Προς Ναυτιλομένους

Στο blog αυτή τη στιγμή μπορείτε να βρείτε κάποια από τα άρθρα (τόσο σε έντυπα, όσο και στο internet) και τις μεταφράσεις μου, τα φανζίν τα οποία έχω βγάλει ή στα οποία έχω συμμετάσχει, καθώς και πληροφορίες για το μικρό συγγραφικό μου έργο, πατώντας τα αντίστοιχα λήμματα κάτω από τη Βιβλιοθήκη. Για το Παραμυθόγραμμα δεν έχετε παρά να πατήσετε το link ή το αντίστοιχο λήμμα στις Καρτέλες. Αν πατήσετε εδώ θα μεταφερθείτε στο Flickr μου, όπου έχω βάλει λίγες μόνο φωτογραφίες, αλλά σκοπεύω σύντομα να το εμπλουτίσω.

Με Πενάκι και Σκαπάνη 2015 #1

Χθες άνοιξε τις πόρτες της η έκθεση-μετά-γιορτής comics, “Με Πενάκι και Σκαπάνη 2015”. Με συμμετοχή από 60 περίπου δημιουργούς, ο φιλόξενος Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων στεγάζει το φεστιβάλ για δεύτερη χρονιά, ενώ ο κήπος του γεμίζει με comics, φιγούρες χαρακτήρων σε κάθε γωνιά, κλαδί και φανοστάτη, prints, βιβλία και άλλες εικαστικές δημιουργίες. Ομιλίες, παραστάσεις, καλή παρέα και γέλια συνθέτουν το βασικό μενού της εκδήλωσης, καθώς βρισκόμαστε για να ξεσκάσουμε, να αλλάξουμε παραστάσεις και να βάλουμε λίγο κατά μέρος την εγχώρια και διεθνή ποιτική που ζούμε (και θα συνεχίσουμε να ζούμε) στο πετσί μας (για να το θέσω σεμνά).

Παρά τη ζέστη, το κουβάλημα, το στήσιμο, τα χλωμά και κουρασμένα πρόσωπα, η διάθεση είναι καλή και το καλαμπούρι καλά κρατεί. Πέρα από την παρουσία μου ελέω comics, απόψε στις 21:30 θα κάνω εκεί και μια παράσταση προφορικής αφήγησης, με ιστορίες από ολούθε κι από πάντοτε. Θα χαρώ πολύ να σας δω εκεί.

Ορίστε και μερικές (πολύ μέτριες) φωτογραφίες, βγαλμένες με το κινητό.

Αυτά προς το παρόν, περισσότερα ελπίζω τις ερχόμενες μέρες.

See you there,

A.M.

A Supernatural Decade, Τρεις Ημέρες Πριν…

…το δημοψήφισμα. Από την ημέρα ανακοίνωσης για το δημοψήφισμα, είναι ίσως η πρώτη φορά εδώ και μια 15ετία που υπάρχει τόσο μαζική ενασχόληση με τα πολιτικά και κοινωνικά τεκταινόμενα. Αυτό είναι το μόνο αδιαμφισβήτητο καλό, όσο κι αν προπαγανδίζουν, όσο κι αν βρίζουν, όσο κι αν μισούν οι μεν τους δε. Όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν πως μισώ την πολιτική. Απεχθάνομαι σχεδόν το σύνολο των Ελλήνων πολιτικών (τους θεωρώ παράσιτα, λαμόγια, αριβίστες, ή στην χειρότερη προδότες) και βλέπω με τη μέγιστη επιφυλακή όλους όσους δεν πέφτουν στην πρώτη κατηγορία. Ακόμα χειρότερες θεωρώ τις κομματικές νεολαίες, οι οποίες καμία θέση δεν έχουν στα ελληνικά πανεπιστήμια και αποτελούν μια από τις μεγαλύτερες πληγές τους.

Τις τελευταίες μέρες, έχω πέσει κι εγώ στην πρέζα να ποστάρω, να ξαναποστάρω, να κάνω Like, να επικοινωνώ ειδήσεις και να κάνω πολιτικές συζητήσεις – πράγματα τα οποία σιχαίνομαι. Ίσως έχει δημιουργηθεί η εντύπωση πως είμαι φανατικός ΣΥΡΙΖΑ/κομμούνι/αντιεξουσιαστής/διπλό πιτόγυρο απ’ όλα. Στην πραγματικότητα, η στάση μου απέναντι στα τεκταινόμενα είναι πολύ πιο απλή. Ξέρω πως το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και οι υμέτεροι έχουν κατακλέψει, ξεπουλήσει και προδώσει τη χώρα. Ξέρω πως το Ποτάμι είναι ένα κόμμα αποτελούμενο από ένα εύρος ενήλικων κακομαθημένων κωλόπαιδων, ψώνιων και ολιγαρχικών μαριονετών. Ξέρω πως η Χρυσή Αυγή αποτελείται από εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου. Ξέρω πως το ΚΚΕ είναι μια συστημική μούμια που ξύνεται με τα πλακάτ της. Ξέρω πως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα πολυφωνικό και μέχρι πρότινος αδοκίμαστο χάος… ΟΜΩΣ, ξέρω επίσης πως, τουλάχιστον μέχρι τώρα, αποδεδειγμένα δεν είναι τίποτα από αυτά που είναι οι υπόλοιποι, ίσως σε πολύ μεγάλο βαθμό, διότι σε 40 χρόνια διακυβέρνησης της χώρας, έχουν για πρώτη φορά την εξουσία εδώ και 5 μήνες, κατά τους οποίους αναλώνονται να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα που δρομολόγησαν οι προηγούμενοι, να ανταπεξέλθουν σε έναν μαζικό πόλεμο από το εξωτερικό και το εσωτερικό (όποιος έχει ακόμα αμφιβολίες για τη διαπλοκή της καναλικής χούντας, παρακαλείται να πάει να ξυπνήσει και μετά να συνεχίσει να διαβάζει).

Η στάση μου, λοιπόν, είναι η εξής απλή: “πας μη χείρων βέλτιστος”. Απεχθάνομαι σε τέτοιο βαθμό όλους τους υπόλοιπους, ώστε το μόνο που μένει είναι ο Τσίπρας και έχω τον ωμό ρεαλισμό να καταλάβω πως αυτή τη στιγμή, κάθε άλλη επιλογή εμπίπτει στην τρέλα του να κάνεις επανειλημμένα το ίδιο πράγμα, περιμένοντας διαφορετικό αποτέλεσμα. Ακριβώς η ίδια λογική στοιχειοθετεί το γιατί είμαι ταγμένος με το ΟΧΙ. Δεν υπάρχουν παράδεισοι. Κάθε απόφαση θα είναι επώδυνη, αν μη τι άλλο βραχυπρόθεσμα, όμως το ΝΑΙ θα είναι επώδυνο και μακροπρόθεσμα και όπως είπε ο βρωμερός Ολλανδός σε μια κρίση ειλικρίνειας: “Το ΝΑΙ σημαίνει πως οι Έλληνες αποδέχονται τη λιτότητα”. Όχι, δεν την αποδέχομαι, ειδικά καθότι δεν υπήρξα συμμέτοχος όυτε κατά ένα σέντ σε όλα εκείνα τα ελεεινά που μας έφεραν εδώ.

Μισώ την πολιτική, όμως αυτό δυστυχώς έκανε εμένα, όπως και πολλούς άλλους της γενιάς μου να αδιαφορούμε για την πολιτική, μέχρι να τη νοιώσουμε στο πετσί μας ως φορολογούμενοι, ως εργαζόμενοι, ως πολίτες. Θα είχε αλλάξει τίποτα αν ασχολούμασταν; Δεν το ξέρω – η απάντηση βρίσκεται σε ένα παράλληλο σύμπαν. Αυτό λοιπόν είναι το ένα καλό όλης αυτής της κατάστασης – όλοι ασχολούμαστε και δεν θεωρώ ιδιαίτερα πιθανό να πάψουμε. Αν μη τι άλλο, ίσως ήρθε πια το τέλος της διανοητικής μαλθακότητας που καλλιέργησε το ΠΑΣΟΚ. Ίσως απλά να μειωθεί η φρενίτιδα. Από την άλλη μπορεί να γίνει εμφύλιος. Όπως είπε κάποτε ένας φίλος, “όλα παίζουν” (σε τελείως άσχετο context). Επίσης ξεβρακώθηκαν επανειλημμένα τα μεγάλα ιδιωτικά κανάλια και τώρα πια δεν έχει καμία δικαιολογία όποιος εθελοτυφλεί απέναντι στην κίτρινη, σαν τον ίκτερο, δημοσιογραφία.

Το κακό σε όλη αυτή την ιστορία είναι πως, σε ορισμένες περιπτώσεις, αποκαλύφθηκε το αληθινό ποιόν παλιών φίλων, ανθρώπων με τους οποίους μεγαλώσαμε, ανθρώπων που είχαμε αρχίσει να υποπτευόμαστε πως έχουν, έστω όχι στρεβλή εικόνα της πραγματικότητας – για να μην οικειοποιηθώ κάποιο αξίωμα ορθότητας – αλλά σίγουρα μια χασματική απόσταση από εμάς, απόσταση που δεν γεφυρώνεται, τουλάχιστον όχι βραχυπρόθεσμα, απόσταση που θα γίνει σιωπή για να μη γίνει άγριος τσακωμός. Πλέον δεν υπάρχει υποψία, αλλά βεβαιότητα που συνοδεύεται συνήθως από βουβό πόνο, κατά περίπτωση από οριακά χαλιναγωγημένη οργή. Επίσης, ό,τι κι αν συμβεί αύριο, μην έχετε καμία αμφιβολία ότι στο εγγύς μέλλον που θα ξαναρχίσουν οι γκρίνιες και οι θρήνοι, θα σκεφτόμαστε ή θα λέμε ο ένας στον άλλο: “Τι ψήφισες την 5η Ιουλίου; Ε, λούσου το και μόκο”. Φυσικά θα έχει βάση, αλλά αυτό δεν το κάνει λιγότερο θλιβερό.

Ασχέτως όλης αυτής της ιστορίας, όμως, το καλό είναι οι φίλοι, ακόμα κι οι φίλοι με τους οποίους διαφωνούμε,  επι πραγματικής βάσης όμως και όχι μιας φαντασιακής φούσκας η οποία “ταράζεται” από την πραγματικότητα. Καλή είναι επίσης η δημιουργικότητα, η οποία μας κάνει να ξεχνιόμαστε για λίγο, ώστε να διατηρούμε τα λογικά μας. Έτσι ευχαριστώ τους φίλους και συμπαρουσιαστές που παραβρέθηκαν την Πέμπτη, 2 Ιουλίου στο Death Disco και το Γιώργο Σαφελά που επέμεινε να κάνουμε τη βραδιά “A Supernatural Decade” σαν να μην έρχεται το τέλος του κόσμου. Άλλωστε δεν έρχεται. Τέλος μιας εποχής; Ίσως. Όταν αρχίζετε να παίρνετε ψηλά τον αμανέ για τη σπουδαιότητα της μίας ή της άλλης ιδεολογίας και τη θέση του ανθρώπου και άλλα τέτοια, να θυμάστε πάντα πως σε σχέση με όλα τα άλλα ζωντανά πλάσματα και την ίδια τη Γη, είμαστε ασήμαντοι. Είμαστε οι πιο πρόσφατοι, δοσμένοι σε ντελίριο μεγαλομανίας, λες και πάψαμε να είμαστε πίθηκοι επειδή οι σπηλιές μας είναι πιο φανταχτερές.

Αρκετά. Όλα τα υπόλοιπα που θα μπορούσα να πω, τα έχουν πει ήδη άλλοι πολύ καλύτερα από εμένα. Λιγες φωτογραφίες από την εκδήλωση.

Καληνύχτα και καλό ξημέρωμα,

Α.Μ.

Κανόνας & Διαβήτης: Πρακτικές Γεωμετρικές Κατασκευές (Εκδόσεις Αλεξάνδρεια)

2015-06-05 - Ruler and Compass - Cover - Greek - SmallΆλλη μια μετάφρασή μου που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις Εκδόσεις Αλεξάνδρεια, αυτή εδώ για τους σκληροπυρηνικούς της Ευκλείδιας Γεωμετρίας με κανόνα και διαβήτη, γνωστή και ως γεωμετρία δίχως μετρήσεις (με υποδεκάμετρα και άλλα συναφή).

Πρόκειται για μια συλλογή γεωμετρικών κατασκευών με ακριβείς οδηγίες για την κάθε μία, συνοδευόμενων από την ιστορία της εμφάνισής τους και των συναφών μαθηματικών ανακαλύψεων. Αν μη τι άλλο, είναι ένα χρήσιμο βιβλίο, τόσο για τον μαθηματικό, όσο και για τον μαθητή που διδάσκεται ευκλείδια θεωρήματα και τη μέθοδο της αυστηρής γεωμετρικής απόδειξης.

Υπθέτω πως μπορείς επίσης να εμπνεύσει έναν καλλιτέχνη, όπως άλλωστε έκαναν τα μαθηματικά στο διάβα των αιώνων: Albrecht Durer, Leonardo Da Vinci, Pierro Della Francesca, M.C. Escher, Picasso κλπ.

Α.Μ.

Εξέλιξη: Η Μικρή Ιστορία μιας Μεγάλης Ιδέας (Εκδόσεις Αλεξάνδρεια)

2015-06-05 - Evolution - A Little History of A Great Idea - Cover - Greek - SmallΠρόσφατα κυκλοφόρησε αυτή η μετάφρασή μου από τις Εκδόσεις Αλεξάνδρεια, με αντικείμενο την ιδέα της εξέλιξης και την ιστορία της.

Η Εξέλικτική Θεωρία έχει αποτελέσει και μέχρι σήμερα αποτελεί ένα αντικείμενο πολλαπλών διελκυνστίνδων, μεταξύ επιστημόνων και Εκκλησίας, μεταξύ λογικής και παραλογισμού, μεταξύ μόρφωσης και καθαρής βλακείας. Το μικρό αυτό βιβλίο παρουσιάζει εν συντομία μια ιστορία και την εξέλιξη (sic) της ιδέας, καθώς ορισμένες από τις πιο ενδιαφέρουσες πτυχές της οργάνωσης της φύσης, φτάνοντας να εξετάσει και μερικές εναλλακτικές θεωρίες δόμησης της ζωής (π.χ. με βάση το πυρίτιο αντί τον άνθρακα) και της εξελικτικής πορείας.

Πρόκειται για έναν μικρό μπουφέ εξελικτικών ιδεών, που μας εισάγει στη ομορφιά της φυσικής πολυπλοκότητας και θέτει μερικά ερωτήματα που εξάπτουν τη φαντασία, όλα συνοδευόμενα από πανέμορφες εικονογραφήσεις, από τα μπιζέλια του Μέντελ, στις εικασίες για τους εξωγήινους!

Α.Μ.

Comics σε Noir Αποχρώσεις

Χθες, Παρασκευή 12 Ιουνίου και ώρα 19:30, στο Bar Abodé (Αγ. Ασωμάτων 3 & Ερμού, Θησείο), έγιναν τα εγκαίνια της έκθεσης “Comics σε Noir Αποχρώσεις”, καθώς και συζήτηση γύρω από τη σχέση της noir λογοτεχνίας και του κινηματογράφου με το μέσο των comics. Ήταν η τρίτη και τελευταία εκδήλωση του 1ου Κύκλου για τον εορτασμό των 5 χρόνων από την ίδρυση της ΕΛΣΑΛ (Ελληνική Λέσχη Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας) και πιθανώς προοιμιακή μιας δεύτερης σε έναν νέο κύκλο εκδηλώσεων το φθινόπωρο.

Την “εισήγηση”, ούτως ειπείν, έκανα εγώ μαζί με τη Βέρα Κaρτάλου και τον Παναγιώτη Τσαούση (EXOTIC CITY CABARET, FIREARM FASHION), συνδημιουργούς του ελληνικού noir comic BIOGRAPHY (προοιμίου ενός επερχόμενου noir graphic novel), καθώς και της 3D Comic Παράστασης, ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ.

Η συζήτηση κινήθηκε από μια σύντομη ιστορία και την προέλευση της noir αφήγησης και εικονογαφίας, μέχρι την απόδοσή τους στα comics και έπειτα φυσικά ευρύτερα την συγγραφή αστυνομικών ιστοριών στην Ελλάδα, την παραγωγή comics στην Ελλάδα και τον συγκερασμό των δύο. Στην Ελλάδα, οι δημιουργοί comics είναι μετρημένοι και οι δημιουργοί comics που έχουν ασχοληθεί με το noir, μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού. Έτσι, όταν ανέλαβα τη διοργάνωση της έκθεσης και της εκδήλωσης, απευθύνθηκα καταρχήν σε δημιουργούς που έχουν ασχοληθεί με το αντικείμενο και κατόπιν σε εκείνους που πίστευα πως έχουν ταιριαστό σχεδιαστικό στυλ. Το αποτέλεσμα ήταν 13 εικονογραφήσεις που τώρα βρίσκονται κρεμασμένες στο Abodé όπου και θα παραμείνουν μέχρι και την Κυριακή, 21 Ιουνίου, καθώς και ένα installation της Βέρας Καρτάλου, με τίτλο “Human Residue”, το οποίο εμπνέεται από την επιστήμη της σήμανσης.

Σε μια πρώτη φάση θα ήθελα να παραθέσω τα έργα, με αλφαβητική σειρά των δημιουργών:

Σε δεύτερη φάση, έχω πολλές ευχαριστίες να απευθύνω: καταρχήν στους καλλιτέχνες, δίχως τους οποίους η έκθεση αυτή θα ήταν αδύνατο να πραγματοποιηθεί. Στη Βέρα Καρτάλου που μου σύστησε τη Βίβιαν και στη Βίβιαν που μας παρείχε τον όμορφο και φιλόξενο χώρο του Abodé. Στη Βάλια Καπάδαη που μου έδωσε τελευταία στιγμή μια ιδέα για να λύσω ένα φρικτό πρόβλημα. Στο Ωκύτυπο και ιδίως στον Χρήστο, που κάθε φορά με σώζει στο… και πέντε! Σε όλους εσάς που παραβρεθήκατε στην εκδήλωση και κάναμε ωραία κουβέντα.

Καλή αντάμωση σε σοκάκια σκοτεινά!

Α.Μ.

« Older entries

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 404 other followers

%d bloggers like this: