ΤΟ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙ ΤΗΣ ΑΒΥΣΣΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΘΑΛΑΣΣΙΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ, του Γιώργου Βορέα Μελά

Το μαργαριτάρι της αβύσσου και άλλα θαλασσινά παραμύθιαΤο μαργαριτάρι της αβύσσου και άλλα θαλασσινά παραμύθια by Γιώργος Βορέας Μελάς
My rating: 4 of 5 stars

Πάει καιρός που έχω διαβάσει και ξαναδιαβάσει το βιβλίο του Γιώργου, σε διαφορετικές περιόδους της ζωής μου και σε διαφορετικές εκδόσεις (τώρα βρίσκεται στην τρίτη του έκδοση, από τις εκδόσεις mamaya πλέον). Την πρώτη φορά, το διάβασα δίχως να γνωρίζω το Γιώργο, επειδή ήταν από τα ελάχιστα αναγνώσματα σύγχρονης (εννοώντας μετά το 2000) ελληνικής λογοτεχνίας που απέδιδαν φόρο τιμής στο λαϊκό παραμύθι και ως μαθητευόμενος, τότε, παραμυθάς, απλά καταβρόχθιζα οτιδήποτε τέτοιο βρισκόταν στο δρόμο μου. Τη δεύτερη φορά, αφού είχαμε γνωριστεί με το Γιώργο, μου χάρισε το αντίτυπο της αναθεωρημένης έκδοσης (ακόμα πριν την εποχή της Άρπης, αλλά σε μια εποχή που είχα ολοκληρώσει την “τυπική” μαθητεία μου ως αφηγητής και είχαμε γνωριστεί στα πλαίσια εκδηλώσεων όπου η αφήγηση και η λογοτεχνία του φανταστικού αποτέλεσαν τη βάση για τις πρώτες συζητήσεις μας).

Τα παραθέτω αυτά για να εξηγήσω πως το βιβλίο του Γιώργου το διάβασα σε κάθε περίπτωση, όχι ως λογοτεχνία του φανταστικού όπως αυτή νοείται συνήθως, αλλά ως μια σύγχρονη παραμυθιακή λογοτεχνία. Ο ιδιόμορφος τρόπος γραφής, η δομή και τα μοτίβα μπορεί να φαντάζουν παράξενα στον “συνηθισμένο” (ας το πούμε) αναγνώστη, αλλά στο δικό μου μάτι είχαν αυτή την αίσθηση προφορικότητας που περιμένεις ν’ ακούσεις από τον αφηγητή, τον ταξιδιώτη που είδαν πολλά τα μάτια του, που άκουσε το τραγούδι των πνιγμένων και τις ιστορίες από τα ίδια τα στόματα των Δρακοβασιλιάδων. Γνωρίζοντας τον Γιώργο, μαθαίνοντας πως ήταν ναυτικός και πως οι ιστορίες αυτές, στην πλειοψηφία τους, γράφτηκαν πράγματι σε μακρινές θάλασσες, είχα το πρίσμα για να τις δω ακόμα καθαρότερα.

Είναι ιστορίες που πράγματι μιλούν για δράκοντες, για γίγαντες, για σκοτεινούς τόπους και νησιά ευλογημένα, όλα θαρρείς βγαλμένα από την “κοινή ελληνική μνήμη” και συνάμα την προσωπική, ανθρώπινη μνήμη του Γιώργου, που με τον τρόπο του μνημονεύει πάντα τη Χίο. Η έλξη και το άλγος που νιώθουν μακριά από τη θάλασσα οι χαρακτήρες είναι η δική του έλξη, το δικό του άλγος, η ανάγκη για το ταξίδι – και σε αυτό το ταξίδι, παίρνει μαζί τον αναγνώστη, που ασφαλής, όσο και ανήμπορος, παρακολουθεί όλα τα φρικτά και θαυμαστά που συμβαίνουν στους ήρωες των ιστοριών.

Είναι επίσης ενδιαφέρον πως όλες οι ιστορίες λαμβάνουν χώρα στο ίδιο “σύμπαν”, στον ίδιο κόσμο. Ακούς σε μια ιστορία για το τραγούδι των πνιγμένων και παρακάτω εξιστορείται το ίδιο το Τραγούδι των Πνιγμένων. Ακούς ξανά και ξανά για τους Δρακοβασιλιάδες κι έρχεται η στιγμή να μάθεις τι ακριβώς συνέβη με αυτούς. Αυτές είναι ορισμένες μόνο από τις “τρίπλες” του βιβλίου, όμως θαρρώ τις υπόλοιπες αξίζει να τις ανακαλύψετε μόνοι σας.

Η παραμυθιακή και μυθολογική υφή των ιστοριών, τους προσδίδουν έναν έντονα ελληνικό χαρακτήρα. Ταυτόχρονα, όμως, για τον άνθρωπο που ξέρει πως οι μύθοι και τα παραμύθια είναι κοινή κληρονομιά όλων των λαών, οι ιστορίες αυτές είναι παγκόσμιες.

View all my reviews

Advertisements

Ο ΕΘΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΡΙΣΤΙΑΝ ΑΜΠΡΟΖ #2: Η Στοργή του Βάλτου (Εκδόσεις Nightread)

Την Πέμπτη που μας πέρασε, κυκλοφόρησε η δεύτερη νουβελέτα μου στη σειρά του ΕΘΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΚΡΙΣΤΙΑΝ ΑΜΠΡΟΖ, με τίτλο “Η Στοργή του Βάλτου”, από το παράρτημα Nightread των εκδόσεων Ars Nocturna.

Ελαφρώς μεγαλύτερη από την προηγούμενη, πάλι όμως μικρού μέγέθους, η ιστορία λαμβάνει χώρα 83 χρόνια νωρίτερα από την πρώτη, στη Νέα Ορλεάνη του 1927. Είναι η εποχή της ποτοαπαγόρευσης, των γκάνγκστερ, των νόμων Jim Crow (νόμοι φυλετικού διαχωρισμού στις Νότιες Πολιτείες των Η.Π.Α.), του Τσάρλεστον και των ξέφρενων πάρτι στους ήχους του γραμμόφωνου. Είναι επίσης η χρονιά της Μεγάλης Πλημμύρας του Μισισιπή και της πρώτης ομιλούσας ταινίας του κινηματογράφου.

bayou-tender-ver-2

Ο κόσμος είναι πολύ διαφορετικός από εκείνον του 2010, το ίδιο κι ο Κριστιάν Αμπρόζ. Ενάμιση χρόνο μετά την εμφάνιση της αινιγματικής Σέμπα Ζουλί, την οποία καταδίωξε ματαίως με μανία, βρίσκεται δίχως κανένα περιστατικό εμφάνισης των Ακατανόμαστων Θεών, δίχως έστω κάποια ενδιαφέρουσα υπόθεση για να ξεχαστεί, κι αυτή η νωθρότητα του μυαλού του τον καθιστά επικίνδυνο… Δίχως και την ευεργετική παρουσία του Ζαν Μπατίστ, ο οποίος θα γεννηθεί σε μισό περίπου αιώνα, ο Κριστιάν είναι αναγκασμένος ν’ ασκεί έναν τεταμένο αυτοέλεγχο, διασκεδάζοντας με μαύρες πόρνες και κρυφακούγοντας τα κουτσομπολιά των μαφιόζων, προς αναζήτηση οποιουδήποτε πράγματος μπορεί ν’ αποσπάσει την προσοχή από τον εθισμό του.

Μια τέτοια νύχτα ξεκινά η ιστορία μας…

bayou-tenderness-material-small

Την ιστορία αυτή επίσης αφηγήθηκα (υπό αρκετά διαφορετική μορφή) αρχικά στα Reflections της Death Disco, με αφορμή ένα σχεδόν εξωφρενικό επιστημονικό δεδομένο: τα πρώτα τεστ εγκυμοσύνης, κατά την εποχή της ιστορίας και για πολλά χρόνια ακόμα, γίνονταν κάνοντας ένεση με τα ούρα της ενδιαφερόμενης σε μια αφρικανική, ονυχοφόρο βατραχίνα…!

05a-%cf%86%ce%b1%cf%81%ce%bc%ce%b1%ce%ba%ce%bf%cf%84%cf%81%ce%b9%cf%86%cf%84%ce%b7%cf%82Δεν θα ήθελα να πω περισσότερα, παρά να ευχαριστήσω για μια ακόμη φορά τον Άρη Λάμπο, που όχι μόνο ολοκλήρωσε την εικονογράφηση πριν ολοκληρώσω το κείμενο, αλλά οι εικόνες του διαμόρφωσαν την εμφάνιση ορισμένων από τους χαρακτήρες, για τους οποίους δεν του είχα δώσει περιγραφή, παρά μόνο ιδιότητες, όπως ο φαμακοποιός Δρ. Πωλ Άμπελαρντ. Περαιτέρω ευχαριστίες πάνε στη Μαρία Γιακανίκη των εκδόσεων Nightread, για την ταχύτατη επιμέλειά της, καθώς και (όπως πάντα, πλέον) στη Βάλια Καπάδαη, που έστησε όλο το βιβλίο σε χρόνο dt, που λέμε ορισμένοι.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ επίσης στον Περικλή Μποζινάκη και τον Γιώργο Βορέα Μελά, που συνεισέφεραν την εντυπωσιακή παρουσία και τα λόγια τους στην πρώτη παρουσίαση του βιβλίου, τη νύχτα της 27ης Οκτωβρίου – την ίδια νύχτα που εκανε τον τελευταίο του φόνο ο “Πελεκητής” της Νέας Ορλεάνης…

Υπάρχουν ακόμα πολλές ιστορίες να ειπωθούν για τον Κριστιάν Αμπρόζ, καθώς θα βυθιζόμαστε όλο και περισσότερο στο μακραίωνο παρελθόν του, το οποίο καθόρισε με τόσο αλλόκοτους τρόπους το μέλλον του.

Ως τότε, φοβού τη… “Στοργή του Βάλτου”!

Α.Μ.

Ο ΕΘΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΡΙΣΤΙΑΝ ΑΜΠΡΟΖ #1: Η Αγάπη σου μου Fhtagn (Εκδόσεις Nightread)

Είναι κάπου δέκα μέρες που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το νέο μου πόνημα (νουβελέτα, σύμφωνα με τρέχοντες ορισμούς και τον αριθμό λέξεων), το πρώτο στη σειρά του ΕΘΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΚΡΙΣΤΙΑΝ ΑΜΠΡΟΖ, με τίτλο “Η Αγάπη σου μου Fhtagn”, από το παράρτημα Nightread των εκδόσεων Ars Nocturna. Δεδομένου του μικρού του μεγέθους, δεν θα ήθελα να πω περισσότερα από αυτά που λέει το οπισθόφυλλο:

Νέα Ορλεάνη: πρόθυμη, ατίθαση, γεννημένη από πόρνες και μαχαιροβγάλτες∙ ξαναγεννημένη μέσα από την κρύα μήτρα της καταιγίδας. Στους δρόμους της άφησαν τα χνάρια τους μουσικοί, ζωγράφοι και συγγραφείς∙ μάγισσες, γκάνγκστερ και σαδιστικοί φονιάδες. Όλοι τους γλεντζέδες. Από τις αλέες και τα καταγώγια, μέχρι τις γιορτινές λεωφόρους και τα πολύφωτα μπαρ της, τριγυρνούν θεοί και δαίμονες, ήρωες και τέρατα∙ και πράγματα τόσο εξώκοσμα που αψηφούν κάθε περιγραφή. Ανάμεσά τους κι ένας χλωμός άντρας με κατάμαυρα μαλλιά: τέρας, όσο και τζέντλεμαν∙ κυνηγός τεράτων, όσο κι εθισμένος στο άγγιγμα των Ακατανόμαστων Θεών. Πάντοτε ανικανοποίητος, ακροβατεί μεταξύ του χιούμορ και της τρέλας, αναζητώντας το χαμένο τίμημα της ύπαρξής του: την ανθρώπινη ευφορία.

Love in Fhtagn - Cover

Ο επικίνδυνος αυτός άντρας είναι προφανώς ο Κριστιάν Αμπρόζ, το οποίο παλιοί φίλοι και γνωστοί μου έχουν συναντήσει πριν από δέκα με δεκαπέντες χρόνια σε μια πιο ανεπίσημη εκδοχή. Ωστόσο, το αληθινά ενδιαφέρον (κατά τη γνώμη μου) είναι η πρόσφατη πορεία του προς την έκδοση. Πριν από κάποιο καιρό, είχα βαλθεί να κάνω ένα συγγραφικό πείραμα, δοκιμάζοντας να γράψω μια ιστορία lovecraftικής υφής, από την παραληρηματική σκοπιά εκείνου που σταδιακά έχανε το μυαλό του, εμπλεκόμενος με τις ακατανόμαστες κοσμικές δυνάμεις. Υπ’ αυτήν την έννοια, τίποτε πρωτότυπο. Το αληθινό ερώτημα που είχα θέσει στον εαυτό μου, ήταν κατά πόσο μπορούσα να κάνω κεντρικό το ερωτικό στοιχείο που τόσο απουσιάζει από το προσοδοφόρο έδαφος του Lovecraft, δίχως να υποπέσω σ’ ένα απλό πορνογράφημα.

Christian - 00. - BW

Ο Κριστιάν Αμπρόζ.

Έκανα κάποιες δοκιμές σε αγγλικό χειρόγραφο, το άφηνα, επέστρεφα περιστασιακά και διόρθωνα. Το πείραμα έληξε, έβγαλα κάποια συμπεράσματα δίχως να είμαι απόλυτα ικανοποιημένος κι ύστερα ασχολήθηκα με άλλα πράγματα, όπως συνήθως συμβαίνει. Το χειρόγραφο ωστόσο έμεινε, με αρχικό τίτλο “Love in Fhtagn” (το περίφημο lovecraftικό “fhtagn” προφέρεται είτε “φτέιν”, οπότε εδώ το λογοπαίγνιο ήταν με το “love in vain”, είτε “φτάιν'”, που οδήγησε στον τελικό τίτλο).

Φτάνουμε λοιπόν στον Γενάρη του 2016 και τη βραδιά των Reflections στη Death Disco, αφιερωμένη στα 100 χρόνια από την πρώτη δημοσίευση του Lovecraft. Ο Γιώργος Σαφελάς μ’ έχει προσκαλέσει να συμμετάσχω κι έχω κάνει πια συνήθειο ν’ αφηγούμαι ιστορίες, όσο πιο κοντά μπορώ στο θέμα, ή αν δεν έχω κάτι κατάλληλο, να κάνω κάποια παρουσίαση. Ρέποντας αρχικά προς την παρουσίαση κι εκεί που σκαλίζω βιβλία και χαρτιά ψάχνοντας έμπνευση, πέφτω πάνω στο χειρόγραφο. Είναι μεγάλος ο πειρασμός, μεγάλος κι ο δισταγμός. Έχω μεγάλη αγάπη στον Lovecraft και γνωρίζοντας πόσο αυστηρός κριτής θα ήμουν εγώ απέναντι σε κάποιον που μπορεί να επιχειρούσε κάτι παρόμοιο, σκέφτομαι πως ίσως το παρατραβάω το σκοινί. Από την άλλη, όμως, η φωνή της Μάνιας Μαράτου που μας έλεγε πάντοτε να δοκιμάζουμε πράγματα στην αφήγηση, αλλιώς δε θα μαθαίναμε τι άλλο λειτουργεί, με πείθει να κάνω το απονενοημένο.

Αλλάζω λίγο τη δομή, η αφήγηση γίνεται σε τρίτο πρόσωπο, οι δύο ντετέκτιβ που είχα ως απλά “εργαλεία” για την παρουσίαση της ιστορίας, γίνονται χαρακτήρες, η ιστορία γίνεται μίγμα τρόμου και νουάρ. Στη διάρκεια της αφήγησης, υπέρμετρα πολύπλοκες φράσεις και υπερβολικές περιγραφές, αντανακλαστικά εξαφανίζονται. Την ώρα που αφηγούμαι, το μυαλό μου καταγράφει τι λειτουργεί και τι όχι. Προς μεγάλη ανακούφιση και χαρά μου, το δεύτερο πέιραμα μοιάζει επιτυχές – δε θα με κρεμάσουν σε κάποιο πλοκαμοφόρο ικρίωμα.

Την ώρα της αφήγησης, ο Άρης Λάμπος σκιτσάρει τον Κριστιάν και τον Ζαν Μπατίστ, καθώς και μια πρώτη εκδοχή της Σέμπα Ζουλί. Είμαι πιο χαρούμενος από Ψαρόμορφο στο Innsmouth. Αργότερα μες στη βραδιά, με πλησιάζουν ο Κώστας Κότσιας και η Μαρία Γιακανίκη από την Ars Nocturna: με ρωτούν αν έχω κι άλλες τέτοιες ιστορίες. Τους απαντώ πως έχω σκαριφήματα και σελίδες επί σελίδων σημειώσεων. Γίνεται μια πρώτη κουβέντα για πιθανή έκδοση στο παράρτημα Nightread του εκδοτικού.

ο εθισμος του Κριστιαν αμπροζ 07mod

~1870: Ο Κριστιάν συναντά στη Νέα Ορλεάνη τον Σάμιουελ Κλέμενς, κατά κόσμον Μάρκ Τουέην.

Μες στους επόμενους μήνες, αφηγήθηκα άλλες δύο τέτοιες ιστορίες (που, καλώς εχόντων των πραγμάτων, θ’ ακολουθήσουν εκδοτικά), πάντοτε με αφορμή τα Reflections και πάνω στις συζητήσεις με τη Μαρία και τον Κώστα, έπεσε η ιδέα αντί για συλλογή, τουλάχιστον η πρώτη ιστορία να βγει σε μορφή περιοδικού pulp, οπότε θα μπορούσε να βγει και πολύ νωρίτερα απ’ ότι π.χ. το φθινόπωρο. Κάπου στην πορεία και μέσα από κουβέντες με τον Άρη Λάμπο, ψηθήκαμε (αμφότεροι) να κάνει το εξώφυλλο και μερικές εικονογραφήσεις για το εσωτερικό. Αυτό το “μερικές” κατέληξε να φτάσει τον αριθμό 18 (!), τις οποίες ο Άρης φιλοτέχνησε υπό δοάφορες αλλόκοτες συνθήκες, αλλά με ιδιαίτερο κέφι.

Εντωμεταξύ, ο τίτλος που είχα χρησιμοποιήσει μισο-αστεία στην ελληνική αφήγηση, “Η Αγάπη σου μου Fhtagn” (ηχητικά, “Η Αγάπη σου μου Φτάιν'”, κατέληξε να μου αρέσει τόσο που επέμεινα να τον κρατήσουμε.

Μια εβδομάδα πριν την έκδοση, μετά από διορθώσεις και προτάσεις της Μαρίας Γιακανίκη (πάνω σε ένα κείμενο διπλάσιου τελικά μεγέθους, προκειμένου να στηθεί το υπόβαθρο και η ατμόσφαιρα της Νέας Ορλεάνης), η Βάλια Καπάδαη παίρνει το υλικό στα χέρια της και με σημείο έναρξης μια από τις εικονογραφήσεις του Άρη, συνθέτει ένα εξώφυλλο αντάξιο του υγρού, σηπτικού βάλτου που περικλείει τη Νέα Ορλεάνη – και φυσικά επιμελείται αστραπαιάια την τελική νουβελέτα. Αντί για pulp, έχει τελικά μορφή μικρού βιβλίου τσέπης, το οποίο παρουσιάστηκε στο 3ο “Με Πενάκι και Σκαπάνη”.

Για να μην φλυαρήσω περαιτέρω, ήταν μια διαδικασία που πέρασε από το γραπτό, στο προφορικό και πάλι πίσω, με το κείμενο να υποβάλλεται στη δοκιμασία κοινού, εικονογράφου κι εκδοτών, για να φτάσει τελικά στους αναγνώστες – και είμαι κάτι παραπάνω από χαρούμενος με το αποτέλεσμα. Τα σχόλια, πλέον, δικά σας.

Καλή αναγνωση,

Α.Μ.

ΤΟ ΑΜΟΝΙ ΠΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΑ (Εκδόσεις Mamaya)

Τη Δευτέρα κυκλοφόρησε το βιβλίο μου, με τίτλο ΤΟ ΑΜΟΝΙ ΠΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΑ. Μαζί με τα ΠΝΕΥΜΑΤΑ της Ευθυμίας Ε. Δεσποτάκη, αποτελεί το “εναρκτήριο λάκτισμα” της σειράς “Άρπη” των Εκδόσεων Mamaya, μια προσέγγιση της λογοτεχνίας του φανταστικού με ελληνικό πρόσημο. Το βιβλίο αποτελεί μια εκδοχή του λεγόμενου Ταξιδιού του Ήρωα, με τη διαφορά πως ο αφηγητής δεν είναι, ούτε προσπαθεί να γίνει ήρωας. Είναι ένας άνθρωπος που ανακαλύπτει σχεδόν τυχαία τη δύναμη των ιστοριών και περπατά ανάμεσα σε δύο κόσμους για να τις κάνει κτήμα του. Είναι επίσης ένας φαντασιακός στοχασμός πάνω στη φύση των ιστοριών και του παραμυθά. Κατά μία έννοια, είναι ο δρόμος που οδηγεί τον λεγόμενο “ιδανικό ακροατή” να γίνει παραμυθάς κι ο ίδιος.

To Amoni - Cover Final

Η ιστορία ξεκινά με πραγματικά γεγονότα, πριν από δεκατρία χρόνια (που έγιναν δεκατέσσερα μέχρι να τελειώσω το βιβλίο και να τυπωθεί), σ’ ένα μικρό χωριό της Χίου. Μέσα παρελαύνουν πραγματικοί άνθρωποι, που έυκολα θ’ ναγνωρίσουν τους εαυτούς τους, είτε όπως τους αντιλαμβάνονται, είτε όπως τους αντιλήφθηκα εγώ. Τα γεγονότα και οι άνθρωποι αυτοί αποτελούν σημείο έναρξης, σταθμούς και βοηθούς σε αυτό το ταξίδι από το Εδώ  στο Εκεί και πάλι πίσω. Στο δρόμο απάνω, μέσα στην ιστορία, ακούγονται άλλες ιστορίες: μία τη λέει ένας αναμαλλιασμένος άνδρας σε μια πλατεία, μία τη σφυρηλατεί ο αφηγητής του ταξιδιού πάνω στο Αμόνι που Τραγουδά, τις υπόλοιπες… ε, αυτό θ’ αφήσω να το ανακαλύψει ο ανγνώστης μόνος του.

Τις ιστορίες αυτές – παραμύθια, μύθους, αστικά παραληρήματα – τις έφτιαξα στο διάστημα των τελευταίων πέντε ετών – και λέω “τις έφτιαξα”, διότι μερικές πρώτα τις έγραψα και μετά τις αφηγήθηκα, όπως τον “Φαμπούλ-Σα” και τη “Σφυρήλατη Καρδιά”, τις περισσότερες πρώτα τις αφηγήθηκα και μετά τις κατέγραψα, προσπαθώντας να διατηρήσω στο κείμενο το πώς ακούγονταν, όπως το “Αλύχτισμα των Σκύλών” και  το “Γκρίζο Μαχαίρι”, του οποίου ένα μικρό απόσπασμα πόσταρα κάποτε εδώ. Είναι και μερικές που δεν έχουν ακουστεί ποτέ, έχουν όμως ίσως διαβαστεί.

Σε μια συζήτηση γύρω από το βιβλίο και πώς μπορεί να περιγραφεί με απλά λόγια, κάποιος μου είπε “σαν τις Χίλιες και Μία Νύχτες”. Υπό την έννοια πως υπάρχουν ιστορίες η μία μες στην άλλη, ίσως. Κατά τα άλλα, δεν θα τολμούσα ποτέ να συγκρίνω τα δύο, ούτε έχουν οι δικές μου ιστορίες τον εκπληκτικό ερωτισμό της Ανατολής. Παρόλο που μπορεί να ερμηνευτεί με πολλούς τρόπους, νομίζω η φράση που αποδίδει ορθότερα το πνέυμα του βιβλίου είναι η ακόλουθη:

 “Όλα όσα μας συμβαίνουν, μόλις περάσει η στιγμή τους, είναι απλά ιστορίες, τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο”.

Καλή ανάγνωση…

Α.Μ.

Με Πενάκι και Σκαπάνη 2015 #1

Χθες άνοιξε τις πόρτες της η έκθεση-μετά-γιορτής comics, “Με Πενάκι και Σκαπάνη 2015”. Με συμμετοχή από 60 περίπου δημιουργούς, ο φιλόξενος Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων στεγάζει το φεστιβάλ για δεύτερη χρονιά, ενώ ο κήπος του γεμίζει με comics, φιγούρες χαρακτήρων σε κάθε γωνιά, κλαδί και φανοστάτη, prints, βιβλία και άλλες εικαστικές δημιουργίες. Ομιλίες, παραστάσεις, καλή παρέα και γέλια συνθέτουν το βασικό μενού της εκδήλωσης, καθώς βρισκόμαστε για να ξεσκάσουμε, να αλλάξουμε παραστάσεις και να βάλουμε λίγο κατά μέρος την εγχώρια και διεθνή ποιτική που ζούμε (και θα συνεχίσουμε να ζούμε) στο πετσί μας (για να το θέσω σεμνά).

Παρά τη ζέστη, το κουβάλημα, το στήσιμο, τα χλωμά και κουρασμένα πρόσωπα, η διάθεση είναι καλή και το καλαμπούρι καλά κρατεί. Πέρα από την παρουσία μου ελέω comics, απόψε στις 21:30 θα κάνω εκεί και μια παράσταση προφορικής αφήγησης, με ιστορίες από ολούθε κι από πάντοτε. Θα χαρώ πολύ να σας δω εκεί.

Ορίστε και μερικές (πολύ μέτριες) φωτογραφίες, βγαλμένες με το κινητό.

Αυτά προς το παρόν, περισσότερα ελπίζω τις ερχόμενες μέρες.

See you there,

A.M.

« Older entries

%d bloggers like this: