαγεία, τέρατα κλπ. κλπ.” Δεν το εννοώ όμως έτσι. Το εννοώ στα πλαίσια της ρήσης: “όλα τα παραμύθια είναι ψέματα κι όλα λένε την αλήθεια”. Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι αν τα γεγονότα είναι αληθινά η αληθοφανή, αλλά αν η όποια, όσο κι εξωφρενική τους περιγραφή, περικλείει μια ή περισσότερες αλήθειες, τις οποίες υπηρετεί ο συγγραφέας.

Τα “Πνεύματα” της Ευθυμίας Δεσποτάκη το κάνουν αυτό με ιδιαίτερη ευσυνειδησία. Ο κόσμος, μια φαντασιακή αντανάκλαση της Ελληνιστικής Περιόδου των Επιγόνων, δεν είναι απλά θεμελιωμένος πέτρα-πέτρα κατά τρόπο που πείθει η ύπαρξή του, αλλά ενταγμένος σ’ ένα κοσμογονικό πλαίσιο που επιτρέπει να έχει πραγματικά υπάρξει, ή να υπάρξει όταν ο κόσμος μας βρεθεί σε μια επόμενη, δική του Πικρή Στροφή.

Οι χαρακτήρες, έπειτα, δεν υπάρχει καμία στιγμή που δίνουν την αίσθηση ότι είναι προϊόντα “αυτόματης γένεσης”, αλλά έχουν δομηθεί και παρουσιάζονται σαν προϊόν των εμπειριών τους: δεν είναι ηθοποιοί που απλά βγαίνουν στη σκηνή για λίγες σελίδες, προς τέρψιν του αναγνώστη κι ύστερα επιστρέφουν σαν ανδρείκειλα σε κάποιο αποθηκευτικό χώρο, περιμένοντας την επόμενη παράσταση. Έχουν σάρκα και οστά, πόνους, πίκρες και σώψυχα που πρέπει πρώτα να αποδεχτούν και ν’ αντιμετωπίσουν οι ίδιοι, πριν μπορέσουν ν’ ανοιχτούν μεταξύ τους, όταν κι εφ’ όσον είναι δυνατόν να συμβεί.

Οι θεοί, τέλος, που αποτελούν μια ξεχωριστή κατηγορία από τους υπόλοιπους χαρακτήρες, αντανακλούν, κατ’ εικασία δική μου, δύο ιστορικές και φιλοσοφικές προσεγγίσεις. Οι γνώριμοι θεοί, όπως οι θεοί του αρχαιοελληνικού κι ελληνιστικού κόσμου, δεν δρουν απλά “ανθρώπινα”, αναγνωρίσιμα, αλλά κυριολεκτικά περπατούν ανάμεσα στους ανθρώπους, μονάχα κατ’ επίφασιν κρυμμένοι. Κατ’ ουσία, αντανακλούν την ίδια την ανθρωπότητα που τους λατρεύει. Οι άλλοι θεοί όμως, οι μη γνώριμοι, είναι ανεξιχνίαστοι, οδηγούν με την ίδια ευκολία στην έκσταση ή στην τρέλα, είναι φαινομενικά συνάμα παντογνώστες και ανόητοι, όπως αυτό φαίνεται στα μάτια των θνητών, που πασχίζουν να ερμηνέψουν τις βουλές τους με ακατάλληλα εργαλεία.

Σε τελική ανάλυση, πέρα από αυτά και άλλα πολλά στοιχεία που διέπουν τη δομή και την πλέξη του κόσμου, το βιβλίο είναι επίσης μια καλοφτιαγμένη περιπέτεια, όπου ένας κατά περίπτωση κυνικός, φιλάργυρος, ευφυής, , αφοσιωμένος και με χαμηλή αυτοεκτίμηση νεαρός, πρέπει να μάθει πώς να γδυθεί την ψυχολογική αρματωσιά με την οποία τον έχουν φορτώσει οι ταλαιπωρίες του, να πάψει να βλέπει τον κόσμο άσπρο-μαύρο και να διεκδικήσει τη θέση του σαν οντότητα ανεξάρτητη από κηδεμόνες, αρχόντισσες, μάγισσες και θεούς.

Αν μη τι άλλο, αν απολαμβάνετε να περιδιαβαίνετε κόσμους γεμάτους όψεις, μυρωδιές και απολαύσεις, που από τις λέξεις στο χαρτί και διαμέσω του νου γαργαλούν φασματικά τις αισθήσεις, προτείνω αυτό το βιβλίο ανεπιφύλακτα.

A.M.

View all my reviews

« Older entries

%d bloggers like this: