Παραμύθι Όχι, Μα Ιστορία Αλλόκοτη

Χθες, μετά το τέλος των μαθημάτων στη Σχολή Αφηγηματικής Τέχνης, αποφασίσαμε με μερικές συμμαθήτριές μου (ναι, όλο το υπόλοιπο τμήμα είναι γυναίκες), παλιότερους μαθητές της σχολής και δύο δασκάλους μας,  να πάμε στην πορεία. Υπήρχε κάποια ανησυχία και προβληματισμός διότι δεν ήμασταν εξοπλισμένοι για πορεία (μάσκες, Maalox, κλπ.), αλλά τελικά πήγαμε ούτως ή άλλως, με την καθοδήγηση μιας από τις κοπέλες που έχει αρκετή (το οποίο επίθετο χρησιμοποιείται εδώ διότι δεν γνωρίζω ακριβώς πόση) εμπειρία από πορείες και διαδηλώσεις.

Προτού προχωρήσω, θέλω να καταστήσω σαφές ότι δεν μας συνέβη τίποτε, ούτε βρεθήκαμε εν μέσω επεισοδίων (για την οδηγό μας δεν είμαι απόλυτα σίγουρος καθότι έφυγε αργότερα, αν και όταν πια τα επεισόδια μεταφέρθηκαν στην Ομόνοια και την Πειραιώς επιβεβαιώσαμε ότι ήταν ασφαλής). Η συγκεκριμένη διήγηση δεν έχει δραματικό σασπένς. Κάποια στιγμή, στη Σταδίου, είδαμε στα 100-150 μέτρα την αρχή από τις φλόγες στο ΑΤΤΙΚΟΝ, αλλά ήδη από τη στιγμή που είχαμε ξεκινήσει από το Θησείο, η πρόσβαση προς το Σταθμό Μοναστηρακίου, πόσο μάλλον τη Νομική ή το Σύνταγμα, ήταν αδύνατη. Ως εκ τούτου, δεν βρεθήκαμε στο επίκεντρο των επεισοδίων, αλλά κινούμασταν με μια μεγάλη μάζα κόσμου.

Το θέμα είναι το εξής: στο Θησείο, από όλες τις μεριές επέστρεφε κόσμος. Καθώς περνούσαμε από τα στενά για να πάμε στη Σταδίου, νοιώθαμε σαν να περπατούσαμε σε έρημη πόλη του Ανατολικού Μπλοκ. Λίγο πριν τη Σταδίου και με την πρώτη μυρωδιά από τα δακρυγόνα να φτάνει στη μύτη μας, βρεθήκαμε εμπρός σε κατάμεστα κέντρα διασκεδάσεως, όπου κυρίαρχα στοιχεία ήταν η λαϊκή μουσική και το ποδόσφαιρο. Έπειτα φτάσαμε στη Σταδίου, ανεβήκαμε μέχρι ένα σημείο, πήγαμε στην Πανεπιστημίου, έπειτα ξανακατεβήκαμε κλπ, κλπ.

Σε όλη αυτή τη διαδρομή δεν μπορούσα να διώξω από το μυαλό μου τη σουρεάλ αίσθηση ότι, ενώ μερικές εκατοντάδες μέτρα μακριά μου γινόταν ο απόλυτος χαμός (περνούσαν ασθενοφόρα, πυροσβετικά οχήματα, βλέπαμε καπνούς από φωτιές και δακρυγόνα), εκεί που στεκόμασταν δεν συνέβαινε απολύτως τίποτε, με εξαίρεση, στην Πανεπιστημίου πια, τον περιστασιακό, μονότονο αλλαλαγμο της γνωστής γυναικείας φωνής, περί εργατικής τάξης, ταξικής πάλης και άλλων τινών – ο λόγος που το περιγράφω σαν κάτι μάλλον τελετουργικά γραφικό, είναι ότι η εργατική τάξη πλέον έχει ελάχιστους Έλληνες και εκτός αυτού, υπάρχουν βασικά δύο τάξεις: οι πολιτικοί με τους πλούσιους φίλους τους και όλοι οι υπόλοιποι.  Εκτός αυτού, υποτίθεται ότι ένα σύνθημα πρέπει να ξεσηκώνει και να εμψυχώνει, ενώ η συγκεκριμένη… υπαρξη (έχω αρχίσει να πιστεύω ότι δεν υπάρχει και είναι πρόγραμμα υπολογιστή), σαν τη S1m0ne) είναι δύσκολο να καταλάβεις και τι λέει. Τα δε συνθήματα και η μουσική μοιάζουν με playlist που κανείς δεν έχει αλλάξει εδώ και 10-15 χρόνια (πιθανώς περισσότερο, αλλά οι πολιτικές αναμνήσεις από την περίοδο της ακρως ορμονικής εφηβείας μου… μου διαφεύγουν).

Σε κάθε περίπτωση, όταν λέω δεν συνέβαινε τίποτε, εννοώ ότι, αν δεν ήσουν Έλληνας ώστε να ξέρεις τι διαδραματιζόταν εκείνη τη μέρα, μπορεί να πίστευες ότι βρίσκεσαι σε κάποια παράξενη ατραξιόν ή ξέχειλη συναυλία. Δεν το λέω για να μειώσω τις κινητοποιήσεις, απλά είχα έντονα αυτή την αίσθηση και πολύς κόσμος γύρω μου, επίσης μού έδινε αυτή την αίσθηση. Έμοιαζαν να μην ξέρουν πραγματικά γιατί βρίσκονται εκεί, παρά εκτελώντας κάποια άγνωστη, σχεδόν μεταφυσική υποχρέωση. Εντωμεταξύ, λίγο πιο μακριά, άνθρωποι χτυπιούνταν από / με τα ΜΑΤ, άνθρωποι εκδήλωναν εντόνως τη διαμαρτυρία τους, άνθρωποι κατάπιναν τόνους χημικών και άλλοι, κατ’ ευφημισμόν άνθρωποι, έβαζαν μπουρλώτο στην ψυχή της πόλης.

Η δε “επόμενη μέρα” (κοινώς η σημερινή)… είναι απλά εκείνη που έπεται της προηγούμενης. Παρά τα χθεσινά γεγονότα, δραματικά από κάθε άποψη, εξακολουθώ να βλέπω ανεγκέφαλες 20χρονες να μιλάνε για παπούτσια, μουσικά είδωλα της πλάκας να μιλάνε για την “τέχνη” τους και ληγμένους emo καναπεδοκέντεαυρους να κράζουν. Είμαι σίγουρος ότι αύριο θα αρχίσουν και τα ηλεκτρονικά ραβασάκια για του Αγ. Βαλεντίνου και εκεί θα πέσει ο ουρανός… καντήλι.

Είμαστε τελικά ένας λαός τελείως σχιζοφρενής ή κάποιος έριξε Amanita στον καφέ μου;

Α.Μ.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: