Παραμυθόγραμμα Σεπτεμβρίου 2014

2014-09-10 -MedusaΧαίρετισμούς στην ομήγυρη! (Είναι κανείς εδώ; Hellooo… anyone?). Όπως συνήθως πια, το post αυτό έρχεται άγαραμπα και καθυστερημένα, εν μέσω πολλών εργασιών, προβληματισμών κι όχι αναγκαστικά της καλύτερης διάθεσης – από την άλλη, όχι και της χειρότερης, αλλά τραβάει πολύ η παραμονή στη γη των Λαιστρυγόνων (όπου έχει πάνοτε λυκόφως, όπως θα ‘λεγε και κάποιος καμμένος ή καμμένη με τον Όμηρο).

Αν ακούγομαι λίγο πιο ελαφρύς απ’ ότι στο προηγούμενο Παραμθόγραμμα, είναι διότι τελείωσα ήδη τη μετάφραση ενός βιβλίου (τον άλλο μήνα έχω να παραδώσω άλλο ένα, άσχετο αυτό), ένα project για το οποίο έχω αναγκαστεί να μείνω σιωπηλός, πολύ καιρό τώρα, πλησιάζει στο επόμενο στάδιό του, οπότε θα μπορέσει και ν’ ανακοινωθεί επίσημα (οπότε θα έρθει ο άγχος και ο πανικός για το μεθεπόμενο στάδιο και ούτω καθεξής) και δυο άλλα project σε συνεργασία με τη Βάλια Καπάδαη δείχνουν να έχουν πάρει καλό δρόμο (fingers and beard braids crossed). Το BOTCH! μπορεί να βρίσκεται ακόμη σε διάλειμμα, όμως η Μαρία Κουλουμπαρίτση έχει ήδη στα χέρια της τα επόμενα σενάρια και λογικά θα επανέλθουμε στις  16 Σεπτεμβρίου. (Ακούς ρε; Ζωγράφιζε!).

Έτσι, εδεικτικά σε σχέση με τα παραπάνω, σας παραθέτω ένα character design της Βάλιας, δίχως να πω τίποτα περισσσότερο απ’ ότι στο αντίστοιχο post στο Facebook. Σε περίπτωση που δεν είναι σαφές, έχει να κάνει με τη μυθολογια – την πραγματική μυθολογία και όχι τη νερωμένη, άγευστη κι ανέραστη εκδοχή που έχει γίνει η νόρμα.

10454524_10152674092582718_115078577367548941_n

Ποια είναι η αυτή η γλαυκώπις κόρη και ποιος το χέρι του της τείνει; Γλαυκώπις – στην Αθηνά πάει ο νους σας μεν, αλλά…

Όσο για τα υπόλοιπα, όσα μας κάνουν, όσα συμβαίνουν γύρω μας κι όσα ψέματα ξερνάνε οι διάφοροι που βλέπουν τα μικρόφωνα ως ατνικείμενα στοματικού πόθου, έχω να πω μόνο πως οι όποιες ειδήσεις, σχεδόν καθημερινά μακραίνουν τη λίστα των ανθρώπων που θέλω να σκοτώσω με τα ίδια μου τα χέρια, ή έστω να τους δω με τα σπλάχνα χυμένα στο δρόμο, σαν πατημένα ζώα – η μόνη διαφορά είναι πως τα ζώα τα θάβω και στην περίπτωση, ο οδηγός θα έχει κάνει ευσυνείδητο φονικό.

Όχι, όχι δεν θα μπούμε άλλο σ’ αυτά. Εδώ έρχεστε για να ενημερωθείτε για αφηγήσεις κι όχι για να σας χαλάω το συκώτι. Ως εκ τούτου…

Παρασκευή, 12/09, Έναρξη στις 16:00 – “Παραμύθια με Δράκους Που Ζουν Αιώνια” (Ικαρία, πατήστε το link για περισσότερα).

Παρασκευή, 12/09, Έναρξη στις 21:00 – “Να Δούμε Ποιος θα Φαγωθεί…” (“Θυμωμένο Πορτραίτο”, Καποδιστρίου 20, Ιωάννινα).

Σάββατο, 13/09, Έναρξη στις 17:00 – “Επικνίκ #3 – Το Συμπόσιο” (Λόφος της Πνύκας, Αθήνα).

Σάββατο, 13/09, Έναρξη στη 13:00 – “Παραμύθια με Δράκους Που Ζουν Αιώνια” (Ικαρία, πατήστε το link για περισσότερα).

Κυριακή, 14/09, Έναρξη στις 10:00 – “Παραμύθια με Δράκους Που Ζουν Αιώνια” (Ικαρία, πατήστε το link για περισσότερα).

Παρασκευή, 19/09, Έναρξη στις 19:00 – “Πού Είναι Ο Ήλιος;” (“ANASA Cultural Center”, Σφακτηρίας 24, Κεραμεικός).

Παρασκευή, 19/09, Έναρξη στις 19:00 – Παρουσίαση Βιβλίου ΣΕΦΑΡΑΔΙΤΙΚΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ (Κέντρο Ιστορίας Θεσσαλονίκης, Πλατεία Ιπποδρομίου, Θεσσαλονίκη).

Σάββατο, 20/09, Έναρξη στις 21:00 – “Αίσωπος: Η Δύναμη της Θέλησης” (Μουσείο Ιστορίας Πανεπιστημίου Αθηνών, Θόλου 5, Πλάκα).

Κυριακή, 28/09, Έναρξη στη 13:00 –Δεν ελαλούσε σαν πουλί, μον’ είχε ανθρώπινη λαλίτσα…” (Μουσείο Συναισθημάτων, Καρατζά 7, Φιλοπάππου).

Κυριακή, 29/09, Έναρξη στις 19:00 – “Συνατντάμε τις Παραδόσεις” (Ίδρυμα “Μιχάλης Κακογιάννης”, Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα).

Τρίτη, 30/09, Έναρξη στις ??:?? – Σεμινάριο Προφορικής Λογοτεχνίας και Αφήγησης “Εξ-Ιστορώ” (Λαογραφικό Μουσείο Κορίνθου, Ερμού 1, Κόρινθος).

Είμαι σίγουρος πως δεν είναι μόνο αυτά και ξέω πως κάποια άλλα έχουν ήδη περάσει. Για το πρώτο, όπως πάντα ενημερώστε με αν ξέρετε κάτι. Για το δεύτερο, λυπάμαι…

Α.Μ.

Advertisements

Αφήγηση – Ημερολόγια Καταστρώματος #6: Τα Παιδιά της Νύχτας

Theros - Nyx

Το Εργαστήρι του Έπους θέλει να ευχαριστήσει όλους του φίλους που ήρθαν και παρακολούθησαν την παρουσίασή μας την Κυριακή, 19 Ιανουαρίου στο Baumstrasse, με θέμα “Τα Παδιά της Νύχτας”. Στόχος ήταν να παρουσιάσουμε ιστορίες για τη Νύχτα και τα παιδιά της κατά τον Ησίοδο, μιμούμενοι το “αφηγηματικό μοντάζ” των αρχαίων ραψωδών και εργαζόμενοι με τεχνικές του επικού τρόπου.

Όπως είπε στην εισαγωγή της η δασκάλα μας, Μάνια Μαράτου, οι ιστορίες είχαν στον ένα ή τον άλλο βαθμό προσμίξεις από πολλές μορφές λόγου, συμπεριλαμβανομένων του μύθου, του παραμυθιού, του τραγουδιού, του θεάτρου, της ποίησης και της γραπτής λογοτεχνίας.

Συνέργεια τουλάχιστον έξι ειδών οδήγησαν σε έξι αφηγήσεις, μία λιγότερη και μία περισσότερη από έναν ιδανικό αριθμό, όπως το 5 ή το 7 (που είναι πρώτοι αριθμοί και άρα πιο αξιόλογοι από τους υπόλοιπους), αλλά νομίζω για μια φορά μπορούμε να το παραβλέψουμε…

Την αρχή έκανε η Γεωργία Λαζάρου, με την “Γιορτή στον Κήπο”, μια ιστορία για έναν νεαρό έμπορο που βρέθηκε να περπατά σε μονοπάτια της ερήμου, να συναναστρέφεται με δαίμονες στους οργιαστικούς χορούς τους και να ξυπνά από τα αλλόκοτα αυτά όνειρα για να βρει ότι τα όνειρα τού άφησαν κάτι πίσω, στον κόσμο των αφυπνισμένων.

Η Ελίνα Κιουπάκη είπε την ιστορία ενός άλλου Ορφέα και μιας άλλης Ευρυδίκης που συνήθιζε να ρωτά: “Είσαι Καλός; Είσαι Κακός; Πώς σε λένε;” Μπορεί να μην είναι οι ίδιοι με τους αρχαίους συνονόματούς τους, μπορεί αντί για αγρούς να σμίξανε σ’ ένα παλιό βαγόνι τραίνου και ο Θάνατος να φορά ημίψηλο, αλλά η ιστορία τους δεν παύει να είναι τραγική – ειδικά όταν ο άνθρωπος αδυνατεί να πιστέψει στην ευτυχία και τότε εκείνη παύει στ’ αλήθεια να υπάρχει.

Η Άντζυ Καλαμαρά μας έκανε να γελάσουμε με την”Άδικη Κατάρα”, μιλώντας ανάλαφρα για τον έρωτα, έναν αιφνίδιο θάνατο και τις γητείες που μια μικρή λεπτομέρεια μπορεί να στραβώσει τόσο απροσδόκητα. Ελαφρύς εραστής ο Ροδοκλής, ακατάδεκτη η Αγεμόνα κι η Θέκλα βάζει τα δυνατά της να τους κάνει ταίρι κι όπως λέει ο λαός, όποιος νύχτα περπατεί, λάσπες και σκατά πατεί. Η κατάρα τουλάχιστον βρήκε το δρόμο για το σπίτι της.

Η Κάτια Καντούρη έπιασε ένα από τα άφθονα νήματα που παρέχουν τα σκάνδαλα του Δία κι από την Ιώ φτάσαμε στον Μινώταυρο, με τον “Όνειρο” να έχει μπλεγμένη τη φτερούγα του σε όλα αυτά τα ακατανόμαστα, από λευκούς ταύρους με παχιά μεριά, μέχρι βασίλισσες που αναζητούν έναν έρωτα πιο… ζωώδη.

Η Γεωργία Φίλιου μας χάραξε την πορεία καταστροφικής σκανταλιάς που ακολούθησαν “Τα Όνειρα στην Αυλή της Νύχτας”, κάνοντας ανάστατο το βασίλειό της. Έτρεμε η Απάτη, ριγούσε ο Πόνος και της Αλήθειας τα μαλλιά σηκώθηκαν ορθά στην προοπτική να τα φυλάει – μέχρι που η Νύχτα έμαθε στα Όνειρα να πετάνε κι εκείνα γύρισαν στο σπίτι του πατέρα τους.

Κι εγώ, με τη σειρά μου, ξεκίνησα από μια ιστορία που ειπωθηκε μόνο μία φορά, μία νύχτα πριν από δέκα χρόνια. Είναι μια ιστορία που δεν θυμάμαι ούτε εγώ, ούτε εκείνοι που την άκουσαν, παιδιά ακόμα τότε – αλλά όλοι μας θυμόμαστε τον Γκρίζο Τοντ, όλοι έχουμε την ανάμνηση του φόβου να πλανάται στον αέρα, καθώς χαμήλωνε η φωτιά στο ακρογιάλι. Έτσι, είπα την ιστορία πώς ο Γκρίζος Τοντ απέκτησε “Το Γκρίζο του Μαχαίρι” από τα παιδιά της Νύχτας, όταν ήταν ακόμα ένας νεαρός βοσκός…

Της Νύχτας τα καμώματα τα βλέπει η Ημέρα και γελά – ή ίσως κλαίει. Η διαφορά είναι τόσο λεπτή…

Α.Μ.

Μια Πένα Γεμάτη Δάκρυα

Επισήμως, αυτός πρέπει να είναι ο πιο emo (και επί της ουσίας ελληνικότερον, “κλαψιάρικος”) τίτλος που έχω δώσει ποτέ σε κείμενό μου, online ή μη (τουλάχιστον από τότε που σταμάτησα να γράφω φρικτά ποιήματα σε ακόμα πιο φρικτές γκόμενες, εδώ και περίπου μία δεκαετία). Είναι μια συνειδητή υπερβολή, η οποία εξυπηρετεί, πρώτον, τον ειρμό των σκέψεών μου, δεύτερον, το να τραβήξει την προσοχή.

Κατά καιρούς, έχω γράψει το παρελθόν ότι “οι ευτυχισμένοι άνθρωποι δεν μπορούν να γράψουν, διότι είναι πολύ απασχολημένοι με το να είναι ευτυχισμένοι”. Η φράση αυτή, παρότι εύγλωττη, ακόμα περισσότερο δε στα Αγγλικά (“Happy people can’t write – they’re too busy being happy”.), είναι φυσικά ανακριβής. Καταρχήν, η φράση υπονοεί το “καλά”, ότι οι ευτυχισμένοι άνθρωποι δεν μπορούν να γράψουν καλά, διότι όπως αποδεικνύουν περίτρανα τα social media και οι τόνοι συγγραφικών σκουπιδιών που κυκλοφορούν εκεί έξω, τυπικά το να γράψεις δεν απαιτεί τίποτα περισσότερο από χαρτί και μολύβι (άντε, υπολογιστή έστω).

2014-01-19 - [Alastair Slkatch by Tillinghast]

Αυτό βέβαια, με τη σειρά του, είναι επίσης αναληθές σε έναν βαθμό, όπως μου υπέδειξε πριν από αρκετό καιρό ο Phil Brucato (ανάμεσα σε πολλά άλλα, μια πό τις κεντρικές δημιουργικές δυνάμεις του MAGE: THE ASCENSION). Χαρακτηριστικά μου έγραψε: “Εγώ όμως είμαι ευτυχισμένος και νομίζω θα συμφωνήσεις ότι μπορώ να γράψω”. Ειδικά στο δεύτερο θα συμφωνήσω. Αναφορικά με το πρώτο, δεν έχω φυσικά τρόπο να το επιβεβαιώσω, αλλά γενικά τείνω να πιστεύω πως ο Brucato είναι από αυτούς τους ανθρώπους που δεν έχουν λόγο να προφασιστούν κάτι το οποίο δεν ισχύει, ειδικά κάτι που αφορά καθαρά στην  ψυχολογία τους. Στην πραγματικότητα, το αναφέρω εδώ απλώς ως αντιπαράδειγμα στην “δήλωσή” μου, διότι προφανώς υπάρχουν εκεί έξω καλοί συγγραφείς που δεν είναι δυστυχισμένοι, καθώς φυσικά και αυτοί που θεωρούν τη δυστυχία (ή την επίφασή της) αυτοσκοπό στα γραπτά τους.

Ας το δοκιμάσω λοιπον αλλιώς – ανάμεσα στις ιδιαίτερες ψυχολογικές καταστάσεις, στις οποίες μπορεί να βρεθεί κανείς (άνευ χημικών ουσιών) όταν του χτυπά την πόρτα η έμπνευση, πιστεύω πως το έλειμμα ευτυχίας (που δεν ισοδυναμεί αναγκαστικά με δυστυχία) είναι ίσως η ισχυρότερη. Πέρα από το πώς και πότε γράφω εγώ, το βλέπω πολύ συχνά και στις ιστορίες που θεωρώ αξιόλογες, που αγγίζουν τους ανθρώπους σε βάθος χρόνου, μερικές μάλιστα που αγίζουν τους ανθρώπους από τα βάθη του χρόνου. Gilgamesh, Mahabharata, Ιλιάδα, Οδύσσεια, Saiyuki Monogatari, ο Κύκλος του Ulster (οι περιπέτειες και ο θάνατος του Cu Chulainn), η Edda (η δημιουργία και η καταστροφή του κόσμου και των θεών του, κατά τη νορβηγική παράδοση)  και όσα ακόμα έπη μπορεί να απαριθμήσει κανείς – όλα έχουν πάρα πολλά κοινά στοιχεία στο επίπεδο του ηρωισμού, των χαρακτήρων που ξεπερνούν το ανθρώπινο και περισσότερα “μορφολογικά, πραγματολογικά κλπ. κλπ.” στοιχεία από όσα μπορεί να απαριθμήσει κανείς μέσα σε λίγες αράδες.

2014-01-19 - Gilgamesh Cries for Enkidu [Ludmila Zeman, 1993]

Ωστόσο, αυτό που καμιά φορά ξεχνά κανείς, είναι το γεγονός ότι η θλίψη, τα δάκρυα με τα οποία είναι ποτισμένες αυτές οι ιστορίες, είναι ευθέως ανάλογα με το μέγεθος των χαρακτήρων τους. Αντλώντας από τα δικά μας, πόσο δυνατή είναι η σκηνή στο λαμπρό παλάτι του Μενέλαου, όπου ο τελευταίος Μέγας Βασιλέας των Αργείων, η Ωραία Ελένη και ο Τηλέμαχος κλαίνε γοερά για τον Οδυσσέα μέσα στην περίλαμπρη αίθουσα; Πώς έρχεται, στην ίδια σκηνή, δεύτερο καρφί ο θρήνος του Πεισίστρατου, γιου του Νέστορα, για τον αδελφό του, τον Αντίλοχο, που πέθανε στην Τροία δίχως να τον γνωρίσει – ο μόνος Αχαιός ήρωας που είχε το προσωνύμιο “άψεγος”; Δεν είναι απλά ένας ηρωικός αδελφός που δεν γνώρισε ποτέ, αλλά και μια σκιά κάτω από την οποία δεν θα μπορέσει ποτέ να βγει. Αλλού, πόσο οικεία είναι η μοναξιά του Οδυσσέα καθώς όλοι καλοπερνάνε στο παλάτι του Αντίνοου, Βασιλιά των Φαιάκων (το πιο κοντινό των Αρχαίων Ελλήνων σε Ξωτικά) και ο ίδιος πνίγεται από το κλάμα δίχως να τον βλέπει κανείς, διότι οι ηρωικές ιστορίες που αφηγείται ο Δημόδοκος αποτελούν θύμηση όλων των νεκρών του συντρόφων και των δικών του βασάνων;

2014-01-19 - King Conan - Hour of the DragonΣας διαβεβαιώ ότι ανάλογης δύναμης θρηνητικές σκηνές βρίσκονται σε όλες τις σπουδαίες ιστορίες του κόσμου, στις ιστορίες που έβαλαν τα θεμέλια για όλες, μα όλες τις ιστορίες, όχι μόνο που λέμε, αλλά που είναι δυνατόν να πούμε. Μπορεί να είναι ιστορίες γεμάτες θεούς και ανθρώπους κοντά στους θεούς, αλλά η θλίψη τους δεν είναι απλά ανθρώπινη – είναι τελείως, μα τελείως προσωπική, σαν να ήτανε δική μας. Αυτά ήταν πράγματα που τα καταλάβαιναν άνθρωποι όπως ο Robert E. Howard και δεν έκανε καμία προσπάθεια να το κρύψει, όταν έγραφε στην εισαγωγή του PHOENIX ON THE SWORD (1932):

“Hither came Conan the Cimmerian, black-haired, sullen-eyed, sword in hand, a thief, a reaver, a slayer, with gigantic melancholies and gigantic mirth, to tread the jeweled thrones of the Earth under his sandalled feet”.

“Με γιγάντια μελαγχολία και γιγάντια ευδιαθεσία”. Ο Conan του Howard, συχνά μνημονευόμενος με το τρίπτυχο “σφαγή, γυναίκες, πλιάτσικο” δεν θα ήταν τόσο αξιομνημόνευτος αν δεν υπέφερε από τη γιγάντια μελαγχολία που τον έκαναν να ξεχνά τα – συχνά όχι ηρωικά – του κατορθώματα. Ανά τα χρόνια ο Conan θρήνησε σχεδόν όλους τους συντρόφους του και αμφότερες τις  γυναίκες που αγάπησε πραγματικά.

Στην πιο σύγχρονη εποχή, ο George R.R. Martin έχει αναγάγει σε τέχνη τον θρήνο της απώλειας – είτε θρηνούν οι χαρακτήρες, είτε οι αναγνώστες.

Κάπως έτσι επιστρέφω εκεί απ’ όπου ξεκίνησα, στη σχέση που έχει η έλλειψη ευτυχίας με το γράψιμο. Έχω διαπιστώσει ότι, προσωπικά, κατά κανόνα δεν μπορώ να γράψω τίποτα (που να θεωρώ αξιόλογο τουλάχιστον) όταν είμαι χαρούμενος. Το μυαλό μου είναι σκόρπιο, τα συστατικά που χρησιμοποιώ ανούσια κι εφήμερα – και εκτός αν έχω κάτι που πρέπει οπωσδήποτε να παραδώσω, δεν πολυσκοτίζομαι και απλά το αφήνω με τη χιλιοφθαρμένη ρήση: “άστο μωρέ – όταν είναι να έρθει, θα έρθει”. Αναμενόμενα, όπως η νύχτα ακολουθεί τη μέρα, έρχεται – και δεν έχει τίποτα το ελαφρύ.

Η μόνη εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα ήταν τα δύο χρόνια που πέρασα με τις συμμαθήτριές μου στη Σχολή Αφήγησης, αλλά αυτό, όπως ενδεχομένως να γνωρίζετε, είναι μια τελέιως διαφορετική ιστορία.

2014-01-19 - Books of Magic - DeathΟι ιστορίες μου δεν έχουν ευτυχισμένο τέλος, διότι δεν πιστέυω στο ευτυχισμένο τέλος. Ευτυχισμένη στιγμή; Ευτυχής συγκυρία; Έξαρση ευτυχίας; Εντάξει – γιατί όχι; Αλλά ευτυχισμένο τέλος; Είναι, κατά τη γνώμη μου, μια λανθασμένη αντίληψη – το τέλος (διότι στα παραμύθια δεν είναι απλά ένα τέλος, αλλά ΤΟ τέλος) δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως ευτυχισμένο ή όχι. Στο τέλος οδηγούμαστε μέσα από μια σειρά αιτίων και αποτελεσμάτων, δυνατών επιλογών και αποφάσεων – σπάνια όμως το ίδιο το τέλος είναι η ευτυχία ή η δυστυχία. Μπορεί να είναι μια ελπίδα, μια υπόσχεση, μια τιμωρία, συνηθέστερα ο θάνατος. Τελικά το ερώτημα είναι αν στο δρόμο ξεπληρώθηκαν όλα τα χρέη, αν διατηρήθηκε η ισορροπία και εάν,  ο τρόπος με τον οποίο έγιναν όλα αυτά, μας ικανοποιεί, ασχέτως αν νοιώθουμε χαρά η θλίψη στο άκουσμά τους. Γι’ αυτό μου αρέσουν ιστορίες όπως “Ο Ευγνώμονας Νεκρός” και “Τα Γυάλινα Βουνά και οι Κοκαλένιοι Κάμποι”.

Το πρόβλημα με τους ανθρώπους, σε αντίθεση με τις ιστορίες, είναι ότι πάσχουν από έλειμμα ισορροπίας. Είναι ένα πράγμα να είναι κανείς θλιμμένος ή να υποφέρει από μελαγχολία και ένα τελείως διαφορετικό πράγμα να τον έχει καταβάλει η κατάθλιψη. Όταν λέω “κατάθλιψη”, δεν μιλάω φυσικά για αυτές τις ανθρώπινες καρικατούρες που τη λανσάρουν ως μέρος της εκάτοτε “μόδας”, αλλά για εκείνο το αλλόκοτο πλάσμα που φαίνεται να κυριεύει το στρώμα, το μαξιλάρι, τα σεντόνια και το πάπλωμα – από αντικείμενα ηρεμίας και ξεκούρασης, τα μετατρέπει σε ένα γιγάντιο στόμα δίχως δόντια, που πιέζει το κορμί με τον ουρανίσκο και τα ούλα, συνθλίβοντας αργά και ακατάπαυστα τα οστά εκείνου που βρίσκεται μέσα του. Όσο οι ώρες του ύπνου αυξάνονται, το ίδιο κάνει και η κόπωση, αρχικά ψυχολογική, αργότερα σωματική, με το σαρκίο του κατεθλιμμένου να πονά σαν να τον έχουν χτυπήσει.

2014-01-19 - Hanging Tree

Θλίψη, κατάθλιψη, σύνθλιψη. Δεν είναι σύμπτωση και τότε εύχεσαι να είχες μια πένα γεμάτη δάκρυα, μήπως και μπορέσεις να τρυπήσεις το κενό ανάμεσα στα πλευρά σου για να αναπνεύσεις.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Γιατί πιέζουν το κρανίο μου από μέσα, για όποιον ή όποια βλέπουν τον εαυτό τους στις ίδιες αυτές γραμμές, για όσους έχουν γύρω τους και τους βλέπουν, παρόλο που οι ίδιοι νοιώθουν αόρατοι, όπως ο Conor στο A MONSTER CALLS. Εδώ που τα λέμε, αφορμή για το παρόν κείμενο υπήρξε εκείνο το βιβλίο, αλλά τελικά δεν χωράει κι αυτό εδώ. Δεν πειράζει – την επόμενη φορά.

Ungulae noctem,

Α.Μ.

Παραμυθόγραμμα Οκτωβρίου 2013

2013-10-01 - Libra by JuliedillonΚαλημέρα σας και καταρχήν καλό μήνα σε όλους. Ξυπνώντας σήμερα, διαπίστωσα με έκπληξη ότι τυχαίνει να είναι 1η του μηνός ΚΑΙ έχω χρόνο να ξεκινήσω τουλάχιστον το Παραμυθόγραμμα του μήνα. Επίσης ο Οκτώβριος μας καλωσόρισε με μια βαρβάτη, νυχτερινή μπόρα που καιρός της ήταν, διότι η υγρασία του Σεπτεμβρίου με έκανε να νοιώθω σαν να ζω στους βάλτους γύρω από τη Νέα Ορλεάνη, δίχως Νέα Ορλεάνη στη μέση, αλλά μια παράξενη Αθήνα όπου συλλαμβάνονται φασίστες, ο καθένας λέει το μακρύ του και το κοντό του και τα νέα μέτρα “που δεν πρόκειται να πάρει” ποτέ κανενας πολιτικός να έρχονται χαλάζι.

Μην με παρεξηγείτε – αν η Χρυσή Αυγή πράγματι διαλυθεί και μείνουν χωμένα στην ψειρού τα πρωτοπαλλίκαρά της, ακόμα κι αν είναι θεατρινισμοί της κυβέρνησης δεν με πειράζει – ένα-ένα τα προβλήματα. Αρκεί να μην ξεχνάμε ότι όλοι οι πολιτικοί είναι επίσης εχθροί (τουλάχιστον όλοι όσοι βρίσκονται μέσα στη Βουλή τώρα και μη μου αρχίσετε τις εξαιρέσεις – ακόμα κι αν υπάρχουν, η αλήθεια είναι στατιστικό μέγεθος κι ένας-δυο ειλικρινείς ανάμεσα 300 αλήτες, εγκληματίες και προδότες, είναι σταγόνα στον Ωκεανό, αυτόν που περιβάλλει τη Γη).

Αρκετά όμως με τα πολιτικά – εδώ μιλάμε για παραμύθια, απλά βλέπω τόσους δράκους και κακούς βεζίρηδες γύρω μας που ξεχνιέμαι καμιά φορά. Ο Σεπτέμβρης έκλεισε με την πανέμορφη, συγκινητική παράσταση αφήγησης μετά μουσικής, “Αχ Σαλονίκη μου”, όπου για πρώτη φορά, από το καλοκαίρι του 2010, είδα μαζεμένους όλους τους παριστάμενους αφηγητές στον ίδιο χώρο. Ο μήνας του λυκόφωτος πέρασε, πράγματα έχουν δρομολογηθεί και δρομολογούνται και ο Οκτώβρης μπαίνει δυναμικά.

Dewa, hajimemashite…

Παρασκευή, 04/10, Έναρξη στις 18:20 – “Η Σοφία του Κόσμου σε 42 Λεπτά” (Έναρξη σπό το Μουσείο Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης, Κυδαθηναίων 17, Πλάκα – δείτε σ.3 προγράμματος)

Παρασκευή, 04/10, Έναρξη στις 19:00 – “Ήταν μια Φορά… στων Γκριμ τον Καιρό” (Κεντρική Δημοτική Βιβλιοθήκη Δήμου Αθηναίων, Δομοκού 2, Σταθμός Λαρίσης).

Σάββατο, 05/10, Έναρξη στις 12:30 – Εργαστήρι Ευαισθητοποίησης στη Διαφορετικότητα (Προαύλιος Χώρος Σχολής Χιλλ, Θουκυδίδου 9, Πλάκα – δείτε σ.7 προγράμματος).

Σάββατο, 05/10, Έναρξη στη 13:15 – “Αν Έχεις… Τόλμη Διάβαινε!” (Προαύλιος Χώρος Σχολής Χιλλ, Θουκυδίδου 9, Πλάκα – δείτε σ.12 προγράμματος).

Σάββατο, 05/10, Έναρξη στις 19:30 – “Μαλαματένιος Αργαλειός και Φιλντισένιο Χτένι” (Πεζόδρομος Οδού Κυδαθηναίων, Πλάκα – δείτε σ.12 προγράμματος)

Σάββατο, 05/10, Έναρξη στις 14:00 – Πρώτη Συνάντηση Βιωματικού Εργαστηρίου Αφήγησης “Πες μου Ένα Παραμύθι” (“Οξυγόνο”, Ολύμπου 81, Θεσσαλονίκη).

Σάββατο, 05/10, Έναρξη στις 18:00 – “Δυο Κουκιά κι Ένα Ρεβίθι Αρχινά το Παραμύθι” (“Οξυγόνο”, Ολύμπου 81, Θεσσαλονίκη).

Τρίτη, 08/10, Έναρξη στις 18:00 – Πρώτη Συνάντηση “Εργαστηρίου Παραμυθιών” (Χώρος Τέχνης “SourLiBooM”, Κ.Κρυστάλλη 4, 4ος Όροφος,   Θεσσαλονίκη).

Παρασκευή, 11/10, Έναρξη στις 20:30 – “Χρυσή Πορτοκαλέα” (“Τριανόν”, Κοδριγκτώνος 21 και Πατησίων 101, Κυψέλη, κοντά στον Σταθμό Βικτώρια).

Παρασκευή, 11/10, Έναρξη στις 21:00 – Φεστιβάλ Παραμυθιού “Κάτω απ’ την Ελιά” (Μυτιλήνη – δείτε το link για αναλυτικό πρόγραμμα).

Σάββατο, 12/10, Έναρξη στις 10:00 – Πρώτη Συνάντηση Σεμιναρίου Αφήγησης “Το Μυστικό Τραγούδι” (Ίδρυμα “Μιχάλης Κακογιάννης”, Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα).

Σάββατο, 12/10. έναρξη στις 12:00 – “Μια Φορά κι Έναν Καιρό…” (Κέντρο Πολιτισμού “Περί Τεχνών”, Κανακάρη 65 και Αράτου, Πάτρα).

Σάββατο, 12/10, Έναρξη στις 18:00 – Φεστιβάλ Παραμυθιού “Κάτω απ’ την Ελιά” (Μυτιλήνη – δείτε το link για αναλυτικό πρόγραμμα).

Κυριακή, 13/10, Έναρξη στις 11:30 – Εγκαίνια Έκθεσης “Φωτογραφίζοντας τα Ελληνικά Παραμύθια” (Ίδρυμα “Μιχάλης Κακογιάννης”, Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα).

Κυριακή, 13/10, Έναρξη στις 12:00 – “Πλάσματα Μικρά με Δύναμη Μεγάλη” (Πολυχώρος “Διέλευσις”, Λέσβου 15 και Πόρου, Κυψέλη).

Κυριακή, 13/10, Έναρξη στις 12:30 – “Τα Τρία Χρυσά Μήλα” (Ίδρυμα “Μιχάλης Κακογιάννης”, Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα).

Κυριακή, 13/10, Έναρξη στις 18:00 – Φεστιβάλ Παραμυθιού “Κάτω απ’ την Ελιά” (Μυτιλήνη – δείτε το link για αναλυτικό πρόγραμμα).

Τετάρτη, 16/10, Έναρξη στις 17:30 – Πρώτη Συνάντηση Σεμιναρίου “Παρα-Μυθέομαι” (Ίδρυμα “Μιχάλης Κακογιάννης”, Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα).

Παρασκευή, 18/10, Έναρξη στις 17:00 – Πρώτη Συνάντηση Εργαστηρίου “Το Αντίθετο του Φόβου” (Μουσείο Συναισθημάτων Παιδικής Ηλικίας, Καρατζά 7 και Τσάμη Καρατάσου, Φιλοππάπου, Αθήνα).

Παρασκευή, 18/10, Έναρξη στις 18:00 – “Αίσωπος και Φυσική” (Βιβλιοθήκη Ιδρύματος Ευγενίδου, Λ.εωφόρος Συγγρού 387, Φάληρο).

Σάββατο, 19/10, Έναρξη στις 10:00 – Πρώτη Συνάντηση Εργαστηρίου “Προφορική Αφήγηση και Δημιουργικός Λόγος” (“Εργαστήρι Μαιρηβή”, Σαχτούρη 4 και Σαρρή, Ψυρρή).

Κυριακή, 20/10, Έναρξη στις 12:00 – “Πλάσματα Μικρά με Δύναμη Μεγάλη” (Πολυχώρος “Διέλευσις”, Λέσβου 15 και Πόρου, Κυψέλη).

Κυριακή, 20/10, Έναρξη στις 12:30 – “Τα Τρία Χρυσά Μήλα” (Ίδρυμα “Μιχάλης Κακογιάννης”, Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα).

Κυριακή, 20/10, Έναρξη στις 19:00 – Εγκαίνια Ακαδημίας Παραμυθιού “Μύθαρος” (Λεωφόρος Κηφισίας 180. Χαλάνδρι).

Κυριακή, 20/10, Έναρξη στις 20:00 – “Το Χρυσό Κουτάκι” (“Jaser Bar”, Ηρώων Πολυτεχνείου 4, Μεταμόρφωση).

Τετάρτη, 23/10, Έναρξη στις 21:30 – Αφήγηση Λαϊκών Παραμυθιών με Συνοδεία Μουσικής (“Μελίσματα”, Σίφνου 8, Αιγάλεω).

Πaρασκευή, 25/10, Έναρξη στις 18:00 – Πρώτη Συνάντηση Εργαστηρίου Αφήγησης Παραδοσιακού Παραμυθιού (“Zp87″, Ζωοδόχου Πηγής 87, Αθήνα).

Σάββατο, 26/10, Έναρξη στις 18:00 – “Μύθι-Μύθι-Παραμύθι” (Μύλος Ματσόπουλου, Τρίκαλα).

Κυριακή, 27/10, Έναρξη στις 11:30 – Ανοικτή Συναντηση της Ερευνητικής Ομάδας Παραμυθιών (Εργαστήρι Μελέτης της Παιδικής Ηλικίας, Ιωάννου Φιλήμωνος 3, πίσω από την Αμερικάνικη Πρεσβεία – ΠΡΟΣΟΧΗ! Δείτε κι εδώ!).

Κυριακή, 27/10, Έναρξη στις 12:30 – “Τα Τρία Χρυσά Μήλα” (Ίδρυμα “Μιχάλης Κακογιάννης”, Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα).

Δευτέρα, 28/10, Έναρξη στις 20:00 – Παραμύθια Έρωτα και Ανατροπής (“3 Λαλούν και 2 Χορεύουν”, Καραϊσκάκη 99, Χαϊδάρι).

Τετάρτη, 30/10, Έναρξη στις 20:00 – “Ένα Δυάρι Παραμύθια” (“Δυάρι Cafe”, Μεγάλου Αλεξάνδρου 124, Κεραμεικός).

Τετάρτη, 30/10, Έναρξη στις 21:00 – Ερμηνευτική Προσέγγιση Μαγικού Παραμυθιού (Μύλος Ματσόπουλου, Τρίκαλα).

Σύντομα περισσότερα,

Α.Μ.

Υ.Γ. Όπως πάντα, αν μου διέφυγε κάτι, αν ξέρετε κάτι που δεν ξέρω, ένα comment (ή mail, ή τηλέφωνο, αν το έχετε) αρκεί για να το συμπεριλάβω (αν είναι σχετικό).

3ος Χρόνος Εργαστηρίου του Έπους με τη Μάνια Μαράτου

2013-09-10 - The Sirens and Ulysses by William Etty [1837]

Αγαπητοί φίλοι,

Ελπίζω το φθινόπωρο να σας βρίσκει όλους καλά.

Μετά από ένα επικό καλοκαίρι ήρθε η ώρα να ξεκινήσουμε πάλι τις συναντήσεις της ομάδας του έπους, το οποίο φέτος θα δεχτεί μία νέα φουρνιά συνοδοιπόρων. Οι συναντήσεις θα γίνονται, όσο κρατάει ο καιρός και μας το επιτρέπει, σε διάφορα σημεία της πόλης, όπως ο Εθνικός Κήπος, η Πνύκα, πάρκα και άλση της πρωτεύουσας. Για όταν έρθει ο χειμώνας, το σχέδιο είναι να βρισκόμαστε εναλλάξ σε διάφορα σπίτια, δικά μας. Αν το επιτρέψουν οι συνθήκες, μπορεί να βρεθούμε και στον υπέροχο χώρο του Baumstrasse που μας φιλοξενούσε μέχρι τώρα.

Οι συναντήσεις θα γίνονται ημέρα Κυριακή, και ώρα 15:30-20:30, για να προλαβαίνουμε και τις συγκοινωνίες.

Πρώτη συνάντηση ορίζεται η Κυριακή 22 Σεπτεμβρίου και θα βρεθούμε στον Αγ.Δημήτριο τον Λουμπαρδιάρη, στου Φιλοπάππου, στις 15:30.

Tο Εργαστήρι για το Έπος

Το εργαστήρι είναι μαθητεία στην αφήγηση με οδηγό τον Όμηρο και εγχειρίδιο την Οδύσσεια. Μελετάμε τα έπη προσεγγίζοντάς τα μακροσκοπικά και μικροσκοπικά αποκωδικοποιώντας τις αφηγηματικές τεχνικές, ενώ πειραματιζόμαστε εφαρμόζοντάς τις, με στόχο τη διαμόρφωση ενός σύγχρονου, δυναμικού επικού λόγου.

Βασιζόμενοι στην αρχή που διατύπωσε o A. Lord στο “The Singer of Tales”:

“An oral poem is not composed for but in performance”,

και με οδηγό το λαϊκό λόγο και επικές παραδόσεις από όλον τον κόσμο, οι συνοδοιπόροι του  έπους δημιουργούν τις δικές τους αφηγήσεις.

Οι “καινούργιοι” και οι “παλιοί” θα κάνουν μαζί μάθημα, και ο καθένας θα συμμετάσχει φέρνοντας δουλειά. Πιστεύω ότι αυτές οι συναντήσεις θα είναι πολύ δημιουργικές για όλους. Άλλωστε γίνεται πολύ γρήγορα φανερό ότι η μελέτη της Οδύσσειας είναι μία διαδικασία, ένας “δρόμος”, που αενάως μας αποκαλύπτεται. Οι “παλιοί” θα μπορούν να μας φέρνουν και υλικό από άλλους επικούς κύκλους ή μυθολογίες.

– Μάνια Μαράτου

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επικοινωνήσετε με τη Μάνια Μαράτου στο manyamaratou@yahoo.co.uk, ή στο group Μυθολόγιο του Facebook. Περισσότερα για παλαιότερες δράσεις του Μυθολογίου μπορείτε να διαβάσετε και εδώ.

Α.Μ.

« Older entries

%d bloggers like this: