Ένα Ζοφερό Σάββατο

Ας πω χαριτολογώντας, στο μόνο σημείο του κειμένου όπου αυτό είναι εφικτό, πως το τοτέμ μου είναι η χελώνα: μεταξύ άλλων, είμαι βραδυφλεγής, οργίζομαι πολύ αργά και δύσκολα, όταν συμβεί αυτό συγχωρώ εξίσου δύσκολα, εξετάζω και αναλύω τα πάντα ad nauseum – κι όσο κι αν το θέλω, καμιά φορά, ποτέ δεν ξεχνάω. Πάσχω επίσης από κάτι που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως “σύνδρομο χρονικής αισιοδοξίας”, γνωστό και ως “εντάξει μωρέ, θα προλάβω”, πράγμα το οποίο μερικώς ευθύνεται για την πολύ κακή μου σχέση με τον χρόνο. Ο μόνος λόγος που τα παραθέτω όλα αυτά, είναι πως μερικές φορές, ο χρόνος απλά τελειώνει.

Πριν από μία εβδομάδα, δέχτηκα ένα τηλεφώνημα από έναν φίλο με τον οποίο τυπικά δε μιλάμε ποτέ, όσες φορές κι αν έχει τύχει να πούμε “μη χαθούμε”, “να σε δούμε” και ούτω καθεξής. Δεν υπάρχει κάποιος λόγος γι’ αυτό – απλά συμβαίνει. Ανέμενα πως ήταν κάποιο κακό μαντάτο, και ήταν: πήρε να μου πει πως πέθανε η Μαρία Κουλουμπαρίτση, γνωστή στους κοινούς μας κύκλους ως Lockie, Kururu Alienfrog, DM και μεταξύ άλλων συνδημιουργός του BOTCH!. Είχε φτάσει δεύτερο χέρι στ’ αυτιά μου πως είχε κάποια θέματα υγείας, όμως τίποτα τόσο συγκεκριμένο, τόσο κατακλυσμιαία άμεσο – κι έτσι απλά, ο χρόνος τελείωσε.

Υπάρχουν πολλά κλισέ για το χρόνο: πως θεραπεύει όλες τις πληγές, πως σκορπάει τους ανθρώπους, πως δεν περιμένει για κανέναν. Όλα έχουν τη βάση τους, όμως η αλήθεια για τον χρόνο είναι πως περνάει, μια θεότητα αδιάφορη και ρευστή, που κινείται αδιάκοπα και χύνεται σαν το νερό που καταπίνει η άμμος. Ίσως αυτό που μας θλίβει και μας φοβίζει μπρος στον θάνατο είναι η οριστική και αμετάκλητη απουσία του μοιρασμένου χρόνου.

Με τη Μαρία είχαμε σφαχτεί και τον τελευταίο ενάμιση χρόνο ήμασταν σφαγμένοι. Δεν υπάρχει μαλακός ή χαριτωμένος τρόπος να το πω. Οι λόγοι δεν έχουν σημασία: μπορείς να το πεις συντριπτική ασυμφωνία χαρακτήρων, μπορείς να πεις πως μεγαλώνοντας, εκεί που δεν προσέχαμε, γίναμε δυο άνθρωποι που δεν τέμνονταν τελικά πουθενά, παρά σε κάποια κοινά ενδιαφέροντα και η συνειδητοποίηση αυτή οδήγησε στην ανεπανόρθωτη σύγκρουσή μας.

Και η σύγκρουση αποδείχτηκε ανεπανόρθωτη – διότι ακόμα κι αν υπήρχε περιθώριο επανόρθωσης, δεν υπάρχει πια χρόνος κι έτσι δεν θα το μάθουμε ποτέ. Τη Μαρία όμως την ήξερα δεκατέσσερα χρόνια. Τη γνώρισα το 2003, σ’ εκείνο το ομιχλώδες πια MAD Comicfest που είχε γίνει σε μια αποθήκη του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού. Γνωριστήκαμε μες στα comics, συναντιόμασταν στα anime, κάναμε παρέα μέσα στα RPG. Η Μαρία ήταν η Yukiyasha στη Ravenloft, ο Akito Tenkawa στο World of Darkness, η Al-Jahar που είχε πάθει εμμονή, όπως και η δημιουργός της, με τον Βάρδο Δίχως Όνομα (κάτά κοινή ομολογία, ένα από τα πιο μισητά μου δημιουργήματα), ήταν DM που έχτιζε κόσμους και ιστορίες που διέτρεχαν ολόκληρες χιλιετίες και campaigns που κρατούσαν χρόνια, γεμάτα εκατοντάδες sessions, ήταν σε ίσες ποσότητες η Mevil και ο Damian του BOTCH! και η πένα που τους έδινε όψη.

Ό,τι κι αν ήμασταν πριν το τέλος, ήμασταν δωδεκάμισι χρόνια φίλοι, δύο χρόνια συνεργάτες. Τώρα ο χρόνος της τελείωσε – πολύ σύντομα, αδιανόητα σύντομα – και πίσω μένουν μονάχα όσα συνέβησαν, τα καλά και τα άσχημα. Δεκατέσσερα χρόνια μνήμης.

Το κείμενο αυτό δεν απευθύνεται σε κανεναν. Δεν αναζητά παρηγοριά, δεν εξηγεί τίποτα. Είναι απλά ο δικός μου τρόπος ν’ αδειάσω ένα μέρος από το μούδιασμα και το σφίξιμο που με πνίγουν, από εκείνο το ζοφερό Σάββατο της 11ης Φεβρουαρίου 2017, ώρα 22:33, όταν δέχτηκα ένα τηλεφώνημα από έναν φίλο που τυπικά δε μιλάμε ποτέ – για να μου πει πως ο χρόνος τελείωσε.

Α.Μ.

Advertisements

1 Comment

  1. MichaelK said,

    February 19, 2017 at 12:03

    Δεν ξέρω αν είναι πρέπον να σχολιάζω ένα τέτοιο μήνυμα αλλά είναι τόσο αληθινό που αισθάνθηκα ότι πρέπει να πω ένα μπράβο.


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: