Έφυγε ο Πληγωμένος Βασιλιάς

Μέσα στο ευρύτερο άγχος και την περιρέουσα μιζέρια των ημερών, ήρθε προχθές και η είδηση πως πέθανε ο Robin Williams, αυτοκτονώντας (πιθανότατα) δι’ ασφυξίας με τη ζώνη του. Ο Williams ήταν γνωστός ιδίως ως ένας από τους πιο αγαπημένους κωμικούς, όμως πιστεύω πως η αληθινή του δύναμη ήταν να βγάζει ένα βαθύ συναίσθημα σε όλους τους ρόλους του, κωμικούς ή μη.

2014-08-13 - Robin Williams

Ήθελα κάτι να γράψω από τη στιγμή που το έμαθα, όμως η αλήθεια είναι πως δεν μπορούσα να βρω τα σωστά λόγια κι έτσι σήμερα ανέτρεξα στα λόγια κάποιου πολύ καλύτερου από εμένα, παραφράζοντας το μοναδικό ίσως χωρίο που μου αρέσει από τον HAMLET:

“Alas, poor Robin! I knew him, Horatio; a fellow of infinite jest, of most excellent fancy; […] Where be your gibes now? Your gambols? Your songs? Your flashes of merriment, that were wont to set the table on a roar?”

Πρόσφατα έτυχε να δω πάλι το BICENTENNIAL MAN (1999), όπου ο Williams παίζει το ρομπότ ονόματι Andrew και πρνάει κάπου τη μισή ταινία μέσα σε μια στολή η οποία φυσικά στερεί τη χαρακτηριστική του εκφραστικότητα στο πρόσωπο. Ωστόσο, η εκφραστικότητα αυτή είναι  εντυπωσιακά παρούσα στη φωνή και την ηθοποιία του.

Αναφορικά με τον τίτλο αυτού του post, μια από τις πιο παράξενες (κατά τη γνώμη μου) ταινίες του Williams ήταν το FISHER KING (1991), το οποίο χρησιμοποιεί την αρθουριανή φιγούρα του Φύλακα του Δισκοπότηρου ως όχημα για την κοινωνική και ψυχολογική λύτρωση των δύο πρωταγωνιστών (Robin Williams και Jeff Bridges). Παρόλο που μερικές φορές η ταινία γινόταν λίγο αλλόκοτη (όπως όλες σε όσες έχει ανακατευτεί ο Terry Gilliam (εδώ ως σκηνοθέτης), αυτό δεν στερούσε τίποτα από τις σκηνές της ανάμικτα θλιβερής και επικής καθημερινότητας που βιώνουν οι δύο χαρακτήρες.

Ο Robin Williams έπασχε από χρόνια κατάθλιψη. Δεν είναι κανένα μυστικό. Σε όλες του τις εμφανίσεις – σε ταινίες, σειρές, εκδηλώσεις – το μόνο που χρειαζόταν ήταν κανείς να τον παρατηρήσει με λίγη προσοχή, για να διακρίνει μια σχεδόν μόνιμη θλίψη κελιδωμένη στους μυς του προσώπου του (μοναδική εξαίρεση ίσως να είναι το HOOK). Ωστόσο, αυτό δεν τον εμπόδισε να κάνει ταινίες που θα μας βοηθούν πάντα να γελάμε, να σκάμε ένα χαμογελάκι, να ξαλαφρώνουμε λίγο στις δύσκολες στιγμές.

Όπως ο Πληγωμένος Βασιλιάς, ο Fisher King των αρθουριανών μύθων, φυλούσε το Δισκοπότηρο, μέχρι να το βρει ένας αληθινά αγνός και αθώος ιππότης (συνήθως ο Sir Percival), o Robin Williams ήταν ο φύλακας ενός γέλιου και μιας παιδικότητας που ο κόσμος μοιάζει να χάνει μέρα με τη μέρα.

Godspeed,

Α.Μ.

Advertisements

Η Δύναμη του BOTCH! (and other Fanzine goodness)

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, την Κυριακή ολοκληρώθηκε το 9ο COMICDOM CON ATHENS και αξιόπιστες πηγές λένε πως οι συντελεστές και οι περευρισκόμενοι βιώνουν κυρίως ένα post-Con depression, ενώ μια μικρή μειοψηφία post-Con high. Εγώ προσωπικά βιώνω την ελαφρότητα στης post-Con λοβοτομής και την εξάντληση δύο μηνών εργασιακού εγκλεισμού, ακολουθούμενου από ένα τριήμερο ξέφρενης δραστηριότητας. Δεν με χαλάει, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν παραπατάω.

Δεδομένης της συμμετοχής μας με το BOTCH! #1, μαζί με τη Μαρία Κουλουμπαρίτση, φέτος πέρασα περισσότερο χρόνο από κάθε άλλη φορά στον όροφο των Fanzines (2ος Όροφος της Ελληνοαμερικάνικης Ένωσης για όλους τους ανθρώπους πλην των Αμερικανών, που λένε το Ισόγειο 1ο) και ομολογώ πως ήταν μάλλον από τις πιο διασκεδαστικές εμπειρίες. Όλα αυτά τα χρόνια πηγαινοέρχομαι συνεχώς μεταξύ ορόφων, αιθυουσών, workshops, panels, signings κλπ κλπ. με αποτέλεσμα να παίρνω πάντα μια μικρή γεύση από το τι συμβαίνει εκεί πάνω. Μην φαντάζεστε ότι φέτος δεν έτρεχα (δεν υπάρχει κανένα Hobbit μου να με έχει αυτή τη στιγμή σε πέλμα-σόλα μπότας), αλλά ως γεγονός βίωσα πολύ περισσότερο το χώρο και την ατμόσφαιρα των Fanzines.

Για να προλάβω τις εξυπνάδες, όχι, δεν αναφέρομαι στην όχι-και-τόσο-διακριτική οσμή της συγκεντρωμένης ανθρωπομάζας, όμως αυτή είναι κάτι που (α) το έχω συνηθίσει, (β) είναι αναπόφευκτο δεδομένου του αναγκαστικά περιορισμένου χώρου, πλην όλο και καλύτερου με τα χρόνια και (γ) αποτελεί καλό σημάδι, διότι σημαίνει πως ο κόσμος περνάει χρόνο εκεί, ξεφυλλίζοντας και αγοράζοντας τα πονήματα των δημιουργών.

Το BOTCH! #1 πήρε καλές κριτικές “στα όρθια” και αναμένουμε τις αντιδράσεις από όσους και όσες το διαβάσουν τις επόμενες ημέρες. Φυσικά η αναμενόμενη κριτική είναι το γεγονός πως έχει αρκούντως “εσωτερικό” χιούμορ και κάποιος που δεν έχει ασχοληθεί ποτέ με παιχνίδια RPG, επιτραπέζια ή στον υπολογιστή (και γενικώς όλα αυτά που συνιστούν το “geek culture” με έμφαση στους Gamers), σαφώς δεν θα πιάσει όλα τα αστεία. Θέλω ωστόσο να πιστεύω πως οι ίδιοι οι χαρακτήρες είναι αρκετά κωμικοί κι ενδιαφέροντες στην εμφάνιση και την υπόλοιπη συμπεριφορά τους για να κρατήσουν και τον “ανειδίκευτο” αναγνώστη.

[Edit: και φυσικά άλλαξα σειρά στις φωτογραφίες για να βγαίνει συμμετρικό το σχήμα].

Μετά από αυτά, θαρρώ πως έχουν σειρά μερικές ευχαριστίες: καταρχήν στις Αδελφές Κουλουμπαρίτση – στη Μαρία που σκίτσαρε ακατάπαυστα και δεν λύγισε στο (μολογουμένως δύσκολο, ειδικά για πρώτη φορά) πόστο της και στη Ντίνα για όλη τη βοήθεια που μας πρόσφερε και το… ταλέντο της στο marketing. Στη Χαρά, τη Χριστίνα, τη Σοφία, τον Αντώνη, την Ειρήνη, το Βασίλη, το Δημήτρη, τη Θάλεια, τον Cassiel και την Ολγάρα για την καλή παρέα. Στους “γείτονες” και φίλους που μας βοήθησαν ποικιλοτρόπως, από το γέλιο μέχρι πρακτικά ζήτήματα: Βάλια Καπάδαη, Παύλο Παυλίδη, Λουκία Τζωρτζοπούλου, Σοφία Κυρίσογλου (“Δεν ξερς την τύφλα σ’ Γιάννη Χιουνιά”, “Σι δαγκάσ'”), Ομάδα Omni (RPG, μπισκότα, καφρίλα και η τρισχαριτωμένη Μελίνα Δάρρα που νομίζει ότι δεν μπορεί να ζωγραφίσει αρκετά καλά). Παντελή Κασώτη γιατί νοιώθει τη φάση με το νεύρο που θυμάμαι από τη δική του ηλικία. Τέτη Σώλου, για την καλή διάθεση και τα αστεία της. Σοφία Χατζάκη γιατί η τρέλα της είναι σαν να ξαναβρίσκω μια παλιά φίλη (πέρα από την ίδια).  Steve Στιβακτή και “την απέναντι τριάδα” γιατι ρίχνουμε το γέλιο της nerd αρκούδας. Θεοδόση Δελή γιατί είσαι θεότρελος ρε φίλε! Ιωάννα Σιατερλή για τις όμορφες εικόνες, το σκίτσο που μου έκανε και το χαμόγελό της.

Θα μπορούσα να συνεχίσω αυτή την ήδη κολοσσιάια λίστα με πολλά άτομα ακόμα, αλλά αν δεν έχετε ήδη βαρεθεί να διαβάζετε, σας βλέπω να την κάνετε “πιο γρήγορα κι από μια επιταχυνόμενη σφαίρα” (δόκιμη μετάφραση της λάθος έννοιας του “faster than a speeding bullet”).

Πιο πάνω έβαλα ένα μικρό δείγμα από φωτογραφίες, όπου εικονίζονται πολλά από τα ποαναφερθέντα άτομα (ίσως βάλω και λεζάντες – το επεξεργάζομαι), αλλά περιμένοντας τα επίσημα post του Comicdom είπα να περιορίσω τη γκάμα μου.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

[Edit: and also… the loot!].

Αναμένονται συντόμως κι άλλες στα διάφορα blogs μου, ίσως ακόμα μερικές κι εδώ.

Geek on!

Α.Μ.

Παραμυθόγραμμα Σεπτεμβρίου 2012

Επέστρεψε, επέστρεψε κι ας άργησε μια εβδομάδα, μα τι να σας κάνω κι εγώ, εκδηλώσεις να γεννήσω δεν μπορώ – και καθώς το καλοκάιρι είναι πολύ γόνιμη περίοδος για τους αφηγητές, συνήθως οι καλοκαιρινοί μήνες συνδυάζουν τη δουλειά με τα ταξίδια κι εκεί, μόλις μπαίνει ο Σεπτέμβρης, τότε που όλα είναι στο λυκόφως του “είναι και δεν είναι”, θαρρώ πως κάνουν κι αυτοί μια παύση. Άλλωστε, το ότι έχουμε συνηθίσει στο παράδοξο ότι πρακτικά αρχή του έτους νοείται ο ένατός του μήνας, δεν αλλάζει το γεγονός ότι είναι παράδοξο.

Ακόμα και η Σχολή Αφηγηματικής Τέχνης δεν ξεκινά τη δεύτερη χρονιά του τμήματός μας παρά στα τέλη Σεπτέμβρη κι έτσι αυτός ο μήνας έχει μια χροιά αναμονής και προετοιμασίας, τόσο για τα καλά (όπως ένας πολύ δυναμικός, αφηγηματικά, Οκτώβριος και Νοέμβριος), όσο και για τα άσχημα (τα ακούμε στο ραδιόφων0, τα βλέπουμε στην τηλεόραση και θάνατος, ΘΑΝΑΤΟΣ στους πολιτικούς για να μην ξεχνιόμαστε).

Έτσι το παραμυθόγραμμα ξεκινά το μήνα αυτό μικρό και άδολο, αλλά όπως θυμούνται κάποιοι, στις αθώες σκιές που ρίχνουν τα παιδικά παιχνίδια, πίσω από την πόρτα – εκέι που θαρρείς η σκόνη έχει κάνει σπιτικό και να τη διώξεις δεν μπορείς -, μια ανάσα από την κλειδαριά που σε κάνει τα βράδια να νοιώθεις ασφαλής, ο Γκρίζος Τοντ παραμονεύει, σαλιώνοντας με τη μακριά του γλώσσα το λεπτό στιλέτο που ‘χει κρυμμένο στο λαιμό του…

Σάββατο, 08/09, Έναρξη στις 20:00 – “Το Δαφνοκούκουτσο” (Πολιτιστικό Κέντρο “Ακαδήμεια”, Μαραθωνομάχων 8, Ακαδημία Πλάτωνος).

Κυριακή, 16/09, Έναρξη στις 20:30 – Αφήγηση Παραμυθιών (Καφέ-Ρακάδικο “Αέρας Πεχλιβάνης”, Ολυμπίας 3 και Γρηγορίου Λαμπράκη, Πειραιάς).

Δευτέρα, 17/09, Έναρξη στις 21:00 – “Στο Κάστρο του Κυανοπώγωνα” (KNOT Gallery, Μιχαλακοπούλου 206 και Πύρρου, Αμπελόκηποι).

Τρίτη, 18/09, Έναρξη στις 21:00 – “Στο Κάστρο του Κυανοπώγωνα” (KNOT Gallery, Μιχαλακοπούλου 206 και Πύρρου, Αμπελόκηποι).

Παρασκευή, 21/09, Έναρξη στις 21:00 – “Στο Κάστρο του Κυανοπώγωνα” (KNOT Gallery, Μιχαλακοπούλου 206 και Πύρρου, Αμπελόκηποι).

Σάββατο, 22/09, Έναρξη στις 19:30 – “Αστροόνειρα” (Αλσάκι Οδού Αποστόλου Παύλου, πάνω από το Σταθμό Θησείο, Αθήνα).

Σάββατο, 22/09, Έναρξη στις 21:00 – “Στο Κάστρο του Κυανοπώγωνα” (KNOT Gallery, Μιχαλακοπούλου 206 και Πύρρου, Αμπελόκηποι).

Κυριακή, 23/09, Έναρξη στις 12:00 – Ανάγνωση της Ιλιάδας Εν Δήμω (Πάρκο πίσω από τον Σταθμό Ευαγγελισμός, Αθήνα).

Κυριακή, 23/09, Έναρξη στις 19:30 – “Αστροόνειρα” (Αλσάκι Οδού Αποστόλου Παύλου, πάνω από το Σταθμό Θησείο, Αθήνα).

Κυριακή, 23/09, Έναρξη στις 21:00 – “Στο Κάστρο του Κυανοπώγωνα” (KNOT Gallery, Μιχαλακοπούλου 206 και Πύρρου, Αμπελόκηποι).

Δευτέρα, 24/09, Έναρξη στις 21:00 – “Στο Κάστρο του Κυανοπώγωνα” (KNOT Gallery, Μιχαλακοπούλου 206 και Πύρρου, Αμπελόκηποι).

Τρίτη, 25/09, Έναρξη στις 21:00 – “Στο Κάστρο του Κυανοπώγωνα” (KNOT Gallery, Μιχαλακοπούλου 206 και Πύρρου, Αμπελόκηποι).

Τετάρτη 26/09, Έναρξη στις 21:00 – “Στο Κάστρο του Κυανοπώγωνα” (KNOT Gallery, Μιχαλακοπούλου 206 και Πύρρου, Αμπελόκηποι).

Παρασκευή, 28/09, Έναρξη στις 21:30 – “Ιστορίες του Φεγγαριού και του Σκότους” (Αυλή Μουσείου Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Θόλου 5, Πλάκα).

Σάββατο 29/09, Έναρξη στις 19:00 – “Δράκοι και Βασιλοπούλες” (“Ω-Δύο” Πρότυπο Μουσικό Εργαστήρι, Θάλητος 31, Θεσσαλονίκη).

Σάββατο, 29/09, Έναρξη στις 20:30 – “Αγάπες Μάγισσες” (Πολιτιστικό Κέντρο “Ακαδήμεια”, Μαραθωνομάχων 8, Ακαδημία Πλάτωνος).

Κυριακή, 30/09, Έναρξη στις 11:00 – – “Το Παραμύθι της Κυριακής” (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Τοσίτσα 1 και Πατησίων, Αθήνα).

Κυριακή, 30/09, Έναρξη στις 20:00 – “Άνθρωποι στην Ερημιά Μονάχοι” (“Καλλιτεχνείο των Αχαρνών”, Αθανασίου Χειλίου 16, Αχαρνές).

Περισσότερα (ελπίζω – edit: και πλέον επιβεβαιώνω) σύντομα,

Α.Μ.

%d bloggers like this: