“Γιατί, αν κρατήσω το πηρούνι με το δεξί, τι θα μου κάνουν; Φάκελο;” [Θ.Β.]

Πριν από μερικές ημέρες έγραψα το παρακάτω κείμενο, το οποίο και πόσταρα ως Note στο Facebook. Διάφορα πράγματα κλωθογύριζαν στο κεφάλι μου για μέρες, αλλά δεν είχα βρει τον χρόνο να γράψω.

Σήμερα ξύπνησα στις 09:30 και κάτι έμοιαζε λάθος. Πήγα στο παράθυρο, κοίταξα έξω και με προϋπάντησε μια γκρίζα ησυχία, σαν ατσάλι που σταμάτησε ο σιδεράς να ταλαιπωρεί στ’ αμόνι και μετά από το μπάνιο του στην κρύα σκάφη, περιμένει καρτερικά να πιεί αίμα… κάποτε. Ξαναξάπλωσα κι όταν άνοιξα πάλι τα μάτια μου, τη σιωπή διέκοπταν οι φωνές του ραδιοφώνου. Άρα ο χρόνος δεν σταμάτησε. Κρίμα. Μια παλαβή σκέψη περνά από το μυαλό μου: ο χρόνος να μην αποφάσιζε να ξεκινήσει μέχρι να ισιώσουμε τα στραβά μας – όχι όλα, δεν είμαι αφελής, αλλά τουλάχιστον αυτά που κάνουν τη ζωή μας φτηνή: η εγωπάθειά μας, η βλακεία μας, η μικρότητά μας. [Διαβάζοντάς το αυτό μου έρχεται στο νου Η ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΜΑΡΜΟΤΑΣ και το εξαιρετικά κακό, cheap knock-off MATRIX-οειδές αντίγραφό της, 8 ΛΕΠΤΑ ΠΡΙΝ ΤΟ ΤΕΛΟΣ, με τον Jake “δεν-μπορώ-να-παίξω-δίχως-να-είμαι-σαν-κλαμμένο-μ****” Gylenhall – σοβαρά, μην το δείτε, είναι πεταμένα λεφτά και σπατάλη χρόνου].


Κάποια στιγμή ακούω από το ραδιόφωνο το “Moonlight Shadow” του Mike Oldfield και σκέφτομαι πως είναι ένα από τα λίγα ευχάριστα, αν και λίγο νοσταλγικά, πράγματα που έχει εκτοξεύσει πάνω μου η μικρή, απαρχαιωμένη συσκευή. Τις τελευταίες μέρες γεμίζει μέχρι κορεσμού το χώρο με θλίψη και ανοησία: ο Θανάσης Βέγγος έφυγε κι ο κόσμος είναι λίγο πιο θλιμμένος χωρίς αυτό το γέλιο που ξεκινούσε θαρρείς έκπληκτο και κατέληγε σε αληθινή απόλαυση. Ο φοβερός Θανάσης, ο άλλοτε φαλακρός πράκτωρ και πάντοτε συλλογικός μας παππούς, δεν ήταν απλώς μια μορφή που σε έκανε να γελάς ακόμα και στην πιο βαθιά απελπισία, αλλά ήταν και σύμβολο μιας αλλοτινής Ελλάδας, γεμάτης ελπίδα, δυνατότητες, μιας Ελλάδας με μέλλον, ένα μέλλον που αυτή τη στιγμή ήρθε κι έφυγε – έτσι μοιάζει.

Από την άλλη, οι Η.Π.Α. φλομώνουν τον κόσμο στο ψέμα: “Σκοτώσαμε τον bin Laden!” κι ο κόσμος πανηγυρίζει. Δεν αμφiσβητώ τα κίνητρα ή ενδεχομένως τον πόνο αυτών των ανθρώπων που μαζεύτηκαν στην Washingtonγια να πανηγυρίσουν – στη θέση τους, μετά τους Δίδυμους Πύργους, πιθανότατα θα έκανα το ίδιο, γιατί πιστεύω ότι η εκδίκηση έχει νόημα, απλά συνήθως βαριέμαι πολύ για να ασχοληθώ. Όχι, αμφισβητώ την ευφυΐα τους: μέσα σε 2 ώρες απο τον “θάνατο” του bin Laden βγήκαν πλαστές φωτογραφίες, ανακοινώθηκε άρνηση παροχής αποδεικτικών του θανάτου του “από σεβασμό” (της CIA προς τον νεκρό Μουσουλμάνο-φόβητρο των Η.Π.Α. – μόνο εγώ θέλω να χειροκροτήσω για το αστείο;) και η CIA δεν μπόρεσε καν να φτιάξει ένα αξιοπρεπές παραμύθι του πώς και του γιατί. Σοβαρά, ένα τηλέφωνο αν μου έκαναν, μπορούσα να τους γράψω ένα μέσα σε ένα τέταρτο. Για όποιον βιαστεί να με κατηγορήσει ως συνωμοσιολόγο, να σας πω και τα ακόλουθα: ο bin Laden ήταν εδώ και χρόνια βαριά άρρωστος, οι συνθήκες ζωής ενός τρομοκράτη που κρύβεται σε σπηλιές δεν είναι ακριβώς ιδανικές για ανάρρωση, δεν είχε εμφανιστεί ούτε σε φωτογραφία εδώ και χρόνια, ενώ παλιότερα, για καιρό στέλνονταν απανωτές βιντεοσκοπημένες απειλές. Τέλος (και σημαντικότερο), έρχονται εκλογές στις Η.Π.Α. και επιτέλους (θαυμαστός χρονισμός) τα στρατεύματα μπορούν να φύγουν από το Αφγανιστάν, όπως είχε υποσχεθεί προεκλογικά ο Obama, αλλά δεν τολμούσε να πράξει λόγω πολιτικών συνεπειών. Η γνώμη μου είαι ότι ο bin Laden είχε πεθάνει από καιρό, (σκοτωμένος ή όχι), αλλά ο θαάντός του τώρα είναι χρήσιμος. Στην πραγματικότητα τίποτα δεν άλλαξε “στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας”, αλλά ο χαζός Αμερικάνος έχει κάτι να πανηγυρίσει (και έναυσμα να ψηφίσει). Κατά τα άλλα, η Ελλάδα πάει για φούντο και το μόνο που αναρωτιόμαστε είναι “πόσο”;

Η μέρα έχει κάτι σουρεάλ στην ατμόσφαιρα, δίχως να συμβαίνει κάτι που δεν εμπίπτει στην καθημερινότητα του τελευταίου χρόνου, αλλά ξυπνά τη γραφική μου ύλη και έχω την αίσθηση πως κοιτώ ένα πλάνο ταινίας από μέσα. Πού ξέρεις, μπορεί να είμαστε απλώς ένα κακογραμμένο σήριαλ που βλέπουν τα πλάσματα του Lovecraft για να περνά η ώρα τους. Και σ’αυτή τη γραμμή σκέψης μου έρχεται η εικόνα: μετά από μια βουβή, εκτυφλωτική αστραπή, ο ολοζώντανος Βέγγος ενός άλλου κόσμου, ενος κόσμου που πότε-πότε έπαιρνε και το δεξί το μονοπάτι, έρχεται και με ρωτά, γουρλώνοντας χαρακτηριστικά τα μάτια:

“Καλέ μου άθρωπε, τι εγινε εδώ; Ποια είναι αυτή η χώρα και γιατί μοιάζει με κακογραμμένη έγχρωμη τηλεταινία;”

Τι να πεις και πώς να εξηγήσεις; Μόνο αυτόν τον κόσμο ξέρω και πάλι τον βλέπω μέσα από ένα πρίσμα στραβισμού. Κοιτώ γύρω μου και βλέπω ένα έντυπο. Πιάνω μια σελίδα και του τη δίνω. Δεν είναι εξήγηση, αλλά είναι μια εικόνα και οι εικόνες λένε πολλά. Μερικές φορρές αναρωτιέμαι τι σφαλιάρες θα μας γέμιζαν οι εαυτοί μας από άλλα μονοπάτια, ίσως αν θα μας σκότωναν ολότελα για να πάρουν τη θέση μας και να ισιώσουν τα στραβά μας. Δεν ξέρω, πάντως περιμένω…

Μέρες λοιπόν μετά από αυτό το “ενδοσκοπικό” και αρκούντως αγουροξυπνημένο κείμενο, βρέθηκα σήμερα στο βιβλιοπωλείο Ευριπίδης στο Χαλάνδρι, όπου και κατέθεσα τον οβολό μου με αντάλλαγμα περισσότερα χάρτινα αντικείμενα από όσα χωράνε στον ήδη ασφυκτικά γεμάτο αναγνωστικό μου χώρο (θα έλεγα “ζωτικό”, αλλά είναι το ένα και το αυτό). Ανάμεσα στα πράγματα που πήρα ήταν, μετά από πολύ καιρό, και το πιο πρόσφατο τεύχος του περιοδικού TIME, όπου όπως άλλοτε ο Hitler και ο Saddam Hussein, φιγούραρε ο Osama bin Laden πίσω από ένα ματωμένο “X”. Υπήρξε μια περίοδος που όχι απλώς διάβαζα το TIME, αλλά ήμουν συνδρομητής, στα πλαίσια εκείνης της φάσης της ζωής μας που χαρακτηρίζεται από την αναζήτηση του προσωπικού μας διανοητικού δηθενισμού και που, αν πήξει ο εγκέφαλός μας, την ξεπερνάμε. Στην δική μου περίπτωση, δεν σταμάτησα να το διαβάζω διότι έπηξε ο εγκέφαλός μου αλλά διότι, από εκεί που έβαζε άρθρα πάνω σε ένα σωρό θέματα, όπως η επιστήμη, η λογοτεχνία, η τεχνολογία κλπ., για μια εξαιρετικά εκτεταμένη περίοδο (που πιθανά να μην έχει τελειώσει ακόμα, δεν ξέρω), ασχολιόταν σχεδόν αποκλειστικά με τη διεθνή πολιτική, ειδικότερα δε την αμερικανική, θέμα όχι απλώς βαρετό, αλλά βλαβερό για το IQ.

Σήμερα λοιπόν, ήξερα πολύ καλά πως ολόκληρο το τεύχος θα ήταν αφιερωμένο στον “αμερικανικό θρίαμβο”, αλλά ήμουν περίεργος εάν τουλάχιστον θα διάβαζα μια πιο πειστική ιστορία από τα αρχικά ανακοινωθέντα, μια και στο TIME, αν μη τι άλλο, ξέρουν να γράφουν. Δεν  το έχω διαβάσει ακόμα ολόκληρο και τα κείμενα είναι τόσο εκτενή, ώστε θα σας πρότεινα να το αναζητήσετε για να έχετε ιδία άποψη. Μπορώ ωστόσο να σας πω τα ακόλουθα: η γλώσσα, η δομή και οι τίτλοι, όλα στοχεύουν στο να αναδείξουν τον Obama σε “σιδερένιο πρόεδρο” (η επανάληψη της φράσης “muscle flex”, σε ποικίλες παραλλαγές, από κείμενο σε κείμενο, είναι σχεδόν κωμική, αν δεν διακρίνει κανείς ότι περνάει “γραμμή”), με την, επί σειρά ετών υπό δυσμένεια, CIA ως το αναζωγονημένο του “ξίφος”. Έχουν μέχρι και δηλώσεις του Giuliani, ενός εκ των δημοφιλέστερων δημάρχων της Νέας Υόρκης να εξαίρουν (με μέτρο) τον Obama.

Πέραν αυτού, ο bin Laden χρωματίζεται σχεδόν ως καρικατούρα κακού από ταινίες τύπου EXPENDABLES (πολύ cool ταινία, αλλά άσχετη με την πραγματικότητα), περιγραφόμενος (ευγενικά βεβαίως και με συγχωρείτε για τη γλώσσα που ακολουθεί) ως έκφυλος χλιδάτος σκατόγερος. Το ιλαρό είναι ότι οι λίγες συνοοδευτικές φωτογραφίες καθόλου δεν συνάδουν με την υποτιθέμενη χλιδή στην οποία ζούσε ο bin Laden. Για να μην μιλήσουμε για το γεγονός ότι, υποθετικά (διότι δεν πιστεύω ούτε λέξη), ζούσε σε μια κοινότητα πλούσιων συνταξιούχων στρατιωτικών του Πακιστάν και κανείς δεν είχε πάρει είδηση ποιος μένει μέσα στο υπερ-τσιμεντένιο κτίσμα μες στη μέση της πρασινάδας. Βεβαίως, στο κείμενο αυτό δεν παρουσιάζεται ως επιχείρημα για το κουτόχορτο που τάισε το επιτελείο του Obama τους Αμερικανούς, αλλά ως ένδειξη ότι μάλλον το Πακιστάν συνωμοτούσε και συνωμοτεί με τους τρομοκράτες. Άλλη μια χρήσιμη δικαιολογία… για το μέλλον. Μπορείτε να διαβάσετε πολλά περισσότερα εδώ (δεν συμφωνώ με όλα, αλλά είναι μια ενδιαφέρουσα, αναλυτική οπτική).

Τέλος, σας αφήνω και με μια ντετεκτιβίστικη νότα, α λα LIE TO ME. Αν πάρετε το τεύχος (γιατί η φωτογραφία που βρήκα οnline έχει πολύ μικρή ανάλυση), ρίξτε μια ματιά στα πρόσωπα του επιτελείου του Obama, καθώς ενημερώνονται για τα τεκταινόμενα γύρω από την αποστολή κατά του bin Laden στο Islamabad. Είναι ίσως το χειρότερο θέατρο που έχω δει – ακόμα και η σοκαρισμένη Hillary Clinton που κλείνει το στόματης (ή ίσως ειδικά αυτή), δεν πείθει ούτε για μια στιγμή ότι παρακολουθεί την εξάλειψη του πιο επικίνδυνου τρομοκράτη στον κόσμο. Ο μόνος που μοιάζει να έχει αυθόρμητη έκφραση προσώπου είναι ο ίδιος ο Obama, ο οποίος μοιάζει μάλλον οργισμένος, παρά ενθουσιώδης ή γεμάτος αγωνία, πράγμα που με κάνει να αναρωτιέμαι ποια είναι η πηγή της οργής του – ο,τι βλέπει στις οθόνες ή όλη αυτή η μασκαράτα; Εδώ βεβαίως βρισκόμαστε καθαρά στη σφαίρα της εικασίας, ακόμα και της φαντασίας, αλλά πόσο συχνά αυτή δεν αποδείχτηκε πιο πεζή από την πραγματικότητα;

A.M.

2 Comments

  1. Thodoris said,

    May 10, 2011 at 06:16

    Pes ta kale mou anthrope…. de xreiazetai upokritiko talento simera gia na peiseis tin koini gnomi.. eidika an auti exei monopsifio IQ!

  2. Wabbie-chan said,

    May 11, 2011 at 19:03

    Α ρε Lie To Me τι κάνεις στον κόσμο😄
    Ενδιαφέρον…


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: