Με Πενάκι και Σκαπάνη 2015 #1

Χθες άνοιξε τις πόρτες της η έκθεση-μετά-γιορτής comics, “Με Πενάκι και Σκαπάνη 2015”. Με συμμετοχή από 60 περίπου δημιουργούς, ο φιλόξενος Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων στεγάζει το φεστιβάλ για δεύτερη χρονιά, ενώ ο κήπος του γεμίζει με comics, φιγούρες χαρακτήρων σε κάθε γωνιά, κλαδί και φανοστάτη, prints, βιβλία και άλλες εικαστικές δημιουργίες. Ομιλίες, παραστάσεις, καλή παρέα και γέλια συνθέτουν το βασικό μενού της εκδήλωσης, καθώς βρισκόμαστε για να ξεσκάσουμε, να αλλάξουμε παραστάσεις και να βάλουμε λίγο κατά μέρος την εγχώρια και διεθνή ποιτική που ζούμε (και θα συνεχίσουμε να ζούμε) στο πετσί μας (για να το θέσω σεμνά).

Παρά τη ζέστη, το κουβάλημα, το στήσιμο, τα χλωμά και κουρασμένα πρόσωπα, η διάθεση είναι καλή και το καλαμπούρι καλά κρατεί. Πέρα από την παρουσία μου ελέω comics, απόψε στις 21:30 θα κάνω εκεί και μια παράσταση προφορικής αφήγησης, με ιστορίες από ολούθε κι από πάντοτε. Θα χαρώ πολύ να σας δω εκεί.

Ορίστε και μερικές (πολύ μέτριες) φωτογραφίες, βγαλμένες με το κινητό.

Αυτά προς το παρόν, περισσότερα ελπίζω τις ερχόμενες μέρες.

See you there,

A.M.

A Supernatural Decade, Τρεις Ημέρες Πριν…

…το δημοψήφισμα. Από την ημέρα ανακοίνωσης για το δημοψήφισμα, είναι ίσως η πρώτη φορά εδώ και μια 15ετία που υπάρχει τόσο μαζική ενασχόληση με τα πολιτικά και κοινωνικά τεκταινόμενα. Αυτό είναι το μόνο αδιαμφισβήτητο καλό, όσο κι αν προπαγανδίζουν, όσο κι αν βρίζουν, όσο κι αν μισούν οι μεν τους δε. Όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν πως μισώ την πολιτική. Απεχθάνομαι σχεδόν το σύνολο των Ελλήνων πολιτικών (τους θεωρώ παράσιτα, λαμόγια, αριβίστες, ή στην χειρότερη προδότες) και βλέπω με τη μέγιστη επιφυλακή όλους όσους δεν πέφτουν στην πρώτη κατηγορία. Ακόμα χειρότερες θεωρώ τις κομματικές νεολαίες, οι οποίες καμία θέση δεν έχουν στα ελληνικά πανεπιστήμια και αποτελούν μια από τις μεγαλύτερες πληγές τους.

Τις τελευταίες μέρες, έχω πέσει κι εγώ στην πρέζα να ποστάρω, να ξαναποστάρω, να κάνω Like, να επικοινωνώ ειδήσεις και να κάνω πολιτικές συζητήσεις – πράγματα τα οποία σιχαίνομαι. Ίσως έχει δημιουργηθεί η εντύπωση πως είμαι φανατικός ΣΥΡΙΖΑ/κομμούνι/αντιεξουσιαστής/διπλό πιτόγυρο απ’ όλα. Στην πραγματικότητα, η στάση μου απέναντι στα τεκταινόμενα είναι πολύ πιο απλή. Ξέρω πως το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και οι υμέτεροι έχουν κατακλέψει, ξεπουλήσει και προδώσει τη χώρα. Ξέρω πως το Ποτάμι είναι ένα κόμμα αποτελούμενο από ένα εύρος ενήλικων κακομαθημένων κωλόπαιδων, ψώνιων και ολιγαρχικών μαριονετών. Ξέρω πως η Χρυσή Αυγή αποτελείται από εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου. Ξέρω πως το ΚΚΕ είναι μια συστημική μούμια που ξύνεται με τα πλακάτ της. Ξέρω πως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα πολυφωνικό και μέχρι πρότινος αδοκίμαστο χάος… ΟΜΩΣ, ξέρω επίσης πως, τουλάχιστον μέχρι τώρα, αποδεδειγμένα δεν είναι τίποτα από αυτά που είναι οι υπόλοιποι, ίσως σε πολύ μεγάλο βαθμό, διότι σε 40 χρόνια διακυβέρνησης της χώρας, έχουν για πρώτη φορά την εξουσία εδώ και 5 μήνες, κατά τους οποίους αναλώνονται να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα που δρομολόγησαν οι προηγούμενοι, να ανταπεξέλθουν σε έναν μαζικό πόλεμο από το εξωτερικό και το εσωτερικό (όποιος έχει ακόμα αμφιβολίες για τη διαπλοκή της καναλικής χούντας, παρακαλείται να πάει να ξυπνήσει και μετά να συνεχίσει να διαβάζει).

Η στάση μου, λοιπόν, είναι η εξής απλή: “πας μη χείρων βέλτιστος”. Απεχθάνομαι σε τέτοιο βαθμό όλους τους υπόλοιπους, ώστε το μόνο που μένει είναι ο Τσίπρας και έχω τον ωμό ρεαλισμό να καταλάβω πως αυτή τη στιγμή, κάθε άλλη επιλογή εμπίπτει στην τρέλα του να κάνεις επανειλημμένα το ίδιο πράγμα, περιμένοντας διαφορετικό αποτέλεσμα. Ακριβώς η ίδια λογική στοιχειοθετεί το γιατί είμαι ταγμένος με το ΟΧΙ. Δεν υπάρχουν παράδεισοι. Κάθε απόφαση θα είναι επώδυνη, αν μη τι άλλο βραχυπρόθεσμα, όμως το ΝΑΙ θα είναι επώδυνο και μακροπρόθεσμα και όπως είπε ο βρωμερός Ολλανδός σε μια κρίση ειλικρίνειας: “Το ΝΑΙ σημαίνει πως οι Έλληνες αποδέχονται τη λιτότητα”. Όχι, δεν την αποδέχομαι, ειδικά καθότι δεν υπήρξα συμμέτοχος όυτε κατά ένα σέντ σε όλα εκείνα τα ελεεινά που μας έφεραν εδώ.

Μισώ την πολιτική, όμως αυτό δυστυχώς έκανε εμένα, όπως και πολλούς άλλους της γενιάς μου να αδιαφορούμε για την πολιτική, μέχρι να τη νοιώσουμε στο πετσί μας ως φορολογούμενοι, ως εργαζόμενοι, ως πολίτες. Θα είχε αλλάξει τίποτα αν ασχολούμασταν; Δεν το ξέρω – η απάντηση βρίσκεται σε ένα παράλληλο σύμπαν. Αυτό λοιπόν είναι το ένα καλό όλης αυτής της κατάστασης – όλοι ασχολούμαστε και δεν θεωρώ ιδιαίτερα πιθανό να πάψουμε. Αν μη τι άλλο, ίσως ήρθε πια το τέλος της διανοητικής μαλθακότητας που καλλιέργησε το ΠΑΣΟΚ. Ίσως απλά να μειωθεί η φρενίτιδα. Από την άλλη μπορεί να γίνει εμφύλιος. Όπως είπε κάποτε ένας φίλος, “όλα παίζουν” (σε τελείως άσχετο context). Επίσης ξεβρακώθηκαν επανειλημμένα τα μεγάλα ιδιωτικά κανάλια και τώρα πια δεν έχει καμία δικαιολογία όποιος εθελοτυφλεί απέναντι στην κίτρινη, σαν τον ίκτερο, δημοσιογραφία.

Το κακό σε όλη αυτή την ιστορία είναι πως, σε ορισμένες περιπτώσεις, αποκαλύφθηκε το αληθινό ποιόν παλιών φίλων, ανθρώπων με τους οποίους μεγαλώσαμε, ανθρώπων που είχαμε αρχίσει να υποπτευόμαστε πως έχουν, έστω όχι στρεβλή εικόνα της πραγματικότητας – για να μην οικειοποιηθώ κάποιο αξίωμα ορθότητας – αλλά σίγουρα μια χασματική απόσταση από εμάς, απόσταση που δεν γεφυρώνεται, τουλάχιστον όχι βραχυπρόθεσμα, απόσταση που θα γίνει σιωπή για να μη γίνει άγριος τσακωμός. Πλέον δεν υπάρχει υποψία, αλλά βεβαιότητα που συνοδεύεται συνήθως από βουβό πόνο, κατά περίπτωση από οριακά χαλιναγωγημένη οργή. Επίσης, ό,τι κι αν συμβεί αύριο, μην έχετε καμία αμφιβολία ότι στο εγγύς μέλλον που θα ξαναρχίσουν οι γκρίνιες και οι θρήνοι, θα σκεφτόμαστε ή θα λέμε ο ένας στον άλλο: “Τι ψήφισες την 5η Ιουλίου; Ε, λούσου το και μόκο”. Φυσικά θα έχει βάση, αλλά αυτό δεν το κάνει λιγότερο θλιβερό.

Ασχέτως όλης αυτής της ιστορίας, όμως, το καλό είναι οι φίλοι, ακόμα κι οι φίλοι με τους οποίους διαφωνούμε,  επι πραγματικής βάσης όμως και όχι μιας φαντασιακής φούσκας η οποία “ταράζεται” από την πραγματικότητα. Καλή είναι επίσης η δημιουργικότητα, η οποία μας κάνει να ξεχνιόμαστε για λίγο, ώστε να διατηρούμε τα λογικά μας. Έτσι ευχαριστώ τους φίλους και συμπαρουσιαστές που παραβρέθηκαν την Πέμπτη, 2 Ιουλίου στο Death Disco και το Γιώργο Σαφελά που επέμεινε να κάνουμε τη βραδιά “A Supernatural Decade” σαν να μην έρχεται το τέλος του κόσμου. Άλλωστε δεν έρχεται. Τέλος μιας εποχής; Ίσως. Όταν αρχίζετε να παίρνετε ψηλά τον αμανέ για τη σπουδαιότητα της μίας ή της άλλης ιδεολογίας και τη θέση του ανθρώπου και άλλα τέτοια, να θυμάστε πάντα πως σε σχέση με όλα τα άλλα ζωντανά πλάσματα και την ίδια τη Γη, είμαστε ασήμαντοι. Είμαστε οι πιο πρόσφατοι, δοσμένοι σε ντελίριο μεγαλομανίας, λες και πάψαμε να είμαστε πίθηκοι επειδή οι σπηλιές μας είναι πιο φανταχτερές.

Αρκετά. Όλα τα υπόλοιπα που θα μπορούσα να πω, τα έχουν πει ήδη άλλοι πολύ καλύτερα από εμένα. Λιγες φωτογραφίες από την εκδήλωση.

Καληνύχτα και καλό ξημέρωμα,

Α.Μ.

Comics σε Noir Αποχρώσεις

Χθες, Παρασκευή 12 Ιουνίου και ώρα 19:30, στο Bar Abodé (Αγ. Ασωμάτων 3 & Ερμού, Θησείο), έγιναν τα εγκαίνια της έκθεσης “Comics σε Noir Αποχρώσεις”, καθώς και συζήτηση γύρω από τη σχέση της noir λογοτεχνίας και του κινηματογράφου με το μέσο των comics. Ήταν η τρίτη και τελευταία εκδήλωση του 1ου Κύκλου για τον εορτασμό των 5 χρόνων από την ίδρυση της ΕΛΣΑΛ (Ελληνική Λέσχη Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας) και πιθανώς προοιμιακή μιας δεύτερης σε έναν νέο κύκλο εκδηλώσεων το φθινόπωρο.

Την “εισήγηση”, ούτως ειπείν, έκανα εγώ μαζί με τη Βέρα Κaρτάλου και τον Παναγιώτη Τσαούση (EXOTIC CITY CABARET, FIREARM FASHION), συνδημιουργούς του ελληνικού noir comic BIOGRAPHY (προοιμίου ενός επερχόμενου noir graphic novel), καθώς και της 3D Comic Παράστασης, ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ.

Η συζήτηση κινήθηκε από μια σύντομη ιστορία και την προέλευση της noir αφήγησης και εικονογαφίας, μέχρι την απόδοσή τους στα comics και έπειτα φυσικά ευρύτερα την συγγραφή αστυνομικών ιστοριών στην Ελλάδα, την παραγωγή comics στην Ελλάδα και τον συγκερασμό των δύο. Στην Ελλάδα, οι δημιουργοί comics είναι μετρημένοι και οι δημιουργοί comics που έχουν ασχοληθεί με το noir, μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού. Έτσι, όταν ανέλαβα τη διοργάνωση της έκθεσης και της εκδήλωσης, απευθύνθηκα καταρχήν σε δημιουργούς που έχουν ασχοληθεί με το αντικείμενο και κατόπιν σε εκείνους που πίστευα πως έχουν ταιριαστό σχεδιαστικό στυλ. Το αποτέλεσμα ήταν 13 εικονογραφήσεις που τώρα βρίσκονται κρεμασμένες στο Abodé όπου και θα παραμείνουν μέχρι και την Κυριακή, 21 Ιουνίου, καθώς και ένα installation της Βέρας Καρτάλου, με τίτλο “Human Residue”, το οποίο εμπνέεται από την επιστήμη της σήμανσης.

Σε μια πρώτη φάση θα ήθελα να παραθέσω τα έργα, με αλφαβητική σειρά των δημιουργών:

Σε δεύτερη φάση, έχω πολλές ευχαριστίες να απευθύνω: καταρχήν στους καλλιτέχνες, δίχως τους οποίους η έκθεση αυτή θα ήταν αδύνατο να πραγματοποιηθεί. Στη Βέρα Καρτάλου που μου σύστησε τη Βίβιαν και στη Βίβιαν που μας παρείχε τον όμορφο και φιλόξενο χώρο του Abodé. Στη Βάλια Καπάδαη που μου έδωσε τελευταία στιγμή μια ιδέα για να λύσω ένα φρικτό πρόβλημα. Στο Ωκύτυπο και ιδίως στον Χρήστο, που κάθε φορά με σώζει στο… και πέντε! Σε όλους εσάς που παραβρεθήκατε στην εκδήλωση και κάναμε ωραία κουβέντα.

Καλή αντάμωση σε σοκάκια σκοτεινά!

Α.Μ.

Ο ΙΠΠΟΤΗΣ ΤΩΝ ΕΠΤΑ ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ (Εκδόσεις Μεταίχμιο)

2015-06-02 - Metaichmio Publishing - A Knight of the Seven Kingdoms - Cover - Greek - SmallΤην ερχόμενη εβδομάδα κυκλοφορεί επίσημα η νέα μου μετάφραση, ο ΙΠΠΟΤΗΣ ΤΩΝ ΕΠΤΑ ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ του Geοrge R.R. Martin, ενώ χθες, 28 Μαΐου παραβρέθηκα στην όμορφη εκδήλωση που οργάνωσε το Μεταίχμιο σε συνεργασρία με το Cap Cap για το λανσάρισμα του βιβλίου. Συνήθως, όταν ποστάρω εδώ για τις μεταφράσεις μου, τις συνοδεύω με ένα κείμενο πιο εκτενές από αυτό που μπαίνει στο οπισθόφυλο της έκδοσης, για να δώσω μια πληρέστερη αίσθηση του βιβλίου. Εν προκειμένω, όμως, το κείμενο αυτό έχει ήδη γραφεί και δημοσιευτεί στο site του Μεταίχμιο Young, οπότε αρκεί να το αναπαράγω εδώ. Καλή ανάγνωση!

 Ο κόσμος του Game of Thrones είναι σήμερα πασίγνωστος, ένα από τα πιο λαμπρά πετράδια στο στέμμα της φανταστικής λογοτεχνίας, γεμάτος με στοιχεία που κινούν όλα μας τα αισθήματα, από την ανάταση και την αίσθηση του επικού, μέχρι όλα τα στάδια του πένθους: άρνηση, οργή, διαπραγμάτευση, κατάθλιψη, αποδοχή. Προοδευτικά δε, ο κόσμος του George R.R. Martin φαίνεται να γεμίζει με στοιχεία της δεύτερης κατηγορίας, που προοιωνίζουν την έλευση του τρόμου και το σκότους, όχι σε κάποια ασαφή στιγμή, όπως κάνουν συχνά οι προφητείες, αλλά μεθαύριο, αύριο, τώρα.

Ο ΙΠΠΟΤΗΣ ΤΩΝ ΕΠΤΑ ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ, ή ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΝΤΑΝΚ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΓΚ, όπως είναι γνωστά τα επιμέρους διηγήματα, λαμβάνουν χώρα περίπου ενενήντα χρόνια στο παρελθόν. Είναι ο ίδιος κόσμος κι όμως τόσο διαφορετικός, λες κι η ιστορία κρατάει την ανάσα της από τη στιγμή που πέθανε η τελευταία δράκαινα, μέχρι την επανεμφάνιση των δρακόντων στο Γουέστερος. Όσο οι δράκοι λείπουν, οι άνθρωποι αναλαμβάνουν να γεμίσουν το κενό, αναζητώντας – κι ενίοτε νοιώθοντας – δράκοντες με τη μορφή ανθρώπων, πράγμα που συχνά οδηγεί σε αιματοχυσία.

Είναι ο αιώνας των εμφυλίων συρράξεων μεταξύ των Δρακοβασιλιάδων και των Μπλάκφαϊρ, των μπάσταρδων γιων ενός ανάξιου βασιλιά κι όμως, συγκριτικά με το «παρόν» του Γουέστερος, είναι μια πιο αγνή εποχή, όπου η ανδρεία και η τιμή είναι λέξεις με πραγματικό βάρος, όπου η δίκη δια μονομαχίας ακολουθεί τους κανόνες της ιπποσύνης, δίχως φτηνά κόλπα. Θα έλεγε κανείς πως είναι μια αρθουριανή εποχή, η οποία βρίθει από στοιχεία του ιπποτικού ρομάντζου, πλεγμένα σε ζευγάρια αντιθέσεων και πάντα με δόσεις ωμού μεσαιωνικού ρεαλισμού και ανατροπών, για τις οποίες φημίζεται ο συγγραφέας.

Έτσι, ο Ντανκ, δεκάξι χρονών, «μεγαλόσωμος και δυνατός σαν βονάσος, αργόστροφος και με κεφάλι χοντρό σαν τείχος κάστρου», γίνεται ένας ήρωας πολύ πιο απρόσμενος από έναν Πέρσιβαλ ή έναν Γκάλαχαντ – ένας αγράμματος χωριάτης που ενστερνίζεται τις αξίες της ιπποσύνης πολύ περισσότερο από τους ευγενείς και τους άρχοντες που συναντά.

Αυτό το αφελές κι ενίοτε άξεστο πλάσμα, γέννημα θρέμμα του βόρβορου του Κινγκς Λάντινγκ, με την απλότητα, την ταπεινότητα, την πηγαία αίσθηση του σωστού και του λάθους και με γνώμονα τα όσα έμαθε από έναν μάλλον άσημο γερο-ιππότη, θα προστατέψει τους αδύναμους και θ’ αποτρέψει αιματοχυσίες. Αυτός ο έντιμος και φαινομενικά μπουνταλάς νεαρός θα γνωρίσει και θα πολεμήσει, τόσο στο πλευρό, όσο κι ενάντια στους σπουδαιότερους ιππότες του καιρού του. Αυτός ο απένταρος και κουρελής ιππότης, θα γίνει ο δάσκαλος ενός πρίγκιπα.

Σε αυτή την ιστορία, κανένας ρόλος της ιπποτικής μυθοπλασίας δεν είναι ορφανός, όμως κάθε χαρακτήρας τον ενσαρκώνει κάπως αλλαγμένο. Ο Βασιλιάς, όταν είναι καλός και δίκαιος, είναι απόμακρος κι όταν είναι ανάξιος, πλήττει τον τόπο του ακόμα και νεκρός. Ο Πρίγκιπας είναι πάντοτε κρυμμένος, πότε αυθάδης και πότε ευγενής, σχεδόν πάντα με προθέσεις που, όσο καλύτερες είναι, τόσο ταχύτερα οδηγούν στη συμφορά. Ο Μάγος είναι απών και πανταχού παρών, μισητός αλλά αναγκαίος, η Μάγισσα παρεξηγημένη αλλά με καρδιά από πέτρα. Ο Δράκος, όταν φορά τις φολίδες του φανερά είναι σκληρός, άκαρδος κι αιμοσταγής, ενώ όταν περπατά ανάμεσα στους ανθρώπους είναι σύντροφος και φίλος. Όσο για τον Ιππότη, συναντά την Ωραία Κόρη ξανά και ξανά – πότε τη χάνει, πότε δεν είναι ιδιαίτερα ωραία και πότε δίνεται σε άντρα πιο μεγάλο απ’ τον πατέρα της – μα ποτέ δε γίνεται δική του.

Στο υφάδι αυτής της ιστορίας, το χέρι του πεπρωμένου είναι πολύ διακριτικό: μια βελονιά εδώ, μια ψαλιδιά εκεί, όμως όπως λέει ο Ντανκ:

Κάποιος νεκρός γερο-βασιλιάς έδωσε ένα σπαθί στον ένα γιο αντί στον άλλο κι από ‘κει άρχισαν όλα.

Α.Μ.

Κι η Άμμος του Χρόνου Κατάπινε τις Μέρες σαν Νερό…

2015-03-15 - Harpy on the MoonΚαλησπέρα ή καλημέρα, πέρα για πέρα… Σε όσους και όσες περνούν ακόμη από αυτό το blog, σας ευχαριστώ και σε όσους το έχουν πια εγκαταλείχει, σας καταλαβαίνω. Σε όλους σας, μια μεγάλη συγγνώμη για τη μακρά απουσία και την εκκωφαντική σιωπή μου.

Ξέρεις ότι έχεις πάρα πολύ καιρό να γράψεις στο blog σου, όταν αναγκάζεσαι να κοιτάξεις την κυρίως σελίδα για να θυμηθείς τι είχες postάρει τελευταίο. Τρεις μήνες σιωπής κι οι δύο τελευταίες ενημερώσεις ήταν απλά για την κυκλοφορία κάποων μεταφράσεών μου…

Δε σας κρύβω πως, κανονικά, αυτή τη στιγμή δεν θα έπρεπε να γράφω αυτές τις λέξεις, διότι επείγουν άλλες, λέξεις μεταφρασμένες και με αυξημένο το βάρος της υποχρέωσης. Ωστόσο, ο πυρετός που ανέβασα κι ο πονοκέφαλος που μ’ έπιασε σήμερα δεν μου επιτρέπουν να δουλέψω κι έτσι άδραξα την ευκαιρία ν’ αδειάσω λίγο το κρανίο μου, που κοντεύει να σκάσει σαν καλοψημένη, χριστουγεννιάτικη γαλοπούλα (γιαμ!).

Τον τελευταίο καιρό ήθελα να γράψω πολλά, να σχολιάσω πολλά – να ζητωκραυγάσω, να βρίσω και να εκθέσω σκέψεις προς προβληματισμό. Επίσης ήθελα να γράψω για όσα διαβάζω, όσα μεταφράζω, όσα γράφω κι όλα τα υπόλοιπα. Δε βρήκα ποτέ το χρόνο.

Το Νοέμβριο άνοιξε τις πόρτες του το Μυθολόγιο (Στέγη Προφορικότητας και Παράδοσης “Μυθολόγιο”) κι από τότε τρέχουμε – με εκδηλώσεις, με εργαστήρια, με το site, με διαδικαστικά και τώρα έρχεται η εβδομάδα εκδηλώσεων για την Παγκόσμια Ημέρα Αφήγησης, με αποκορύφωμα την Παρασκευή, 20 Μαρτίου, οπότε και μέλη του Μυθολογίου θα αφηγηθούμε στο συνεργατικό καφενείο στην Ακαδημία Πλάτωνος (Μοναστηρίου 140).

Το Νοέμβριο επίσης πήγαμε στο THOUGHT BUBBLE στο Leeds, με τη Βάλια Καπάδαη και τον Πάυλο Παυλίδη, εν μέρει για δουλειά κι εν μέρει για να χα΄ζεψουμε το φεστιβάλ κι ένα φανταστικό πολεμικό μουσείο.

Οι μεταφράσεις τρέχουν και δεν παραπονιέμαι, διότι είναι δουλειά και μου αρέσει πολύ το υλικό (δεν μπορώ να πω περισσότερα ακόμα, αλλά σύντομα), όμως η αλήθεια είναι ότι έχω γονατίσει απ’ την κλεισούρα και τις ατέρμονες ώρες μπροστά στον υπολογιστή.

Πριν από δύο εβδομάδες έκανα στην Ελληνογαλλική Σχολή Ουρσουλινών ένα πρόγραμμα για παιδιά με βάση τον Σέρλοκ Χολμς – εν μέρει αφήγηση, εν μέρει roleplaying game κι εν μέρει κυνήγι θησαυρού – που πήγε πολύ καλά και το ευχαριστήθηκαν τόσο τα παιδιά, όσο κι εγώ, ενώ είχα και την ευκαιρία να δω την παλιά μου δασκάλα γαλλικών.

Botch Cast Lettered Small

Το BOTCH!, το comic που κάνουμε με τη Μαρία Κουλουμπαρίτση έφτασε αισίως τις εξήντα σελίδες και σιγά-σιγά προετοιμαζόμαστε για τις έντυπες εκδοχές που θα έχουμε στο COMICDOM CON ATHENS 2015.

2015-03-18 - 29 - En Aithria 6

Την Τετάρτη, 18 Μαρτίου είναι τα εγκαίνια τηε έκθεσης comics “Εν Αιθρία 6”, όπου συμμετέχουμε με τη Βάλια Καπάδαη, με την πρώτη ιστορία των ΜΥΘΡΥΛΩΝ, για την οποία δεν θέλω να πω περισσότερα – είναι τρεις πανέμορφες (πάντα κατά την τελέιως αντικειμενική μου άποψη) σελίδες, τις οποίες μπορείτε να διαβάσετε στην έκθεση μαζί με εκείνες άλλων δεκάδων, παλιών και νέων δημιουργών.

Αυτά δεν είναι καν όλα, αλλά πολά βρίσκονται υπό σχεδιασμό, συζήτηση ή απλώς ονείρεμα κι έτσι θα τα αφήσω για τώρα εκεί που βρίσκονται – στο ασχημάτιστο κενό του μέλλοντος.

Θα επανέλθω δριμύτερος (απλά δεν ξέρω πότε),

Α.Μ.

« Older entries

%d bloggers like this: