ΚΟΡΑΚΙ ΣΕ ΑΛΙΚΟ ΦΟΝΤΟ, του Λευτέρη Κεραμίδα

Κοράκι σε άλικο φόντο (Γιοί της στάχτης, #1)Κοράκι σε άλικο φόντο by Ελευθέριος Κεραμίδας
My rating: 5 of 5 stars

Μετά από πολύ καιρό, πολύ τριβέλισμα και με την παρεμβολή άλλων βιβλίων, εργασιών κλπ κλπ, επιτέλους ολκλήρωσα το βιβλίο του Λευτέρη Κεραμίδα!

Θα πω καταρχήν το εξής: ο ψυχαναγκαστικός με τις λεπτομέρειες αναγνώστης, θα κάνει κάμποσο καιρό να το τελειώσει (εντάξει, μάλλον όχι όσο εγώ), διότι έχει τόσους χαρακτήρες, τόσο λεπτά πλεγμένους μεταξύ τους, τόσα αλληλένδετα γεγονότα, τόσα επίπεδα αποκαλύψεων, που αναμενόμενα κανείς γυρνάει πίσω ξανά και ξανά ώστε να επιβεβαιώσει τις ποικίλες υποψίες που του γεννιούνται και να εκτιμήσει την εκπληκτική λεπτομέρεια στη δομή της ιστορίας.

Το βιβλίο είναι ένα ψευδοβυζαντινό fantasy, που ανακατεύει μέσα ελληνικούς μύθους, ακριτικές αφηγήσεις και στοιχεία πραγματικής ιστορίας, αλλαγμένα τόσο ώστε να διακρίνει κανείς ένα κλείσιμο του ματιού, ανάλογο μ’ εκείνο του G.R.R. Martin προς τον Εκατονταετή Πόλεμο και τον Πόλεμο των Ρόδων.

Υπάρχουν τρεις κύριοι άξονες περί τους οποίους στρέφεται η πλοκή (ο μισθοφόρος Αργυρός, ο νεαρός Φιλάρετος και ο Μέγας Λογοθέτης Σεβαστιανός, πράγμα για το οποίο ήδη μας πληροφορεί το οπισθόφυλλο), οι οποίοι με τη σειρά τους κινούν άλλα γρανάζια, στρόφαλα και αφηγηματικούς ιμάντες, ώστε όταν πρωτοβλέπει κανείς το συνολικό τεχνούργημα, φαντάζει ένα μηχανικό χάος. Ωστόσο, καθώς ακολουθεί κανείς τις αλληλουχίες της ιστορίας, κομμάτια του μηχανισμού αποκαλύπτουν τη λογική δομή τους, προτρέποντας τον αναγνώστη να συνεχίσει.

Αν έχω μια μικρή ένσταση, είναι η επιλογή τεμαχισμού κάθε κεφαλαίου σε πολλές παράλληλες αφηγήσεις, που σημαίνει ότι ανά πάσα στιγμή παρακολουθούμε συγχρόνως μικρές εξελίξεις περί τον κάθε άξονα, ενώ θα προτιμούσα οι εναλλαγές να είναι λίγο λιγότερο συχνές. Αυτό ωστόσο, αποτελεί καθαρά προσωπική προτίμηση.

Εν κατακλείδι, είναι ένα εξαιρετικά λεπτοδουλεμένο και προσεγμένο βιβλίο που ξεφεύγει από τις τετριμμένες συμβάσεις του fantasy, δίχως όμως να τις αγνοεί.

Αναμένουμε τη συνέχεια ΚΤΘΔ!

Α.Μ.

View all my reviews

Advertisements

ΤΟ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙ ΤΗΣ ΑΒΥΣΣΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΘΑΛΑΣΣΙΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ, του Γιώργου Βορέα Μελά

Το μαργαριτάρι της αβύσσου και άλλα θαλασσινά παραμύθιαΤο μαργαριτάρι της αβύσσου και άλλα θαλασσινά παραμύθια by Γιώργος Βορέας Μελάς
My rating: 4 of 5 stars

Πάει καιρός που έχω διαβάσει και ξαναδιαβάσει το βιβλίο του Γιώργου, σε διαφορετικές περιόδους της ζωής μου και σε διαφορετικές εκδόσεις (τώρα βρίσκεται στην τρίτη του έκδοση, από τις εκδόσεις mamaya πλέον). Την πρώτη φορά, το διάβασα δίχως να γνωρίζω το Γιώργο, επειδή ήταν από τα ελάχιστα αναγνώσματα σύγχρονης (εννοώντας μετά το 2000) ελληνικής λογοτεχνίας που απέδιδαν φόρο τιμής στο λαϊκό παραμύθι και ως μαθητευόμενος, τότε, παραμυθάς, απλά καταβρόχθιζα οτιδήποτε τέτοιο βρισκόταν στο δρόμο μου. Τη δεύτερη φορά, αφού είχαμε γνωριστεί με το Γιώργο, μου χάρισε το αντίτυπο της αναθεωρημένης έκδοσης (ακόμα πριν την εποχή της Άρπης, αλλά σε μια εποχή που είχα ολοκληρώσει την “τυπική” μαθητεία μου ως αφηγητής και είχαμε γνωριστεί στα πλαίσια εκδηλώσεων όπου η αφήγηση και η λογοτεχνία του φανταστικού αποτέλεσαν τη βάση για τις πρώτες συζητήσεις μας).

Τα παραθέτω αυτά για να εξηγήσω πως το βιβλίο του Γιώργου το διάβασα σε κάθε περίπτωση, όχι ως λογοτεχνία του φανταστικού όπως αυτή νοείται συνήθως, αλλά ως μια σύγχρονη παραμυθιακή λογοτεχνία. Ο ιδιόμορφος τρόπος γραφής, η δομή και τα μοτίβα μπορεί να φαντάζουν παράξενα στον “συνηθισμένο” (ας το πούμε) αναγνώστη, αλλά στο δικό μου μάτι είχαν αυτή την αίσθηση προφορικότητας που περιμένεις ν’ ακούσεις από τον αφηγητή, τον ταξιδιώτη που είδαν πολλά τα μάτια του, που άκουσε το τραγούδι των πνιγμένων και τις ιστορίες από τα ίδια τα στόματα των Δρακοβασιλιάδων. Γνωρίζοντας τον Γιώργο, μαθαίνοντας πως ήταν ναυτικός και πως οι ιστορίες αυτές, στην πλειοψηφία τους, γράφτηκαν πράγματι σε μακρινές θάλασσες, είχα το πρίσμα για να τις δω ακόμα καθαρότερα.

Είναι ιστορίες που πράγματι μιλούν για δράκοντες, για γίγαντες, για σκοτεινούς τόπους και νησιά ευλογημένα, όλα θαρρείς βγαλμένα από την “κοινή ελληνική μνήμη” και συνάμα την προσωπική, ανθρώπινη μνήμη του Γιώργου, που με τον τρόπο του μνημονεύει πάντα τη Χίο. Η έλξη και το άλγος που νιώθουν μακριά από τη θάλασσα οι χαρακτήρες είναι η δική του έλξη, το δικό του άλγος, η ανάγκη για το ταξίδι – και σε αυτό το ταξίδι, παίρνει μαζί τον αναγνώστη, που ασφαλής, όσο και ανήμπορος, παρακολουθεί όλα τα φρικτά και θαυμαστά που συμβαίνουν στους ήρωες των ιστοριών.

Είναι επίσης ενδιαφέρον πως όλες οι ιστορίες λαμβάνουν χώρα στο ίδιο “σύμπαν”, στον ίδιο κόσμο. Ακούς σε μια ιστορία για το τραγούδι των πνιγμένων και παρακάτω εξιστορείται το ίδιο το Τραγούδι των Πνιγμένων. Ακούς ξανά και ξανά για τους Δρακοβασιλιάδες κι έρχεται η στιγμή να μάθεις τι ακριβώς συνέβη με αυτούς. Αυτές είναι ορισμένες μόνο από τις “τρίπλες” του βιβλίου, όμως θαρρώ τις υπόλοιπες αξίζει να τις ανακαλύψετε μόνοι σας.

Η παραμυθιακή και μυθολογική υφή των ιστοριών, τους προσδίδουν έναν έντονα ελληνικό χαρακτήρα. Ταυτόχρονα, όμως, για τον άνθρωπο που ξέρει πως οι μύθοι και τα παραμύθια είναι κοινή κληρονομιά όλων των λαών, οι ιστορίες αυτές είναι παγκόσμιες.

View all my reviews

ΤΟ ΑΜΟΝΙ ΠΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΑ (Εκδόσεις Mamaya)

Τη Δευτέρα κυκλοφόρησε το βιβλίο μου, με τίτλο ΤΟ ΑΜΟΝΙ ΠΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΑ. Μαζί με τα ΠΝΕΥΜΑΤΑ της Ευθυμίας Ε. Δεσποτάκη, αποτελεί το “εναρκτήριο λάκτισμα” της σειράς “Άρπη” των Εκδόσεων Mamaya, μια προσέγγιση της λογοτεχνίας του φανταστικού με ελληνικό πρόσημο. Το βιβλίο αποτελεί μια εκδοχή του λεγόμενου Ταξιδιού του Ήρωα, με τη διαφορά πως ο αφηγητής δεν είναι, ούτε προσπαθεί να γίνει ήρωας. Είναι ένας άνθρωπος που ανακαλύπτει σχεδόν τυχαία τη δύναμη των ιστοριών και περπατά ανάμεσα σε δύο κόσμους για να τις κάνει κτήμα του. Είναι επίσης ένας φαντασιακός στοχασμός πάνω στη φύση των ιστοριών και του παραμυθά. Κατά μία έννοια, είναι ο δρόμος που οδηγεί τον λεγόμενο “ιδανικό ακροατή” να γίνει παραμυθάς κι ο ίδιος.

To Amoni - Cover Final

Η ιστορία ξεκινά με πραγματικά γεγονότα, πριν από δεκατρία χρόνια (που έγιναν δεκατέσσερα μέχρι να τελειώσω το βιβλίο και να τυπωθεί), σ’ ένα μικρό χωριό της Χίου. Μέσα παρελαύνουν πραγματικοί άνθρωποι, που έυκολα θ’ ναγνωρίσουν τους εαυτούς τους, είτε όπως τους αντιλαμβάνονται, είτε όπως τους αντιλήφθηκα εγώ. Τα γεγονότα και οι άνθρωποι αυτοί αποτελούν σημείο έναρξης, σταθμούς και βοηθούς σε αυτό το ταξίδι από το Εδώ  στο Εκεί και πάλι πίσω. Στο δρόμο απάνω, μέσα στην ιστορία, ακούγονται άλλες ιστορίες: μία τη λέει ένας αναμαλλιασμένος άνδρας σε μια πλατεία, μία τη σφυρηλατεί ο αφηγητής του ταξιδιού πάνω στο Αμόνι που Τραγουδά, τις υπόλοιπες… ε, αυτό θ’ αφήσω να το ανακαλύψει ο ανγνώστης μόνος του.

Τις ιστορίες αυτές – παραμύθια, μύθους, αστικά παραληρήματα – τις έφτιαξα στο διάστημα των τελευταίων πέντε ετών – και λέω “τις έφτιαξα”, διότι μερικές πρώτα τις έγραψα και μετά τις αφηγήθηκα, όπως τον “Φαμπούλ-Σα” και τη “Σφυρήλατη Καρδιά”, τις περισσότερες πρώτα τις αφηγήθηκα και μετά τις κατέγραψα, προσπαθώντας να διατηρήσω στο κείμενο το πώς ακούγονταν, όπως το “Αλύχτισμα των Σκύλών” και  το “Γκρίζο Μαχαίρι”, του οποίου ένα μικρό απόσπασμα πόσταρα κάποτε εδώ. Είναι και μερικές που δεν έχουν ακουστεί ποτέ, έχουν όμως ίσως διαβαστεί.

Σε μια συζήτηση γύρω από το βιβλίο και πώς μπορεί να περιγραφεί με απλά λόγια, κάποιος μου είπε “σαν τις Χίλιες και Μία Νύχτες”. Υπό την έννοια πως υπάρχουν ιστορίες η μία μες στην άλλη, ίσως. Κατά τα άλλα, δεν θα τολμούσα ποτέ να συγκρίνω τα δύο, ούτε έχουν οι δικές μου ιστορίες τον εκπληκτικό ερωτισμό της Ανατολής. Παρόλο που μπορεί να ερμηνευτεί με πολλούς τρόπους, νομίζω η φράση που αποδίδει ορθότερα το πνέυμα του βιβλίου είναι η ακόλουθη:

 “Όλα όσα μας συμβαίνουν, μόλις περάσει η στιγμή τους, είναι απλά ιστορίες, τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο”.

Καλή ανάγνωση…

Α.Μ.

%d bloggers like this: