Προς Ναυτιλομένους

Στο blog αυτή τη στιγμή μπορείτε να βρείτε κάποια από τα άρθρα (τόσο σε έντυπα, όσο και στο internet) και τις μεταφράσεις μου, τα φανζίν τα οποία έχω βγάλει ή στα οποία έχω συμμετάσχει, καθώς και πληροφορίες για το μικρό συγγραφικό μου έργο, πατώντας τα αντίστοιχα λήμματα κάτω από τη Βιβλιοθήκη. Για το Παραμυθόγραμμα δεν έχετε παρά να πατήσετε το link ή το αντίστοιχο λήμμα στις Καρτέλες. Αν πατήσετε εδώ θα μεταφερθείτε στο Flickr μου, όπου έχω βάλει λίγες μόνο φωτογραφίες, αλλά σκοπεύω σύντομα να το εμπλουτίσω.

ΜΙΣΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ (Εκδόσεις Μεταίχμιο)

2016-03-09 - Half A King - Cover - GreekΠριν από δύο περίπου εβδομάδες κυκλοφόρησε η νέα μου μετάφραση, ΜΙΣΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ, το πρώτο βιβλίο των ΧΡΟΝΙΚΩΝ ΤΗΣ ΤΣΑΚΙΣΜΕΝΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ από τον Joe Abercrombie. Στο χώρο του fantasy, ο Abercrombie είναι ιδιαίτερα γνωστός για βιβλία όπως το FIRST LAW TRILOGY, RED COUNTRY, THE HEROES και άλλα, με βασικό χαρακτηριστικό τις απίστευτες ανατροπές, καθώς και το γεγονός πως στους κόσμους και τους χαρακτήρες του, το κοινώς θεωρούμενο ως “καλό” αποτελεί μια πενιχρή μειοψηφία. Ωστόσο, πάνω σε αυτούς τους σχεδόν θανάσιμα ατελείς κόσμους και χαρακτήρες, καταφέρνει να χτίσει μια μυθοπλασία με εκπληκτικό βάθος, όπου οι ήρωες είναι πιο πειστικοί, διότι ο αναγνώστης τους χρίζει ήρωες γνωρίζοντας πρώτα και κύρια τις φρικιαστικές τους ατέλειες.

Στον ΜΙΣΟ ΒΑΣΙΛΙΑ, ο Abercrombie αντιστρέφει την προσέγγιση, ξεκινώντας με πρωταγωνιστή τον Yarvi, ο οποίος είναι θεμελιακά καλός, αλλά με ένα παραμορφωμένο χέρι που σε μια κοινωνία δύναμης και εύρωστων πολεμιστών τον καθιστά απεχθή, ιδιαίτερα στον βασιλιά πατέρα του. Όταν αυτός ο κατ’ επανάληψη αποκαλούμενος σακάτης καλείται απρόσμενα να επωμιστεί ο ίδιος το ρόλο του βασιλιά, θα ξεκινήσει κάτι που από πολλές απόψεις θυμίζει το αρχετυπικό ταξίδι του ήρωα, ιδωμένο από ένα πρίσμα σκληρότητας και απανθρωπιάς, όπου η θεωρητική ευστροφία του πρωταγωνιστή πρέπει να μετατραπέι σε θανάσιμη δεξιότητα.

Από βασιλιάς, σκλάβος κι ο δρόμος πρέπει να κλείσει κύκλο, με έναν όρκο που ‘ναι πάνω του ζυγός και μέσα του βουκέντρα. Ο ήρωας πάντα γυρνά εκεί απ’ όπου ξεκίνησε, για πάντα αλλαγμένος.

Α.Μ.

ΟΙ ΔΡΑΚΟΙ: ΜΙΑ ΣΥΝΤΟΜΗ ΙΣΤΟΡΙΑ (Εκδόσεις Αλεξάνδρεια)

Οι Δράκοι - Μια Σύντομη Ιστορία [2015, Εκδόσεις Αλεξάνδρεια]

Πριν από μερικούς μήνες κυκλοφόρησε μια νέα μετάφρασή μου, την οποία δυστυχώς δεν μπόρεσα να παρουσιάσω εδώ λόγω φόρτου εργασίας και στο διάβα του χρόνου, κάπου προστέθηκε στη στοίβα εργασιών “που πρέπει να…”. Δράττομαι λοιπόν μιας σπάνιας και μικρής ανάπαυλας για να σας γράψω δυο λόγια. Το βιβλίο είναι ένα από τα πολλά της σειράς “Μαθη-Μαγικά”, εκ των οποίων έχω μεταφράσει άλλα πέντε. Όπως ακριβώς το γράφει ο τίτλος, πρόκειται για μια επισκόπηση της μυθολογίας, του συμβολισμού και των τοπικών παραλλαγών στο θέμα του δράκου, από τους Βαβυλώνιους μέχρι τους Αβορίγινες, από τις βαθιές ομίχλες του παρελθόντος μέχρι σήμερα, από τους δεινοσαύρους μέχρι τους Δράκους του Κομόντο.

Το βιβλίο εξετάζει τους δράκους μορφολογικά (φίδια, σαύρες, ιπτάμενα η μη, χειμερικά αμαλγάματα κλπ), ιστορικά σε ότι αφορά τις ποικίλες αναφορές τους (θεοί, όπως η Τιαμάτ, θρυλικά τέρατα όπως ο Νίντχογκ, ευεργετικές κυράδες, όπως η γαλλική Βουίβρ) και σημειολογικά στις ποικίλες χρήσεις τους, όπως την αλχημεία, τη γεωμαντία και την εραλδική (την σύνθεση και ερμηνεία μεσαιωνικών οικοσήμων).

Παρόλο που πρόκειται για ένα βιβλιαράκι 60 μόλις σελίδων, καταφέρνει να κάνει μια περιεκτική επισκόπηση, καθώς και να στριμώξει μέσα ένα γεωγραφικό λεξικό σχετικό με τοποθεσίες δράκων (Gazeteer), καθώς και μια σύντομη ανάλυση όλων των ασιατικών.

Για όσους είναι απλά περίεργοι για το γενεαλογικό συνάφι του Smaug και του Glaurung, για όσους θέλουν να δώσουν μια πιο ιστορική / πολιτισμική βάση στις φανταστικές ιστορίες τους, ή απλά όσους έχουν λόξα με τους μύθους και τη λαογραφία, αυτό το βιβλιαράκι έχει κάτι για όλους.

Α.Μ.

Με Πενάκι και Σκαπάνη 2015 #1

Χθες άνοιξε τις πόρτες της η έκθεση-μετά-γιορτής comics, “Με Πενάκι και Σκαπάνη 2015”. Με συμμετοχή από 60 περίπου δημιουργούς, ο φιλόξενος Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων στεγάζει το φεστιβάλ για δεύτερη χρονιά, ενώ ο κήπος του γεμίζει με comics, φιγούρες χαρακτήρων σε κάθε γωνιά, κλαδί και φανοστάτη, prints, βιβλία και άλλες εικαστικές δημιουργίες. Ομιλίες, παραστάσεις, καλή παρέα και γέλια συνθέτουν το βασικό μενού της εκδήλωσης, καθώς βρισκόμαστε για να ξεσκάσουμε, να αλλάξουμε παραστάσεις και να βάλουμε λίγο κατά μέρος την εγχώρια και διεθνή ποιτική που ζούμε (και θα συνεχίσουμε να ζούμε) στο πετσί μας (για να το θέσω σεμνά).

Παρά τη ζέστη, το κουβάλημα, το στήσιμο, τα χλωμά και κουρασμένα πρόσωπα, η διάθεση είναι καλή και το καλαμπούρι καλά κρατεί. Πέρα από την παρουσία μου ελέω comics, απόψε στις 21:30 θα κάνω εκεί και μια παράσταση προφορικής αφήγησης, με ιστορίες από ολούθε κι από πάντοτε. Θα χαρώ πολύ να σας δω εκεί.

Ορίστε και μερικές (πολύ μέτριες) φωτογραφίες, βγαλμένες με το κινητό.

Αυτά προς το παρόν, περισσότερα ελπίζω τις ερχόμενες μέρες.

See you there,

A.M.

A Supernatural Decade, Τρεις Ημέρες Πριν…

…το δημοψήφισμα. Από την ημέρα ανακοίνωσης για το δημοψήφισμα, είναι ίσως η πρώτη φορά εδώ και μια 15ετία που υπάρχει τόσο μαζική ενασχόληση με τα πολιτικά και κοινωνικά τεκταινόμενα. Αυτό είναι το μόνο αδιαμφισβήτητο καλό, όσο κι αν προπαγανδίζουν, όσο κι αν βρίζουν, όσο κι αν μισούν οι μεν τους δε. Όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν πως μισώ την πολιτική. Απεχθάνομαι σχεδόν το σύνολο των Ελλήνων πολιτικών (τους θεωρώ παράσιτα, λαμόγια, αριβίστες, ή στην χειρότερη προδότες) και βλέπω με τη μέγιστη επιφυλακή όλους όσους δεν πέφτουν στην πρώτη κατηγορία. Ακόμα χειρότερες θεωρώ τις κομματικές νεολαίες, οι οποίες καμία θέση δεν έχουν στα ελληνικά πανεπιστήμια και αποτελούν μια από τις μεγαλύτερες πληγές τους.

Τις τελευταίες μέρες, έχω πέσει κι εγώ στην πρέζα να ποστάρω, να ξαναποστάρω, να κάνω Like, να επικοινωνώ ειδήσεις και να κάνω πολιτικές συζητήσεις – πράγματα τα οποία σιχαίνομαι. Ίσως έχει δημιουργηθεί η εντύπωση πως είμαι φανατικός ΣΥΡΙΖΑ/κομμούνι/αντιεξουσιαστής/διπλό πιτόγυρο απ’ όλα. Στην πραγματικότητα, η στάση μου απέναντι στα τεκταινόμενα είναι πολύ πιο απλή. Ξέρω πως το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και οι υμέτεροι έχουν κατακλέψει, ξεπουλήσει και προδώσει τη χώρα. Ξέρω πως το Ποτάμι είναι ένα κόμμα αποτελούμενο από ένα εύρος ενήλικων κακομαθημένων κωλόπαιδων, ψώνιων και ολιγαρχικών μαριονετών. Ξέρω πως η Χρυσή Αυγή αποτελείται από εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου. Ξέρω πως το ΚΚΕ είναι μια συστημική μούμια που ξύνεται με τα πλακάτ της. Ξέρω πως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα πολυφωνικό και μέχρι πρότινος αδοκίμαστο χάος… ΟΜΩΣ, ξέρω επίσης πως, τουλάχιστον μέχρι τώρα, αποδεδειγμένα δεν είναι τίποτα από αυτά που είναι οι υπόλοιποι, ίσως σε πολύ μεγάλο βαθμό, διότι σε 40 χρόνια διακυβέρνησης της χώρας, έχουν για πρώτη φορά την εξουσία εδώ και 5 μήνες, κατά τους οποίους αναλώνονται να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα που δρομολόγησαν οι προηγούμενοι, να ανταπεξέλθουν σε έναν μαζικό πόλεμο από το εξωτερικό και το εσωτερικό (όποιος έχει ακόμα αμφιβολίες για τη διαπλοκή της καναλικής χούντας, παρακαλείται να πάει να ξυπνήσει και μετά να συνεχίσει να διαβάζει).

Η στάση μου, λοιπόν, είναι η εξής απλή: “πας μη χείρων βέλτιστος”. Απεχθάνομαι σε τέτοιο βαθμό όλους τους υπόλοιπους, ώστε το μόνο που μένει είναι ο Τσίπρας και έχω τον ωμό ρεαλισμό να καταλάβω πως αυτή τη στιγμή, κάθε άλλη επιλογή εμπίπτει στην τρέλα του να κάνεις επανειλημμένα το ίδιο πράγμα, περιμένοντας διαφορετικό αποτέλεσμα. Ακριβώς η ίδια λογική στοιχειοθετεί το γιατί είμαι ταγμένος με το ΟΧΙ. Δεν υπάρχουν παράδεισοι. Κάθε απόφαση θα είναι επώδυνη, αν μη τι άλλο βραχυπρόθεσμα, όμως το ΝΑΙ θα είναι επώδυνο και μακροπρόθεσμα και όπως είπε ο βρωμερός Ολλανδός σε μια κρίση ειλικρίνειας: “Το ΝΑΙ σημαίνει πως οι Έλληνες αποδέχονται τη λιτότητα”. Όχι, δεν την αποδέχομαι, ειδικά καθότι δεν υπήρξα συμμέτοχος όυτε κατά ένα σέντ σε όλα εκείνα τα ελεεινά που μας έφεραν εδώ.

Μισώ την πολιτική, όμως αυτό δυστυχώς έκανε εμένα, όπως και πολλούς άλλους της γενιάς μου να αδιαφορούμε για την πολιτική, μέχρι να τη νοιώσουμε στο πετσί μας ως φορολογούμενοι, ως εργαζόμενοι, ως πολίτες. Θα είχε αλλάξει τίποτα αν ασχολούμασταν; Δεν το ξέρω – η απάντηση βρίσκεται σε ένα παράλληλο σύμπαν. Αυτό λοιπόν είναι το ένα καλό όλης αυτής της κατάστασης – όλοι ασχολούμαστε και δεν θεωρώ ιδιαίτερα πιθανό να πάψουμε. Αν μη τι άλλο, ίσως ήρθε πια το τέλος της διανοητικής μαλθακότητας που καλλιέργησε το ΠΑΣΟΚ. Ίσως απλά να μειωθεί η φρενίτιδα. Από την άλλη μπορεί να γίνει εμφύλιος. Όπως είπε κάποτε ένας φίλος, “όλα παίζουν” (σε τελείως άσχετο context). Επίσης ξεβρακώθηκαν επανειλημμένα τα μεγάλα ιδιωτικά κανάλια και τώρα πια δεν έχει καμία δικαιολογία όποιος εθελοτυφλεί απέναντι στην κίτρινη, σαν τον ίκτερο, δημοσιογραφία.

Το κακό σε όλη αυτή την ιστορία είναι πως, σε ορισμένες περιπτώσεις, αποκαλύφθηκε το αληθινό ποιόν παλιών φίλων, ανθρώπων με τους οποίους μεγαλώσαμε, ανθρώπων που είχαμε αρχίσει να υποπτευόμαστε πως έχουν, έστω όχι στρεβλή εικόνα της πραγματικότητας – για να μην οικειοποιηθώ κάποιο αξίωμα ορθότητας – αλλά σίγουρα μια χασματική απόσταση από εμάς, απόσταση που δεν γεφυρώνεται, τουλάχιστον όχι βραχυπρόθεσμα, απόσταση που θα γίνει σιωπή για να μη γίνει άγριος τσακωμός. Πλέον δεν υπάρχει υποψία, αλλά βεβαιότητα που συνοδεύεται συνήθως από βουβό πόνο, κατά περίπτωση από οριακά χαλιναγωγημένη οργή. Επίσης, ό,τι κι αν συμβεί αύριο, μην έχετε καμία αμφιβολία ότι στο εγγύς μέλλον που θα ξαναρχίσουν οι γκρίνιες και οι θρήνοι, θα σκεφτόμαστε ή θα λέμε ο ένας στον άλλο: “Τι ψήφισες την 5η Ιουλίου; Ε, λούσου το και μόκο”. Φυσικά θα έχει βάση, αλλά αυτό δεν το κάνει λιγότερο θλιβερό.

Ασχέτως όλης αυτής της ιστορίας, όμως, το καλό είναι οι φίλοι, ακόμα κι οι φίλοι με τους οποίους διαφωνούμε,  επι πραγματικής βάσης όμως και όχι μιας φαντασιακής φούσκας η οποία “ταράζεται” από την πραγματικότητα. Καλή είναι επίσης η δημιουργικότητα, η οποία μας κάνει να ξεχνιόμαστε για λίγο, ώστε να διατηρούμε τα λογικά μας. Έτσι ευχαριστώ τους φίλους και συμπαρουσιαστές που παραβρέθηκαν την Πέμπτη, 2 Ιουλίου στο Death Disco και το Γιώργο Σαφελά που επέμεινε να κάνουμε τη βραδιά “A Supernatural Decade” σαν να μην έρχεται το τέλος του κόσμου. Άλλωστε δεν έρχεται. Τέλος μιας εποχής; Ίσως. Όταν αρχίζετε να παίρνετε ψηλά τον αμανέ για τη σπουδαιότητα της μίας ή της άλλης ιδεολογίας και τη θέση του ανθρώπου και άλλα τέτοια, να θυμάστε πάντα πως σε σχέση με όλα τα άλλα ζωντανά πλάσματα και την ίδια τη Γη, είμαστε ασήμαντοι. Είμαστε οι πιο πρόσφατοι, δοσμένοι σε ντελίριο μεγαλομανίας, λες και πάψαμε να είμαστε πίθηκοι επειδή οι σπηλιές μας είναι πιο φανταχτερές.

Αρκετά. Όλα τα υπόλοιπα που θα μπορούσα να πω, τα έχουν πει ήδη άλλοι πολύ καλύτερα από εμένα. Λιγες φωτογραφίες από την εκδήλωση.

Καληνύχτα και καλό ξημέρωμα,

Α.Μ.

ΚΑΝΟΝΑΣ & ΔΙΑΒΗΤΗΣ: ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΓΕΩΜΕΤΡΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΕΣ (Εκδόσεις Αλεξάνδρεια)

2015-06-05 - Ruler and Compass - Cover - Greek - SmallΆλλη μια μετάφρασή μου που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις Εκδόσεις Αλεξάνδρεια, αυτή εδώ για τους σκληροπυρηνικούς της Ευκλείδιας Γεωμετρίας με κανόνα και διαβήτη, γνωστή και ως γεωμετρία δίχως μετρήσεις (με υποδεκάμετρα και άλλα συναφή).

Πρόκειται για μια συλλογή γεωμετρικών κατασκευών με ακριβείς οδηγίες για την κάθε μία, συνοδευόμενων από την ιστορία της εμφάνισής τους και των συναφών μαθηματικών ανακαλύψεων. Αν μη τι άλλο, είναι ένα χρήσιμο βιβλίο, τόσο για τον μαθηματικό, όσο και για τον μαθητή που διδάσκεται ευκλείδια θεωρήματα και τη μέθοδο της αυστηρής γεωμετρικής απόδειξης.

Υπθέτω πως μπορείς επίσης να εμπνεύσει έναν καλλιτέχνη, όπως άλλωστε έκαναν τα μαθηματικά στο διάβα των αιώνων: Albrecht Durer, Leonardo Da Vinci, Pierro Della Francesca, M.C. Escher, Picasso κλπ.

Α.Μ.

« Older entries

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 623 other followers

%d bloggers like this: