Το Τέλος μιας Μαθητείας και η Αρχή μιας Νέας

Καλημέρα σας και καταρχήν, Καλά Χριστούγεννα, ή όπως αλλιώς προτιμάτε να τα λέτε, από Σατουρνάλια μέχρι Χειμερινή Τροπή και Ναδίρ του Ήλιου πάνω στην Εκλειπτική. Θα έχετε παρατηρήσει (και εάν δεν το έχετε παρατηρήσει από μόνοι σας, δεν είναι θέμα, κάθε φορά σας τα γανώνω εγώ) ότι ο ρυθμός ανανέωσης του blog κάθε άλλο παρά σταθερός είναι, με μεγάλα κενά και προσφάτως συσσώρευση “χρωστούμενων”. Δυστυχώς, όχι μόνο δεν μπορώ να κάνω κάτι γι’αυτό – καθότι η λήξη εργασιακών προθεσμιών πριν τα Χριστούγεννα και η δική μου κακή διαχείριση του χρόνου οδηγούν σε 32-ωρα αγρυπνίας – αλλά θα πρέπει να δείξετε και περαιτέρω υπομονή μαζί μου…

Πηδώντας μπροστά στο χρόνο, σε σχέση με το τι θα έπρεπε επιτέλους ν’ ανεβάζω στο blog αυτήν την περίοδο (την αφηγηματική παράσταση της Αργοναυτικής Εκστρατείας από τον Νοέμβριο, νομίζω) και λόγω της εποχής, θα ήθελα να κάνω ένα μικρό, καθαρά συμβολικό δώρο σε μια ομάδα παραμυθάδων και κυρίως παραμυθούδων (είναι πολύ περισσότερες), νυν και μελλοντικών. Στις 11 Δεκεμβρίου 2011 και ημέρα Κυριακή, έγινε η επίσημη αποφοίτηση του προηγούμενου τμήματος της Σχολής Αφηγηματικής Τέχνης, στη διάρκεια μιας, όσο το δυνατόν γίνεται, πιο ανεπίσημα ζεστής βραδιάς. Όπως είναι παράδοση (ή έτσι μου λένε τουλάχιστον), τους αποχαιρέτησαν οι δάσκαλοί τους, αφηγητές απ’ όλον τον κόσμο δια ζώσης, κειμένου και βίντεο και τέλος, η επόμενη “γενιά”, δηλαδή εμείς.

Το τι κάναμε και το πώς έγινε αυτό αποδεκτό είναι, που λένε, ιστορία για μια άλλη φορά. Εγώ θέλω απλά να βάλω εδώ μερικές φωτογραφίες, να ευχηθώ στους “παλιούς” κάθε καλό στο παραμυθένιο μονοπάτι τους και για μας να πω, “οι Grimm να μας φυλάνε”.

Αυτά είχα να πω και κάπου εδώ σας αποχαιρετώ, διότι ξημερώνει.

Εις λαγούμι διαμένων,

Α.Μ.

Υ.Γ. Οι πιο παρατηρητικοί ίσως δείτε κάτι παράξενο στην τελευταία φωτογραφία: είναι αποτέλεσμα μιας απόπειρας “αισθητικής εξαφάνισης” ορισμένων αντικειμένων από το οπτικό πεδίο, με σεβασμό στα γονίδια του μεγαλύτερου καλικάντζαρου που γνώρισα ποτέ, του παππού μου, Α. Τ. Χάννα. Δεν έχει επιστρέψει από το βασίλειό του εδώ και 14 χρόνια…

3 Comments

  1. Maria Vrachionidou said,

    December 30, 2011 at 12:55

    Γεια σου βρε Αντρέα! Ευτυχώς που έχουμε και σένα να μας θυμίζεις τις ωραίες στιγμές…! Υποθέτω βεβαίως (κακοβούλως;) ότι το 32ωρο αγρυπνίας ήταν λόγω κρασοκατάνυξης και τακιμιάσματος κανενός ρεμπέτ -ασκέρ; Ή μήπως συνέβη με τα παραμυθιάσματα της (περίπου) μεγαλύτερης νύχτας του χρόνου της οποίας τα τεκταινόμενα έχασα; Φιλιά

  2. speedxgrapher said,

    December 30, 2011 at 17:31

    Μαρία μου σε ευχαριστώ πολύ. Μακάρι να ήταν οτιδήποτε από αυτά! [Το τακίμιασμα του ρεμπέτ-ασκέρ κάπου θα το ξανακούσεις – κορυφαίο μου φάνηκε]. Δυστυχώς ήταν αγρυπνία για να παραδώσω μετάφραση και να μαστιγώσω (με την καλή έννοια) τις μαθήτριές μου προ εορτών.

  3. January 29, 2014 at 03:52

    […] από σας διαβάζετε τούτο εδώ το blog από τα μικράτα του, ίσως θυμάστε αυτό εδώ το post, όπου είχα γράψει για την αποφοίτηση του Δεύτερου […]


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: