10 Χρόνια Ε.Σ.Παι.Ρο.Σ. στο Excalibur

Ε.ΣΠαι.Ρο.Σ. Χμμ… Μέσα στο μυαλό μου πολλά είναι συνδεδεμένα με αυτό το όνομα, έτσι ακριβώς γραμμένο και ουχί ορθώς ελληνιστί ορθογραφημένο. Έχεις μόλις τελειώσει το σχολείο και έχεις περάσει σχεδόν ένα χρόνο προσωρινής φοιτητικής ξεγνοιασιάς, ανεμελιάς, όσο και άγνοιας για τη φρίκη που σε περιμένει κατά τα επόμενα χρόνια της ζωής σου στο Ελληνικό Πανεπιστήμιο. Ξεφεύγω επικίνδυνα όμως…

Τέλος πάντων, εν έτει 2002, με την παλιά μου κομπανία των RPG να έχει αρχίσει τη διασπορά στις τέσσερις γωνιές της Γης, η παρέα μου με έναν άνθρωπο που θα κατέληγε να είναι ένα από τα χαρακτηριστικά παραδείγματα προς αποφυγήν μέχρι σήμερα (διότι ποτέ δεν ξέρεις τι επιφυλάσσει το μέλλον και για ακόμη μια φορά ξεφεύγω – διάολε, πολλοί συνειρμοί), με έφερε στο κατώφλι του Ελληνικού Συλλόγου Παιχνιδιών Ρόλων και Στρατηγικής. Το εν λόγω κατώφλι βρισκόταν κάπου κάτω από την Πλατεία Βικτωρίας – θαρρώ στη γωνία Αλκιβιάδου και Φερών – και οδηγούσε σε ένα ευρύχωρο, σπαρτιατικά επιπλωμένο υπόγειο, όπου άνθρωποι ντυμένοι με ρούχα που κάλυπταν όλο το φάσμα,  από το καθημερινό μέχρι το εξεζητημένο βικτοριανό, ενίοτε δε και το μοναστικό, επιδίδονταν σε μια εξελιγμένη μορφή της τότε αγαπημένης μου ασχολίας: RPG, αλλά ζωντανά, υποδυόμενοι οι ίδιοι τους χαρακτήρες, εν είδει αυτοσχέδιου θεάτρου. Αυτή ήταν η πρώτη επαφή μου με το L.A.R.P. (Live-Action Role-Playing) του VAMPIRE: THE MASQUERADE.

Εκείνο το βράδυ ξεκίνησε μια ενδιαφέρουσα πορεία, σχεδόν σε φυσική, θα έλεγε κανείς, συνέχεια,του Ομίλου RPG των σχολικών μου χρόνων. Δεν θα ήθελα να μπω σε λεπτομέρειες, από τη μία για τον ίδιο το σύλλογο, καθότι τα λέει πολύ καλύτερα στο site του Ε.Σ.Παι.Ρο.Σ (ναι κι εγώ “του έσπερου” ήταν η πρώτη αντίδραση να γράψω, αλλά φευ – η επαγγελματική διαστροφή) και από την άλλη για την προσωπική μου εμπειρία. Έμεινα στον σύλλογο τέσσερα περίπου χρόνια (σύμφωνα με τα χαρτιά που έχω κρατήσει από τότε – είπαμε, δεν πετάω τίποτα) και ας αρκεστώ να πω ότι, όπως σε κάθε εκτεταμένη, εξ’ αγχιστείας οικογένεια , υπήρξαν πολύ καλές και αρκούντως κακές στιγμές, όλες ωστόσο ιδιαίτερα αξιομνημόνευτες και δικαιώνοντας το credo του “never a dull moment”.

Κάποτε αποφάσισα να φύγω και δεν ξανασχολήθηκα με τον σύλλογο, παρά μια φορά που έκανα μια επίσκεψη στην τρίτη του στέγη, κάπου στην Ανδρέα Μεταξά στα Εξάρχεια, αν πάλι θυμάμαι καλά (το δεύτερο μέρος που στεγάστηκε ήταν ένα νεοκλασσικό στην Τοσίτσα 9). Δεν συμφωνώ αναγκαστικά ότι ο χρόνος είναι γιατρός, αλλά σε πολλές περιπτώσεις μπορεί να κάνει το (μεταφορικό) αίμα, νερό, με αποτέλεσμα αυτό να κυλήσει κάτω από γέφυρες, προσθέτοντας ένα ακόμα κεφάλαιο στα σκονισμένα κατάστιχα της μνήμης.  Όταν λοιπόν ο παλαι ποτέ επίφοβος Regent Tremere και το εν παιγνίω βρικολακικό μου τέκνο με ρώτησαν αν ήθελα να πάμε στη σύναξη για τον εορτασμό των δέκα χρόνων του συλλόγου, σκέφτηκα, “Γιατί όχι;”

Έτσι, στις 29/09 και ώρα περίπου 22:00 βρέθηκα στο ιδιαίτερα αγαπητό Excalibur, πίσω από το Hilton και βρήκα εκεί όλων των ειδών τους ανθρώπους: φυσιογνωμίες γνωστές, περίπου γνωστές αλλά “κοίτα να δεις τώρα ποιος είναι αυτός…”, καθώς και νέα, τελείως άγνωστα μέλη που απαρτίζουν πλέον τον σύλλογο μετά από τα 6 χρόνια απουσίας μου. Από τους παλιούς μου γνωστούς κάποιοι παντρεύτηκαν, κάποιοι έγιναν γονείς, κάποιοι έμειναν σχεδόν ίδιοι – το σοκ ήταν σε κάθε περίπτωση μεγάλο, πλην, η βραδιά ευχάριστη.

Η τελευταία φωτογραφία, δια χειρός Αθηνάς, νομίζω επιδεικνύει το οξύμωρο του πράγματος σχετικά με τη “στάλα” μπύρας και τα μουστάκια μου. Πάντοτε πίστευα λοιπόν ότι με αυτή τη φράση ο αφηγητής υπαινισσόταν ότι είναι αρκούδα. Κάθε ομοιότητα είναι τελείως συμπτωματική.

Αυτά λοιπόν είχα να πω και να δείξω με αφορμή τη 10η επέτειο του Ε.Σ.Παι.Ρο.Σ. Δεν ξέρω αν μετά τις ποικίλες συζητήσεις, με ανθρώπους που παρέστησαν εκείνο το βράδυ, θα μπω στον πειρασμό να επισκεφθώ εκ νέου το σύλλογο – το σίγουρο είναι πάντως ότι δεν μετάνιωσα καθόλου που βρέθηκα στο Excalibur εκείνο το βράδυ.

Cheers και Χρόνια Πολλά,

A.M.

Υ.Γ. Είχε δεν είχε, ο Βασίλης Μηλίγκος κατάφερε να διαφύγει του φακού.

2 Comments

  1. t said,

    October 9, 2011 at 00:48

    Ahh… fond memories!

    Your vampire childe (who was there in spirit)

  2. speedxgrapher said,

    October 9, 2011 at 03:00

    Fond indeed my little deviant.


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: