Αφήγηση – Ημερολόγια Καταστρώματος #1: Μικρός Απόπλους

Δράττομαι της ευκαιρίας μίας ακόμα ανώμαλης εξέλιξης του ύπνου μου για να αποπειραθώ ένα νέο είδος post. Ο επιμέρους τίτλος θα μπορούσε να είναι “Πιλοτικόν”, όπως στην πρώτη Παραμυθήκη, κατηγορία την οποία δυστυχώς δεν έχω καταφέρει να ανανεώσω από τον Μάρτιο, λόγω τραγικής έλλειψης χρόνου. Η ιδέα είναι η παρούσα κατηγορία να αποτελέσει ένα μικρό χρονικό των αφηγήσεών μας, με τις συμμαθήτριές μου από τη Σχολή Αφηγηματικής Τέχνης. Εύλογα θα αναρωτηθεί κανείς: “Γιατί; Ποιος νοιάζεται;” Η απάντηση είναι απλή: εγώ νοιάζομαι, διότι η αφήγηση είναι για μένα σαν τη λάμπα του Χότζα – μπορεί να μην βρω εκεί την πρακτική λύση στα προβλήματά μου, αλλά ξέρω ότι είναι τουλάχιστον μια νησίδα φωτός στη μαύρη, αβέβαιη θάλασσα της καθημερινότητας. Επίσης, όπως όλα τα ευχάριστα πράγματα, έχει ένα (πρώτο τουλάχιστον) τέλος ορατό. Τα μαθήματα στη Σχολή Αφηγηματικής Τέχνης κρατούν δυο χρόνια. Ο ένας χρόνος πέρασε κιόλας…

Τέλος πάντων, για να μην το πολυαναλύσω και μας πάρουν τα ζουμιά, έχοντας εμμονή με την καταγραφή και τη μνήμη, θα προσπαθώ από καιρό σε καιρό να γράφω δυο κουβέντες για αυτά που κάνουμε όλοι (κατά το μάλλον ή ήττον) μαζί, έξω από το τυπικό πλαίσιο της μαθητείας μας. Είναι ενα ταξίδι που θέλω να καταγράψω κι άλλωστε, όλα τα παραμύθια ξεκινούν με μια αναχώρηση…

23/12/2011 – “Από το Σκοτάδι στο Φως”. Ήταν  η πρώτη φορά που αφηγηθήκαμε έξω από το μάθημα, στα πλαίσια μιας βραδιάς που οργάνωσε / προέτρεψε η δασκάλα μας, Μάνια Μαράτου, για το Χειμερινό Ηλιοστάσιο, τη μεγαλύτερη νύχτα του χρόνου. Η συνάντηση αυτή έγινε στα πλαίσια της ανοικτής αφηγηματικής ομάδας του Μυθολογίου. Εάν δεν απατώμαι, το χώρο (European Village) μάς είχε βρει η Μυρτώ Μπελοπούλου. Δεν θυμάμαι ακριβώς ποιες ιστορίες είχαμε πει, αλλά παρούσες ήταν η Μυρτώ, η Γεωργία Λαζάρου, η Μαρία Πάντου, η Χρυσάννα Παππά και η Ιωάννα Φραγκίσκου. Ελπίζω να μην ξεχνώ κάποια διότι πάει καιρός και δυστυχώς δεν έχω πολλές φωτογραφίες από εκείνο το βράδυ. Δεν ήταν φυσικά παράσταση, αλλά ήταν η πρώτη φορά που αφηγηθήκαμε ιστορίες έξω από την ασφάλεια του μαθήματος, εις επήκοον όσων ανθρώπων έτυχε να βρισκονται εκεί.

Μάνια Μαράτου

Γεωργία Λαζάρου, Χρυσάννα Παππά, Μυρτώ Μπελοπούλου.

Ιωάννα Φραγκίσκου, Χρυσάννα Παππά, Μυρτώ Μπελοπούλου.

16/03/2012 – “13 Μαθητευόμενοι Αφηγητές σε 13 Ιστορίες”. Χμ, ναι, αυτό κι αν δεν είχε γίνει όπως περιέγραφε ο τίτλος… Καταρχήν, ήδη τότε είχαμε απώλειες από το φετεινό τμήμα της Σχολής Αφηγηματικής Τέχνης και τελικά αφηγηθήκαμε 8 άτομα, 8 ιστορίες στην Δημοτική Πινακοθήκη του Ψυχικού. Αυτή τη φορά την εκδήλωση είχε κανονίσει εξ’ ολοκλήρου η Μυρτώ και ήταν ένα ακόμα βηματάκι πιο έξω, σε επίπεδο ενός άγνωστου κοινού και του γεγονότος ότι εμείς αφηγούμασταν όρθιοι και οι παριστάμενοι μας άκουγαν καθιστοί. Εκείνη τη μέρα αφηγήθηκαν (πλην εμού) η Γεωργία Λαζάρου, η Ελίνα Μενούνου, η Μυρτώ Μπελοπούλου, η Κατερίνα Νάκου, η Μαρία Πάντου, η Χρυσάννα Παππά και η Ιωάννα Φραγκίσκου. Ευτυχώς από εκείνη τη μέρα έχω φωτογραφίες και θυμάμαι τις περισσότερες ιστορίες.

…κι εγώ επέλεξα να πω ένα κομμάτι της ιστορίας του Περσέα από τη σκοπιά της Μέδουσας, όταν βρίσκεται στον Άδη.

02/06/2012 – “Ταξίδια στο Σκοτάδι (του Δάσους)“. Ο μικρός μας απόπλους στα αφηγηματικά νερά – μια αφήγηση επί σκηνής, με κοινό, στο Ρακαφενείο “Mumm-Ra” στο Δάσος Χαϊδαρίου, εκδήλωση την οποία κανόνισε για μας η Ιωάννα Φραγκίσκου. Εδώ για πρώτη φορά συστηθήκαμε ως Κλωθογυρίσματα, όνομα που προέκυψε κατά τύχη, καθώς προβάραμε τις ιστορίες μας σε μια όμορφη, φανερή μα και κρυφή γωνία της Αθήνας, κοντά στο Φανάρι του Διογένη. Εκεί αφηγηθήκαμε οι: Γεωργία Λαζάρου,  Μαρία Πάντου, Εμμανουέλλα Παπακωνσταντίνου, Χρυσάννα Παππά, Ιωάννα Φραγκίσκου κι εγώ. Πάλι, φωτογραφίες δεν έχω, αλλά μπορώ να σας πω τις ιστορίες. Η Γεωργία αφηγήθηκε έναν συνδυασμό του μύθου του Νάρκισσου και της καθόδου της Περσεφόνης στον Άδη, η Μαρία μια ιστορία ευτράπελη, όσο και σοφίας, με έναν ράφτη που θα μάθαινε στην αρκούδα του Τσάρου (την Πρώτη Αρκούδα της Ρωσίας, ε!) να μιλάει, η Εμμανουέλλα έναν ινδιάνικο μύθο για την προέλευση των κουνουπιών, η Χρυσάννα μια ιστορία σοφίας για έναν πλούσιο άρχοντα που δεν μπορούσε να πάρει μαζί του μια βελόνα στον Παράδεισο, κι άλλη μία για το απροσδόκητο πράγμα που “είναι καλό” και η Ιωάννα Φραγκίσκου ένα μαγικό παραμύθι για έναν νεαρό βοσκό και τη νεράιδα που πήγε να βρει πέρα από τα Γυάλινα Βουνά, πέρα από τους Κοκαλένιους Κάμπους, στην άκρη του κόσμου, εκεί που γεννιούνται οι σταγόνες τις βροχής.

Κι εγώ;  Για μένα αυτός ο απόπλους ήταν τόσο αναχώρηση, όσο και επιστροφή, διότι είπα την ιστορία που έγραψα όταν ξεκίνησε για μένα αυτό το αφηγηματικό ταξίδι, πριν από δύο χρόνια (στην πραγματικότητα, πλέον τρία) όταν μου είπαν οι Παραμυθοκόρες: “Απόψε θα έχουμε βραδιά κοινού. Δεν έρχεσαι να πεις κι εσύ μια ιστορία;“. Μα τι να πώ, τι να πω; Ιδέα δεν είχα πώς ετοιμάζει κανείς ένα παραμύθι για να το πει και μου φάνηκε λιγάκι τεμεπελιά να πω έναν από τους ελληνικούς μύθους με τους οποίους μεγάλωσα. Έτσι έγραψα ένα στα μέτρα μου, τη “Σφυρήλατη Καρδιά” κι η αλήθεια είναι ότι τα συναισθήματα που έχει μέσα είναι τόσο ωμά κι η γραφή του τις δυο πρώτες φορές τόσο μπλεγμένη, που από εκείνη τη μέρα δεν το ξαναείπα, παρόλο που κράτησα όλα όσα μου είπαν οι Παραμυθοκόρες, η Κάτια Καντούρη, καθώς και η Μάνια Μαράτου (εκεί γνωριστήκαμε) αφού το άκουσαν. Όταν λοιπόν η Κάτια, η Βασιλεία Βαξεβάνη και η Αντωνία Βέλλιου ήρθαν και μας άκουσαν (η Ιφιγένεια Κακριδώνη έλειπε στην εξωτική Ολλανδία) την επόμενη μέρα και είπα την ίδια ιστορία με την οποία “γνωριστήκαμε”, είχα αυτό το παράξενο συναίσθημα, ξέρετε, σαν τα παραμύθια…

03/06/2012 – “Ταξίδια στο Σκοτάδι“. Στο “Salta Conmigo”, με τη διαμεσολάβηση της Εμμανουέλλας Παπακωνσταντίνου, είπαμε τις ίδιες ιστορίες με την προηγούμενη μέρα, με την προσθήκη της Κατερίνας Νάκου, η οποία αφηγήθηκε την ιστορία ενός καλού τσαγκάρη, που πάντοτε είχε πίστη στο αύριο κι αυτό έκανε έναν σάχη να τον δοκιμάσει…

Κι όλα αυτά τα ξέρω, γιατι ήμουνα κι εγώ εκεί κι έφαγα κάμποσο μέλι – κι ήπια και μια στάλα μπύρα, ίσα-ίσα για να βρέξω τα μουστάκια μου. Η αλήθεια είναι ότι γίνηκαν κι άλλα, ή θα γίνουν, μα αυτό είναι ιστορία για μια άλλη φορά…

Α.Μ.

4 Comments

  1. Maria Vrachionidou said,

    June 6, 2012 at 11:25

    Μπράβο παιδιά! Προχωράτε γερά!
    (Εγώ δεν κατάφερα να ‘ρθω, μιας και η πρόβα για την εκδήλωση που ετοιμάζουμε στις 10 του Ιούνη έφτασε ως τα μεσάνυχτα, αλλά την άλλη φορά …δεν σας χάνω με τίποτα!)
    Φιλιά σε όλες / ους!

  2. speedxgrapher said,

    June 6, 2012 at 11:31

    Ευχαριστούμε Μαρία μου! Θα σας απολαύσουμε κι εμείς από κοντά την Κυριακή!

  3. June 26, 2012 at 03:50

    […] Παραμυθοκόρες Βασιλεία Βαξεβάνη και Αντωνία Βέλλιου άκουσαν για δεύτερη φορά την πρώτη ιστορία που αφηγήθη…, με δική τους παραίνεση). Το 2010 παραβρέθηκα στην 8η […]

  4. May 31, 2013 at 04:40

    […] ‘μαστε λοιπόν… Δύο χρόνια, με πρώτα ορόσημα κάπου εδώ και το επόμενο ευθεία μπροστά μας. Μετά από […]


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: