8η Γιορτή Παραμυθιών στην Κέα – Ημέρα 2η (Ο Μαραθώνιος)

Ναι, ξέρω και έχετε δίκιο… “Πόσο καιρό μπορεί να σου πάρει να πας από τη Μέρα 1 στη Μέρα 2; Μας άνοιξες την όρεξη με τα ορεκτικά και μας άφησες μπουκάλα!” που θα έλεγε και ο Οβελίξ. Η αλήθεια είναι ότι ο Σεπτέμβριος και ο Οκτώβριος είναι οι μήνες “επανένταξης” στη ρουτίνα και σαν αποτέλεσμα δεν είχα καθόλου χρόνο για blogging, πόσο μάλλον για photo editing. Το γεγονός, δε, ότι η δεύτερη ημέρα αναλώθηκε στον Μαραθώνιο Αφηγήσεων – ο οποίος διοργανώθηκε για πρώτη φορά φέτος στη Γιορτή – σήμαινε ότι θα έπρεπε να κάνω επιλογή και διόρθωση ανάμεσα σε πάνω από 200 φωτογραφίες, το οποίο με την περιρέουσα υγρασία μου φαινόταν εξωφενικό νούμερο (δεν είναι τόσο, in fact, αλλά έχω ένα θέμα με τον καιρό). Τέλος πάντων, αφού επιτέλους έβρεξε, άρχισε να πιάνει (λίγο) το κρύο και δέχθηκα πολλαπλές ερωτήσεις και ελαφίσιες ματιές σχετικά με τη συνέχεια αυτών των άρθρων, ήρθε η ώρα για τη συνέχεια.

Όντας ένας άνθρωπος ο οποίος συνήθως δεν κοιμάται πριν τις 04:00 το πρωί, το γεγονός ότι σωριάστηκα για ύπνο τη προηγούμενη μέρα κάτι στις γραμμές του 23:30, σήμαινε ότι 07:30 – 08:00 της Κυριακής 18 Ιουλίου είχα τιναχτεί σαν κεραία, με μια πρωτόγνωρη (για τα δικά μου δεδομένα) υπερκινητικότητα. Βεβαίως, δεδομένου ότι η εκδήλωση εκείνης της ημέρας δεν θα ξεκινούσε μέχρι τις 12:00, υπέθεσα ότι δεν έχουν ξυπνήσει ακόμα οι παραμυθάδες, οπότε σκότωσα λίγο το χρόνο μου μέχρι περίπου τις 09:15, οπότε και πήγα να σκιάσω την πόρτα τους. Τους πέτυχα καθώς είχαν αρχίσει να μαζεύονται για πρωινό, προσπαθώντας να ξεπλύνουν με καφέ τους σκονισμένους ιστούς του ύπνου και συστήθηκα με όσους δεν είχα γνωρίσει την προηγούμενη ημέρα (είτε λόγω οργανωτικού πανικού, είτε διότι δεν είχαν ακόμα φτάσει στην Κέα), όπως τη Nina Naesheim, μια ακόμα φοβερή (όπως μου είπαν και διαπίστωσα ιδίοις όμμασι την ίδια ημέρα) Νορβηγίδα αφηγήτρια, τον Daniel που τις επόμενες ημέρες αποδείχθηκε δεινός κιθαρωδός και improvised μπλουζίστας και ξανασυστήθηκα με τη Μαρία Νικολαΐδου, την Ηλέκτρα Νέγκα και τον Ταξιάρχη Μπεληγιάννη (τους οποίους είχα γνωρίσει πολύ σύντομα στη Διεθνή Ημέρα Αφήγησης).

Για άλλη μια φορά να πω ότι σε όλη τη διάρκεια της Γιορτής συστηνόμασταν με κάποιον που δεν είχε τύχει να μιλήσουμε ή είχε έρθει κάποια από τις επόμενες ημέρες, αλλά η “μόλυνση” του μνημονικού μου από την συνολική ευχάριστη κομπανία με εμποδίζει να θυμηθώ ποιον ακριβώς και πότε, εκτός εάν μου δώσουν κάποιο στοιχείο οι φωτογραφίες (όπως εδώ). Θα μπορούσα να ισχυριστώ ότι δεν έχω ιδέα πώς βρέθηκα (ατύπως αρχικά) στις τάξεις των εθελοντών αλλά αυτό θα ήταν ψέμα: όταν κάτι με διασκεδάζει πραγματικά, η μεταμόρφωση (για να είμαστε και μέσα στο θέμα) σε άνθρωπο-σφήνα είναι σχεδόν άμεση και θα έλεγε κανείς ότι έχω μια σχεδόν γενετική προδιάθεση για κουβάλημα. Η αλήθεια είναι ότι το στήσιμο και το ξεστήσιμο σε κάθε τοποθεσία μου θύμιζαν τον αντίστοιχο πανικό των σχολικών θεατρικών παραστάσεων και ήταν ακόμα ένα στοιχείο που συνεισέφερε στην εσωτερική μου ευφορία.

Έτσι λοιπόν βρέθηκα από νωρίς με τον Γιώργο Ευγενικό και την υπόλοιπη “ομάδα στησίματος” στην παραλία του Οτζιά όπου – ευχάριστο για μένα, προβληματικό για την εκδήλωση – φυσούσε ένας πεισματάρης άνεμος που σήκωνε άμμο, δυσκόλευε την διάδοση της φωνής των αφηγητών και δεν άφηνε σε ησυχία τα πολύχρωμα πανιά που οριοθετούσαν τον χώρο. Το σκηνικό και οι συνθήκες αυτές, ωστόσο, προσέδιδαν κάτι το παράξενα γοητευτικό στην εκδήλωση, όπως μπορείτε να δείτε και στις φωτογραφίες. Είναι θαύμα το ότι , ασκεπής επί τέσσερις συναπτές ώρες υπό τις σιαγόνες του καλοκαιρινού ήλιου κατάφερεα να μην πάθω ηλίαση, αλλά και αναμενόμενο το ότι τσουρουφλίστικα και το δέρμα μου άρχισε να μιμείται αυτό του φιδιού (άλλη μια μεταμόπρφωση – και ναι, Άσπα είχες απόλυτο δίκιο).

Σε κάθε περίπτωση, στις 12:00 ξεκίνησε ο Μαραθώνιος Αφηγήσεων, αν και το πρώτο-πρώτο πράγμα που παρακολουθήσαμε ήταν η παρουσίαση του βιβλίου του Θανάση Νέτα ΑΠΟ ΤΗ ΔΡΑΧΜΗ ΣΤΟ ΕΥΡΩ – Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΕΝΟΣ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ, από τον Σύλλογο Φίλων της Κέας. Τις ίδιες τις αφηγήσεις άνοιξε η Μαρία Παπανικολάου με τον μύθο της Αράχνης, τη ιστορία του Σιμιγδαλένιου και ένα κινεζικό παραμύθι για έναν ζωγράφο που τα έργα του έπαιρναν ζωή. Ακολούθησε η Μάνια Μαράτου, αυτή τη φορά με τον θιβετιανό,  νταρμικό μύθο του Ντοντρούπ (Dondrup) (που για άλλη μια φορά αποτέλεσε ένα παράθυρο σε νέους μυθικούς ορίζοντες, καθότι η αφηγηματική παράδοση του Θιβέτ μού είναι τελείως άγνωστη, αλλά έχει και τελείως διαφορετική χροιά από οτιδήποτε συναντά κανείς στη Δύση). Η Αράχνη είχε την τιμητική της, αφού μια εκδοχή του μύθου της είπε και η Σοφίλια Τσορτέκη, καθώς και την ιστορία του Οιδίποδα και της Σφίγγας, του Δαίδαλου και του Ίκαρου (νομίζω θα συμφωνήσετε, αφού δείτε τις φωτογραφίες, ότι η ενδυμασία της ήταν spot-on – μόνο τα χρυσά περιβραχιόνια της έλειπαν). Ο Γιάννης Σπανδωνής πραγματικά καθήλωσε τους μικρούς ακροατές με τις πολλαπλές μεταμορφώσεις του Δία, πλέκοντας στην αφήγησή του και μερικά επίκαιρα σχόλια για τους μεγαλύτερους. Το πρώτο κομμάτι του Μαραθωνίου έκλεισε ο Κώστας Τζιωτάκης με “Τση Ρήνης το λαήν'”, μια λαϊκή ελληνική ιστορία που απέδωσε με θεατρικότητα και το θερμιώτικο ιδίωμα (χαρακτηριστική διάλεκτος των Κυκλάδων, από όσο μπόρεσα να καταλάβω).

Μπορείτε να φανταστείτε τρεις συναπτές ώρες βομβαρδισμού με παραμύθια υπό τη δειλή σκιά των λιγοστών δέντρων στην παραλία ή κάτω από τον καυτό ήλιο; Ωστόσο το κοινό δεν κούνησε ρούπι μέχρι να σημάνει το διάλειμμα. Κάποιοι επέστρεψαν στην Κορησσία, κάποιοι βούτηξαν στη θάλασσα και άλλοι (όπως εγώ) περιορίστηκαν να ταβερνιστούν και να προβούν σε πλήρη ακινησία υπό σκιάν. Λίγο πριν πάω στην αφήγηση του Ταξιάρχη Μπεληγιάννη, που ξεκινούσε στις 17:30, ο Γιώργος Ευγενικός με ενημέρωσε ότι τελικά ο Μαραθώνιος θα ήταν “τοπικά κυλιόμενος”, με τη δεύτερη τοποθεσία να είναι υπό τη σκιά του αριστερότερου (όπως κοιτά κανείς τον ορίζοντα), πιο προστατευμένου από τον ήλιο και τον άνεμο, τμήματος της παραλίας (καθότι ο απογευματινός ήλιος θα δυσκόλευε τους αφηγητές και όσο περνούσε η ώρα, οι μη προικισμένοι με αυτοφυή γούνα μάλλον θα άρχιζαν να νιώθουν την παραθήν αλώς ψύχρα). Στόχος ήταν το τελευταίο κομμάτι του Μαραθωνίου Αφγήσεων να διεξαχθεί στον πλακοστρωμένο περίβολο μιας μικρής εκκλησιάς, όπως και έγινε.

Στι 17:30 λοιπόν και υπό αξιοπρεπή πλέον σκιά, ο Ταξιάρχης αφηγήθηκε την ιστορία “Τα Χρυσιά Κλαδιά και ο Αλίμονος”, με δικές του μουσικές παρεμβάσεις σε ένα όργανο που, αν και μοιάζει με λαούτο, δεν είναι και όσο κι αν σπάω το κεφάλι μου δεν θυμάμαι πώς μου το είπε (Ούτι τελικώς!). Πρέπει να ομολογήσω ότι ήταν ανάμεσα στις αγαπημένες μου ιστορίες εκείνης της ημέρας, καθότι συνδύαζε όλα τα στοιχεία που μιλούν στην καρδιά ενός epic fantasy geek (το σπαθί το ανίκητο, τρεις αντίπαλοι – ο γιος του  Ήλιου, του Φεγγαριού και της Θάλασσας – που έγιναν σύντροφοι του ήρωα, το επικό quest και πολλά άλλα).

Έπειτα σειρά είχε η Κάτια Καντούρη, με ένα από τα πιο δύκολα ίσως εγχειρήματα που μπορώ να φανταστώ για έναν παραμυθά (ή εν προκειμένω, μια παραμυθού), την αφηγηματική απόδωση ενός θεατρικού έργου, ειδικά μάλιστα όταν αυτό είναι “Ο Καλός Άνθρωπος του Σετσουάν” του Μπέρτολντ Μπρεχτ. Δύσκολο ή όχι πάντως, η αφηγήτρια είχε την αμέριστη προσοχή του κοινού.

Το δεύτερο σκέλος του Μαραθωνίου έκλεισε με τη Συντροφιά των Αφηγητών (Βέρα Αισώπου, Σύνη Αστρά, Γιώργος Μακρυγιάννης, Λίλη Τριαντάρη), πριν η ομήγυρη μεταφερθεί στον τελευταίιο προορισμό του Σαββάτου, όπου και θα παρέμενε μέχρι τη βαθιά νύχτα.

Οι αφηγήσεις στον περίβολο της μικρής εκκλησιάς ξεκίνησαν στις 19:20 με τον μύθο της Ιούς από την Ελένη Αχιλλέως (συνοδεία μουσικής από το κανονάκι του Αναστάση Σαρακατσάνου), όπου για άλλη μια φορά τα καμώματα του Δία θέτουν σε κίνδυνο τους θνητούς και για πολλοστή φορά επικαλείται τη βοήθεια του πανούργου Ερμή για να βγάλει το φίδι από την τρύπα. Ο Ερμής θα αποκιμίσει τον γίγαντα Άργο τον Πανόπτη (που είχε λένε 100 μάτια διάσπαρτα σε όλο του το σώμα) και θα τον σκοτώσει για να απελευθερώσει την Ιώ, αν και τα άγρυπνα μάτια του θα φυλάξει η Ήρα στην ουρά των παγωνιών…

Θα τολμήσω να πω (με τον κίνδυνο να κατηγορηθώ για έλλειψη αντικειμενικότητας – αλλά δεν πειράζει, καθότι την άφησα πίσω μου στο πρώτο post και άλλωστε η αντικειμενικότητα είναι καθαρά στατιστική) ότι το το κλου της βραδιάς, το δρώμενο που χειροκροτήθηκε εκείνη τη μέρα περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο, ήταν η αφηγηματική παράσταση που δώσανε οι Παραμυθοκόρες (Αντωνία Βέλλιου, Βασιλεία Βαξεβάνη, Ιφιγένεια Κακριδώνη), με τίτλο “Το Θεριό του Έρωτα”. Εδώ χρειάζεται ίσως λίγη ιστορία: όταν είχα πρωτογράψει για τις Παραμυθοκόρες στο Easy Subjugation, η πρώτη τους παράσταση μού είχε δώσει μια πολύ έντονη αίσθηση για το αφηγηματικό στυλ της καθεμιάς, οπότε και τους είχα δώσει κάποια αγγλικά προσωνύμια. Μια μάλλον ατελής μετάφραση στα ελληνικά κάνει την Αντωνία Βέλλιου “Σκοτεινή Υφάντρα”, την Ιφιγένεια Κακριδώνη “Ρόδινη Ρομαντικούλα” και την Βασιλεία Βαξεβάνη την “Ονειροπόλο”.

Αν και οι ιστορίες τους εκείνο το βράδυ είχαν το κοινό θέμα του έρωτα, παρακολουθώντας τες ξανάρθαν στο μυαλό μου εκείνα τα προσωνύμια με ιδιαίτερη ένταση, αφού ένιωθα ότι τα είχαν ασπαστεί στο μέγιστο: η Αντωνία με εξέπληξε περισσότερο από όλες, καθότι η ιστορία της Γυναίκας Σκελετού που αφηγήθηκε προέρχεται από τους Inuit του Αρκτικού Κύκλου, με έντονα στοιχεία σαμανικής μυθολογίας και ιδιαίτερα σκοτεινά μοτίβα, με μια ποιητική σκληρότητα σχεδόν ακατανόητη για τη δυτικοευρωπαϊκή παράδση, αλλά χαρακτηριστική του τόπου όπου ζουν αυτοί οι άνθρωποι. Η Ιφιγένεια, δεύτερη κατά σειρά, εξισορρόπησε τα πράγματα πιέζοντας τη πλάστιγγα στο άλλο άκρο, πηγαίνοντάς μας στην Αίγυπτο και αφηγούμενη τη σχεδόν σπαραξικά ρομαντική ιστορία ενός ιπποπόταμου που ήταν διατεθιμένος να κάνει τα πάντα για την ευτυχία μιας πριγκίπισσας που αγνοούσε τελείως την ύπαρξή του και στο τέλος η μοίρα του το ανταπέδωσε με τον πιο απρόσμενο τρόπο, ακόμα και για παραμύθι. Ισορροπώντας μεταξύ των δύο, στην κόψη του μεταφορικού ξυραφιού, η Βασιλεία μάς αποτελείωσε με τη δική της εκδοχή του SANDMAN: DREAM HUNTERS, όπου η παράδοξη αγάπη μεταξύ ενός χωρικού και μιας αλεπούς, μια αγάπη που θυμίζει ενήλικη εκδοχή αυτής του Μικρού Πρίγκιπα και της δικής του αλεπούς, φτάνει για να κινήσει το χέρι του απόμακρου Άρχοντα των Ονείρων. Όλα αυτά δε, δεμένα με όμορφη μουσική και τραγούδι.

Θα πίστευε κανείς ότι μετά από μια μέρα με συνολικά 6 (μέχρι εκείνη τη στιγμή) ώρες αφήγησης και μετά από αυτό που μόλις περιέγραψα, δεν θα μπορούσε να υπάρξει συνέχεια. Τουναντίον! Όταν αυτοί άνθρωποι είπαν “Μαραθώνιο”, εννοούσαν ΜΑΡΑΘΩΝΙΟ. Τις παραμυθοκόρες ακολούθησε η Ηλέκτρα Νέγκα, με “Της Λαχτάρας Παραμύθια”, το πρώτο εκ των οποίων (αν θυμάμαι καλά) την είχα ακούσει να αφηγέιται στη Διεθνή Ημέρα Αφήγησης και παραμένει το αγαπημένο μου από όσα είπε: οι αλλεπάλληλες ευχές και επιθυμίες ενός ανθρώπου απαντώνται άμεσα από μεταμορφώσεις του κόσμου του, μέχρι που όλα επιστρέφουν εκεί που ξεκίνησαν, περιμένοντας τον κύκλο να αρχίσει ξανά. Βρίσκω κάτι παράξενα ελπιδοφόρο σε αυτή την αφήγηση…

Ακολούθησε η Maritha Nielsen με αφήγηση στα Αγγλικά και μετάφραση από την Κατερίνα Βλάχου, με μια ιστορία που απαντάται σχεδόν σε κάθε λαό: το ποτάμι που βρίσκει τον δρόμο του από την καρδιά του βουνού στο φως, αλλάζοντας τον κόσμο γύρω του. Βεβαίως, προς τιμήν των Ελλήνων παραμυθάδων η Maritha έβαλε το ποτάμι να ξεκινά στη Νορβηγία και να φτάνει στη Τζιά “όπου κανείς δεν συναντά παρά καλούς ανθρώπους” (σε ελεύθερη μετάφραση). Έπειτα η Κατερίνα Βλάχου άφησε τα σκήπτρα της μεταφραστριας και έβαλε τα άμφια της αφηγήτριας, ξυπνώντας μας (από τον, ομολογουμένως κατανοητό, λήθαργο μετά από 8 πλέον συνολικές ώρες αφήγησης) με το χιούμορ και τη μεταδοτική επαναληπτικότητα της “Ανδραβίδας” και της “Αχελώνας”. Δια του λόγου το αληθές:

Ανδραβίδα και Κυρά μου,
έβγα να ιδείς τα βασανά μου
έλα να ιδείς για σένα τι τραβώ γλυκιά χαρά μου

και

“Εεεε, μάνα της Χελώνας!”
“Τιιι είναι γαμπρέεεε;”

(αν και ομολογουμένως είναι αδύνατον να αποδώσω γραπτώς τη φωνή και τις εκφράσεις της)

Στις 22:35 η Φίλια Δενδρινού έκανε μια πιο δραματοποιημένη απόδοση της αρχικής εκδοχής (ή πιθανώς μίας από τις αρχικές εκδοχές – δεν είμαι 100% σίγουρος) της Πεντάμορφης και του Τέρατος, “Η Πεντάμορφη και ο Κύκνος”. Δεν θα προσποιηθώ ότι κατανοώ τον ρόλο όλων των αντικειμένων που χρησιμοποίησε (εσάρπα, ένα λευκό γάντι, τόπι με ύφασμα), αν και μπορώ να κάνω υποθέσεις… Η αλήθεια είναι ότι εκείνη πια την ώρα, ακόμα κι εγώ είχα αρχίσει να παραπαίω, οι φωτογραφίες έβγαιναν σχεδόν μηχανικά, και τελικά έσβησε τελείως η μηχανή μου. Αυτή είναι ίσως και η μόνη μου τύψη από εκείνο το βράδυ, διότι τελευταία από τους προγραμματισμένους αφηγητές σηκώθηκε η Nιna Naesheim, η οποία αφηγήθηκε μια τόσο ξεκαρδιστική ιστορία, τόσο κεφάτα, τόσο παραστατικά και ζωντνανά, ώστε ακόμα και τότε κατάφερε να μας αφυπνήσει και να έχει την απόλυτη προσοχή μας. Αν και θυμάμαι με εξαιρετική λεπτομέρεια την ιστορία, το… κάπως ιδιαίτερο θέμα και χιούμορ της είναι αδύνατο να εκφραστεί γραπτώς, αλλά θα σας πω το ηθικό δίδαγμα: “μη ζορίζεις τα πράγματα να γίνουν πριν την ώρα τους γιατί θα καταλήξουν σκ@#!”

Το πρόγραμμα έλεγε ότι τότε πλέον μπορούσε να σηκωθεί όποιος ήθελε από το κοινό για να πει μια ιστορία, αλλά ρεαλιστικά δεν είχαμε κόκκαλο και μόνο μία γενναία κοπέλα το αποτόλμησε, μετά από αυτό το αφηγηματικό μπαράζ (για να μην πω όργιο). Αμυδρά θυμάμαι ότι ίσως τη λέγανε Χριστίνα (καμία σχέση – Ειρήνη Κυδονάκη κι ευχαριστώ για το heads up Ταξιάρχη), αλλά δεν είμαι καθόλου βέβαιος, πόσο μάλλον για το ποια ιστορία είπε (τον “Καημό” – ο Ταξιάρχης ξαναχτυπά).

Έτσι έληξε η δεύτερη ημέρα της 8ης Γιορτής Παραμυθιών και ο φοβερός αυτός Μαραθώνιος, γεμίζοντας τον ύπνο μου εκείνης της νύχτας με εικόνες και ιστορίες, τις περισσότερες εκ των οποίων φυσικά ξέχασα, όπως συχνά συμβαίνει με κάτι τόσο έυθραυστο όσο τα όνειρα. Ωστόσο, έμειναν μαζί μου οι θολές “ονειραναμνήσεις” του Πηγαδιού του Χρόνου και ποιος ξέρει – ίσως καταφέρω να μαγειρέψω μια ιστορία από αυτές. Ευτυχώς για όλα τα υπόλοιπα, υπάρχει το μνημονικό μου και οι φωτογραφίες. Εάν φτάσατε ως εδώ, σας συγχαίρω από καρδίας – δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι εγώ θα διάβαζα όλα αυτά που έγραψα – αλλά τουλάχιστον είναι η πάσα αλήθεια, γιατί ήμουνα κι εγώ εκεί, που λένε μερικές φορές…

Υ.Γ. Τουλάχιστον τώρα ξέρετε γιατί μου πήρε τόσο καιρό να βρω χρόνο και κουράγιο να γράψω για αυτή την ημέρα. Οι υπόλοιπες θα ακολουθήσουν με πιο ομαλή συχνότητα. Για λάθη, διορθώσεις και παρατηρήσεις, μη διστάσετε να μου αφήσετε σχόλια.

3 Comments

  1. taxiarchis said,

    November 8, 2010 at 10:23

    Καλησπέρα Ανδρέα! Το όργανο είναι Ούτι και τη κοπέλα που βγήκε το βράδυ τη λένε Ειρήνη Κυδονάκη και είπε τον καϊμό. Συνέχισε τη πολύ καλύ δουλειά που κάνεις…

  2. speedxgrapher said,

    November 8, 2010 at 11:44

    Να’σαι καλά Ταξιάρχη! Θα κάνω τις διορθώσεις και σ’ευχαριστώ για την υποστήριξη.

  3. September 19, 2011 at 15:32

    […] πολλά γνωστά πρόσωπα που συμπαθηθήκαμε πέρυσι στην 8η Γιορτή Παραμυθιών της Κέας και τα οποία δεν είχα δει για σχεδόν έναν […]


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: