ΝΟΒΟΚΑΪΝΗ (της Άννας Βαρσάμου)

Πριν από δύο ημέρες τελείωσα το βιβλίο της Άννας Βαρσάμου, ΝΟΒΟΚΑΪΝΗ, από τις Εκδόσεις Κοντύλι. Δεν είμαι σίγουρος πώς ακριβώς να ξεκινήσω να μιλάω για αυτό, οπότε θα ακολουθήσω το “σκονάκι” της προσωπικής εμπειρίας: όταν ξάπλωσα βρισκόμουν ήδη στη σελίδα 115 και όταν το τελείωσα είχε πια πάει 06:30 – 07:00 το πρωί. Το πρώτο πράγμα που θυμάμαι καθώς το έκλεινα, είναι κατά κάποιο τρόπο να “συμφωνώ χαμογελώντας” και έπειτα να βυθίζομαι σε έναν ατάραχο ύπνο, σαν η συγγραφέας να μου είχε πει “δεν είσαι ο μόνος που αναρωτιέται, που αμφισβητεί την ορθότητα όσων κάνει και αυτό σε καμία περίπτωση δεν στερεί από κάποιον το happy end”.

Βλέπετε, ο κάθε άνθρωπος έχει στα δώματα του μυαλού του τη σκοτεινή εκείνη γωνιά όπου φωλιάζει κάθε αρνητική σκέψη, όπου τα ζοφερά συναισθήματα παίζουν ζάρια με τις ανασφάλειες και όπου αναπόφευκτα σκοντάφτει καθώς βυθίζεται στις σκέψεις του. Όταν περνά δε αρκετό καιρό μόνος στα δώματα αυτά, αρχίζει η γωνιά να φωτίζεται και να τον τραβά όλο και περισσότερο κοντά της, σαν τον σκώρο στη φλόγα του κεριού – κι όταν ζει κανείς σε καιρούς αβέβαιους, όπου κυριαρχεί η απαισιοδοξία και ο φόβος, το μέσα αρχίζει να καθρεφτίζεται στο έξω και να σφίγγει τον άνθρωπο σαν μέγγενη.  Οι κεντρικοί χαρακτήρες της Άννας Βαρσάμου, ο Ντέιβιντ, ο Στεφάν και η Σάρα, έχουν όλοι τους μάθει να ζουν μια καθημερινότητα με τη σκοτεινή τους γωνιά. Ο καθένας τους όμως έχει και τη δική του, προσωπική νοβοκαΐνη για τον πόνο (και όλοι μαζί την indie μουσική, μέχρι να βρεθεί αυτό που τελικά θα τους γιάνει και θα κλείσει τις τρύπες στις καρδιές τους).

Η Άννα Βαρσάμου φτιάχνει μια πόλη καθόλα αληθινή και πιστευτή, μα συνάμα και τόσο αρχετυπική που δεν θα μπορούσε να βρίσκεται παρά μόνο στο μυαλό μας, ως αντίληψη της μοναξιάς ανάμεσα σε χιλιάδες ανθρώπους. Ωστόσο, ακόμα και μέσα σε αυτή τη μοναξιά υπάρχουν φιλόξενες κρυψώνες θαλπωρής, όπως το Bus, το μπαρ του Ντέιβιντ και το “ιατρείο” του Στεφάν όπου επισκευάζει και αντικαθιστά καρδιές με εργαλεία και υλικά πάσης φύσεως: βανίλια, ζάχαρη, μπαμπάκι, πηλό, μέταλλο, πορσελάνη κι ο,τι άλλο βάλει ο νους, μα κυρίως με την ακοή, την κατανόηση, την ανθρώπινη επαφή, την αγκαλιά. Για τη Σάρα το καταφύγιο και η πρώτη της νοβοκαΐνη είναι ο Στεφάν, μέχρι να βρει άλλη, σε μεγαλύτερη δόση, στο πρόσωπο του ιδιόρρυθμου και αντιφατικού σχεδιαστή μόδας, Άλφρεντ Νόβο Κάιν – τότε είναι που το παραμύθι της ΝΟΒΟΚΑΪΝΗΣ αποκτά τη γλυκόπικρη γεύση μιας προσωπικής εμπειρίας σχεδόν οποιασδήποτε παρέας ανθρώπων. Διότι η Σάρα θα κάνει όλα τα λάθη που έκαναν κατά καιρούς οι φίλες μας, ο Στεφάν και ο Ντέιβιντ θα αντιδράσουν όπως αντιδράσαμε κι εμείς και ξαφνικά τα μηνύματα στα κινητά τους είναι τόσο οικεία, τόσο δικά μας…

Η ΝΟΒΟΚΑΪΝΗ είναι ένα αλληγορικό, μοντέρνο παραμύθι, γεννημένο μέσα από την πραγματικότητα (ή τις πραγματικότητες) που κατά πάσα πιθανότητα έχει βιώσει η συγγραφέας και εάν ήθελα να δω το βιβλίο από μια μαθηματική σκοπιά, είναι μια γενίκευση: είναι η ιστορία τριών φανταστικών προσώπων σε μια φανταστική, πλην αναγνωρίσιμη πόλη, άρα είναι η (επαναλαμβανόμενη συνήθως, από παρέα σε παρέα) ιστορία ανθρώπων που κατά καιρούς γνωρίσαμε εμείς και η συγγραφέας, που κατά πάσα πιθανότητα υπήρξαμε, τόσο εμείς, όσο και η συγγραφέας (εγώ ξέρω ότι υπήρξα τόσο ο Στεφάν, όσο και ο Ντέιβιντ και ο κύριος Ντάνιελ Τουίστ και υποπτεύομαι ότι η συγγραφέας έχει υπάρξει Σάρα), άρα τελικά είναι το παραμύθι των σύγχρονων ανθρώπων του δυτικού πολιτισμού, που έχουν ξεχάσει ότι η καλύτερη νοβοκαΐνη είναι η επαφή και έχουν επιλέξει να είναι σιδεροδέσμιοι του “Hell is other people”.

Ευτυχώς που υπάρχει και ο κλέφτης των μπαλονιών, οι CocoRosie, οι dEUS, οι White Stripes και όλοι οι άλλοι μαγικοί βοηθοί των ηρώων της Άννας, γιατί τότε υπάρχει ελπίδα και για μας…

Α.Μ.

6 Comments

  1. indieann said,

    May 26, 2010 at 20:29

    δεν σου έχω απαντησει τιποτα τόσο καιρό, γιατι αισθάνομαι κάπως περιεργα (πράγμα χαζό, γιατι στον Αμμαζόνιο κάποτε γράφαμε μόνο λογοτεχνία, δεχόμασταν κριτικη και απαντούσαμε χαλαρά- όλα ηταν μια χαρά). Τώρα αισθάνομαι σα να κάνω “promotion” του εαυτού μου και κομπλάρω!

    Νομιζω ότι όποιος έχει γράψει βιβλιο και ισχυριζεται ότι δεν περιλαμβάνει αυτοβιογραφικά στοιχεια ειναι ή μεγάλος ψεύτης ή ιδιοφυία στα όρια της σχιζοφρένειας. Δεν ειμαι τιποτα απο τα δυο, οπότε, όντως, υπήρξα σε διάφορες φάσης της ζωής μου λίγο απ’ όλους σχεδον τους χαρακτήρες (ναι, και Σάρα -εκει στα 18- 22, που ήταν μια χαζή εποχή razzmatazz) Ευτυχώς ποτέ ημουν Νοβο Κάιν (not my stylε το publicity, αν έχεις προσέξει)!

    Χαιρομαι που ειπες τη μαγικη λέξη “αλληγορικό” γιατι νομιζω οι περισσοτεροι δεν το εκλαμβάνουν έτσι -δλδ τους αρέσουν οιπαραμυθενιοι ήρωες κλπ αλλά δεν κάνουν ισως τις αναγωγές στο ρεαλιστικο επίπεδο΄ και τελικα το βιλίο καταντάει απλοϊκό αν το δεις μόνο

  2. indieann said,

    May 26, 2010 at 20:32

    εεε, χμ, το σχόλιο έφυγε πριν τελειώσω και η τελευταια πρόταση ειναι άσχετη και μιση!

    τέλος πάντων, ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια και χαιρομαι ειλικρινα που σου άρεσε (μόλις σε κατεταξα στην κατηγορία “ο ιδανικός αναγνώστης” αν και υποψιάζομαι ότι μπορεις να μπεις και στην κατηγορία “ο μοναδικος μου αναγνωστης”! χα χα ;Ρ

  3. speedxgrapher said,

    May 28, 2010 at 16:26

    Αμφιβάλλω ότι θα είμαι ο μοναδικός σου αναγνώστης, αλλά ακόμα κι έτσι, έδωσες μεγάλη χαρά σε έναν τουλάχιστον άνθρωπο με το έργο των λόγων σου και αυτό είναι πάντα μεγάλη υπόθεση. (Άσε που και ο Πανούσης πάντοτε χαρακτήριζε την εκπομπή του, “αυτή με τον μοναδικό ακροατή”). Όσο για “ιδανικός”, καλά, ας μην μου άρεσε και να δεις πόσο πιο γρήγορα θα το είχα τελειώσει (παραλείποντας σελίδες). Για άλλη μια φορά εύχομαι καλοτάξιδο!

  4. indieann said,

    May 28, 2010 at 19:51

    χμμμ, τώρα με βάζεις σε υποψίες! μήπως σε πήρε ο ύπνος στο ενδιάμεσο, μετά πέρασες τις σελιδες που βαριόσουν και τελικα το τελειωσες στις 6 το πρωι? χα χα :Ρ Ευχαριστώ για όλα Αντριου!

  5. frankie said,

    May 30, 2010 at 01:23

    Ευτυχώς για την Άννα, ούτε ο μοναδικός αναγνώστης της είσαι ούτε ο μόνος που καταλάβε το “αλληγορικό” του θέματος.
    Συμφωνώ με την κριτική.

  6. indieann said,

    May 31, 2010 at 21:41

    αυτά είναι! δε σε αφήνουν ούτε να αυτοοικτιρεσαι με την ησυχία σου! Πάνω που πας να κλαφτείς για τον μάτιαο τούτο κόσμο που δεν αναγνωριζει το ταλέντο σου, τσουπ, ξεπροβάλει κάποιος και λέει ότι διάβασε το βιβλιο σου και του άρεσε. Ε, μα δεν υπάρχει κράτος, δεν υπάρχει τίποτα!! :Ρ ΥΓ. Tx Frankie!🙂


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: