Απ’ της Σπηλιάς τα Βάθη…

…ζητώ την υπομονή και την κατανόησή σας, καθότι, λόγω ειδικών συνθηκών και πιεστικών εργασιών, το Παραμυθόγραμμα του Αυγούστου θα αργήσει μια-δυο μέρες. Καλό μήνα, καλά να περάσετε όπου βρεθείτε (ακόμα κι αν δεν το κουνήσετε ούτε βήμα από τη θέση σας) κι αν έχετε μέσα σας κάτι που δεν χωρά εκεί κλεισμένο, ανοίξτε το στόμα και τα μάτια σας κι αφήστε το ελεύθερο. Μπορεί να είναι γέλιο, μπορεί να είναι δάκρυα, μπορεί να είναι απλώς μια άναρθρη κραυγή που παρασέρνει μαζί της την ένταση κι ίσως οι άλλοι άνθρωποι να καταλάβουν, ίσως πάλι – το πιθανότερο – όχι. Δεν πειράζει – εσείς θα νοιώσετε καλύτερα κι όλοι θα ξέρουν τελικά λίγο περισσότερο που στέκονται και πού πατούν. Είμαστε πλάσματα δυστυχισμένα κι αυτό έυκολα το καταλαβαίνει κανείς – αν δεν ήμασταν, δεν θα περνούσε το χρόνο η ανθρωπότητα, από καταβολής της, να φτιάχνει ιστορίες για την αναζήτηση ενός ευτυχισμένου τέλους.

Είμαστε αυτό που είμαστε, καθένας ξεχωριστά και όλοι μαζί και η δυσκολία που έχουμε να το καταλάβουμε για τους εαυτούς μας, όσο και να το αποδεχθούμε για τους άλλους, είναι ένα από τα θεμελιώδη μας ελαττώματα – κι όσοι το βλέπουν και το αποδέχονται, είτε απελπίζονται, είτε θα ‘θελαν να ζούνε τυφλοί, στο βαθύ σκοτάδι. Μα ακόμα και στην σκοτεινή καρδιά του Κενού υπάρχει η παράξενη σπίθα μιας ελπίδας – την ονειρεύτηκε και την έβαλε εκεί ο Άνθρωπος που Ήθελε να Πεθάνει – κι αυτό, υποθέτω, είναι αρκετό. Πρέπει να είναι.

Καλά ταξίδια (στη Γη ή στο νου),

Α.Μ.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: