Game O(r)N(ot) 2.0

Το παρόν είναι ένα κείμενο που σκόπευα να γράψω προ δύο μηνών, αλλά διάφορες υποχρεώσεις με εμπόδισαν. Ωστόσο, καθότι η παραμονή της έκθεσης στην Ελλάδα επεκτάθηκε μέχρι το τέλος του τρέχοντος μήνα, βρήκα την ευκαιρία να βγάλω το άχτι μου.

Πριν από κάμποσο καιρό, στα τέλη Δεκέμβρη, ένας από τους πιο hardcore και παλαιόθεν gamer φίλους μου (στον οποίο θα ανφέρομαι τούδε και στο εξής ως ΤΚ), πρότεινε να πάμε στην έκθεση Game On 2.0 που γινόταν στο Γκάζι και την οποία είχε δει στην Αγγλία παλιότερα. Μπορεί να μην είμαι die-hard gamer και μάλλον παραμένω κολλημένος σε ορισμένους συγκεκριμένυς τίτλους και είδη, αλλά όπως πολλοί της γενιάς μου μεγάλωσα με SUPER MARIO 3, είχα μια μικρή συλλογή από “κομπιουτεράκια” – όπως τα λέγαμε – και σαν παιδί είχα θυσιάσει κάμποσα πενηντάρικα και κατοστάρικα (δραχμές, υπό μορφή κερμάτων) στο “ηλεκτρονικάδικο” (συνήθως στη Χίο). Δεν μπορούσα λοιπόν να αρνηθώ την πρόσκληση για ένα trip down memory lane…

Για να αποφύγουμε  το εξωφρενικό εισητήριο των 14 ευρώ και την πιθανή κσμοσυρροή του Σαββάτου, πήγαμε μια καθημερινή, για το μη ευκαταφρόνητο ποσό των 10 ευρώ έκαστος (το οποίο, με την επέκταση της έκθεσης μέχρι τέλος Φλεβάρη, έπεσε στα 6 ευρώ, όπως είδα σε μια αφίσα στην Πανεπιστημίου – βέβαια αυτό αντικρούεται από τις διάφορες ανακοινώσεις της παράτασης που διάβασα, σύμφωνα με τις οποίες τα 6 ευρώ είναι το παιδικό τις καθημερινές).

Δεν είμαι σίγουρος τι ακριβώς περίμενα να δω, αλλά δεδομένης της “φασαρίας” που είχε κάνει η έκθεση, σίγουρα κάτι άλλο από αυτό που είδα. Ναι, είχε games από όλες τις δεκαετίες, από το ’60 μέχρι σήμερα, ναι αρκετά ήταν αναγνωρίσιμα και ειδικά στους fans του Atari και της Amiga, ναι είχε τη Virtusphere, το Sony Move και “το BUZZ, το απόλυτο μουσικό QUIZ“, όπως γράφει και στο site της έκθεσης, το οποίο αποτελεί μια από τις πιο ανούσιες κυκλοφορίες που έχω δει ποτέ για κονσόλα. Ωστόσο, ας παρακάμψουμε αυτό το τελευταίο (και το ένα χαλασμένο εκ των δύο χειριστηρίων της εν λόγω κονσόλας) και ας δούμε τα υπόλοιπα.

Όσο αφορά το κύριο – τουλάχιστον για μένα – δέλεαρ της έκθεσης, κοινώς τα παλιά παιχνίδια, σίγουρα δεν άξιζαν την τιμή του εισητηρίου: μπορεί να είχε κάποιο ενδιαφέρον η διαδοχή από το τότε στο σήμερα, αλλά arcade παρατεταγμένα δίχως εξηγήσεις, ιστορικό ή έστω χρονολογία κυκλοφορίας (τα περισσότερα), αποτελούν ένα σύνολο προς εσωτερική κατανάλωση και σίγουρα όχι κάτι που χρίζει του τίτλου “έκθεση για όλους”. Η δε “θεματική οργάνωση” ήταν προφανώς κατανοητή μόνο στους διοργανωτές. Αν δεν ήταν μαζί μου ο ΤΚ, ο οποίος ανήκει στον στενό κύκλο αυτών (των Ελλήνων) που είναι πραγματικά ειδήμονες τοιυ gaming εξ’ εμπειρίας και ο οποίος ουσιαστικά μου παρείχε ένα guided tour, νομίζω ότι δεν θα είχα μείνει εκεί μέσα ούτε μια ώρα.

Ας δούμε τώρα αυτό για το οποίο έσκουζε πολύς κόσμος, “το μέλλον του gaming”, το Virtusphere: ένα (δυσκίνιτο, μεταλλικό) σφαιρικό hamster wheel σε ανθρώπινο μέγεθος, συνοδευόμενο από virtual reality goggles και το αναγκαίο για shoot ’em up όπλο. Καλά ως εδώ… ή μήπως όχι; Ας αρχίσουμε από το γεγονός ότι η διατήρηση της ισορροπίας μέσα στη σφαίρα είναι εξαιρετικά δύσκολη, καθιστώντας και την in-game πράξη του περπατήματος άθλο (στην περίπτωσή μου, ακόμα και τα όσα βήματα κατάφερα να κάνω, in-game δεν με πήγαν πουθενά). Όσο αφορά το το ίδιο το παιχνίδι, μάλλον δεν πρόσεξα ότι πρέπει να είχε τίτλο Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΩΝ ΚΑΚΩΝ ΓΡΑΦΙΚΩΝ, αφού η ποιότητα εικόνας μέσα από τα goggles ήταν άθλια και σε καμία περίπτωση δεν έδινε την αίσθηση του “immersion” σε έναν virtual κόσμο. Όσο αφορά το ίδιο το παιχνίδι, κάποιο αδιάφορο shoot ’em up όπου οι εχθροί ήταν είτε κάτι κίτρινα νομιστεράκια, είτε κάτι καφέ δεινοσαυράκια, ας μην το πιάσουμε καλύτερα.

Εδώ θέλω να κάνω μια παύση: όπως εξήγησα, δεν είμαι die-hard gamer και αναγνωρίζω ένα πιθανά σημαντικό επίπεδο άγνοιας σχετικά με αυτά που έβλεπα. Αν είχα όμως αμφιβολίες για τη δυνατότητά μου να εκτιμήσω την έκθεση, το απογοητευμένο βλέμμα του ΤΚ και έπειτα ο ίδιος, μου επιβεβαίωσαν ότι ήταν στεγνή, αρκετά αδιάφορη και κυρίως, σημαντικά μικρότερη από αυτή που είχε δει στην Αγγλία.

Κλείνοντας, υπήρξε ακόμα ένα στοιχείο που έριξε την ποιότητα της επίσκεψης και αυτό ήταν η παντελής άγνοια και (αρκετά έκδηλη) αδιαφορία του προσωπικού. Με την εξαίρεση του υπεύθυνου της Virtusphere, ο οποίος τουλάχιστον προσπαθούσε, οι υπόλοιποι δύο με τους οποίους διασταυρώθηκα δεν είχαν καν τις στοιχειώδεις γνώσεις για να βοηθήσουν με τη λειτουργία μιας κονσόλας, με αποτέλεσμα να δώσει λύση ένας άλλος επισκέπτης! Δεν ζήτησα “ακαδημαϊκούς” του gaming, αλλά τουλάχιστον ανθρώπους που να έχουν επαφή με το αντικείμενο που υποτίθεται πως επικοινωνούν στους επισκέπτες. Ο δε άνθρωπος του “προσωπικού ασφαλείας”, ο οποίος φρόντιζε με δρακόντεια επαγρύπνηση και προειδοποιήσεις να μην μπει κανείς τσάμπα (επειδή ήμασταν-δεν ήμαστν 15 άνθρωποι και μπορεί να του ξέφευγε κανένας), ήταν το κερασάκι στην τούρτα της φαιδρότητας. Θυμίζω δε, ότι αν πηγαίναμε Σάββατο θα πληρώναμε 14 ευρώ για τη μοναδική αυτή εμπειρία…

Κοινώς, για άλλη μια φορά γινόμαστε αποδέκτες ενός μέτριου, υπερ-κοστολογημένου προϊόντος και κατά τα άλλα ζητωκραυγάζουμε για την τιμή που μας έκαναν (όπως φαίνεται από τις διθυραμβικές κριτικές που απέσπασε η έκθεση σε ποικίλα ελληνικά blog και site). Να τονίσω βεβαια ότι το παρόν κείμενο εκφράζει τη γνώμη δύο μόλις ανθρώπων, του ενός άμεσα και του άλλου έμμεσα και σε καμία περίπτωση δεν είναι στατιστικά σημαντικό. Ωστόσο, δεν μου αρέσει καθόλου το κουτόχορτο και όταν κάτι μου φαίνεται απάτη, θέλω να το χαρακτηρίζω ως τέτοια.

A.M.

2 Comments

  1. Wabbie-chan said,

    February 25, 2011 at 03:43

    Aχμ ήθελα να την επισκεφτώ ετούτη την έκθεση, κυρίως για όλα τα novelties. Με απογοητεύουν όμως λιγάκι όσα ακούω, κυρίως η έλλειψη καταρτισμένου staff…μου θυμίζει Μπανανία…Thanks for the review my dear Speed

  2. speedxgrapher said,

    February 25, 2011 at 10:45

    You’re welcome dear Wabbie. Δυστυχώς, ειδικά τα novelties δεν έλεγαν τίποτα. Η όποια ικανοποίηση μπορούσε να αντλήσει κανείς ήταν από το retro-gaming…

    “Είναι μία, μόνο μία, η ονειρεμένη… Μπανανία
    Είναι μία, μόνο μία, δεν υπάρχει άλλη καμμία”

    (Παράφραση στον ‘Υμνο της Φρουτοπίας)


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: