“Αμανέ Σκιά ή Με Αφορμή το Ρεμπέτικο” στο Cabaret Voltaire

Δεν πάω συχνά στο θέατρο – σίγουρα όχι όσο συχνά θα ήθελα -, είτε αυτό νοείται ως παράσταση σε αμφιθεατρικό χώρο, είτε σε μπαρ, ή ακόμα και στο δρόμο. Πέραν του ότι το θέατρο απαιτεί (κατά τη γνώμη μου) μια ειδική συνθήκη για να το παρακολουθήσεις, απλούστατα συχνά δεν βρίσκω παρέα. Πριν από μιάμιση βδομάδα λοιπόν, είχα την τύχη να πάω στο Cabaret Voltaire (Μαραθώνος 30, Κεραμεικός) μαζί με φίλους και να παρακολουθήσω την παράσταση “Αμανέ Σκιά” της ομάδας Non-Canon, πίνοντας κρύα Sangrya (κουβέντα για το λογοπαίγνιο – είναι αργά και νυστάζω) και ταξιδεύοντας στην Ελλάδα της δεκαετίας του 1930, μέσα από αρχετυπικές μορφές της εποχής και τα τραγούδια του λουλά.

Οι τέσσερις ηθοποιοί – Αναστασία Κατσιναβάκη, Έλλη Κατσιναβάκη, Δήμος Μαμαλούδης και Κοσμάς Χατζής – έγραψαν, συνέθεσαν, σκηνοθέτησαν, έπαιξαν και τραγούδησαν μια σειρά από ιστορίες εμπνευσμένες από πραγματικά γεγονότα, από ρεμπέτικα τραγούδια (αρκετά, με τη σειρά τους, εμπνευσμένα κι εκείνα από πραγματικά γεγονότα), από φωτογραφίες και γενικότερα από το κλίμα και την κοινωνία της Ελλάδας της δεκαετίας του ’30.

Βρισκόμαστε μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και όμως (ή ίσως ακριβώς γι’ αυτό) οι ιστορίες δεν αποκλίνουν ούτε στιγμή από το ανθρώπινο δράμα και τον κωμικό παραλογισμό της καθημερινότητας – μιας αλλοτινής καθημερινότητας ίσως, μακρινής, κι όμως τόσο γνώριμης, τόσο οικείας, που κανείς συναντά στις ιστορίες των παράξενων μπαρμπάδων, στα έργα του Σαίξπηρ και στις κουβέντες που ανταλλάζουν οι παρέες λέγοντας “άκου να δεις τι μου’ τυχε”, ή “άκουσα το και το που μου’ πε η έτσι κι έτσι, που της το’ πε” και τα λοιπά, και τα λοιπά…

Έτσι, ρεμπέτες χασικλήδες και μπάτσοι φέρνουν στο νου κωμικές ταινίες του βωβού κινηματογράφου, Σμυρνιά είναι η Ιουλιέτα και ταιριαστά, Ρωμιός ο Ρωμαίος, πόρνη η Δεισδαιμόνα, μάγκας ο Οθέλλος και η γυναίκα που ρίχνει στην πρέζα τον κακόμοιρο Ανέστο, ξυπνά μνήμες από τη βρικόλακα Carmilla.

Μα σαν ν’ ακούω τον Μπόμπο με το γραμμόφωνο στο χέρι, να ‘χει πάρει τους δρόμους ολολίζοντας “Ακούσατε, ακούσατε!” Για περάστε λοιπόν, για περάστε…

Ιστορίες ανθρώπινες, μουσική, τραγούδι, γλωσσικά ιδιώματα, δράμα, κλάμα, γέλιο και παράδοξο. Για μένα, η παράσταση ήταν ένα πανέμορφο ταξίδι, με μια νότα θλίψης και νοσταλγίας για μια εποχή που δεν έζησα ποτέ.

Α.Μ.

Y.Γ. Οι παραστάσεις συνεχίζονται κάθε Κυριακή και Δευτέρα, μέχρι και τη Μεγάλη Τρίτη.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: