Παραμυθήκη #1:Πιλοτικόν

Καλημέρα σας και πάλι καλή χρονιά! Ελπίζω η τρίτη εβδομάδα του νέου χρόνου να σας βρίσκει καλά, σε πείσμα των κλεφτών, απατεώνων, κερδοσκόπων, κυρίως πολιτικών και άλλων τινών του βόρβορου της καθημερινότητας. Εγώ θα ομολογήσω ότι μου έπεσε λίγο βαριά η καλογερική μετά τις γιορτές και παρόλο που ολοκληρώθηκαν κάποια projects, εξακολουθώ να έχω αρκετή δουλειά μέχρι το τέλος του μήνα.

Ωστόσο, μέσα στις γιορτές είχα την ευκαιρία να δω παλιούς φίλους, να αφιερώσω χρόνο σε καινούργιους φίλους και γενικά να περάσω καλά, εν μέσω ενός κλίματος μελαγχολίας μάλλον διάχυτου στην πόλη, την οποία πρώτη φορά βρήκα τόσο ήσυχη σε εορταστικη περίοδο. Φυσικά, ανήκοντας στην κατηγορία εκείνων των παράδοξων ανθρώπων που δεν θεωρούν ότι πρέπει κανείς αναγκαστικά να περνάει την Πρωτοχρονιά σε μπαρ και “ξέφρενα πάρτι”, αυτό δεν ήταν κάτι που μου έκανε ιδιαίτερη αίσθηση.

Στις γιορτές όμως που πέρασαν, παρατήρησα και κάτι ακόμα, διαφορετικό από άλλες χρονιές: καλύτερο κλίμα και διάθεση για ν’ ακουστούν ιστορίες – όχι τόσο πράγματα που ανήκουν στο φάσμα της παραδοσιακής αφήγησης, όσο ιστορίες από το κοινό μας (κατά το μάλλον ή ήττον) παρελθόν. Έμεινα έκπληκτος όταν, μετά από χρόνια που είχα ν’ άκούσω κάτι τέτοιο, μια φίλη γύρισε και μου είπε: “Έλα ρε συ να μας πεις για τότε που συνέβη το τάδε και το δείνα” και προς στιγμήν, ως καθαρά ορθολογική αντίδραση, αναρωτήθηκα γιατί ήθελε να της τα πω αφού τα ήξερε. Τη ρώτησα – κι εκείνη, με απόλυτη φυσικότητα, μου αποκρίθηκε: “Ναι, αλλά θέλω να μας τα πεις έτσι ωραία, όπως την τελευταία φορά. Ξέρεις εσύ”. Ανάθεμα τι ήξερα κι αν θυμόμουν ποια ήταν “η τελευταία φορά” – μάλιστα η φίλη μου είχε δώσει δικό της τίτλο σε ένα από αυτά τα περιστατικά και για μια στιγμή δεν κατάλαβα καν σε τι αναφερόταν.

Η ουσία είναι ότι περάσαμε αρκετές, ευχάριστες ώρες απλά ανταλλάζοντας ιστορίες που ήδη γνωρίζαμε. Σε μια άλλη περίπτωση, καθισμένος με δυο παλιούς φίλους σε ένα ναργιλετζίδικο όπου ξεκινήσαμε το καλοκαίρι να παίζουμε μια ανατολίτικη ιστορία, στα πλαίσια ενός RPG (Role-Playing Game – χαρtιά, πολύεδρα ζάρια και αχαλίνωτη φαντασία), περάσαμε οκτώ ώρες πλάθοντας το επόμενο “κεφάλαιο” και μια (προς το παρόν) “αμύητη” φίλη έκατσε να παρακολουθήσει τη διαδικασία από την αρχή ως το τέλος.

Κατερίνα, Άγγελος, Oliver: με τον Άγγελο ταξιδεύουμε σε φανταστικά τοπία εδώ και 15 χρόνια, με τον Oliver 10. Την Κατερίνα τη γνωρίσαμε πρόσφατα, αλλά μας συντρόφεψε εκείνο το βράδυ στην Πυρή Έρημο, καθώς ξεδιπλώθηκε η ιστορία του καταραμένου Majitan.

Γιατί σας τα λέω όμως όλα αυτά και τι σχέση έχουν με τον τίτλο; Ορθόν. Όπως έχετε πιθανότατα καταλάβει, έχω πάρει πολύ ζεστά το όλο θέμα της αφήγησης και καθώς σκεφτόμουν όλα τα παραπάνω (with a warm and fuzzy feeling – like a kitten), καθισμένος ανάμεσα σε στοίβες από βιβλία παντώς είδους, συνειδητοποίησα ότι στην καθημερινότητά μας δεν βομβαρδιζόμαστε απλώς από πληροφορίες που είματε πλέον ανίκανοι να διαχειριστούμε, αλλά και από ιστορίες, ή έστω από μια πληθώρα μοτίβων, αρχικών ιδεών και θραυσμάτων που μπορούν με τη σειρά τους να γεννήσουν ιστορίες. Από ένα μουσικό κομμάτι, μέχρι τη σελίδα ενός comic ακόμα και το παρατσούκλι κάποιου στο Facebook, όλα μπορούν να αποτελέσουν δομικά υλικά μιας ιστορίας και είναι ένα πρίσμα μέσα από το οποίο έχει ενδιαφέρον να κοιτάζει κανείς τον κόσμο. Ο Σαββόπουλος λέει “φτιάχνουν οι Έλληνες κυκλωματα κι ιστορία οι παρέες”. Αν θυμηθώ τις δικές μου παρέες, τα άπλυτά τους μόνο γεμίζουν ολόκληρα βιβλία.

Κατόπιν όλων αυτών, σκέφτομαι από καιρό σε καιρό (δίχως δεδομένη συχνότητα) να ποστάρω πράγματα που έχουν… “αφηγηματικό δυναμικό”, (ή ακόμα και “κανονικά” βιβλία με ιστορίες), εξηγώντας εν συντομία την προέλευσή τους και σχολιάζοντας το συγκεκριμένο δυναμικό τους. Ο στοχος είναι, συν τω χρόνω, να συνθέσω εδώ μια Παραμυθιακή Βιβλιοθήκη, ή “Παραμυθήκη”, όπου ο πας ενδιαφερόμενος (ή η πάσα ενδιαφερόμενη και στην περίπτωση δεν είναι political correctness – οι αφηγήτριες υπερτερούν πολύ αριθμητικά) θα μπορεί ενδεχομένως να βρει κάτι ενδιαφέρον, παλιό ή νέο. Ελπίζω ότι αυτό θα σας παρακινήσει, αν γνωρίζετε κάτι αντίστοιχο, να το μοιραστείτε εδώ.

Τα μουσικά κομμάτια ξέρετε ότι μπορείτε να τα βρείτε online, οπότε θα έχω απλά linked ή embedded κάποιο σχετικό video. Όσο για τα βιβλία και άλλο έντυπο υλικό, αν και τα περισσότερα που θα γράφω τα έχω στη βιβλιοθήκη μου, αντιλαμβάνομαι ότι δεν είναι δυνατόν ο καθένας να τρέχει και να αγοράζει ό,τι μου έκανε εμένα εντύπωση, οπότε αν τα έχω βρει ως αρχεία, θα βρίσκετε link στο τέλος κάθε ενότητας. Αλλιώς θα προσπαθώ να σας δίνω ένα μέρος απ’ όπου μπορείτε να τα παραγγείλετε / αγοράσετε σχετικά φτηνά, αν σας ενδιαφέρει. Ο τίτλος κάθε βιβλίου οδηγεί σε κάποια πιο αναλυτική περιγραφή. Αν δεν είναι ακριβώς η ίδια έκδοση που αναφέρω εδώ, μην μπερδεύεστε.

Για να καταστήσω λοιπόν σαφές αυτό για το οποίο πολυλογώ εδώ και τόση ώρα, έχουμε και λέμε:

Μουσική

Nightwish: “Sleeping Sun” (Oceanborn).

Ένα τραγούδι για το Φως και το Σκοτάδι. Παραθέτω απλά τους ακόλουθους στίχους: “I wish for this night-time to last for a lifetime. The darkness around me, shores of a solar sea”.

Nightwish: “Nightquest” (Tales From the Elvenpath).

Ένας Παραμυθάς βρίσκει συντρόφους για να φτάσει στο Βασίλειο της Φαντασίας: μια Αμαζόνα, έναν Βάρδο, έναν Πολεμιστή κι έναν γερο-Μάγο και μόλις η συντροφιά αρχίζει το ταξίδι, ανοίγει το δρόμο για να τους ακολουθήσουν όλοι όσοι συναντούν στο μονοπάτι τους.

Βιβλία

The Book of Imaginary Beings (Jorge Luis Borges,Vintage Classics, 2002). Μπορεί να γράφτηκε το 1957, αλλά δυστυχώς η μόνη έκδοση που βρήκα ειναι μια ανατύπωση του 2002. Πρόκειται για μια συλλογή 120 (στην τελική έκδοση, του 1969) μυθικών πλασμάτων, παρουσιασμένων υπό τη μορφή ενός Bestiary, ενός μεσαιωνικού βιβλίου ζωολογίας. Σε κάθε πλάσμα, εκτός από τις ιδιότητές του, αναγράφεται η πηγή από την οποία το πήρε ο συγγραφέας, καθώς και ένας εύγλωττος σχολιασμός. Έχω να σας πω ότι σοκαρίστικα όταν έμαθα ότι το Peryton δεν γεννήθηκε από τη νοσηρή φαντασία των δημιουργών του AD&D, αλλά υπήρχε ως μυθικό πλάσμα πριν την εποχή της Αρχαίας Ρώμης. (Μπορείτε να το βρείτε σε μια συλλογή αρχείων εδώ).

The Element Encyclopedia of Magical Creatures (John & Caitlin Matthews, HarperElement, 2005). Πρόκειται γι’ αυτό ακριβώς που λέει: μια αρκούντως (αλλά όχι απόλυτα) πλήρη, αλφαβητική εγκυκλοπαίδεια μυθικών πλασμάτων και προσωπικοτήτων, από την παγκόσμια μυθολογία και παράδοση. Εξαιρετικά χρήσιμο ως βιβλίο αναφοράς και ως έμπνευση όταν θέλει κανείς να δοκιμάσει κάτι διαφορετικό. (Μποείτε να το παραγγείλετε από εδώ).

Ορίστε λοιπόν μια πρώτη γεύση. Ελπίζω να σας αρέσει και ανάλογα από το πώς θα πάει αυτή η πρώτη δοκιμή, θα δούμε αν έπεται συνέχεια.

Καλή εβδομάδα,

Α.Μ.

Υ.Γ. Αν πατήσετε τις εικόνες, θα τις δείτε σε καλή ανάλυση.

Advertisements

Περσικά και Ελληνικά Τραγούδια στο Πάρκο Ναυαρίνου

Να ‘μαστε πάλι, αυτή τη φορά κυρίως με εικόνες από μια εκδήλωση, διότι στην περίπτωση τα λόγια χωλαίνουν – πώς να περιγράψεις ένα απόγευμα όπου συνομιλητές είναι το παραδοσιακό ελληνικό και περσικό τραγούδι; Πώς να μεταδόσεις τα λόγια που τραγούδησαν η Ιφιγένεια Κακριδώνη και ο Said Dibaj με στεγνούς στίχους – δίχως τη μουσική, δίχως τις εκφράσεις των προσώπων, δίχως τις, ομολογουμένως, αντίξοες συνθήκες ενός ανοιχτού χώρου στο κέντρο της Αθήνας;

Η πιο ρομαντική από τις Παραμυθοκόρες και ο Said (προφέρεται “Σαΐντ”), ένας εξαιρετικα πρόσχαρος άνθρωπος που γνώρισα πέρσι στην 8η Γιορτή Παραμυθιών της Κέας (και χάρηκα πολύ που μπόρεσα να ξανασυναντήσω), συνοδεία της πιο πονήρως Παραμυθοκόρης, Βασιλείας Βαξεβάνη και του Γιάννη (λυπάμαι, δεν συγκράτησα επίθετο…) στη λύρα, μας ταξίδεψαν όπως μόνο η μουσική μπορεί.

Περισσότερα λόγια περιττεύουν…

Αν μπορούσα θα σας έλεγα περισσότερα, αλλά ως έχει, διαθέτω μόνο μια συβουλή: αν (όταν;) ξαναγίνει κάτι παρόμοιο, προσπαθήστε να παραβρεθείτε. Μόνο τότε υπάρχει περίπτωση να βγάλουν νόημα όσα σας λέω.

Όπως πάντα δικός σας,

Α.Μ.

R.I.P. Ronnie James Dio

Είναι φοβερό πώς σε μια εποχή που κάποιος τομέας της ζωής μας βομβαρδίζεται καθημερινά από κακά νέα, συνήθως έπονται και άλλα, ασύνδετα, απρόσμενα θλιβερά νέα… Αυτή τη στιγμή μπορώ να σκεφτώ τουλάχιστον τρεις διαφορετικές “κατηγορίες”, αλλά εδώ θα μιλήσω για κάτι που με χτύπησε ως “κεραυνός εν αιθρία”. Μιλούσα με μια φίλη σχετικά με δημοσιεύματα και γεγονότα που αφορούν τον τομέα των τηλεοπτικών παραγωγών και καθώς ταυτόχρονα έψαχνα στο internet το σχετικό άρθρο, έπεσα πάνω στην είδηση: ο Ronnie James Dio, θρύλος της Rock και της Metal δεν είναι πια μαζί μας. Έφυγε στις 16 Μαΐου σε ηλικία 78 ετών, χάνοντας τη μάχη με τον καρκίνο του στομάχου.

Το συναίσθημα είναι παράξενο. Δεν είμαι άνθρωπος που παρακολουθεί τις ζωές των καλλιτεχνών και στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων δεν γνωρίζω καν τα ονόματα των μελών των συγκροτημάτων που ακούω. Με ενδιαφέρει μόνο αυτό που τους φέρνει συλλογικά στο προσκήνιο: η μουσική τους. Ο Dio όμως είναι από εκείνες τις λίγες μορφές, της οποίας τα καλικαντζαροειδή χαρακτηριστικά συνοδεύουν πιθανώς τα ευτυχέστερα (μέχρι σήμερα) χρόνια της ζωής μου: Rainbow, Black Sabbath, Dio (το συγκρότημα), ήχοι που έχουν ποτίσει τις πιο όμορφες αναμνήσεις από παλιούς φίλους, σήμερα διαλυμμένες παρέες και αγάπες από τις οποίες δεν απομένουν πια παρά παλιές φωτογραφίες και σκονισμένα χαρτιά με μάλλον κακόγουστα ποιήματα.

Θυμάμαι να δακρύζω την πρώτη φορά που άκουσα το “Rainbow in the Dark” και να γράφω μια από τις πρώτες ολοκληρωμένες ιστορίες μου αφού είχα περάσει ατελείωτες ώρες ακούγοντας το “Man on the Silver Mountain”. Ακόμα και όταν είχε περάσει ο καιρός που έλιωνα τα CD των Rainbow στο discman, ο Dio συνέχιζε να εμφανίζεται μπροστά μου στις πιο απρόβλεπτες στιγμές. Την εποχή της πρώτης μου σύνδεσης 56Κ στο internet είδα online το video clip του “Holy Diver”, ίσως ένα από τα πιο κιτς (και στο διηνεκές αγαπημένο, ίσως για αυτόν ακριβώς το λόγο) της εποχής του, ενώ αργότερα ψάχνοντας κάτι άλλο έπεσα πάνω στο “Rock ‘n’ Roll Children”, ένα τραγούδι που δεν παύει ποτέ να είναι επίκαιρο σχετικά με τις προσωπικές μας επιθυμίες, τα όνειρά μας και τις απαιτήσεις του κόσμου στον οποίο ζούμε.

Το 2001, εποχή που άρχισα πλέον να παρακολουθώ και συλλέγω μανιωδώς ιαπωνικό animation, είδα τον Dio στο SHAMAN KING, ως σαμάνο του Team Sabbath, το πιο απρόσμενο ίσως tribute που του έχει γίνει.

Τέλος, μόλις πρόπερσι, έμαθα γιατην ύπαρξη ενός ιαπωνικού συγκροτήματος που έχει ονομαστεί προς τιμήν του, τους DIO ~Distraught Overlord~.

Ο Ronnie James Dio είχε απολαύσει με το παραπάνω πολλές από τις αμαρτίες για τις οποίες κατηγορούνται συνήθως οι rock stars, αλλά δεν έπαψε ποτέ να είναι ένας σπουδαίος, δημιουργικός μουσικός και στο μοναχικό, σκονισμένο δωμάτιο του μυαλού μου, όπου έχω προσεκτικά φυλάξει τα τεχνουργήματα της εφηβείας, συνεχίζει να αντηχεί η φωνή του.

There’s no sign of the morning coming
You’ve been left on your own
Like a Rainbow in the Dark

Καλό ταξίδι,

Α.Μ.

Freedom of Speech: Σ’ ΑΛΛΗ ΧΩΡΑ

Πριν από περίπου τέσσερις μήνες (31 Ιανουαρίου) είχα μια απρόσμενη και αρκετά συγκινητική συνάντηση στο “Μακάρι” με μια παλιά φίλη από το σχολείο (κάτι στο οποίο επεκτάθηκα εδώ και δεν θα ήθελα να επαναλάβω τα ίδια μόνο και μόνο χάριν μετάφρασης στα Ελληνικά). Τότε μου είπε για το συγκρότημα στο οποίο τραγουδούσε, ονόματι Freedom of Speech, καθώς και ότι εκείνη την εποχή είχε κυκλοφορήσει το πρώτο τους album, με τίτλο Σ’ ΑΛΛΗ ΧΩΡΑ (στην πραγματικότητα το πρώτο τους LP ήταν το ΤΙΜΩΡΗΜΕΝΟΙ, το οποίο όμως διατέθηκε μόνο ψηφιακά μέσω του site τους) . Μία εβδομάδα αργότερα το είχα στα χέρια μου και το άκουγα.

Δεν είμαι ιδιαίτερα γνώστης των διαχωρισμών και διαφοροποιήσεων των μουσικών ειδών, αλλά από όσο θυμάμαι ποτέ δεν έτρεφα ιδιαίτερη αγάπη για το hip-hop, το trip-hop ή τη rap. Το album που άκουσα δεν ήταν σε καμία περίπτωση οτιδήποτε από όλα αυτά αμιγώς. Ακόμα κι αν ήταν, θα μού ήταν αδύνατο να σχολιάσω τη μουσική σε μια τέτοια βάση. Για μένα το βασικό είναι η μουσική να  δημιουργεί εικόνες, να εξάπτει τη φαντασία μου και μέσα από τον ήχο να γράφει στο εσωτερικό του κρανίου μου ιστορίες, διηγήματα, βιβλία ολόκληρα. Το album αυτό το πετυχαίνει σε μια πλειάδα περιστάσεων και για να αποφύγω τις φιλολογικές γενικότητες και την παγίδα του “κριτικού εκ του προχείρου” (έχοντα τη μορφή του χοίρου), θα σας παραθέσω απλά τις εικόνες και τις σκέψεις που ξεπήδησαν μέσα από τα τραγούδια που ξεχώρισα.

Μέσα στο φως: μυθολογικές αναφορές και ονειρικό, ενδοσκοπικό ύφος, σαν σκέψεις που κάνει κανείς όταν κάνει κεφάλι πίνοντας με καλή παρέα, νύχτα στην παραλία με φωτιά.

Φλίπερ: σκοτεινή, βρώμικη πόλη και σκιές ανθρώπων που καλύπτουν εφήμερα τα φώτα από neon. Θα μπορούσε να είναι soundtrack σε urban ταινία επιστημονικής φαντασίας. Με το που το άκουσα μου ήρθε στο μυαλό το DO ANDROIDS DREAM OF ELECTRIC SHEEP? (από το ομώνυμο βιβλίο του Philip K. Dick) και η ταινία DARK CITY.

Σκέπασε: REQUIEM FOR A DREAM meets LILJA FOR EVER. Ξένοι σε γνωστή πόλη και γνωστοί σε ξένη πόλη. Ζωές σαν στενά σοκάκια λαβύρινθου και άνθρωποι που περνούν ξυστά δίχως να συναντιούνται, ή αγγίζουν μόνο για να συγκρουστούν.

Απόψε Πουθενά: όταν η πόλη σιωπά δίχως να ησυχάζει η καρδιά της. Όταν το λυκόφως γίνεται μια σχεδόν ακίνητη στιγμή μεταξύ του χθες και του αύριο, δίχως να έχει γεννηθεί ακόμα το σήμερα. Μαβί σιδερένιο χρώμα, δίχως Ήλιο και δίχως Σελήνη.

Calypso: Ο μύθος φλερτάρει με την αλήθεια, οι θρύλοι και τα σύμβολα με το νόημα για τον καθένα και τα αρχαία πλάσματα είναι αθάνατα όσο κάποιος τα θυμάται, όσο υπάρχει έστω και ένα αυτί που ακούει όταν ψιθυρίζουν στα όνειρά του – ακόμα κι όταν οι μαρμάρινοι ναοί έχουν γίνει ασφλατόδρομοι και κάστρα από τσιμέντο. Μακράν το αγαπημένο μου  μεταξύ άλλων δόιτι πλησιάζει πολύ περισσότερο στα δικά μου ακούσματα.

Η Ζωή σου: Noir, Σικάγο του 1925, φορέματα με στρας, bad boys με Tommygun και ρεπούμπλικες, γυναίκες μοιραίες – ζάχαρη και δηλητήριο ταυτόχρονα. Σχεδόν μυρίζεις τον καπνό και βλέπεις τους Αδιάφθορους στη γωνία του μπαρ.

Μια Λέξη: όταν οι άνθρωποι δεν μπορούν να κάνουν λόγια τις σκέψεις τους, όταν περνούν τόσο χρόνο σιωπηλοί με τον εαυτό τους, ώστε γίνεται ταυτόχρονα εχθρός και φίλος και βυθιζόμαστε στη σχιζοφρένειά μας αντί να ανοίξουμε το στόμα μας και και απλώσουμε το χέρι μας.

Όλα τα παραπάνω είναι πράγματα που είχα γράψει αρχικά για να βάλω τις σκέψεις αυτές σε μια τάξη και έπειτα ήθελα να τα στείλω στη μπάντα ή έστω στην παλιά μου φίλη, αλλά… τέλος πάντων, κατά τα φαινόμενα δεν το έκανα και μέχρι πρόσφατα δεν έγραφα πουθενά αλλού στα Ελληνικά. Αφού πλέον εδώ το κάνω, θεώρησα ότι είναι μια καλή ευκαιρία να postάρω αυτές τις σκέψεις και πιθανόν να σας κάνω μια πρώτη γνωριμία με τον ιδιαίτερο ήχο των Freedom of Speech.

Αν πάντως θέλετε μια πιο ζωντανή γεύση, θα παρουσιάσουν live τον δίσκο τους στις 20 Μαΐου στον Σταυρό του Νότου. Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα.

Α.Μ.

%d bloggers like this: