Παραμυθήκη #2.1: Ελεγεία Βαρβάρων – Οι Θεοί

Καλημέρα σας και πάλι. Πάει ένας μήνας και κάτι από την πρώτη Παραμυθήκη, η οποία με χαρά μου είδα ότι βρήκε  θετική ανταπόκριση. Δυστυχώς, ο Φλεβάρης ήταν από πολλές απόψεις μήνας των παθών (καλώ και κακών), ειδικά φέτος (“θα έρθουν χρόνια δίσεκτα” – από τον ένα ειρωνικό συνειρμό στον άλλο σκοντάφτω) κι έτσι διάφορα παραμυθιακά που θέλω να γράψω παραμένουν στο – ταχέως οδεύον προς φρακάρισμα – συγγραφικό μου ψυγείο.

Ωστόσο, τώρα που λάσκαρε λιγάκι το πράμα (μέχρι να ξανασφίξει ή να μου λασκάρει κάποια βίδα – ό,τι έρθει πρώτο), θα ήθελα να επιχειρήσω το δεύτερο installment της Παραμυθήκης. Στη σημερινή δε περίπτωση, δράττομαι της ευκαιρίας να μιλήσω για ένα από τα αγαπημένα μου αφηγηματικά είδη, εμπνεόμενος από κάτι συγκινητικό που είπε μια από τις συμμαθήτριές μου στη Σχολή Αφηγηματικής Τέχνης. Είχαμε μάθημα με την Ανθή Θάνου, η οποία μας έβαλε (ανάμεσα σε πολλά άλλα) να περιγράψουμε ανά δύο ο ένας τον άλλο, εν μέρει από όσα ξέραμε, εν μέρει χρησιμοποιώντας τη φαντασία μας. Η περιγραφή της συγκεκριμένης φίλης ήταν η ακόλουθη: “Τον φαντάζομαι σε κάποια κρύα, βορινή χώρα όπου έχει σχεδόν πάντοτε ημίφως. Βρίσκεται μέσα σε μια γιγάντια, σκοτεινή βιβλιοθήκη, κρατώντας ένα και μοναδικό κερί, ψάχνοντας ένα βιβλίο. Μόλις το βρει, το ανοίγει επιτόπου και αρχίζει να το διαβάζει, καθώς το κερί στάζει και του καίει τα δάχτυλα, αλλά εκείνος το αγνοεί, τελείως απορροφημένος από το περιεχόμενο του τόμου”.

Πέραν του ότι είναι ένας από τους ομορφότερους και πιο εύστοχους τρόπους που με έχει περιγράψει ποτέ κανείς, εκείνη τη στιγμή έκανα ταυτόχρονα έναν συνειρμό από το μάθημα της Μάνιας Μαράτου, που μας είχε μιλήσει για τα Rasha (μια ινδική ταξινόμηση ποιότητας, υφής των εικόνων, αν μπορεί κανείς να το πει τόσο επιγραμματικά) – για μένα η συγκεκεκριμένη περιγραφή εμπίπτει στο λεγόμενο “Μυστηριακό” Rasha και θα ομολογήσω ότι ανατρίχιασα (πιθανότατα κοκκίνησα κιόλας, αλλά οι συμμαθήτριές μου είχαν την ευγενή καλοσύνη να μην το σχολιάσουν).

Σταματώντας το αυτάρεσκο – θα μπορούσε να πει κανείς – λογύδριο, επιστρέφω στο θέμα. Το αγαπημένο μου λοιπόν αφηγηματικό είδος, αν δεν κατέστη ήδη εκνευριστικά σαφές, είναι αυτό που αποκαλώ “Μυθολογίες του Βορρά” ή, χαριτολογώντας “Βαρβαρικές Μυθολογίες”. Ο λόγος για τα εισαγωγικά είναι ότι, οι συγκεκριμένες μυθολογίες, προέρχονται κυρίως από τις σκανδιναβικές χώρες και τη Γερμανία, η οποία είναι ουσιαστικά στην Κεντρική Ευρώπη και άλλωστε από όλες αυτές είναι βορειότερα η πατρίδα των Inuit. Εν προκειμένω λοιπόν, αναφέρομαι στη μυθολογία των προσδιορισμένων ως “Βορείων Βαρβάρων” από την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, μέχρι περίπου το 1000 μ.Χ. (πάλι, δεν είναι 100% ακριβές, αλλά ας μην διυλίζω τον κώνωπα).

Πρόκειται για τις μυθολογίες γύρω από τον Odin ή Wotan, τον Thor ή Donner (σημείωση: ξέρατε ότι η λέξη Thursday ή Donnerstag, στα Γερμανικά, σημαίνει “Ημέρα του Thor”;), τον Loki ή Loge, την Asgard, το Niflheim, τις Βαλκυρίες, θεούς και πλάσματα των Εννέα Κόσμων του Yggdrasill και φυσικά, τους Νάνους.

Οι Νάνοι, οι οποίοι ζούσαν ως πτωματοσκούλήκα στο κορμί του Γίγαντα Ymir, από το οποίο φτιάχτηκε ο κόσμος, οι Νάνοι οι μεγάλοι τεχνίτες που έφτιαξαν τα όπλα και τους θησαυρούς των θεών, οι Νάνοι που αποτελούν μια από τις πιο συγκινητικές μορφές στον κόσμο του J.R.R. Tolkien. Όσοι με ξέρουν μεδιούν, γνωρίζοντας τη μεγάλη συμπάθεια που έχω γι’ αυτά τα μυθολογικά πλάσματα, ίσως επειδή διάβασα σε ηλικία 9 ετών το HOBBIT και η φιλία του στρυφνού, πλην γενναίου Βασιλιά Νάνου, Thorin Oakenshield (Θόριν Δρυάσπις), με τον διακριτικό, ακόμα και φοβιτσιάρη Bilbo Baggins, που θα γίνει ήρωας παρά τη θέλησή του, είναι από τις πιο συγκινητικές στα βιβλία φαντασίας. Ίσως, επειδή κάθε φορά που διαβάζω τα λόγια εκείνα, που ανταλλάζουν στο νεκροκρέβατο του Thorin:

“Έχε γεια καλέ μου κλέφτη.”

“Έχε γεια, Βασιλιά Κάτω από το Βουνό!”

…νοιώθω την ανάγκη να σφουγγίσω τα μάτια μου.

Παρασύρομαι όμως. Οι μυθολογίες του Βορρά έχουν αυτό το στοιχείο του άκρατου, βάρβαρου, σχεδόν ωμού και ενίοτε παράλογου ηρωισμού, από το οποίο δεν αποκλίνουν παρά σπάνια. Στην Ελληνική Μυθολογία, αγαπητή για τελείως άλλους λόγους, υπάρχουν, τρόπον τινά, μυθολογικές γενιές, ξεκινώντας από τους θεούς, περνώντας από τους ήρωες της κλίμακας του Ηρακλή, έπειτα σε αυτούς του Τρωικού Πολέμου και τελικά στης Οδύσσειας, με τον Οδυσσέα να είναι από τους τελευταίους ήρωες που έχουν άμεση σχέση και συνδιαλλαγή με τους θεούς και τον Τηλέμαχο να φτάνει στο μοτίβο του “καθαρά ανθρώπου”, του θεοσεβούμενου και έντρομου μπρος στη θεϊκή παρουσία. Είναι μια πιθανώς απλοϊκή ανάλυση (μάλλον το σωστότερο είναι “αίσθηση”, καθότι δεν μπορώ να πω πως το έχω πραγματικά αναλύσει εγώ ο ίδιος – έχω ακούσει αρκετά πράγματα από ανθρώπους που ξέρουν πολύ περισσότερα και έχω σκεφτεί ορισμένα άλλα), αλλά στις μυθολογίες του Βορρά, τα πάντα μένουν, το λιγότερο, στο ηρωϊκό μέγεθος του Ηρακλή. Ίσως βέβαια να είναι κατάλοιπο όλης αυτής στης αίσθησης που έχουν οι Μεσογειακοί Λαοί για τον Βορρά, το Πάνω Άκρο του Κόσμου, από όπου προέκυψε το όνομα και οι μύθοι της Υπερβορέας. Ίσως εν τέλει να μου αρέσουν απλά τα παράξενα ονόματα και η Metal μουσική.

Σε κάθε περίπτωση, οι συγκεκριμένες μυθολογίες έχουν μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου και έχουν εμπνεύσει μερικά εκπληκτικά βιβλία, μουσικά κομμάτια και φυσικά, επικές αφηγήσεις.

Μουσική

Therion: “Schwarzalbenheim” (The Secret of the Runes).

Ο συγκεκριμένος δίσκος των Therion είναι ολόκληρος αφιερωμένος στην κοσμολογία των Νορβηγών, ανακατεύοντας και μερικά στοιχεία από την γερμανική εκδοχή της (εξού και το όνομα του κομματιού, “Το Βασίλειο των Μαύρων Ξωτικών”, είναι στα Γερμανικά, ενώ, παραδείγματος χάριν, στα Σουηδικά θα ήταν “Svartalfheim” – στη νορβηγική μυθολογία οι Νάνοι αποκαλούνται “Μαύρα Ξωτικά” και τα Ξωτικά που μας έχει συνηθίσει ο Tolkien, “Ξωτικά του Φωτός”). Ο δίσκος ξεκινά με το Ginnungagap, το Πρωταρχικό Χάος κι έπειτα παίρνει με τη σειρά τους κόσμους που είναι καρφωμένοι στα κλαδιά του Yggdrasil, του Κοσμικού Δένδρου: Midgard (Βασίλειο των Θνητών), Asgard (Βασίλειο των Θεών Aesir), Jotunheim (Βασίλειο των Γιγάντων του Πάγου), Schwarzalbenheim (Βασίλειο των Μαύρων Ξωτικών), Ljusalfheim (Βασίλειο των Ξωτικών του Φωτός), Muspelheim (Βασίλειο των Γιγάντων της Φωτιάς), Niflheim (Βασίλειο των Νεκρών που δεν πέθαναν ηρωικά), Vanaheim (Βασίλειο των Θεών Vanir), Helheim (Βασίλειο της Hel, της Θεάς των Νεκρών). Ο δίσκος κλείνει με το “The Secret of the Runes”, την ιστορία πώς ο Odin απαγχόνισε τον εαυτό του στα κλαδιά του Yggdrasil, μέχρι να αποκτήσει τη γνώση των ρούνων, δηλαδή της γραφής και επομένως της μαγείας. Αν εξακολουθείτε να διαβάζετε μετά από όλα αυτά, μπορείτε να πάτε εδώ για να δείτε τους στίχους των τραγουδιών, στο πρωτότυπο και μεταφρασμένους, μαζί με κάποιες επεξηγήσεις.

Blind Guardian: “Valkyries” (At the Edge of Time)

Αυτό το τραγούδι είναι ουσιαστικά η προσευχή του πολεμιστή στις Βαλκυρίες και τον Odin, να έρθουν και να τον πάρουν στη Valhalla, “Τα Δώματα των Σκοτωμένων”, μόλις πεθάνει. Στα δώματα αυτά έμπαιναν μόνο όσοι είχαν πεθάνει στη μάχη και περνούσαν την αιωνιότητα πλάι στους θεούς πίνοντας, τραγουδώντας και παλεύοντας για διασκέδαση. Οι Βαλκυρίες είναι οι ψυχοπομποί που μεταφέρουν τους πολεμιστές αυτούς στην Asgard, στο Βασίλειο των Θεών, όπου μισοί στην πραγματικότητα πάνε στη Valhalla του Odin και μισοί στο Folkvangr, το οποίο διαφεντεύει η Freyja. Το σημαντικό είναι ότι όλοι αυτοί οι πολεμιστές, μαζί με τους ήρωες των νορβηγικών και γερμανικών μύθων, θα παλέψουν στο πλευρό του Odin κατά το Ragnarok, ή Götterdämmerung, το “Λυκόφως των Θεών”.

E Nomine: “Drachengold” (Das Beste Aus… Gottes Beitrag und Teufels Werk)

Σας παραθέτω απλά τη μετάφραση των όσως πρακτικά αφηγείται η ανδρική φωνή:

Πάει καιρός από τότε που οι λαοί ψηλά, στη Βόρεια Ευρώπη, ήταν δεμένοι με τους παλαιούς Θεούς τους. Ο Odin, ο Πατέρας Όλων, ο πιο κραταιός από τους Θεούς, είχε το θρόνο του στη Valhalla και στο πλευρό του στεκόταν ο γιος του, ο Thor. Πέρασαν χιλιάδες χρόνια και στο διάβα τους γεννήθηκαν πολλοί θρύλοι αιματηρών αφαγών, παθιασμένης εκδίκησης, ζωής, θανάτου και αθάνατων ηρώων. Καμιά όμως δεν ήταν τόσο σκληρή και θλιβερή, όσο εκείνη των περήφανων Νάνων και του καταραμένου χρυσού του Δράκοντα“.

Είναι κατά κάποιο τρόπο η εισαγωγή στο ΔΑΧΤΥΛΙΔΙ ΤΩΝ ΝΙΜΠΕΛΟΥΝΓΚ, την πρώτη ιστορία που αφηγείται ο Richard Wagner στην επική του τετραλογία από όπερες, βασισμένη στις δύο αδελφές μυθολογίες.

Βιβλία

Θα πρέπει να ομολογήσω ότι, δυστυχώς, ένα από τα καλύτερα και πληρέστερα βιβλία που έχω διαβάσει για τις Μυθολογίες του Βορρά, πιθανότατα δεν εκδίδεται πλέον. Πρόκειται για την ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ των Εκδόσεων Πάπυρος, του 1964, μεταφρασμένη από το MYTHOLOGIES της Larousse. Βρήκα ωστόσο μια άλλη μυθολογική εγκυκλοπαίδεια της Larousse, του 1987, την οποία μπορείτε να κατεβάσετε εδώ. Το ενδιαφέρον είναι ότι, μια εξαιρετική πηγή ιστοριών γύρω από το νορβηγικό πανθεον, είναι ορισμένα comics τηε Marvel και ένα της Dark Horse, τα οποία και σας παραθέτω:

THOR: AGES OF THUNDER (Matt Fraction, Patrick Zircher, Khari Evans, Marvel Comics, 2008). Αναφέρεται στην εποχή πριν η Asgard οχυρωθεί ενάντια στους Γίγαντες των Πάγων και στις δολοπλοκίες του Loki που είχαν σαν αποτέλεσμα η Θεά Idunn, εκείνη που έδινε στους θεούς τα χρυσά μήλα της νιότης, να κινδυνέυει ή να γίνεται σύζυγος κάποιου γίγαντα. Έχω κάνει μια πιο εκτενή περιγραφή και ανάλυση εδώ. (Μπορείτε να το κατεβάσετε σε μορφή CBR εδώ. Θα χρειαστείτε και το σχετικό πρόγραμμα από εδώ).

THOR: REIGN OF BLOOD (Matt Fraction, Patrick Zircher, Khari Evans, Marvel Comics, 2008). Μιλά για έναν από τους ατέρμονους χειμώνες που έπληξαν τον κόσμο λόγω των Γιγάντων των Πάγων, καθώς και για το τέχνασμα που επιστράτευσε ο Loki για να τους εξευμενίσει. Πρόκειται από τη μία για παραλλαγή στα δώρα των Νάνων προς τους Θεούς και από την άλλη έχει την ιστορία πώς η Θεά Idunn (ή Freyja) πλάγιασε με τρεις Νάνους αδελφούς, με αντάλλαγμα το πιο όμορφο περιδέραιο στους Εννεά Κόσμους. (Μπορείτε να το κατεβάσετε σε μορφή CBR εδώ).

Τα δύο πιο πάνω συμπληρώνονται σε μια τριλογία με το THOR: MAN OF WAR, αλλά το συγκεκριμένο αποκλίνει αρκετά από την παραδοσιακή μυθολογία και προσεγγίζει τη μυθολογία της Marvel Comics για τον Thor.

THOR: THE TRIALS OF LOKI (Roberto Aguirre-Sacasa, Sebastian Fiumara, Michel Lacombe, Marvel Comics, 2011). Μερικές από τις πιο εικονικές ιστορίες της νορβηγικής μυθολογίας, δοσμένες με εξαιρετική προσοχή στο μύθο, πολύ όμορφο και ταιριαστό σχέδιο και μια ενδιαφέρουσα οπτική πάνω στο πώς ο Loki παίζει το ρόλο του πονηρού, του εξαπατητή, του επίβουλου, επειδή αυτό το ρόλο οφείλει να γεμίζει στην κοσμική τάξη πραγμάτων. (Μπορείτε να κατεβάσετε τα τεύχη από torrent σε μορφή CBR εδώ).  Σας προτείνω πάντως να αγοράσετε τη συλλογική, σκληρόδετη έκδοση από εδώ. Είναι ντυμένη με πράσινο ψευδοδέρμα και θα σας έρθει γρήγορα, δίχως επιπλέον κόστος για μεταφορικά. Το λέω καθαρά γιατι πραγματικά το θεωρώ αριστούργημα.

THE RING OF THE NIBELUNG (P.Craig Russell, Lovern Kindzierski, Dark Horse Comics). Πρόκειται για μεταφορά της επικής, οπερατικής τετραλογίας του Richard Wagner σε comics, από έναν ασύγκριτο μάστορα του είδους. Είναι ουσιαστικά η Τευτονική (Γερμανική) εκδοχή μιας σειράς μύθων, δεμένων μεταξύ τους σε μια συνολική saga η οποία κλέινει τον Κύκλο της Δημιουργίας. (Μπορείτε να δείτε ένα preview εδώ, και δυστυχώς, από ότι βλέπω, μπορείτε πλέον να βρείτε τη συνολική έκδοση μόνο στα Ελληνικά, από εδώ).

Υπάρχουν φυσικά πάρα, μα πάρα πολλές πηγές επί του θέματος. Εγώ απλά σας έδωσα μια σχετικά εύληπτη λίστα από πράγματα που έχω στη βιβλιοθήκη μου και φυσικά, ας μην ξεχνάμε ότι υπάρχει και o  δαιδαλώδης, χαώδης τόπος αναζήτησης που λέγεται internet. Θα σας αφήω με αυτά όμως, διότι το συγκεκριμένο post έχει ήδη γίνει εξωφρενικά μεγάλο και πρόκειται να ακολουθήσει δεύτερο επί του θέματος, εστιάζοντας στους θνητούς ήρωες.

Μα το πυρρό σίδερο των Νάνων, καλό σας απόγευμα,

Α.Μ.

Παραμυθήκη #1:Πιλοτικόν

Καλημέρα σας και πάλι καλή χρονιά! Ελπίζω η τρίτη εβδομάδα του νέου χρόνου να σας βρίσκει καλά, σε πείσμα των κλεφτών, απατεώνων, κερδοσκόπων, κυρίως πολιτικών και άλλων τινών του βόρβορου της καθημερινότητας. Εγώ θα ομολογήσω ότι μου έπεσε λίγο βαριά η καλογερική μετά τις γιορτές και παρόλο που ολοκληρώθηκαν κάποια projects, εξακολουθώ να έχω αρκετή δουλειά μέχρι το τέλος του μήνα.

Ωστόσο, μέσα στις γιορτές είχα την ευκαιρία να δω παλιούς φίλους, να αφιερώσω χρόνο σε καινούργιους φίλους και γενικά να περάσω καλά, εν μέσω ενός κλίματος μελαγχολίας μάλλον διάχυτου στην πόλη, την οποία πρώτη φορά βρήκα τόσο ήσυχη σε εορταστικη περίοδο. Φυσικά, ανήκοντας στην κατηγορία εκείνων των παράδοξων ανθρώπων που δεν θεωρούν ότι πρέπει κανείς αναγκαστικά να περνάει την Πρωτοχρονιά σε μπαρ και “ξέφρενα πάρτι”, αυτό δεν ήταν κάτι που μου έκανε ιδιαίτερη αίσθηση.

Στις γιορτές όμως που πέρασαν, παρατήρησα και κάτι ακόμα, διαφορετικό από άλλες χρονιές: καλύτερο κλίμα και διάθεση για ν’ ακουστούν ιστορίες – όχι τόσο πράγματα που ανήκουν στο φάσμα της παραδοσιακής αφήγησης, όσο ιστορίες από το κοινό μας (κατά το μάλλον ή ήττον) παρελθόν. Έμεινα έκπληκτος όταν, μετά από χρόνια που είχα ν’ άκούσω κάτι τέτοιο, μια φίλη γύρισε και μου είπε: “Έλα ρε συ να μας πεις για τότε που συνέβη το τάδε και το δείνα” και προς στιγμήν, ως καθαρά ορθολογική αντίδραση, αναρωτήθηκα γιατί ήθελε να της τα πω αφού τα ήξερε. Τη ρώτησα – κι εκείνη, με απόλυτη φυσικότητα, μου αποκρίθηκε: “Ναι, αλλά θέλω να μας τα πεις έτσι ωραία, όπως την τελευταία φορά. Ξέρεις εσύ”. Ανάθεμα τι ήξερα κι αν θυμόμουν ποια ήταν “η τελευταία φορά” – μάλιστα η φίλη μου είχε δώσει δικό της τίτλο σε ένα από αυτά τα περιστατικά και για μια στιγμή δεν κατάλαβα καν σε τι αναφερόταν.

Η ουσία είναι ότι περάσαμε αρκετές, ευχάριστες ώρες απλά ανταλλάζοντας ιστορίες που ήδη γνωρίζαμε. Σε μια άλλη περίπτωση, καθισμένος με δυο παλιούς φίλους σε ένα ναργιλετζίδικο όπου ξεκινήσαμε το καλοκαίρι να παίζουμε μια ανατολίτικη ιστορία, στα πλαίσια ενός RPG (Role-Playing Game – χαρtιά, πολύεδρα ζάρια και αχαλίνωτη φαντασία), περάσαμε οκτώ ώρες πλάθοντας το επόμενο “κεφάλαιο” και μια (προς το παρόν) “αμύητη” φίλη έκατσε να παρακολουθήσει τη διαδικασία από την αρχή ως το τέλος.

Κατερίνα, Άγγελος, Oliver: με τον Άγγελο ταξιδεύουμε σε φανταστικά τοπία εδώ και 15 χρόνια, με τον Oliver 10. Την Κατερίνα τη γνωρίσαμε πρόσφατα, αλλά μας συντρόφεψε εκείνο το βράδυ στην Πυρή Έρημο, καθώς ξεδιπλώθηκε η ιστορία του καταραμένου Majitan.

Γιατί σας τα λέω όμως όλα αυτά και τι σχέση έχουν με τον τίτλο; Ορθόν. Όπως έχετε πιθανότατα καταλάβει, έχω πάρει πολύ ζεστά το όλο θέμα της αφήγησης και καθώς σκεφτόμουν όλα τα παραπάνω (with a warm and fuzzy feeling – like a kitten), καθισμένος ανάμεσα σε στοίβες από βιβλία παντώς είδους, συνειδητοποίησα ότι στην καθημερινότητά μας δεν βομβαρδιζόμαστε απλώς από πληροφορίες που είματε πλέον ανίκανοι να διαχειριστούμε, αλλά και από ιστορίες, ή έστω από μια πληθώρα μοτίβων, αρχικών ιδεών και θραυσμάτων που μπορούν με τη σειρά τους να γεννήσουν ιστορίες. Από ένα μουσικό κομμάτι, μέχρι τη σελίδα ενός comic ακόμα και το παρατσούκλι κάποιου στο Facebook, όλα μπορούν να αποτελέσουν δομικά υλικά μιας ιστορίας και είναι ένα πρίσμα μέσα από το οποίο έχει ενδιαφέρον να κοιτάζει κανείς τον κόσμο. Ο Σαββόπουλος λέει “φτιάχνουν οι Έλληνες κυκλωματα κι ιστορία οι παρέες”. Αν θυμηθώ τις δικές μου παρέες, τα άπλυτά τους μόνο γεμίζουν ολόκληρα βιβλία.

Κατόπιν όλων αυτών, σκέφτομαι από καιρό σε καιρό (δίχως δεδομένη συχνότητα) να ποστάρω πράγματα που έχουν… “αφηγηματικό δυναμικό”, (ή ακόμα και “κανονικά” βιβλία με ιστορίες), εξηγώντας εν συντομία την προέλευσή τους και σχολιάζοντας το συγκεκριμένο δυναμικό τους. Ο στοχος είναι, συν τω χρόνω, να συνθέσω εδώ μια Παραμυθιακή Βιβλιοθήκη, ή “Παραμυθήκη”, όπου ο πας ενδιαφερόμενος (ή η πάσα ενδιαφερόμενη και στην περίπτωση δεν είναι political correctness – οι αφηγήτριες υπερτερούν πολύ αριθμητικά) θα μπορεί ενδεχομένως να βρει κάτι ενδιαφέρον, παλιό ή νέο. Ελπίζω ότι αυτό θα σας παρακινήσει, αν γνωρίζετε κάτι αντίστοιχο, να το μοιραστείτε εδώ.

Τα μουσικά κομμάτια ξέρετε ότι μπορείτε να τα βρείτε online, οπότε θα έχω απλά linked ή embedded κάποιο σχετικό video. Όσο για τα βιβλία και άλλο έντυπο υλικό, αν και τα περισσότερα που θα γράφω τα έχω στη βιβλιοθήκη μου, αντιλαμβάνομαι ότι δεν είναι δυνατόν ο καθένας να τρέχει και να αγοράζει ό,τι μου έκανε εμένα εντύπωση, οπότε αν τα έχω βρει ως αρχεία, θα βρίσκετε link στο τέλος κάθε ενότητας. Αλλιώς θα προσπαθώ να σας δίνω ένα μέρος απ’ όπου μπορείτε να τα παραγγείλετε / αγοράσετε σχετικά φτηνά, αν σας ενδιαφέρει. Ο τίτλος κάθε βιβλίου οδηγεί σε κάποια πιο αναλυτική περιγραφή. Αν δεν είναι ακριβώς η ίδια έκδοση που αναφέρω εδώ, μην μπερδεύεστε.

Για να καταστήσω λοιπόν σαφές αυτό για το οποίο πολυλογώ εδώ και τόση ώρα, έχουμε και λέμε:

Μουσική

Nightwish: “Sleeping Sun” (Oceanborn).

Ένα τραγούδι για το Φως και το Σκοτάδι. Παραθέτω απλά τους ακόλουθους στίχους: “I wish for this night-time to last for a lifetime. The darkness around me, shores of a solar sea”.

Nightwish: “Nightquest” (Tales From the Elvenpath).

Ένας Παραμυθάς βρίσκει συντρόφους για να φτάσει στο Βασίλειο της Φαντασίας: μια Αμαζόνα, έναν Βάρδο, έναν Πολεμιστή κι έναν γερο-Μάγο και μόλις η συντροφιά αρχίζει το ταξίδι, ανοίγει το δρόμο για να τους ακολουθήσουν όλοι όσοι συναντούν στο μονοπάτι τους.

Βιβλία

The Book of Imaginary Beings (Jorge Luis Borges,Vintage Classics, 2002). Μπορεί να γράφτηκε το 1957, αλλά δυστυχώς η μόνη έκδοση που βρήκα ειναι μια ανατύπωση του 2002. Πρόκειται για μια συλλογή 120 (στην τελική έκδοση, του 1969) μυθικών πλασμάτων, παρουσιασμένων υπό τη μορφή ενός Bestiary, ενός μεσαιωνικού βιβλίου ζωολογίας. Σε κάθε πλάσμα, εκτός από τις ιδιότητές του, αναγράφεται η πηγή από την οποία το πήρε ο συγγραφέας, καθώς και ένας εύγλωττος σχολιασμός. Έχω να σας πω ότι σοκαρίστικα όταν έμαθα ότι το Peryton δεν γεννήθηκε από τη νοσηρή φαντασία των δημιουργών του AD&D, αλλά υπήρχε ως μυθικό πλάσμα πριν την εποχή της Αρχαίας Ρώμης. (Μπορείτε να το βρείτε σε μια συλλογή αρχείων εδώ).

The Element Encyclopedia of Magical Creatures (John & Caitlin Matthews, HarperElement, 2005). Πρόκειται γι’ αυτό ακριβώς που λέει: μια αρκούντως (αλλά όχι απόλυτα) πλήρη, αλφαβητική εγκυκλοπαίδεια μυθικών πλασμάτων και προσωπικοτήτων, από την παγκόσμια μυθολογία και παράδοση. Εξαιρετικά χρήσιμο ως βιβλίο αναφοράς και ως έμπνευση όταν θέλει κανείς να δοκιμάσει κάτι διαφορετικό. (Μποείτε να το παραγγείλετε από εδώ).

Ορίστε λοιπόν μια πρώτη γεύση. Ελπίζω να σας αρέσει και ανάλογα από το πώς θα πάει αυτή η πρώτη δοκιμή, θα δούμε αν έπεται συνέχεια.

Καλή εβδομάδα,

Α.Μ.

Υ.Γ. Αν πατήσετε τις εικόνες, θα τις δείτε σε καλή ανάλυση.

%d bloggers like this: