Ο ΙΠΠΟΤΗΣ ΤΩΝ ΕΠΤΑ ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ (Εκδόσεις Μεταίχμιο)

2015-06-02 - Metaichmio Publishing - A Knight of the Seven Kingdoms - Cover - Greek - SmallΤην ερχόμενη εβδομάδα κυκλοφορεί επίσημα η νέα μου μετάφραση, ο ΙΠΠΟΤΗΣ ΤΩΝ ΕΠΤΑ ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ του Geοrge R.R. Martin, ενώ χθες, 28 Μαΐου παραβρέθηκα στην όμορφη εκδήλωση που οργάνωσε το Μεταίχμιο σε συνεργασρία με το Cap Cap για το λανσάρισμα του βιβλίου. Συνήθως, όταν ποστάρω εδώ για τις μεταφράσεις μου, τις συνοδεύω με ένα κείμενο πιο εκτενές από αυτό που μπαίνει στο οπισθόφυλο της έκδοσης, για να δώσω μια πληρέστερη αίσθηση του βιβλίου. Εν προκειμένω, όμως, το κείμενο αυτό έχει ήδη γραφεί και δημοσιευτεί στο site του Μεταίχμιο Young, οπότε αρκεί να το αναπαράγω εδώ. Καλή ανάγνωση!

 Ο κόσμος του Game of Thrones είναι σήμερα πασίγνωστος, ένα από τα πιο λαμπρά πετράδια στο στέμμα της φανταστικής λογοτεχνίας, γεμάτος με στοιχεία που κινούν όλα μας τα αισθήματα, από την ανάταση και την αίσθηση του επικού, μέχρι όλα τα στάδια του πένθους: άρνηση, οργή, διαπραγμάτευση, κατάθλιψη, αποδοχή. Προοδευτικά δε, ο κόσμος του George R.R. Martin φαίνεται να γεμίζει με στοιχεία της δεύτερης κατηγορίας, που προοιωνίζουν την έλευση του τρόμου και το σκότους, όχι σε κάποια ασαφή στιγμή, όπως κάνουν συχνά οι προφητείες, αλλά μεθαύριο, αύριο, τώρα.

Ο ΙΠΠΟΤΗΣ ΤΩΝ ΕΠΤΑ ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ, ή ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΝΤΑΝΚ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΓΚ, όπως είναι γνωστά τα επιμέρους διηγήματα, λαμβάνουν χώρα περίπου ενενήντα χρόνια στο παρελθόν. Είναι ο ίδιος κόσμος κι όμως τόσο διαφορετικός, λες κι η ιστορία κρατάει την ανάσα της από τη στιγμή που πέθανε η τελευταία δράκαινα, μέχρι την επανεμφάνιση των δρακόντων στο Γουέστερος. Όσο οι δράκοι λείπουν, οι άνθρωποι αναλαμβάνουν να γεμίσουν το κενό, αναζητώντας – κι ενίοτε νοιώθοντας – δράκοντες με τη μορφή ανθρώπων, πράγμα που συχνά οδηγεί σε αιματοχυσία.

Είναι ο αιώνας των εμφυλίων συρράξεων μεταξύ των Δρακοβασιλιάδων και των Μπλάκφαϊρ, των μπάσταρδων γιων ενός ανάξιου βασιλιά κι όμως, συγκριτικά με το «παρόν» του Γουέστερος, είναι μια πιο αγνή εποχή, όπου η ανδρεία και η τιμή είναι λέξεις με πραγματικό βάρος, όπου η δίκη δια μονομαχίας ακολουθεί τους κανόνες της ιπποσύνης, δίχως φτηνά κόλπα. Θα έλεγε κανείς πως είναι μια αρθουριανή εποχή, η οποία βρίθει από στοιχεία του ιπποτικού ρομάντζου, πλεγμένα σε ζευγάρια αντιθέσεων και πάντα με δόσεις ωμού μεσαιωνικού ρεαλισμού και ανατροπών, για τις οποίες φημίζεται ο συγγραφέας.

Έτσι, ο Ντανκ, δεκάξι χρονών, «μεγαλόσωμος και δυνατός σαν βονάσος, αργόστροφος και με κεφάλι χοντρό σαν τείχος κάστρου», γίνεται ένας ήρωας πολύ πιο απρόσμενος από έναν Πέρσιβαλ ή έναν Γκάλαχαντ – ένας αγράμματος χωριάτης που ενστερνίζεται τις αξίες της ιπποσύνης πολύ περισσότερο από τους ευγενείς και τους άρχοντες που συναντά.

Αυτό το αφελές κι ενίοτε άξεστο πλάσμα, γέννημα θρέμμα του βόρβορου του Κινγκς Λάντινγκ, με την απλότητα, την ταπεινότητα, την πηγαία αίσθηση του σωστού και του λάθους και με γνώμονα τα όσα έμαθε από έναν μάλλον άσημο γερο-ιππότη, θα προστατέψει τους αδύναμους και θ’ αποτρέψει αιματοχυσίες. Αυτός ο έντιμος και φαινομενικά μπουνταλάς νεαρός θα γνωρίσει και θα πολεμήσει, τόσο στο πλευρό, όσο κι ενάντια στους σπουδαιότερους ιππότες του καιρού του. Αυτός ο απένταρος και κουρελής ιππότης, θα γίνει ο δάσκαλος ενός πρίγκιπα.

Σε αυτή την ιστορία, κανένας ρόλος της ιπποτικής μυθοπλασίας δεν είναι ορφανός, όμως κάθε χαρακτήρας τον ενσαρκώνει κάπως αλλαγμένο. Ο Βασιλιάς, όταν είναι καλός και δίκαιος, είναι απόμακρος κι όταν είναι ανάξιος, πλήττει τον τόπο του ακόμα και νεκρός. Ο Πρίγκιπας είναι πάντοτε κρυμμένος, πότε αυθάδης και πότε ευγενής, σχεδόν πάντα με προθέσεις που, όσο καλύτερες είναι, τόσο ταχύτερα οδηγούν στη συμφορά. Ο Μάγος είναι απών και πανταχού παρών, μισητός αλλά αναγκαίος, η Μάγισσα παρεξηγημένη αλλά με καρδιά από πέτρα. Ο Δράκος, όταν φορά τις φολίδες του φανερά είναι σκληρός, άκαρδος κι αιμοσταγής, ενώ όταν περπατά ανάμεσα στους ανθρώπους είναι σύντροφος και φίλος. Όσο για τον Ιππότη, συναντά την Ωραία Κόρη ξανά και ξανά – πότε τη χάνει, πότε δεν είναι ιδιαίτερα ωραία και πότε δίνεται σε άντρα πιο μεγάλο απ’ τον πατέρα της – μα ποτέ δε γίνεται δική του.

Στο υφάδι αυτής της ιστορίας, το χέρι του πεπρωμένου είναι πολύ διακριτικό: μια βελονιά εδώ, μια ψαλιδιά εκεί, όμως όπως λέει ο Ντανκ:

Κάποιος νεκρός γερο-βασιλιάς έδωσε ένα σπαθί στον ένα γιο αντί στον άλλο κι από ‘κει άρχισαν όλα.

Α.Μ.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: