Αφήγηση – Ημερολόγια Καταστρώματος #4: Απόπλους και Αγκυροβόλι

Να ‘μαστε λοιπόν… Δύο χρόνια, με πρώτα ορόσημα κάπου εδώ και το επόμενο ευθεία μπροστά μας. Μετά από αναζητήσεις, συζητήσεις, άγχη, βρισκόμαστε μία μέρα πριν από ένα μεγάλο λιμάνι στο αφηγηματικό μας ταξίδι – την παρουσίαση των τελικών εργασιών μας για τη Σχολή Αφηγηματικής Τέχνης, ήτοι μια παράσταση μισής περίπου ώρας ο καθένας μας. Δεν θα μπω σε άλλες λεπτομέρειες, διότι έχουμε ήδη δέσει αρκούντωας κόμπο τα σωθικά μας. Ωστόσο, υπάρχουν μερικές πρακτικού χαρακτήρα πληροφορίες για το πού και πότε θα γίνουν οι εν λόγω παρουσιάσεις, ανοιχτές στο φιλοθεάμον κοινό:

Σάββατο 1 Ιουνιου 2013, Έναρξη στις 20:00, Μουσείο Νεώτερης Κεραμικής (Μελιδώνη 4-6, Θησείο)

1. Αννα Δενδρινού

2. Ανδρέας Μιχαηλίδης

3. Ελίνα Μενούνου

4. Ιωάννα Φραγκίσκου

5. Γεωργία Λαζάρου

6. Εμμανουέλα Παπακωνσταντίνου

Σάββατο 8 Ιουνιου 2013, Έναρξη στις 20:00, Μουσείο Νεώτερης Κεραμικής (Μελιδώνη 4-6, Θησείο)

1. Μαρία Πάντου

2. Κατερίνα Νάκου

3. Χρυσάννα Παππά

4. Lamia Bedioui.

5. Ιωάννα Καψή

Με αυτή τη σειρά θα αφηγηθούμε. Πριν λίγο άρχισα να γράφω δίπλα στο κάθε όνομα και τον τίτλο της παράστασης, αλλά μετά σκέφτηκα ότι έχω τις αμφιβολίες μου κατά πόσο είναι ορθό (αν είναι, θα τους βάλω το πρωί). Επαναλαμβάνω ότι οι παραστάσεις-παρουσιάσεις είναι ανοιχτές στο κοινό και κάθε μία κρατάει περί τη μισή ώρα. Πολλά περνάνε από το μυαλό μου που θα μπορούσα να γράψω εδώ, τόσα πολλά που τελικά βραχυκυκλώνει και σωπαίνω. Θα αρκεστώ σε κάτι που έγραψα τις προάλλες, αφιερωμένο εξαιρετικά στις συμμαθήτριές μου της Σχολής Αφηγηματικής Τέχνης:

2013-05-31 - Dreamship Lineart by Random Squiggle

Δυο χρόνια στο ίδιο καράβι απάνω αρμενίζουμε. Εμείς σκυμένοι στα κουπιά κι εκείνο να πηγαίνει, όπου το θέλει αυτό κι όπου ο νους του ορίζει. Σε πολλά νησιά σταθήκαμε, σε τόπους αλλόκοτους βρεθήκαμε, σε χώρες γεμάτες φόβο, παρέα με καρδιές γεμάτες θάρρος, με συντρόφους τη θλίψη και τη χαρά, συχνά το γέλιο και καμιά φορά το δάκρυ.

Στη μεγάλη μας περιπλάνηση, δεν ήμασταν χαμένοι. Λέγαμε πως αν κάποτε βρίσκαμε λιμάνι μακρινό, στεριωμένο στα κόκκαλα της Γης, θα ρίχναμε τους κάβους – κι ύστερα, ποιος ξέρει…;

Μα να, το λιμάνι φάνηκε μπροστά κι η μακρινή εκείνη ακτή είναι ξάφνου ορατή – κι όσο η περιέργεια μας κρατάει στα κουπιά, ένας μύχιος φόβος κάνει ξαφνικά βαρύ, πολύ βαρύ, του κάβου το σχοινί.

Κι η πυξίδα, γυρίζει σαν τρελή…

Α.Μ.

2 Comments

  1. June 6, 2013 at 21:49

    […] Θέλω να πω κι άλλα, αλλά θα χαλιναγωγήσω τον εαυτό μου μέχρι να αφηγηθούν οι υπόλοιπες συμμαθήτριες της Σχολής Αφηγηματικής Τέχνης, αυτό το Σάββατο. Θα αρκεστώ λοιπόν σε αυτά και σε εκείνα. […]

  2. June 14, 2013 at 03:03

    […] Ήρθε η 1η Ιουνίου και πέρασε – έξι από εμάς παρουσιάσαμε τις τελικές μας εργασίες για τη Σχολή Αφηγηματικής Τέχνης. Ήρθε η 8η Ιουνίου και πέρασε – οι άλλες πέντε συμμαθήτριές μας παρουσίασαν τις δικές τους εργασίες. Ήρθε η 9η Ιουνίου και πέρασε – η δασκάλα μας, Σύλβια Βενιζελέα, μας καλοδέχτηκε σπίτι της, όπου καθίσαμε και είδαμε, σχολιάσαμε και μείναμε άναυδοι από τη Mahabharata των 5,5 ωρών του Peter Brook. Πριν από δυο εβδομάδες, συνόδεψα την ανακοίνωση των παρουσιάσεών μας με ένα κείμενο. Ρίξτε του πάλι μια ματιά… […]


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: