Ένα Ζοφερό Σάββατο

Ας πω χαριτολογώντας, στο μόνο σημείο του κειμένου όπου αυτό είναι εφικτό, πως το τοτέμ μου είναι η χελώνα: μεταξύ άλλων, είμαι βραδυφλεγής, οργίζομαι πολύ αργά και δύσκολα, όταν συμβεί αυτό συγχωρώ εξίσου δύσκολα, εξετάζω και αναλύω τα πάντα ad nauseum – κι όσο κι αν το θέλω, καμιά φορά, ποτέ δεν ξεχνάω. Πάσχω επίσης από κάτι που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως “σύνδρομο χρονικής αισιοδοξίας”, γνωστό και ως “εντάξει μωρέ, θα προλάβω”, πράγμα το οποίο μερικώς ευθύνεται για την πολύ κακή μου σχέση με τον χρόνο. Ο μόνος λόγος που τα παραθέτω όλα αυτά, είναι πως μερικές φορές, ο χρόνος απλά τελειώνει.

Πριν από μία εβδομάδα, δέχτηκα ένα τηλεφώνημα από έναν φίλο με τον οποίο τυπικά δε μιλάμε ποτέ, όσες φορές κι αν έχει τύχει να πούμε “μη χαθούμε”, “να σε δούμε” και ούτω καθεξής. Δεν υπάρχει κάποιος λόγος γι’ αυτό – απλά συμβαίνει. Ανέμενα πως ήταν κάποιο κακό μαντάτο, και ήταν: πήρε να μου πει πως πέθανε η Μαρία Κουλουμπαρίτση, γνωστή στους κοινούς μας κύκλους ως Lockie, Kururu Alienfrog, DM και μεταξύ άλλων συνδημιουργός του BOTCH!. Είχε φτάσει δεύτερο χέρι στ’ αυτιά μου πως είχε κάποια θέματα υγείας, όμως τίποτα τόσο συγκεκριμένο, τόσο κατακλυσμιαία άμεσο – κι έτσι απλά, ο χρόνος τελείωσε.

Υπάρχουν πολλά κλισέ για το χρόνο: πως θεραπεύει όλες τις πληγές, πως σκορπάει τους ανθρώπους, πως δεν περιμένει για κανέναν. Όλα έχουν τη βάση τους, όμως η αλήθεια για τον χρόνο είναι πως περνάει, μια θεότητα αδιάφορη και ρευστή, που κινείται αδιάκοπα και χύνεται σαν το νερό που καταπίνει η άμμος. Ίσως αυτό που μας θλίβει και μας φοβίζει μπρος στον θάνατο είναι η οριστική και αμετάκλητη απουσία του μοιρασμένου χρόνου.

Με τη Μαρία είχαμε σφαχτεί και τον τελευταίο ενάμιση χρόνο ήμασταν σφαγμένοι. Δεν υπάρχει μαλακός ή χαριτωμένος τρόπος να το πω. Οι λόγοι δεν έχουν σημασία: μπορείς να το πεις συντριπτική ασυμφωνία χαρακτήρων, μπορείς να πεις πως μεγαλώνοντας, εκεί που δεν προσέχαμε, γίναμε δυο άνθρωποι που δεν τέμνονταν τελικά πουθενά, παρά σε κάποια κοινά ενδιαφέροντα και η συνειδητοποίηση αυτή οδήγησε στην ανεπανόρθωτη σύγκρουσή μας.

Και η σύγκρουση αποδείχτηκε ανεπανόρθωτη – διότι ακόμα κι αν υπήρχε περιθώριο επανόρθωσης, δεν υπάρχει πια χρόνος κι έτσι δεν θα το μάθουμε ποτέ. Τη Μαρία όμως την ήξερα δεκατέσσερα χρόνια. Τη γνώρισα το 2003, σ’ εκείνο το ομιχλώδες πια MAD Comicfest που είχε γίνει σε μια αποθήκη του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού. Γνωριστήκαμε μες στα comics, συναντιόμασταν στα anime, κάναμε παρέα μέσα στα RPG. Η Μαρία ήταν η Yukiyasha στη Ravenloft, ο Akito Tenkawa στο World of Darkness, η Al-Jahar που είχε πάθει εμμονή, όπως και η δημιουργός της, με τον Βάρδο Δίχως Όνομα (κάτά κοινή ομολογία, ένα από τα πιο μισητά μου δημιουργήματα), ήταν DM που έχτιζε κόσμους και ιστορίες που διέτρεχαν ολόκληρες χιλιετίες και campaigns που κρατούσαν χρόνια, γεμάτα εκατοντάδες sessions, ήταν σε ίσες ποσότητες η Mevil και ο Damian του BOTCH! και η πένα που τους έδινε όψη.

Ό,τι κι αν ήμασταν πριν το τέλος, ήμασταν δωδεκάμισι χρόνια φίλοι, δύο χρόνια συνεργάτες. Τώρα ο χρόνος της τελείωσε – πολύ σύντομα, αδιανόητα σύντομα – και πίσω μένουν μονάχα όσα συνέβησαν, τα καλά και τα άσχημα. Δεκατέσσερα χρόνια μνήμης.

Το κείμενο αυτό δεν απευθύνεται σε κανεναν. Δεν αναζητά παρηγοριά, δεν εξηγεί τίποτα. Είναι απλά ο δικός μου τρόπος ν’ αδειάσω ένα μέρος από το μούδιασμα και το σφίξιμο που με πνίγουν, από εκείνο το ζοφερό Σάββατο της 11ης Φεβρουαρίου 2017, ώρα 22:33, όταν δέχτηκα ένα τηλεφώνημα από έναν φίλο που τυπικά δε μιλάμε ποτέ – για να μου πει πως ο χρόνος τελείωσε.

Α.Μ.

Με Πενάκι και Σκαπάνη 2015 #1

Χθες άνοιξε τις πόρτες της η έκθεση-μετά-γιορτής comics, “Με Πενάκι και Σκαπάνη 2015”. Με συμμετοχή από 60 περίπου δημιουργούς, ο φιλόξενος Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων στεγάζει το φεστιβάλ για δεύτερη χρονιά, ενώ ο κήπος του γεμίζει με comics, φιγούρες χαρακτήρων σε κάθε γωνιά, κλαδί και φανοστάτη, prints, βιβλία και άλλες εικαστικές δημιουργίες. Ομιλίες, παραστάσεις, καλή παρέα και γέλια συνθέτουν το βασικό μενού της εκδήλωσης, καθώς βρισκόμαστε για να ξεσκάσουμε, να αλλάξουμε παραστάσεις και να βάλουμε λίγο κατά μέρος την εγχώρια και διεθνή ποιτική που ζούμε (και θα συνεχίσουμε να ζούμε) στο πετσί μας (για να το θέσω σεμνά).

Παρά τη ζέστη, το κουβάλημα, το στήσιμο, τα χλωμά και κουρασμένα πρόσωπα, η διάθεση είναι καλή και το καλαμπούρι καλά κρατεί. Πέρα από την παρουσία μου ελέω comics, απόψε στις 21:30 θα κάνω εκεί και μια παράσταση προφορικής αφήγησης, με ιστορίες από ολούθε κι από πάντοτε. Θα χαρώ πολύ να σας δω εκεί.

Ορίστε και μερικές (πολύ μέτριες) φωτογραφίες, βγαλμένες με το κινητό.

Αυτά προς το παρόν, περισσότερα ελπίζω τις ερχόμενες μέρες.

See you there,

A.M.

A Supernatural Decade, Τρεις Ημέρες Πριν…

…το δημοψήφισμα. Από την ημέρα ανακοίνωσης για το δημοψήφισμα, είναι ίσως η πρώτη φορά εδώ και μια 15ετία που υπάρχει τόσο μαζική ενασχόληση με τα πολιτικά και κοινωνικά τεκταινόμενα. Αυτό είναι το μόνο αδιαμφισβήτητο καλό, όσο κι αν προπαγανδίζουν, όσο κι αν βρίζουν, όσο κι αν μισούν οι μεν τους δε. Όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν πως μισώ την πολιτική. Απεχθάνομαι σχεδόν το σύνολο των Ελλήνων πολιτικών (τους θεωρώ παράσιτα, λαμόγια, αριβίστες, ή στην χειρότερη προδότες) και βλέπω με τη μέγιστη επιφυλακή όλους όσους δεν πέφτουν στην πρώτη κατηγορία. Ακόμα χειρότερες θεωρώ τις κομματικές νεολαίες, οι οποίες καμία θέση δεν έχουν στα ελληνικά πανεπιστήμια και αποτελούν μια από τις μεγαλύτερες πληγές τους.

Τις τελευταίες μέρες, έχω πέσει κι εγώ στην πρέζα να ποστάρω, να ξαναποστάρω, να κάνω Like, να επικοινωνώ ειδήσεις και να κάνω πολιτικές συζητήσεις – πράγματα τα οποία σιχαίνομαι. Ίσως έχει δημιουργηθεί η εντύπωση πως είμαι φανατικός ΣΥΡΙΖΑ/κομμούνι/αντιεξουσιαστής/διπλό πιτόγυρο απ’ όλα. Στην πραγματικότητα, η στάση μου απέναντι στα τεκταινόμενα είναι πολύ πιο απλή. Ξέρω πως το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και οι υμέτεροι έχουν κατακλέψει, ξεπουλήσει και προδώσει τη χώρα. Ξέρω πως το Ποτάμι είναι ένα κόμμα αποτελούμενο από ένα εύρος ενήλικων κακομαθημένων κωλόπαιδων, ψώνιων και ολιγαρχικών μαριονετών. Ξέρω πως η Χρυσή Αυγή αποτελείται από εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου. Ξέρω πως το ΚΚΕ είναι μια συστημική μούμια που ξύνεται με τα πλακάτ της. Ξέρω πως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα πολυφωνικό και μέχρι πρότινος αδοκίμαστο χάος… ΟΜΩΣ, ξέρω επίσης πως, τουλάχιστον μέχρι τώρα, αποδεδειγμένα δεν είναι τίποτα από αυτά που είναι οι υπόλοιποι, ίσως σε πολύ μεγάλο βαθμό, διότι σε 40 χρόνια διακυβέρνησης της χώρας, έχουν για πρώτη φορά την εξουσία εδώ και 5 μήνες, κατά τους οποίους αναλώνονται να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα που δρομολόγησαν οι προηγούμενοι, να ανταπεξέλθουν σε έναν μαζικό πόλεμο από το εξωτερικό και το εσωτερικό (όποιος έχει ακόμα αμφιβολίες για τη διαπλοκή της καναλικής χούντας, παρακαλείται να πάει να ξυπνήσει και μετά να συνεχίσει να διαβάζει).

Η στάση μου, λοιπόν, είναι η εξής απλή: “πας μη χείρων βέλτιστος”. Απεχθάνομαι σε τέτοιο βαθμό όλους τους υπόλοιπους, ώστε το μόνο που μένει είναι ο Τσίπρας και έχω τον ωμό ρεαλισμό να καταλάβω πως αυτή τη στιγμή, κάθε άλλη επιλογή εμπίπτει στην τρέλα του να κάνεις επανειλημμένα το ίδιο πράγμα, περιμένοντας διαφορετικό αποτέλεσμα. Ακριβώς η ίδια λογική στοιχειοθετεί το γιατί είμαι ταγμένος με το ΟΧΙ. Δεν υπάρχουν παράδεισοι. Κάθε απόφαση θα είναι επώδυνη, αν μη τι άλλο βραχυπρόθεσμα, όμως το ΝΑΙ θα είναι επώδυνο και μακροπρόθεσμα και όπως είπε ο βρωμερός Ολλανδός σε μια κρίση ειλικρίνειας: “Το ΝΑΙ σημαίνει πως οι Έλληνες αποδέχονται τη λιτότητα”. Όχι, δεν την αποδέχομαι, ειδικά καθότι δεν υπήρξα συμμέτοχος όυτε κατά ένα σέντ σε όλα εκείνα τα ελεεινά που μας έφεραν εδώ.

Μισώ την πολιτική, όμως αυτό δυστυχώς έκανε εμένα, όπως και πολλούς άλλους της γενιάς μου να αδιαφορούμε για την πολιτική, μέχρι να τη νοιώσουμε στο πετσί μας ως φορολογούμενοι, ως εργαζόμενοι, ως πολίτες. Θα είχε αλλάξει τίποτα αν ασχολούμασταν; Δεν το ξέρω – η απάντηση βρίσκεται σε ένα παράλληλο σύμπαν. Αυτό λοιπόν είναι το ένα καλό όλης αυτής της κατάστασης – όλοι ασχολούμαστε και δεν θεωρώ ιδιαίτερα πιθανό να πάψουμε. Αν μη τι άλλο, ίσως ήρθε πια το τέλος της διανοητικής μαλθακότητας που καλλιέργησε το ΠΑΣΟΚ. Ίσως απλά να μειωθεί η φρενίτιδα. Από την άλλη μπορεί να γίνει εμφύλιος. Όπως είπε κάποτε ένας φίλος, “όλα παίζουν” (σε τελείως άσχετο context). Επίσης ξεβρακώθηκαν επανειλημμένα τα μεγάλα ιδιωτικά κανάλια και τώρα πια δεν έχει καμία δικαιολογία όποιος εθελοτυφλεί απέναντι στην κίτρινη, σαν τον ίκτερο, δημοσιογραφία.

Το κακό σε όλη αυτή την ιστορία είναι πως, σε ορισμένες περιπτώσεις, αποκαλύφθηκε το αληθινό ποιόν παλιών φίλων, ανθρώπων με τους οποίους μεγαλώσαμε, ανθρώπων που είχαμε αρχίσει να υποπτευόμαστε πως έχουν, έστω όχι στρεβλή εικόνα της πραγματικότητας – για να μην οικειοποιηθώ κάποιο αξίωμα ορθότητας – αλλά σίγουρα μια χασματική απόσταση από εμάς, απόσταση που δεν γεφυρώνεται, τουλάχιστον όχι βραχυπρόθεσμα, απόσταση που θα γίνει σιωπή για να μη γίνει άγριος τσακωμός. Πλέον δεν υπάρχει υποψία, αλλά βεβαιότητα που συνοδεύεται συνήθως από βουβό πόνο, κατά περίπτωση από οριακά χαλιναγωγημένη οργή. Επίσης, ό,τι κι αν συμβεί αύριο, μην έχετε καμία αμφιβολία ότι στο εγγύς μέλλον που θα ξαναρχίσουν οι γκρίνιες και οι θρήνοι, θα σκεφτόμαστε ή θα λέμε ο ένας στον άλλο: “Τι ψήφισες την 5η Ιουλίου; Ε, λούσου το και μόκο”. Φυσικά θα έχει βάση, αλλά αυτό δεν το κάνει λιγότερο θλιβερό.

Ασχέτως όλης αυτής της ιστορίας, όμως, το καλό είναι οι φίλοι, ακόμα κι οι φίλοι με τους οποίους διαφωνούμε,  επι πραγματικής βάσης όμως και όχι μιας φαντασιακής φούσκας η οποία “ταράζεται” από την πραγματικότητα. Καλή είναι επίσης η δημιουργικότητα, η οποία μας κάνει να ξεχνιόμαστε για λίγο, ώστε να διατηρούμε τα λογικά μας. Έτσι ευχαριστώ τους φίλους και συμπαρουσιαστές που παραβρέθηκαν την Πέμπτη, 2 Ιουλίου στο Death Disco και το Γιώργο Σαφελά που επέμεινε να κάνουμε τη βραδιά “A Supernatural Decade” σαν να μην έρχεται το τέλος του κόσμου. Άλλωστε δεν έρχεται. Τέλος μιας εποχής; Ίσως. Όταν αρχίζετε να παίρνετε ψηλά τον αμανέ για τη σπουδαιότητα της μίας ή της άλλης ιδεολογίας και τη θέση του ανθρώπου και άλλα τέτοια, να θυμάστε πάντα πως σε σχέση με όλα τα άλλα ζωντανά πλάσματα και την ίδια τη Γη, είμαστε ασήμαντοι. Είμαστε οι πιο πρόσφατοι, δοσμένοι σε ντελίριο μεγαλομανίας, λες και πάψαμε να είμαστε πίθηκοι επειδή οι σπηλιές μας είναι πιο φανταχτερές.

Αρκετά. Όλα τα υπόλοιπα που θα μπορούσα να πω, τα έχουν πει ήδη άλλοι πολύ καλύτερα από εμένα. Λιγες φωτογραφίες από την εκδήλωση.

Καληνύχτα και καλό ξημέρωμα,

Α.Μ.

Παραμυθόγρρρ- Όπα, Λάθος!

Αγαπητοί  (και αγαπητές) μου, ελπίζω αυτό εδώ το post να σας βρίσκει, στο μέτρο του δυνατού, καλά, δημιουργικά ή τουλάχιστον ελπιδοφόρα. ελπίαζω να ακούτε ειδήσεις, να απρακολουθείτε τον Σαμαρά και να αναλύετε με τη δέσουσα προσοχή αυτά που πραγματικά λέει και να κατανοείτε την άμεση ανάγκη να πέσει αυτή η κυβέρνηση, περίπου πλέον με κάθε κόστος. Αν ο Έλληνας δεν έχει καταλάβει πλέον τι του λένε, πώς του το λένε και σε τι βαθμό τον κοροϊδεύουν, είναι άξιος της τύχης του κι αυτή η έρημη χώρα ας ερημώσει πια, δίχως να μείνει άνθρωπος κανείς, εκτός από τους τουρίστες το καλοκαίρι. άλλωστε έχει συχνά ειπωθεί πως το πρόβλημα της Ελλάδας είναι οι πολλοί Έλληνες.

Δεν θα επεκταθώ στο παραπάνω. Είναι όσο σαφές επιτρέπω στον εαυτό μου και ο νοών νοείτω.  Από άποψη θυμικού, διατελώ μετρίως, όμως βρίσκω πλέον λίγο γραφικό ν’ αρχίσω πάλι να ωρύομαι για πράγματα που κατά περίπτωση δεν ελέγχω και σίγουρα δεν μπορείτε να ελέγξετε εσείς. Δεν έχω την παραμικρή ιδέα πότε και εάν θα βελτιωθούν, έστω προς ώρας τα πράγματα, πότε θα φύγει αυτή η περιρέουσα κούραση και σταθερής περιοδικότητας μιζέρια.

2014-10-12 - Book of Destiny Mod

Τον προηγούμενο μήνα, το Παραμυθόγραμμα έκλεισε τα τρία του χρόνια από τότε που το ξεκίνησα, τον Σεπτέμβριο του 2011, όταν επρόκειτο να ξεκινήσω τη Σχολή Αφηγηματικής Τέχνης του Κέντρου Μελέτης και Διάδοσης Μύθων και Παραμυθιών. Αν διαβάσετε εκείνο το άρθρο, θα δείτε πως τελικά τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει και πολύ, με τη διαφορά ότι εκείνο το ταξίδι τελείωσε, ότι πολλές από τις (έστω με τη βία της αυτοκυριαρχίας) περιορισμένες ελπίδες μου διαψεύστηκαν κι ότι  στο τέλος εκείνου του ταξιδιού κατέληξα – όπως λέει ο Andy Lane για τον νεαρό Sherlock Holmes στο επίλογο του πέμπτου βιβλίου, ΤΟ ΔΑΓΚΩΜΑ ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ – “μεγαλύτερος, σοφότερος και πολύ πιο μελαγχολικός“.

Όπως έχω αναφέρει τον τελευταίο καιρό, υπάρχουν ορισμένα πράγματα που τέθηκαν σε κίνηση πριν από μήνες και μέσα στον τρέχοντα μήνα θ’ ανακοινωθούν επισήμως, με την προϋπόθεση να μην πάει κάτι άλλο (πολύ) στραβά. Ωστόσο, οι ανάγκες τους σε χρόνο, ενέργεια και διάθεση, σε συνδυασμό με τις υποχρεώσεις για τις οποίες συνηθίζω να τρέχω, βρίσκονται στο όριο που σπάει τη ράχη της καμήλας. Μπορεί ορισμένα από τα “καθήκοντα” που θέτω στον εαυτό μου να είναι προσωπικές επιλογές, όμως αυτό δεν σημαίνει πως δεν με τρώει το μέσα μου όταν αποτυγχάνω να τα φέρω εις πέρας. Έτσι, προκειμένου να διατηρήσω μια εσωτερική συνοχή, πρέπει να αφήσω ορισμένα πράγματα κατά μέρος, ευθέως κι εντίμως.

Έτσι, αυτό είναι το τελευταίο Παραμυθόγραμμα που αναρτώ εδώ, ή πιο σωστά ο επίλογος στο Παραμυθόγραμμα, καθότι το παρόν post δεν έχει λίστα εκδηλώσεων. Λυπάμαι πραγματικά, όμως δεν μπορώ να το θέσω πιο απλά ή με περισσότερη ειλικρίνεια. Θέλω να σας ευχαριστήσω όλους και όλες που το παρακολουθούσατε αυτά τα τρία χρόνια, βοηθώντας με σε πολλές περιπτώσεις να το βελτιώσω. Οι τακτικοί αναγνώστες πλέον (πρέπει λογικά) να) γνωρίζετε άλλα μέρη όπου μπορείτε να ενημερώνεστε, όπως το Sorytelling.GR, το Codex Monstrorum, η ΑΧΕΛΩΝΑ της Μαρίας Παπανικολάου και το site του Κέντρου. Επίσης πάρα πολλοί αφηγητές έχουν προσωπικά site, blog και σελίδες στο Facebook, όπου αναρτούν τις εκδηλώσεις τους, οπότε σας προτρέπω να δικτυωθείτε μαζί τους.

Δεν θέλω να κλείσω απαισιόδοξα, οπότε σας ενημερώνω από τώρα πως είναι πιθανό να ξαναδείτε το Παραμυθόγραμμα αλλού, υπό λίγο διαφορετική μορφή, όμως αυτό δεν έχω την παραμικρή ιδέα πόσο άμεσα (ή όχι) θα γίνει. Να είστε σίγουροι πάντως πως σε μια τέτοια περίπτωση, θα ενημερώσω πάραυτα.

2014-10-12 - Runecaster

Να είστε καλά, ν’ ακούτε ιστορίες,να λέτε ιστορίες, να κρατιέστε όρθιοι μεταξύ σας κι αν σταθεί χρεία, να βουτηχτείτε στο αίμα των εχθρών σας.

Καλό συναπάντημα,

Α.Μ.

Ένα Στοιχειό από τη Χιό

Καλησπέρα σε όλους, μα κυρίως στους παλιούς μου φίλους απ’ τη Χίο (στους οποίους συγκαταλέγονται αγόρια και κορίτσια, αλλά ας μη  αναλωθούμε σε σάχλες πολιτικής ορθότητας). Καταρχήν θέλω να σας πω πως λυπάμαι πάρα πολύ που δεν μπόρεσα και δεν θα μπορέσω να έρθω φέτος στο νησί, αλλά σωρεία από κακές συγκυρίες και δουλειά τελικά υπήρξαν ανυπέρβλητο εμπόδιο. Θέλω να ξέρετε πως μου λέιπετε όλοι και όλες και πως η φετεινή μου απουσία δεν είναι ανάλογη της εξαφάνισης της επταετίας (ξέρω πως είναι εύκολο το αστείο – συγκρατηθείτε). Μάλιστα αν τα άστρα ευθυγραμμιστούν λίγο, ελπίζω να μπορέσω να έρθω αργότερα, σε ανύποπτο χρόνο.

Πέρα από αυτό όμως, υπάρχει κάτι που θέλω να μοιραστώ μαζί σας, κάτι που οι περισσότεροι θυμηθήκατε όταν ήρθα πρόπερσι μετά από καιρό. Μετά τις προπέρσινες και τις περσινές κουβέντες μας, το δούλεψα στο Εργαστήρι του Έπους της Μάνιας Μαράτου και το εκανα αφήγηση στην παρουσίασή μας στην Αθήνα. Παρόλο που έχει λάβει την τελική του μορφή και όποτε έχω χρόνο δουλεύω τη συνέχεια, δεν είναι το πλήρες κείμενο, διότι θα ήταν πάρα πολύ μεγάλο.

Ωστόσο, πιστεύω πως το κομμάτι αυτό θα σας φανεί πολύ γνώριμο…

Το Γκρίζο Μαχαίρι

[Απόσπασμα]

Μια βραδιά, πριν από δέκα χρόνια, μια παρέα παιδιών μαζεύτηκε στην παραλία ενός μικρού χωριού της Χίου. Άναψαν μια φωτιά, κάθισαν γύρω της κι ύστερα άνοιξαν μπουκάλια με κρασί. Όλο το βράδυ έπιναν, γελούσαν, οι φίλοι αντάλλαζαν χωρατά, τα ζευγαράκια κρυφά φιλιά και αγκαλιές. Μερικές τολμηρές ψυχές βουτούσαν στα κρύα, σκοτεινά νερά που φώτιζε μονάχα η σελήνη – κι ύστερα έτρεχαν τουρτουρίζοντας να ζεσταθούν πλάι στη φωτιά. Κάπου-κάπου, ακουγόταν μια κιθάρα και φωνές λιγότερο ή περισσότερο παράφωνες, να λένε τα ίδια τραγούδια που ακούγονταν στις φωτιές αυτές εδώ και χρόνια – ίδια κι απαράλλαχτα.

Ήμουνα κι εγώ εκεί – και γελούσα κι έπινα και τραγουδούσα… Εκείνες τις βραδιές στην παραλία, ερχόταν μια στιγμή που όλοι σώπαιναν. Ήταν λες και η ψύχρα της νύχτας γύρω μας, η ζέστη της φωτιάς ανάμεσά μας και το κρασί στις φλέβες μας ξαφνικά μας βούβαιναν, στραγγίζοντας από μέσα μας τις λέξεις – αφήνοντας μόνο το τριζοβόλημα του ξύλου, το κύμα που έσκαγε στην άμμο και τις μακρινές, μονότονες κραυγές από κάποιο νυχτοπούλι…

Εκείνη τη φορά, όμως, μέσα στη μυστική σιωπή, άνοιξα το στόμα μου κι από μέσα μου άρχισε να βγαίνει μια ιστορία – έτσι το θυμάται ένας παλιός φίλος – δεν ξέρω γιατί, δεν ξέρω πώς… Δεν τη θυμάμαι αυτή την ιστορία – δεν τη θυμάται κανένας από όσους την άκουσαν εκείνο το βράδυ.

Το μόνο που θυμόμαστε έιναι ένα όνομα, μια γκρίζα σκιά μ’ ένα μαχαίρι, που έξω δεν την κρατούσαν μήτε πόρτες, μήτε σφαλιστά παράθυρα, μήτε κλειδωνιές. Εκείνοι θυμούνται και τον φόβο που ένοιωσαν σαν τέλιεωσε η ιστορία κι έμοιαζε ξαφνικά κάθε κλαδί σαν οστεώδες χέρι, με δάχτυλα απλωμένα, κάθε σκιά γεμάτη κίνδυνο, κάθε μικρός ήχος σαν φρικτός ψίθυρος.

Την ιστορία εκείνη δεν μπορώ να σας την πω – όπως είπα, ύστερα από εκείνη, τη μία βραδιά, δεν τη θυμάμαι πια. Με λίγη βοήθεια, όμως, μπορώ να σας πω πώς εκείνη η σκιά, πώς εκείνο το πλάσμα απόκτησε το Γκρίζο του Μαχαίρι – και τα όσα αποτρόπαια ακολούθησαν.

2014-08-18 - Jack the Ripper by Cleophus

Σε μένα Νύχτα πες, για ‘κείνον που δεν ήτανε παιδιί σου.

Τα δώρα σου πες μου πού έδωσες, πού και την ευχή σου.

Πώς ζήτησε ο βοσκός απ’ τα παιδιά σου χάρες,

η αγάπη και το βαθύ του μίσος πώς τον γέμισαν κατάρες.

Σε μένα Νύχτα πες για ‘κείνο, το θαυμαστό μαχαίρι,

γλυκά τον φόνο που χωρά στου καθενός το χέρι.

Σε μένα Νύχτα πες για ‘κείνο, το θαυμαστό μαχαίρι,

πικρό φόνο πώς γέμισε του νεαρού βοσκού το χέρι.

[…]

Σας φιλώ όλους, μία-μία κι έναν-εναν ξεχωριστά και να θυμάστε: εκεί που μερικές φορές φαίνονται άχρηστα οι κλειδαριές και τα θυρόφυλλα, είναι πολύ πιο χρήσιμα τ’ αλάτι και το σίδερο.

Ο παραμυθάς σας,

Α.Μ.

« Older entries

%d bloggers like this: