Το Δώρο της Μόρντορ (Διήγημα)

Η Acallyra ήταν Αρχαιοδίφης ή τουλάχιστον, ήλπιζε να γίνει, περνώντας την τελευταία δοκιμασία της Ακαδημίας του Χελμ: η Συντεχνία των Αρχαιοδιφών ήταν ένας κλειστός και αμείλικτος χώρος, όπου το προνόμιο να φέρεις τον συνδυασμένο θυρεό του Σάιρ και του Ρίβεντελ μεταφραζόταν σε πρόσβαση στους αρχαίους χάρτες, τα σωζόμενα ημερολόγια (συμπεριλαμβανομένων αντιγράφων του Κόκκινου Βιβλίου και του Χρονικού του Μαζαρμπούλ), καθώς και τεχνουργήματα που χρονολογούνταν από πριν την Τρίτη Εποχή.

Κατά τον τελευταίο χρόνο της Μελέτης των Αρχείων, πριν περάσει τη Δοκιμασία της Μνήμης, είχε κάνει το λάθος να μπλέξει με τον Blecvyan, γόνο παλιάς οικογένειας από τη Γκόντορ, του οποίου οι πρόγονοι λέγεται ότι έφταναν μέχρι τη Μίνας Τίριθ της εποχής της Συντροφιάς. Οι κακές γλώσσες έλεγαν ότι ίσως είχε καταφέρει να φτάσει μέχρι το τελευταίο έτος της Ακαδημίας λόγω της επιρροής της οικογένειάς του. Οι κακές γλώσσες ίσως να είχαν δίκιο… Αυτό ωστόσο δεν αφαιρούσε τίποτα από το ωραίο του παράστημα και τον αρχοντικό του αέρα. Όταν λοιπόν έστρεψε τα γκρίζα του μάτια στη μικρόσωμη, κοκκινομάλλα και γεμάτη φακίδες Acallyra, δεν υπήρχε ελπίδα διαφυγής. Έτσι πέρασε ένας ονειρεμένος χρόνος, στη διάρκεια του οποίου εκείνη τον προγύμναζε για τη Δοκιμασία της Μνήμης και αυτός σε πιο… γήινες ενασχολήσεις

Δεν κράτησε: τη μέρα του χρίσματος για τη Δοκιμασία της Ανακάλυψης – όταν θα δίνονταν οι προορισμοί για την αναζήτηση και ανάκτηση κάποιου κειμηλίου των περασμένων Εποχών – καθώς τον πλησίασε γεμάτη χαρά και αγωνία, εκείνος την κοίταξε αδιάφορα, την ευχαρίστησε τυπικά για την «επιτυχή ολοκλήρωση της συνεργασίας τους» και δεν γύρισε να την κοιτάξει δεύτερη φορά.

Ακόμα και 300 χρόνια αφού έφυγε το τελευταίο καράβι από τα Μίθλοντ, οι Άνθρωποι εξακολουθούσαν να τρέφουν έναν μεταφυσικό φόβο για την Κοιλάδα του Γκόργκοροθ και ήταν προορισμός που συνήθως δινόταν σε όποιον ερχόταν τελευταίος στη Δοκιμασία της Μνήμης. Η Acallyra, όντας ανάμεσα στους τρεις κορυφαίους μαθητευόμενους, είχε το δικαίωμα της επιλογής: επέλεξε την αρχαία Μόρντορ.

Αρχικά είχε ελπίσει ότι το μακρινό – και ίσως επικίνδυνο – ταξίδι θα άδειαζε το μυαλό της, μα του κάκου. Έπειτα σκέφτηκε ότι ίσως η Μόρντορ να ήταν δικαιολογημένα φόβητρο για τους Ανθρώπους και εκεί θα αναγκαζόταν να παλέψει για τη ζωή της ή να τη χάσει, αλλά μάταια: τίποτα δεν απέμενε σε τούτο τον ήσυχο, μοναχικό τόπο από την σκοτεινή κυριαρχία του Σάουρον, εξόν από χορταριασμένα ερείπια και υαλώδεις πέτρες παράξενου σχήματος – με λίγη φαντασία, Ορκ που απολιθώθηκαν κατά την έκρηξη του Βουνού του Χαμού.

Έστρεψε το βλέμμα της στο Βορρά: ακόμα και το τρομερό Ορόντρουιν ήταν πια ένας μεγάλος πράσινος λόφος που κάπνιζε σαν τεμπέλικο Χόμπιτ. Ξάφνου άκουσε τον ήχο ενός μικρού τινάγματος: στράφηκε απότομα προς την πηγή του, ξεθηκαρώνοντας ταυτόχρονα το κοντό, πλατύστομο ξίφος της. Ένα κοτσύφι πέταξε μακριά της φοβισμένο, έπειτα έγειρε το κεφάλι του και της κελάηδησε σχεδόν ερωτηματικά. Εκείνη ξεφύσηξε ανακουφισμένη και θηκάρωσε το όπλο της.

“Τι κάνεις εδώ ολομόναχο;” και εκείνο της απάντησε με μια σειρά κελαηδημάτων. Έπειτα πέταξε σε μια ακόμα πιο μακρινή πέτρα και γύρισε πάλι να την κοιτάξει. Η Acallyra χαμογέλασε και συνέχισε το δρόμο της. Μετά από λίγο όμως, είδε το κοτσύφι να πετά σε ένα βράχο μπροστά της, να κελαηδά σχεδόν μανιασμένα και έπειτα να ξαναπετά σε μια πέτρα μερικά μέτρα πιο δεξιά. Η περιέργεια προς στιγμήν υπερέβη τη θλίψη της: ανασήκωσε τους ώμους και άρχισε να το ακολουθεί.

Είχε πια σουρουπώσει όταν το κοτσύφι σταμάτησε σε έναν μαύρο, αχορτάριαστο βράχο με ιδιόμορφο σχήμα και δυο μυτερές, πέτρινες προεξοχές. Η Acallyra βρήκε ένα μικρό πλάτωμα από λεία, μαύρη πέτρα και απόθεσε τον εξοπλισμό της. Σύντομα θα νύχτωνε και δεν ήθελε να περιφέρεται στην ερειπωμένη Μόρντορ μέσα στα σκοτάδια. Έπειτα έβγαλε με προσοχή από ένα κατάμαυρο, βελούδινο πουγκί ένα Isilsarn, μια από τις Φεγγαρόπετρες που της είχε δανείσει η Ακαδημία. Λεγόταν πως φτιάχνονταν με την αρχαία μαγεία των Ξωτικών και εκτός από το να φωτίζουν, κρατούσαν μακριά τα άγρια ζώα. Πριν ξαπλώσει, το έφεξε πάνω στον ιδιόμορφο βράχο και σχεδόν της κόπηκε η ανάσα: το κοτσύφι την είχε φέρει στο γκρεμισμένο Μπάραντ-ντουρ και ο βράχος ήταν η κορυφή του. Ανάμεσα στις δύο αυτές πέτρινες προεξοχές, άλλοτε δέσποζε το μάτι του Σκοτεινού Άρχοντα…

* * *

Ίσως ήταν η ανησυχία που της προκαλούσε αυτό το μέρος, ή ένα ακόμα κακό όνειρο με τον Blecvyan που την ξύπνησε. Ανασηκώθηκε και κοίταξε γύρω της: τίποτα δεν έμοιαζε να έχει αλλάξει και το Isilsarn έφεγγε σε έναν κύκλο γύρω της, ακριβώς εκεί που το είχε αφήσει. Τότε όμως άκουσε το σύρσιμο, ένα περιοδικό χτύπημα ξύλου πάνω στην πέτρα και… βήματα; Σηκώθηκε, ξεθηκάρωσε το ξίφος της, έπιασε το Isilsarn στο άλλο χέρι και προχώρησε προς την κατεύθυνση του ήχου. Έφτασε μπροστά στα δόντια του Μπάραντ-ντουρ και το φως της Φεγγαρόπετρας αποκάλυψε έναν βαθύ λάκκο στο πέτρινο έδαφος. Όλοι οι ήχοι είχαν σταματήσει.

Γονάτισε στην άκρη του λάκκου και έφεξε μέσα του με τη Φεγγαρόπετρα: ήταν βαθύς και δεν μπορούσε να δει τον πάτο, αλλά για μια στιγμή της φάνηκε σαν κάτι εκεί να γυάλιζε. Ένας νέος ήχος τη διέκοψε: τρίξιμο και πετραδάκια που κυλούσαν. Ξάφνου ο κόσμος έφυγε από τη θέση του, η Φεγγαρόπετρα από το χέρι της και παντού γύρω της επικρατούσε τρομακτική φασαρία. Συνειδητοποίησε ότι έπεφτε, ακριβώς πριν η σύγκρουση με μια κοφτερή προεξοχή να της στερήσει τις αισθήσεις.

* * *

Ένιωσε να πνίγεται και προσπάθησε να φωνάξει. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να ανασηκωθεί απότομα, καθώς κάτι πηχτό άφησε το λαιμό της και προσγειώθηκε στην σκληρή πέτρα. Γεύτηκε αίμα και μια ξαφνική ζαλάδα την ανάγκασε να στηριχτεί στο αριστερό της χέρι.

“Σιγά, σιγά… Μην ζορίζεσαι. Είναι θαύμα που είσαι ζωντανή” είπε μια ήρεμη, αντρική φωνή στη γλώσσα των Ξωτικών. Η Acallyra του απάντησε με λίγο δισταγμό, στην ίδια γλώσσα.

“Ποιος…; Εσύ ήσουν που–“

“Α, να με συγχωρείς. Πάλι μίλησα στην Παλιά Λαλιά. Εντυπωσιακό: ήξερες ν’ αποκριθείς.” Η φωνή του την ηρεμούσε, αν και δεν μπορούσε να τον δει. Ξάπλωσε πάλι πίσω.

“Φυσικά. Όλοι οι Αρχαιοδίφεις οφείλουν να τη γνωρίζουν.”

“Α, μάλιστα. Και; Βρήκες αυτό που αναζητούσες;” Του απάντησε δίχως να το σκεφτεί.

“Δεν ξέρω: ένα κοτσύφι με οδήγησε – νομίζω – στον Μαύρο Πύργο. Μετά είδα κάτι εδώ κάτω να γυαλίζει και… και…” ένιωσε πάλι ζαλάδα και σταμάτησε.

“Μην πιέζεις τον εαυτό σου. Χτύπησες άσχημα πέφτοντας και είχες σοβαρή εσωτερική αιμορραγία: ευτυχώς που το Cammaidh ενδημεί εδώ.”

“Το..;”

“Το γνωρίζουν πια ελάχιστα πλάσματα στη Μέση-Γη. Είναι αυτή η λειχήνα που περιέργως φυτρώνει και πάνω στα ερείπια του Πύργου. Αν την προετοιμάσεις σωστά, δρα ταχύτατα και θεραπεύει τα χτυπημένα όργανα. Νομίζω ότι το μυστικό της θα σου εξασφαλίσει την είσοδο στη Συντεχνία.”

“Πώς ξέρεις τόσα πολλά για μένα; Γιατί με βοηθάς;”

“Γιατί όχι; Φαίνεσαι αξιόλογη και είναι προτιμότερο να περάσεις τη Δοκιμασία επιστρέφοντας με κάτι χρήσιμο για τη Νέα Εποχή, παρά με απομεινάρια της Τρίτης” και τώρα ήρθε στο φως της Φεγγαρόπετρας. Ήταν ψηλός και φορούσε έναν απλό καφέ μανδύα και κουκούλα που του έκρυβε το πρόσωπο: στον ώμο του καθόταν ένα κοτσύφι, στο αριστερό του χέρι κρατούσε ένα ραβδί που η κορυφή του έμοιαζε με πλεγμένες ρίζες δένδρου και στο δεξί μια σφαίρα, δυο φορές η γροθιά του, καμωμένη λες από μέταλλο. Εκείνη γούρλωσε τα μάτια της.

“Αυτό… Μη μου πεις ότι είναι…”

“Ναι.”

“Ποιος είσαι; Σε παρακαλώ, πες μου!” Ο άνδρας χαμογέλασε.

“Οι φίλοι με φωνάζουν Ράντυ.”

Το παρόν γράφτηκε στις 10/12/2009 για το διαγωνσιμό της Κοινότητας Ελλήνων Φίλων του Tolkien και ήρθε τρίτο. Θα παρατηρήσετε ότι κλείνει λίγο απότομα και υπάρχουν πράγματα που δεν εξηγούνται texto. Ο λόγος είναι ότι, από τη μία, υπήρχε όριο 1000 λέξεων (το οποίο ως συνήθως ξεπέρασα) και από την άλλη, οι νύξεις είναι αρκετά σαφείς για τους φανατικούς ανγνώστες του LORD OF THE RINGS. Αναμένω τα σχόλιά σας και πιθανόν τις απορίες σας, ειδικά αν δεν μπορείτε να μαντέψετε τι βρήκε και ποιον συνάντησε η Acallyra.

Α.Μ.

8 Comments

  1. Tkas said,

    September 15, 2010 at 11:02

    xμμ κατσε να δεις…. ειχε ενα stuff (πραγματα δλδ) oπως του Gandalf the Gray και στη κορυφη του ειχε ενα Palantir…. Ποιος να ειναι αραγε???

  2. Wabbit said,

    September 15, 2010 at 11:41

    Πολύ ενδιαφέρον διήγημα αγαπητέ Speed. Παλιά μου άρεσε πολύ ο Άρχοντας των δαχτυλιδιών και είχα ασχοληθεί κάμποσο. Όχι φανατικά όμως οπότε δεν μπορώ δυστυχώς να μαντέψω ποίος είναι ο Ράντυ, χαχα. Πάντως το διάβασα με την μία, ήταν πολύ ευχάριστο. Δεν ξέρω αν είχατε σαν default την μετά-sauron εποχή, πάντως το βρήκα πολύ ενδιαφέρον σαν ιδέα και περιγραφή! Congratsulations

  3. speedxgrapher said,

    September 15, 2010 at 13:59

    @Wabbit Dear: σε ευχαριστώ πολύ. Χαίρομαι που σου άρεσε. Οι κανόνες έλεγαν ότι δεν μπορούσαμε να αλλάξουμε γεγονότα μέσα από το LoTR ή το τι συνέβη στους χαρακτήρες, οπότε το πιο απλό ήταν να μετατοπίσω αρκούντως τον χρόνο. Ο Ράντυ είναι ο Ράνταγκαστ “ο Καφετί” (actual μετάφραση Κέδρου), ο μόνος από τους 5 Μάγους του οποίου η κατάληξη είναι άγνωστη, αλλά το consensus λέει ότι παρέμεινε στη Μέση-Γη.

    @Tkas: ελληνικοί υπότιτλοι FTW! Επίσης το Palantir δεν είναι στο ραβδί – το κρατάει στο χέρι του, αλλά δεδομένου του πού το βρήκε, όλοι ξέρουμε ΠΟΙΑΝΟΥ ήταν.

    • Wabbit said,

      September 15, 2010 at 20:35

      Ah, that guy! Είχα μια ελάχιστη υποψία ότι ήταν αυτός αλλά δεν ήθελα να πετάξω καμία μπούρδα. Πάντα είχα απορία τι στο καλό ήταν αυτός ο μάγος. Weeee I still love LOTR

  4. Skauld said,

    September 15, 2010 at 19:25

    Wste etsi e? “Kainourio” blogi e?😛 Poly kalo to dihghma btw. Einai apo aytes tis mikres istorioules, tis aples kai eyxaristes pou wstoso katalhgoun tigka epikes an o anagnwsths exei dyo tria pramats sto myalo tou gia to background! Fantastisch!😀

  5. speedxgrapher said,

    September 15, 2010 at 21:15

    @Wabbit Dear: Ο Ράνταγκαστ ήταν ο πιο “Δρυΐδης” ανάμεσα στους 5, ο οποίος αγαπούσε τα ζώα της Μέσης -Γης πάνω από τις “σκεπτόμενες” ράτσες της, σε βαθμό που έμεινε σχεδόν αμέτοχος στις μεγάλες διαμάχες, καθιστώντας τον τον Neutral του Κύκλου των Μάγων. Για την ακρίβεια ενεργούσε μόνο κατόπιν οδηγιών από πιο επιβλητικές προσωπικότητες, μία τον Saruman και μία τον Gandalf και πάντα στο παρασκήνιο της δράσης.

    @Skauld: Σας ευχαριστουμε λίαν αγαπητέ! *small bow* Το blog πώς και δεν το είχες πάρει είδηση; Το έχω φτιάξει από τον Απρίλιο.

  6. indieann said,

    September 15, 2010 at 22:46

    χμμμ, διαβασα το “Χομπιτ” στα 12 και είδα τον “Άρχοντα…” πριν μια δεκαετία σχεδόν. Οπότε αυτο που με απασχολεί περισσότερο δεν ειναι ποιον συναντησαν εκεί τελικά, αλλά ότι, καταπως φαίνεται, βγαινω τελευταία στη Δοκιμασία της Μνήμης και η Κοιλάδα του Γκόργκοροθ με περιμένει!! Μπρρρρρ! ΥΓ.Ωραία η ξωτικοξενάγηση dear!🙂

  7. speedxgrapher said,

    September 15, 2010 at 23:30

    Ω, έλα τώρα: είδες ότι δεν είναι τόσο άσχημα αν προσέχει κανείς πού πατά. Σας μερσώ για τα καλά σας λόγια αγαπητή Ινδιάννα. ^___^


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: