Νομιμοποίηση των Ναρκωτικών: Όχι κύριοι…

…εκτός αν είστε έτοιμοι να νομιμοποιήσετε τους κατά συρροή φόνους σε αυτοάμυνα. Προειδοποιώ τους όποιους ανγνώστες ότι ετοιμάζομαι να γίνω εξαιρετικά αντιπαθής, κατ’ άλλους μέχρι και απάνθρωπος. Χθες έτυχε να δω μαζί με μια φίλη στις ειδήσεις την ανακοίνωση του νομοσχεδίου για αποποινικοποίηση των ναρκωτικών, συμπεριλαμβανομένων των χρηστών και όσων καλλιεργούν για προσωπική χρήση, ή ακόμα και διακινούν, αρκεί να είναι και οι ίδιοι χρήστες. Για την ακρίβεια οι δύο τελευταίες περιπτώσεις υποβιβάζονται σε πταίσματα, ενώ πλέον όσοι διαπράττουν διαρρήξεις, ληστείες και συναφή εγκλήματα, θα μπορούν να παρουσιάσουν ως γραμμή υπεράσπισης τον εθισμό. Στο κάτω μέρος της οθόνης πέρναγε μια λεζάντα που έλεγε “40% του πληθυσμού των φυλακών αφορά περιπτώσεις σχετιζόμενες με ναρκωτικά και εγκλήματα συνδεόμενα με αυτά”. Επίσης πλέον έχουν όλοι τους δικαίωμα θεραπείας (με τη συναίνεσή τους), ασχέτως της αξιόποινης πράξης τους.

Μπορείτε να διαβάσετε όλο το κείμενο του προτεινόμενου νομοσχεδίου εδώ.

Με ρωτάει η φίλη μου: “Γιατί το κάνουν αυτό; Δεν θα έχουμε μισθούς, δεν θα έχουμε παροχές, ήδη φοβόματε να γυρίζουμε βράδυ στο σπίτι από τη δουλειά, τώρα θα φοβόμαστε και να βγαίνουμε;” Η απάντηση είναι, “ναι”. Πριν συζητήσουμε μερικές προεκτάσεις του πράγματος, ας δούμε ακριβώς το “γιατί”. Εγώ της είπα ότι το κάνουν για να αδειάσουν τις φυλακές και πιθανώς για να μην κράζει ο κόσμος την αστυνομία που (δεν έκανε που δεν έκανε, τώρα θα είναι και νόμιμο) τα ξύνει απαθώς στο ζήτημα των ναρκωτικών. Μετά από λίγο, ακούσαμε τη δήλωση του Μιλτιάδη Παπαϊωάννου, ο οποίος είπε ότι “ένας από τους στόχους είναι η αποσυμφόρηση των φυλακών”. Για δες…

Πίσω όμως στο προκείμενο: για να μιλάμε καθαρά, το πρώτο πράγμα που θα κάνει αυτός το νόμος είναι ουσιαστικά να νομιμοποιεί τα βαποράκια. Περαιτέρω, αν κάνεις ληστεία, διάρρηξη ή άλλο σχετικό έγκλημα για να “διευκολύνεις” την απόκτηση ναρκωτικών ουσιών, αντιμετωπίζεσαι ως ασθενής και όχι ως εγκληματίας. Στην περίπτωση “ορισμένων ρητά αναφερόμενων ιδιαίτερα σοβαρών εγκλημάτων, όπως η ανθρωποκτονία, ο βιασμός, η ληστεία με ιδιαίτερη σκληρότητα κ.α.”, αυτό δεν θα ισχύει. Δεν σχολιάζω καν το ότι γίνεται κουβέντα για το  αν ο βιασμός δικαιολογείται από τη χρήση ναρκωτικών και απαιτεί διευκρίνηση… Ακόμα καλύτερο: αν ολοκληρώσεις το πρόγραμμα απεξάρτησης, θα απαγορεύεται να σου απαγγελθούν κατηγορίες, θα έχεις αναστολή ποινών (υποθέτω αν εκκρεμούν εντάλματα εις βάρος σου από πριν), ελαφρυντικά και όλα τα καλούδια του κόσμου.

Σας έχω νέα: με εξαίρεση ίσως, ένα απειροελάχιστο ποσοστό, οι ναρκομανείς ΔΕΝ είναι ασθενείς – είναι απλά βλάκες και σε μερικές πάλι περιπτώσεις, ίσως, θύματα συντριπτικών περιστάσεων. Είχα συμμαθητές ναρκομανείς και είδα μια παιδική μου φίλη να βυθίζεται στο βούρκο, ανήμπορος να τη βοηθήσω, έχω γράψει άρθρο για τους ναρκομανείς της Ομόνοιας, τις άγριες ώρες που ο κόσμος αποφεύγει το κέντρο σαν τη βουβωνική πανώλη (και έχω δει αγοραπωλησία στα 20 μέτρα) και ακόμα παλιότερα, με έχουν ληστέψει ναρκομανείς. Έχω δει όλα τα προσωπεία αυτής της κατάστασης, ευτυχώς όχι από το πιο προσωπικό δυνατό πρίσμα (κοινώς, ιδία εμπειρία – μακριά από μας) και δεν μιλάω ελαφρά τη καρδία. Σε μια εποχή που που έχει βουΐξει ο τόπος εδώ και 20 χρόνια για το τι σου κανουν τα ναρκωτικά, που έχει κυκλοφορήσει το REQUIEM FOR A DREAM (μην στραβώνετε – το popular culture είναι το πιο δυνατό εργαλείο ενημέρωσης και προπαγάνδας, για καλό ή για κακό – τι νομίζετε δηλαδή, ότι επειδή ο Goebbels ήταν σατανικός, ήταν και ηλίθιος;), το να μπαίνεις σε αυτό το λούκι οικειοθελώς σημαίνει ότι κάτι δεν στροφάρει.

Περαιτέρω, για να δούμε τα πράγματα υπό το πρίσμα της εποχής μας: υποτίθεται ότι περνάμε μια περίοδο όπου κινδυνεύουν μισθοί, συντάξεις, η Πρόνοια έχει πατά διαόλου και όλοι ζουν με την αβεβαιότητα, αλλά όλοι αυτοί οι “ασθενείς” θα έχουν το δικαίωμα να είναι κρατική δαπάνη “με συνέναισή τους”. Κοινώς, όπως το παρελθόν, θα ξεκινανε τα προγράμματα, μετά θα την κάνουν, μετά θα ξαναμπαίνουν και γνωστό το γαϊτανάκι – και όλα αυτά με έξοδα του κάθε κακομοίρη που λιώνει μεροδούλι-μεροφάι. Ο νόμος δεν προβλέπει καν την αναγκαστική παραμονή στο πρόγραμμα μέχρι απεξαρτήσεως.

Για να το θέσουμε λοιπόν πιο απλά: ετοιμάζονται να πετάξουν το 40% του πληθυσμού των φυλακών στους δρόμους και να διασφαλίσουν την παραμονή τους έξω, ειδικά αν πρόκειται για άτομα μειωμένων αναστολών, ελέγχου και γενικά επίδειξης ασφαλούς κοινωνικής συμπεριφοράς, λόγω ναρκωτικών. Με το ζήτημα των μεταναστών (που, στην τελική, η ζωή των περισσοτέρων έχει υπάρξει μια διαδοχή από ανυπέρβλητα αδιέξοδα), ο απλός κόσμος άρχισε να στρέφεται στο credo και την προστασία οργανώσεων όπως η Χρυσή Αυγή, με τα γνωστά (και επερχόμενα ακόμα) αποτελέσματα. Πού να δείτε τι θα γίνει αν περάσει και εφαρμοστεί το νομοσχέδιο…

Τουλάχιστον η Ελλάδα (και κακά τα ψέματα, κυρίως η Αθήνα) δεν θα έχει να ζηλέψει τίποτα από τις “βρώμικες πόλεις” του αμερικανικού κινηματογράφου και οι Έλληνες θα βάλουν τα γυαλιά στον Dirty Harry και τον Punisher. Χμμμ… τώρα μου ήρθε μια ιδέα για ένα συγγραφικό κομμάτι – αφού ταμπουρωθώ στο σπίτι με νερό και κονσέρβες, όπως λέει ένας φίλος μου.

Α.Μ.

Στη Σκιά του Ράιχ(;)

Δεν είμαι σίγουρος πώς να αρχίσω αυτό το κείμενο, πώς να βάλω τις σκέψεις μου σε τάξη… Δεν θα προσποιηθώ ότι έχω πλήρη εικόνα του τι συνέβη χθες στο Σύνταγμα – δεν ήμουν εκεί – αλλά πρέπει να πω ότι ο βιντεοσκοπικός πλούτος του internet , καθώς και η παρακολούθηση της επικαιρότητας με βοήθησαν να σχηματίσω μια πραγματικά ζοφερή εικόνα. Δεν χρειάζεται να τα ακούσετε από εμένα, ειδικά όσοι ήσαστε εκεί: αστυνομική βία, συγκαλυμμένη αστυνομική βία και προβοκάτσια, προκειμένου να κριθεί βίαιη η μεγαλύτερη φιλειρηνική διαδήλωση, πιθανώς στα ελληνικά χρονικά και έπειτα οι ποικίλες δυνάμεις καταστολής να απαντήσουν με ακόμα μεγαλύτερη βία.

Μεγαλύτερη εντύπωση μου κάνουν (αν και μάλλον δεν θα ‘πρεπε) οι δηλώσεις του Χρήστου Παπουτσή, αναφορικά με τα επεισόδια, δηλώσεις ενός ανθρώπου κατάπτυστου, ο οποίος αναίσχυντα διατυμπανίζει ότι είναι “από τη γενιά του Πολυτεχνείου” και ταυτόχρονα αρνείται κάθε ανάμειξη της ΕΛ.ΑΣ. σε προβοκάτσιες, κάθε πολιτική ευθύνη για ό,τι πιθανώς να έχει κάνει η αστυνομία (γιατί ποτέ δεν ξέρεις πότε θα βρεθούν περισσότερα αποδεικτικά στοιχεία από το νέφος ψεύδους με το οποίο μας φλομώνει), ένας άνθρωπος που φέρει τον τίτλο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη. Ε, λοιπόν, σας έχω ένα μάθημα ιστορίας κύριε Υπουργέ: τα πρώτα Στρατόπεδα Συγκεντρώσεως που έστησε το SA (SturmAbteilung, γνωστό και ως σώμα των Storm Troopers) στο Βερολίνο (και αργότερα σε κοντινές τοποθεσίες, όπως το Oranienburg), ήταν το μέρος όπου μεταφέρονταν όσοι εξαναγκάζονταν να υπογράψουν τη φόρμα D-11, “Order for Protective Custody”, ήτοι “Εντολή Προστατευτικής Επιτήρησης”. Δεν θέλουμε άλλη προστασία από εσάς κ. Παπουτσή – η γερμανική οικονομική Κατοχή μας αρκεί.

Όσο αφορά το επαναστατικό παρελθόν σας, ας σημειώσω ότι και η άνοδος των Nazi στην εξουσία επίσης χαρακτηρίστηκε αρχικά ως “επανάσταση” και μάλιστα σχεδόν από το σύνολο του Δυτικού Κόσμου. Σταματήστε λοιπόν να καπηλεύεστε ένα πιθανώς αξιοπρεπές παρελθόν, για να δικαιολογείτε την αναίσχυντη στάση σας στο παρόν. Διότι όταν κανείς προστατεύει φασίστες, δεν θέλει άλμα φαντασίας για να σκεφτεί κανείς τι πεποιθήσεων είναι.

Κατά τα άλλα, όλα οφείλονται σε αυτούς που κάνουν “αντάρτικο πόλεων” και χρησιμοποιούν “καπνογόνα γηπέδου” κατά των ηρωικών και έντιμων ΜΑΤ. Για το αντάρτικο πόλεων δεν θα διαφωνήσω αλλά, αλήθεια, ποιος το οργανώνει; Ίσως θα έπρεπε οι διάφοροι που λοιδωρούν τους Αγανακτισμένους να προσέχουν τι προκλήσεις εξαπολύουν, διότι αν αποφασίσουν να κάνουν κι αυτοί ανταρτοπόλεμο, όπως κάνουν βρώμικα αυτά τα πρακρατικά υποκείμενα, τότε τα ΜΑΤ δεν θα χρειαστούν σιδερένια κάγκελα, αλλά τάφρο.  Ο μόνος λόγος που βρέθηκαν οι απλοί πολίτες χτυπημένοι, πνιγμένοι και καταματωμένοι, είναι ότι ήθελαν να διατηρήσουν (εδώ, κατά την άποψή μου λανθασμένα – ως γνωστόν αυτό δεν βοήθησε ιδιαίτερα τους ακολούθους του Ghandi) την ειρηνική τους στάση μέχρι τέλους.

Θυμάστε που είχα πει κάτι για λυντσάρισμα; Ε, τελικά ίσως να δούμε κάτι σαν… αυτό:

Η ομοιότητα με πρόσωπα (αν και δυστυχώς όχι με καταστάσεις) είναι αλλόκοτη.

Α.Μ.

Αξιόπεσε Η Αξιόπουστα

Όχι, δεν ξύπνησα και είπα “Κυριακή γιορτή και σχόλη και gay bashing όλοι”, ούτε δυστυχώς είναι κάποιο έξυπνο, πλην obscure, λογοπαίγνιο. Αμφότερες οι παραπάνω λέξεις επιδεικνύουν την πασίγνωστη γλωσσική ανεπάρκεια του Τζωρτζ Πασόκ (που λέει και η Γκίζα) και κατά τα φαινόμενα, ειδικά όταν οι λέξεις έχουν ως συνθετικό τη λέξη “αξία”. Πριν από λίγο, ακούγοντας στο ραδιοφωνάκι της κουζίνας την ομιλία του Do-Over (“Εντάξει, παραιτούμαι. Τι; Το πιστέψατε; Πριτς-κοκό!”) στη Βουλή, τον άκουσα να πάει να πει “αξιόπιστα”, τα μάσησε και του βγήκε “αξιόπουστα” και αντί για “αξιοποίησε”, “αξιόπεσε”.

Θα μου πείτε: “καλά ρε, εδώ καιγόμαστε κι εσύ ασχολείσαι με τα σαρδάμ του;”. Δηλαδή αν γράψω κάτι άλλο θα πάψουμε να καιγόμαστε; Έχει βουΐξει ο τόπος: εμβόλιμοι κουκουλοφόροι αστυνομικοί για να κάνουν επεισόδια και να ανατρέψουν τον πολιτισμένο χαρακατήρα της διαδήλωσης των Αγανακτισμένων και να φέρουν στο νου μνήμες (πιθανώς από αντίστοιχες πρακτικές) του 2008, ανεξαρτητοποιήσεις και παραιτήσεις βουλευτών που, είτε διατηρούν κάποια ίχνη αξιοπρέπειας, είτε ήλπιζαν να ρίξουν την κυβέρνηση (εμένα και τα δύο μου κάνουν). Αποκορύφωμα η (αρχική) παραίτηση του Πρωθυπουργού, την οποία μετά ανακάλεσε, πράγμα που χαρακτηρίστηκε “ελιγμός”. Στην αυλή του σχολείου το λέγαμε “προσποίηση” και μεγαλώνοντας, “μούφα” γενικότερα.

Η ομιλία του μετά την… “ξε-παραίτηση”, ήταν τόσο κονσέρβα που περίμενα να δω λογότυπο του SPAM (και εντυπωσιακά, εδώ έχει και τη διττή σημασία του λεκτικού σπαμαρίσματος). Τελικά, ανασχηματισμός, γνωστός στο ποδόσφαιρο και ως “καθυστερήσεις” κι άλλη μια “κίνηση εξευμενισμού”: έβγαλε τον κάθυστερ από Υπουργό Οικονομικών και έβαλε κάποιον έξυπνο, πλην άσχετο με τα οικονομικά. *χειροκρότημα-κονσέρβα* Άκουσα και τις ομιλίες στα πλαίσια της Κοινοβουλευτικής Ομαδας, καθώς ο ένας παρέδιδε και ο άλλος ελάμβανε τα σχετικά υπουργεία. Χαιδεύανε τόσο παρατεταμένα και αγαπησιάρικα οι μεν τα αυτιά των δε (και τούμπαλιν), που νόμιζα ότι άκουγα transcript από softcore τσόντα.

Οπότε να ‘μαστε, δυο μέρες μετά την “παραλίγο παραίτηση”, ουσιαστικά τίποτε δεν έχει αλλάξει κι εγώ ακούω και κάνω συνειρμούς με τα “άξια σαρδάμ” ενός ανίκανου καρεκλοκένταυρου, ίσως του πιο χαρακτηριστικού του είδους, καθότι η καρέκλα είναι πράγματι μέρος του σώματός του – αν του την αφαιρέσουν, είναι σαν ακρωτηριασμός και μετά δεν έχει επιστροφή, διότι αν ο Έλληνας δεν είναι πια τελείως διεφθαρμένος ή κοσμικού επιπέδου ηλίθιος, δεν θα ξαναψηφίσει κανέναν που έχει έστω συγγένεια με το γένος Παπανδρέου. Βεβαίως, όπως είπε και ο Einstein, το μόνο που δεν έχει πέρας είναι η ανθρώπινη βλακεία, οπότε ποτέ δεν ξέρεις.

Το κακογυρισμένο σήριαλ που λέγεται Ελλάδα δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα και περιμένοντας το επόμενο, συγκλονιστικό επεισόδιο (την ίδια Ελλην-ώρα, με τους ίδιους Ελλην-άρες, για όποιους θυμούνται τον Adam West ως Batman), πάω να πάρω μερικά κασόνια καλαμποκόσπορους για να ψήσω ποπ-κορν. Πάντως πρέπει να ομολογήσω ότι αν κάτι μου θυμίζει έντονα η σημερινή μας κατάσταση, είναι το ΑΣΤΕΡΙΞ ΚΑΙ ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΟΥ ΚΑΙΣΑΡΑ.

A.M.

Y.Γ. Ρίξτε μια ματιά εδώ για να δείτε μια οπτική που έδωσαν κάτοικοι της Ελλάδας, Έλληνες και μη, στο BBC κι άλλη μια εδώ για το απόλυτο SPAM.

%d bloggers like this: