Αγανακτισμένοι στ-…

στο Σύνταγμα πρωτίστως, ενίοτε στο Στρουμφοχωριό, πότε-πότε στη Mordor και κατά περίπτωση σε πιο εξωτικές τοποθεσίες που ξεπηδούν ημερησίως στο Facebook. Καλωσήλθατε στην Ελλάδα, Mad-as-Bonkers Edition. Πού αρχίζει κανείς και πού τελειώνει με αυτή την ιστορία; Οι πολιτικοί μας; Σίγουρα, διεφθαρμένοι μέχρι το κόκκαλο, στην καλύτερη κλέφτες, στην χειρότερη προδότες. Όμως κι ο λαός – ναι, ο ίδιος που τώρα αγανακτά – φταίει και φταίει πολύ, διότι 30 χρόνια που είμαι ζωντανός οχυρώνεται πίσω από τη μία ή την άλλη φατρία και από ό,τι μου λένε, το ίδιο συνέβαινε και πριν γεννηθώ.

Κακώς λοιπόν αγανακτούν; Σαφώς και όχι. Δικαίως αγανακτούν και μακάρι αυτό να γιγαντωθεί και να φοβηθεί το μάτι των απατεώνων που μας κυβερνάνε και των άλλων απατεώνων, που προσποιούνται ότι εξανίστανται. Μια διαδήλωση μαζική, συνεχιζόμενη, ελέυθερη από κομματικά νήματα και κυρίως, πολιτισμένη – όχι φανφαρόνικη και σαματατζίδικη – μέχρι τώρα. Διότι αν έχει ένα αδιαμφισβήτητο μήνυμα το κίνημα των αγανακτισμένων (ναι, πλέον μπορεί κανείς να το πει κίνημα), είναι το εξής: “σας κοιτάμε με μάτια ορθάνοιχτα και μπορεί να μην καταλαβαίνουμε πολλά διότι δεν έχουμε γαλουχηθεί στον ‘πολιτικό στοίβο’, αλλά αν πάτε να μας τη φορέσετε, σας πήρε και σας σήκωσε”.

Έχετε ακουστά τον Νόμο του Lynch, αυτό που συχνά στον Λούκυ Λουκ αναφέρεται ως “λιντσάρισμα”, περιλαμβάνει μια θηλειά και τον εσαεί κιτρινιάρη νεκροθάφτη να παίρνει μέτρα;  Οι ασχολούμενοι με την ιστορία μπορεί να θυμηθούν τις κτηνωδίες των λευκών και ειδικά της Ku Klux Klan ενάντια στους μαύρους. Ωστόσο, η πρώτη εφαρμογή του νόμου που ορίζει την “δια του όχλου αυτοδικία”, ήταν κατά την Αμερικανική Επανάσταση, όταν o Charles Lynch, εν έτει 1780, ενήργησε αυτόνομα για συλλάβει και να επιβάλει ποινές σε μια ομάδα Φιλοβασιλικών (Loyalists). Το 1782, η Γενική Συνέλευση της Virginia επικύρωσε τις πράξεις του. Αντίστοιχα, στο παλιό Ελληνικό Σύνταγμα υπήρχε το περίφημο “Άρθρο 114” (Ένα-Ένα-Τέσσερα), στο οποίο λεγόταν ότι η “τήρηση του Συντάγματος επαφείεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων”, άρθρο το οποίο υπήρξε λάβαρο και σύνθημα της γενιάς του Πολυτεχνείου.

Δεν έχω την ψευδαίσθηση ότι, με την εξαίρεση ενδεχομένως ενός μικρού κλάσματος, οι άνθρωποι στο Σύνταγμα έχουν υπόψη τους, πόσο μάλλον στο μυαλό τους, όλα αυτά, αλλά συνειρμικά κάνει κανείς της συσχέτιση.

Αν και ο μόνος “προπυλακισμός” των βουλευτών (μεχρι τώρα) έγινε συγκριτικά πολιτισμένα, δεν είναι σίγουρο ότι θα γίνει το ίδιο μόλις ανακοινωθούν τα νέα μέτρα – αυτά που τελικά θα έχουν ψηφιστεί, όχι αυτά που εξαγγέλονται κάθε λίγο και λιγάκι. Από την άλλη, μέσα σε αυτό το κλίμα επαναστατικής ευφορίας, είναι εύκολο να ξεχάσει κανείς ότι κι ο Έλληνας τον πήρε ψηλά τον αμανέ με δανεικά τόσα χρόνια. Μέσα σε 15 χρόνια έπρεπε ξαφνικά όλοι να έχουν τζιπ, να φοράνε μάρκες και να πίνουν καφέδες που, προφανώς, έχουν μέσα ρινίσματα χρυσού. Πάμε μπροστά δεν σημαίνει ξοδεύουμε σαν να είμαστε τα ζωντανά κακέκτυπα των ηλίθιων αρχετύπων του SEX & THE CITY ή του ENTOURAGE. Μην επεκταθώ, ξέρετε τι εννοώ: καβαλήσαμε το καλάμι κι αυτό σιγά-σιγά μας μπήκε στον *AHEM*!

Μέσα σε όλα αυτά, είναι ενδιαφέρον να ακούς τι σκέφτεται ο τυχαίος άνθρωπος που συναντάς, διότι αρχίζεις να συνειδητοποιείς ότι ο καθένας κουβαλά άλλα σώψυχα κι άλλη τρέλα, μεταφορική και κυριολεκτική. Θα μου πείτε: “και τι με νοιάζει;” Σας νοιάζει που σας λέω, διότι δεν ξέρετε πότε ο διπλανός σας στο λεωφορείο θα εκραγεί  (μεταφορικά) και θα αποφασίσει να σας πάρει μαζί του ή ενδεχομένως ο, κατά τα άλλα φιλικός, οδηγός ταξί είναι λανθάνων ψυχοπαθής. Όπως μου είπε χαρακτηριστικά ένας τέτοιος τις προάλλες για τους αγανακτισμένους:

Αυτά είναι μαλακίες. Αν δεν χυθεί αίμα δεν γίνεται τίποτα και να δεις που αν αρχίσει να χύνεται αίμα, όλοι αυτοί θα την κάνουν. Εγώ προσφέρομαι για δήμιος. Να κάνουμε δημόσιες εκτελέσεις και να χυθεί το αίμα αυτών των κερατάδων στα σκαλοπάτια της Βουλής. Δεν είναι εύκολο να είσαι δήμιος, είναι βάρος μεγάλο, αλλά εγώ είμαι πρόθυμος. Στο χωριό είναι ντροπή να μην ξέρεις πώς να σφάξεις ένα ζώο, οπότε έμαθα να σφάζω απ’ όλα, γιατί όχι και πολιτικούς;

Κι ύστερα κάτι φίλες μου, καλή τους ώρα, με λυπούνται που είμαι “τόσο καταθλιπτικός κι απαισιόδοξος”. Πώς να τις πείσω ότι είμαι απλά ρεαλιστής;

Α.Μ.

2 Comments

  1. June 21, 2011 at 18:32

    […] post by speedxgrapher Category: Uncategorized You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. […]

  2. July 1, 2011 at 01:05

    […] που είχα πει κάτι για λυντσάρισμα; Ε, τελικά ίσως να δούμε κάτι σαν… […]


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: