Ημέρες των Ημερών

Οι καιροί που ζούμε χρήζουν πολλών ονομασιών: “σκοτεινοί”, “χαλεποί”, “αγχωτικοί” και άλλα που ταιριάζουν περισσότερο σε Μείζονες Προφήτες, ή ενδεχομένως στον Λιακόπουλο. “Ενδιαφέροντες”, λέει μια παλιά κινεζική κατάρα, “παράξενους” λένε κάποιοι φίλοι και γνωστοί. “Παράξενους” προτιμώ κι εγώ. Εγώ βέβαια, ακόμα και στα πιο μαύρα μου, ακόμα και τις ημέρες εκείνες που το “Δελτίον Διαθέσεως” προμηνύει κυνισμό, είμαι φαντασιόπληκτος, ονειροπαρμένος αν θέλετε (αλλά όχι τόσο αλαφροΐσκιωτος πια – η εφηβεία έχει μακράν παρέλθει) και κατά παράδοξο τρόπο, έτσι διατηρώ τα λογικά μου.

Θα έχετε παρατηρήσει ότι, με εξαίρεση το Παραμυθόγραμμα, του οποίου η συνεχής ενημέρωση αποτελεί για μένα ένα προσωπικό στοίχημα, δεν γράφω πλέον συχνά στο blog. Ο λόγος είναι απλός: δεν έχω χρόνο. Είτε πρόκειται για δουλειά, είτε πρόκειται για προετοιμασία σχετικά με την αφήγηση (και εδώ η λίστα είναι μεγάαααλη), είτε (στην χειρότερη των περιπτώσεων) για γραφειοκρατεία, όλη μέρα τρέχω και κατά περίπτωση αγχώνομαι με την έλλειψη χρόνου (βλέπετε τον φαύλο κύκλο;).

Θα μπορούσα να “Αχ!”, θα μπορούσα να “Βαχ!”, θα μπορούσα να γράφω άρθρα εδώ ή posts στο Facebook που εξηγούν γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να αλλάξει ποτέ τίποτε σε αυτή τη χώρα αν δεν εκτελέσουμε τους εφοριακούς, δεν σκοτώσουμε τους πολιτικούς και τις οικογένειές τους, δεν κάψουμε όλα τα γραφεία των κομμάτων κλπ. κλπ. Θα μπορούσα, με την απλή παράθεση του πόσο δύσκολο είναι πλέον να πληρώνεις το Φ.Π.Α. (που το κράτος κατά τα άλλα χρειάζεται), να εξηγήσω μονομιάς τρύπες σε προϋπολογισμούς και να καταρρίψω πάσης φύσεως πολιτικές σοφιστείες για την οικονομία. Το μόνο που φταίει είναι η ανικανότητα και η λαμογιά του κράτους και των λειτουργών του (κακοποίηση της λέξης). Θα μπορούσα επίσης να θυμηθώ τον παλιόφιλο, το κολλητάρι, τον ΜΑΛΑΚΑ ΕΛΛΗΝΑ ΨΗΦΟΦΟΡΟ που έβγαλε ΝΔ πρώτη και ΠΑΣΟΚ τρίτο κι έπειτα τσιρίζει για αυτά που (θα) του κάνουν, αφού όμως δώσει προτεραιότητα στο “θέμα” της Χρυσής Αυγής. Ξέρετε τι κάνουν οι φοράδες στ’ αλώνια, ε; Μην επεκταθώ. Θα μπορούσα ακόμα να μιλήσω και για αυτή την, κατά τα άλλα  συμπαθέστατη, ανίδεη μαϊμού, τον Τσίπρα, που φαίνεται να κάνει ό,τι μπορεί για να στείλει ψηφοφόρους πίσω από εκεί που ήρθαν. Και όμως… στις δημοσκοπήσεις έρχεται πρώτος. Ψέματα ή αλήθεια, τέτοιες μαλακίες δεν λεν τα παραμύθια. (Επίσης θάνατος στο ΚΚΕ, είστε ζώα).

Αντ’ αυτών όμως, προτιμώ να στρέφω το νου μου σε άλλα πράγματα, όπως τη φίλη μου τη Μανού και τις αφρικανικές ιστορίες που μας αφηγήθηκε μια Τετάρτη στο Salta Conmigo, όπως τη Γεωργία και τις δύο εκθέσεις που επιμελήθηκε, μία για τα 200 χρόνια από την πρώτη έκδοση των παραμυθιών των Grimm και μία για τα 10 χρόνια της Γιορτής Παραμυθιού, καθώς και την ξεκαρδιστική μας συζήτηση για να γράψουμε ένα κομμάτι της εργασίας για τις Ιστορίες Σοφίας. Προτιμώ να θυμάμαι την κουβέντα μας με την Ιωάννα για τα Γυάλινα Βουνά και τους Κοκαλένιους Κάμπους, μια ιστορία που, τόσο εγώ, όσο και η Μανού γνωρίσαμε ανεξάρτητα, σε διαφορετικές στιγμές και με διαφορετικά αποτελέσματα. Προτιμώ να σπάω το κεφάλι μου πώς θα παρουσιάσω μια ραψωδία της Οδύσσειας σαν αφήγηση 12 λεπτών, ή πώς θα τελειώσω ιστορίες που δουλεύω καιρό και μοιάζουν λες και δεν θα τελειώσουν ποτέ. Προτιμώ να διαβάζω βιβλία και comics, μειώνοντας ανεπάισθητα το ύψος που έχουν οι στοίβες γύρω μου. Προτιμώ να καταγράφω και να αναλύω γεγονότα και σκέψεις που πιθανόν να μην έχουν κανένα αντίκτυπο πάνω στην πραγματικότητα, καθότι δεν πρόκειται ποτέ να ξεκουνηθώ και να ενεργήσω επ’ αυτών – τουλάχιστον, δεν πιάνουν περιττό χώρο στο κρανίο μου και είναι (άλλη μια) σπουδή στη μικροκοσμική αντίληψη των ανθρώπων.

Προτιμώ να σας γράφω για όλα αυτά, τα φαινομενικά υπέροχα πράγματα – ας σας είναι και αδιάφορα – και έτσι οι μέρες περνούν, η μία μετά την άλλη και βάζουμε το ένα πόδι μπροστά από το άλλο, περιμένοντας ίσως την καταστροφή. Μα αν είναι το κεφάλι μας σκυφτό, δεν είναι ίσως από θλίψη αλλά, ελπίζει κανείς, επειδή είμαστε χαμένοι σε μια λέξη, ένα πρόσωπο, ένα όνειρο, κάτι που δεν συνέβη ποτέ παρά στις σελίδες του μυαλού μας, λεκιασμένες με μελάνι, ίσως και με μια στάλα αίμα από παλιές πληγές – έτσι γεννιούνται οι ιστορίες.

Καληνύχτα και Καλό Ξημέρωμα,

Α.Μ.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: