Το Τέλος μιας Μαθητείας και η Αρχή μιας Νέας…

…άλλη μια φορά, με συναίσθημα (κακή μετάφραση του “once more, with feeling”). Όσοι από σας διαβάζετε τούτο εδώ το blog από τα μικράτα του, ίσως θυμάστε αυτό εδώ το post, όπου είχα γράψει για την αποφοίτηση του Δεύτερου Τμήματος της Σχολής Αφηγηματικής Τέχνης του Κέντρου Μελέτης Μύθων και Παραμυθιών. Τότε, εμείς χλωροί ακόμα (ή “ψάρακες”, όπως συνηθίζεται σε άλλους θεσμούς), είχαμε αναλάβει να στήσουμε μια αποχαιρετιστήρια… χμ… σύνθεση, υποθέτω, για τους αποφοιτούντες. Ούτε που μας πέρναγε από το μυαλό (ή μάλλον, έμοιαζε κάτι τόσο μακρινό που ουσιαστικά δεν υπήρχε μέχρι να συμβεί) ότι κάποτε θα βρισκόμασταν εμείς στη θέση τους.

2014-01-29 - The Pot's Tale - Final Image [Belopoulou Myrto] - Ssmall

Να, όμως, που αυτή η μέρα ήρθε, ακριβώς 3 χρόνια, 1 μήνα και 14 ημέρες αργότερα. Δεν ήρθε για όλους όσους ξεκινάγαμε τότε – μερικές από τις συμμαθήτριές μας δεν κατάφεραν να μείνουν μέχρι τέλους, αλλά δεν σημαίνει ότι πάψαμε να τις σκεφτόμαστε. Ο καιρός περνάει, η άμμος του χρόνου τον καταπίνει σαν νερό και ξαφνικά, τις περισσότερες έχουμε να τις  δούμε δύο χρόνια, ενώ ήδη γνωριζόμαστε μεταξύ μας τρία…

2014-01-25 - Adieu

Με τον χρόνο ανέκαθεν είχα πρόβλημα και η συγεκριμένη βραδιά του Σαββάτου δεν αποτέλεσε εξαίρεση. Η Μάνια Μαράτου μας είπε κάποια φορά (στο Εργαστήρι του Έπους) ότι αν αργούμε, πρέπει τουλάχιστον να έχουμε μια επική δικαιολογία. Αυτή τη φορά, εμένα μου την παρείχε η φύση, αφού εν μία νυκτί, δίχως προειδοποίηση, αρρώστησα τόσο πολύ ώστε να ψήνομαι με 40 πυρετό, να πονάω παντού και να σκοντάφτω από την έλλειψη ισορροπίας. Ωστόσο, κατάπια τα σχετικά χημικά και κατάφερα να φτάσω στο Μουσείο Νεώτερης Κεραμεικής, σαν μικρό δίποδο καμίνι.

2014-01-29 - The Pot's Tale - First Image - SmallΗ βραδιά ήταν όμορφη και συγκινητική από όλες τις απόψεις: τους δασκάλους μας, το βίντεο μετά μουσικής και την απλά απίθανη αποχαιρετιστήρια αφήγηση που ετοίμασαν για μας τα παιδιά του νέου τμήματος. Έφτιαξαν ένα κλιμακωτό παραμύθι, με συνοδεία μουσικής, στο οποίο πήραν κάτι από τα πρώτα-πρώτα μας μαθήματα, το συνδύασαν με τα θέματα από τις τελικές μας εργασίες και έβαλαν τον αφηγηματικό μου δίδυμο να τρέχει από συμμαθήτρια σε συμμαθήτρια, αναζητώντας τα πάντα από δαχτυλίδια και καθρέφτες μέχρι φαγητό και όνειρα, προκειμένου ο Ήφαιστος να του επιστρέψει τη φωτιά κι εκείνος να φτιάξει ένα πιθάρι, που να χωρά ένα παραμύθι – ή έναν πίθαρο που να χωρά έναν μύθαρο – “το κουκί και το ρεβίθι”.

Ακόμα και τώρα που είμαι αισθητά καλύτερα, δυσκολεύομαι να περιγράψω εντίμως το συναίσθημα της βραδιάς, τόσο συμπαγές μέσα στην αίθουσα που μπορούσες να το κόψεις με σπαθί. Δυο πράγματα μόνο με θλίβουν κάπως: το γεγονός ότι δεν στάθηκε δυνατό να βρίσκονται εκεί όλοι μας οι δάσκαλοι, όπως η Κατερίνα Βλάχου και η Σύλβια Βενιζελέα κι ακόμα άλλοι που είναι φυσικά ακόμα πιο δύσκολο, αφού διαμένουν στο εξωτερικό, αλλά κυριότερα το ότι ήμουν σε τόσο άθλια κατάσταση – δεν είμαι σίγουρος ότι είπα όλα όσα θα ήθελα να πω, με τον τρόπο που ήθελα να τα πω, στα καινούργια παιδιά που έκαναν αυτή την όμορφη, συγκινητική δουλειά, στις συμμαθήτριές μου, στους δασκάλους μας.

2014-01-25 - with Feeling

Από όσα είδα πάντως και από όσα άκουσα, μπορώ να πω στα καινούργια παιδιά το εξής: η καρδιά σας βρίσκεται στο σωστό μέρος και τελικά, το μόνο πράγμα που έχει σημασία είναι να την κρατάτε εκεί. Το σκαρί αυτό είναι καλοτάξιδο και κάθε μέρα πάνω του είναι ένα καινούργιο θαύμα – είτε κοράλια στα βαθιά νερά με όλα τα χρώματα της Ίριδας, είτε χαλίκια λευκά σαν κόκαλα που τα ‘χει πλύνει η καταιγίδα και τα έχει θρυμματίσει ο χρόνος, ή ό,τι άλλο βάλει ο νου σας στον ύπνιο και στον ξύπνιο.

Να ‘ναι το ταξίδι σας μακρύ,

Α.Μ.

Υ.Γ.1: Ναι, αποφοίτησε ΚΑΙ η Γεωργία Λαζάρου, το καλό στοιχειό της σχολής (για να μην πω το genius loci του μουσείου), αλλά είμαι σίγουρος ότι δεν θέλει και πολύ για να την κάνει άλλη μια δόση, έτσι για το καλό βρε αδερφέ!

Υ.Γ.2: Δεν ξέρω επιβεβαιωμένα ότι το πιθάρι της ιστορίας είναι το ίδιο πιθάρι με αυτό στα σκίτσα – όμως σίγουρα θα μπορούσε. Το πρώτο σκίτσο είναι της Μυρτώς Μπελοπούλου, που είχαμε μαζί μας μόνο τον πρώτο χρόνο.

Υ.Γ.3: Τις φωτογραφίες τις *εχμ* “δανείστηκα” από το Κέντρο Μελέτης Μύθων και Παραμυθιών.

Advertisements

Παραμυθόγραμμα Ιουνίου 2013

2013-06-06 - Troll SkaldΠερνάει ο καιρός κι άλλος βλέπει τις μέρες να πετούν σαν πουλιά κι άλλος απ’ τα μαλλιά τις αρπάζει. Μα λένε πως σοφός είναι εκείνος που τις βλέπει όπως είναι – στάλες νερό που τις καταπίνει λαίμαργα η άμμος του χρόνου – και τυχερός, εκείνος που τις βλέπει μία-μία, με το φως να περνά από μέσα τους και να φτιάχνει γέφυρες, όπως τα αθώα μας καλοκαίρια, που πιέζαμε με τον αντίχειρα το στόμιο του λάστιχου.   Πού πήγαν οι παλιοί μας φίλοι και τι απέγιναν οι αγαπημένοι εχθροί των παιδικών μας χρόνων; Μερικές φορές, την ώρα των Λαιστρυγόνων, όταν η νύχτα συναντά τη μέρα, αναρωτιέμαι αν ποτέ υπήρξαν – κι άλλες φορές, όταν ο κόσμος γίνεται ξερός, βαρύς και κοφτερός, αναρωτιέμαι αν υπήρξε οτιδήποτε άλλο.

Έχω μια πηγαία πίστη πως ότι μας συμβαίνει, αφού περάσει η στιγμή του, είναι απλά μια ιστορία – τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο. Μέρα τη μέρα και χρόνο το χρόνο πείθομαι όλο και περισσότερο για την αλήθεια αυτής της ιδέας, ενώ ταυτόχρονα αντιλαμβάνομαι ότι οι ιστορίες που μας πληγώνουν περισσότερο είναι εκείνες που αφήσαμε στη μέση – ή εκείνες που δεν συνέβησαν ποτέ.

Θέλω να πω κι άλλα, αλλά θα χαλιναγωγήσω τον εαυτό μου μέχρι να αφηγηθούν οι υπόλοιπες συμμαθήτριες της Σχολής Αφηγηματικής Τέχνης, αυτό το Σάββατο. Θα αρκεστώ λοιπόν σε αυτά και σε εκείνα.

Avanti λοιπόν στο Παραμυθόγραμμα, αφού ευχαριστήσω τον Γιώργο Ρομπόλα της Metropolis (Free Press), ο οποίος παρέθεσε στο άρθρο του την άποψή μου για την αφήγηση και το blog μου ως πηγή ενημέρωσης για τον χώρο.

Σάββατο, 01/06, Έναρξη στις 20:00 – Ο Δημήτρης Προύσαλης στην 36η Έκθεση Βιβλίου (Εκδόσεις Απόπειρα,  Περίπτερο 21, Πεδίον του Άρεως).

Σάββατο, 01/06, Έναρξη στις 20:00 – Σχολή Αφηγηματικής Τέχνης – Αφηγήσεις Εκπαιδευόμενων Αφηγητών (Μουσείο Νεώτερης Κεραμεικής, Μελιδώνη 4-6, Θησείο).

Δευτέρα, 03/06, Έναρξη στις 20:00 – Ο Δημήτρης Προύσαλης στην 36η Έκθεση Βιβλίου (Εκδόσεις Απόπειρα,  Περίπτερο 21, Πεδίον του Άρεως).

Παρασκευή, 07/06, Έναρξη στις 20:00 – Παρουσίαση Συλλογής ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΕΝΤΟΥΚΙ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ (“ΡΟΥΦ”, Κωνσταντινουπόλεως 10, Αθήνα).

Σάββατο, 08/06, Έναρξη στις 20:00 – Σχολή Αφηγηματικής Τέχνης – Αφηγήσεις Εκπαιδευόμενων Αφηγητών (Μουσείο Νεώτερης Κεραμεικής, Μελιδώνη 4-6, Θησείο).

Πέμπτη, 06/06, Έναρξη στις 20:30 – Οι Πέμπτες των Παραμυθιών στο “Ακρότεχνο” (Χώρος Τέχνης “Ακρότεχνο”, Θεμιστοκλέους 31, Πλατεία Κάνιγγος, Αθήνα).

Πέμπτη, 13/06, Έναρξη στις 20:30 – Οι Πέμπτες των Παραμυθιών στο “Ακρότεχνο” (Χώρος Τέχνης “Ακρότεχνο”, Θεμιστοκλέους 31, Πλατεία Κάνιγγος, Αθήνα).

Δευτέρα, 15/06 μέχρι Κυριακή, 15/09 – “Future Library” (δράσεις, εκδηλώσεις, αφηγήσεις και άλλα πολλά από βιβλιοθήκες σε όλη την Ελλάδα – δείτε το link για περισσότερα).

Παρασκευή, 14/06, Έναρξη στις 20:30 – “Η Χρυσή Πορτοκαλέα” (Μουσείο Ελληνικών Λαϊκών Οργάνων Φοίβου Ανωγειανάκη, Διογένους 1-3, Πλάκα, Πλατεία Αέρηδων).

Σάββατο, 15/06, Έναρξη στις 20:00 – “Στου Λιμανιού τη Μπούκα…” (“Salta Conmigo”, Λεπενιώτου 11, Ψυρρή).

Κυριακή, 16/06, Έναρξη στις 10:30 – “Χρώματα στα Παραμύθια” (Βορέειος Βιβλιοθήκη Αμαρουσίου, Στ.Δραγούμη 30 και Μιλτιάδου).

Δευτέρα, 17/06, Έναρξη στις 19:45 – “Χρώματα στα Παραμύθια” (Κεντρικό Αναγνωστήριο Εθνικής Βιβλιοθήκης, Πανεπιστημίου 32, Αθήνα).

Δευτέρα, 17/06, Έναρξη στις 20:30 – “Ιστορίες Κύλησαν στου Φεγγαριού την Άκρη…” (Πολιτιστικό Κέντρο “Ακαδήμεια”, Μαραθωνομάχων 8, Ακαδημία Πλάτωνος).

Τετάρτη, 19/06, Έναρξη στις 20:00 – Ιστορίες για την Τρέλα στη Λέσχη Αφήγησης “Λες;” (Θεατράκι Κεραμεικού, τέρμα Μελιδώνη, εκεί που συναντά τον πεζόδρομο της Ερμού, Κεραμεικός).

Τετάρτη, 19/06, Έναρξη στις 20:30 – “Σαν από Καθαρή Μαγεία…” (Πολιτιστικό Κέντρο “Ακαδήμεια”, Μαραθωνομάχων 8, Ακαδημία Πλάτωνος).

Πέμπτη, 20/06, Έναρξη στις 20:30 – Οι Πέμπτες των Παραμυθιών στο “Ακρότεχνο” (Χώρος Τέχνης “Ακρότεχνο”, Θεμιστοκλέους 31, Πλατεία Κάνιγγος, Αθήνα).

Παρασκευή, 21/06, Έναρξη στις 20:00 – Βραδιά Παραμυθιών και Καραγκιόζη (Αυτοδιαχειριζόμενος Κοινωνικός Χώρος “Μπερντές”, Αράδου 55, Πλατεία Κύπρου, Άνω Ιλίσια).

Παρασκευή, 21/06, Έναρξη στις 20:30 – Λαϊκά Παραμύθια να Συλλογιέσαι, να Ελπίζεις και να Πράττεις (Resistance Festival, Γεωπονική Σχολή, Ιερά Οδός).

Σάββατο, 22/06, Έναρξη στις 19:30 – Ο Δημήτρης Προύσαλης στην 21η Γιορτή Βιβλίου Παραλίας Βόλου (Παραλία Βόλου, Βόλος)

Κυριακή, 23/06, Έναρξη στις ??:?? – Μονοήμερη Εκδρομή Μετά Αφηγήσεως στη Νεμέα (δείτε το link για περισσότερα).

Τετάρτη, 26/06, Έναρξη στις 18:30 – “Χρώματα στα Παραμύθια” (Δημοτική Βιβλιοθήκη Πεντέλης, Βιβλιοθήκη του Μεγάρου Δουκίσσης Πλακεντίας).

Τετάρτη, 26/06, Έναρξη στις 20:00 – “Μαύρο – Χρονογραμμή” (Δημοτική βιβλιοθήκη Μεταμόρφωσης, Δημαρχείου 3, Μεταμόρφωση).

Τετάρτη, 26/06, Έναρξη στις 21:00 – “Μ’ Αγαπά – Δε Μ’ Αγαπά” (“Ορίζοντας Γεγονότων”, Κεραμεικού 88, Μεταξουργείο).

Τετάρτη, 26/06, Έναρξη στις 21:45 ” Λαϊκά Παραμύθια για να Συλλογάσαι, να Ελπίζεις και να Πράττεις” (Πάρκο Αντώνη Τρίτση, Αθήνα).

Πέμπτη, 27/06, Έναρξη στις 20:30 – Οι Πέμπτες των Παραμυθιών στο “Ακρότεχνο” (Χώρος Τέχνης “Ακρότεχνο”, Θεμιστοκλέους 31, Πλατεία Κάνιγγος, Αθήνα).

Σάββατο, 29/06, Έναρξη στις 11:00 – Πρώτη Ημέρα Εκδηλώσεων Λέσχης Λόγου και Ανάγνωσης Νεμέας (δείτε το link για περισσότερα).

Σάββατο, 29/06, Έναρξη στις 20:30 – Βραδιά Επικής Αφήγησης (Θεατράκι Κεραμεικού, τέρμα Μελιδώνη, εκεί που συναντά τον πεζόδρομο της Ερμού, Κεραμεικός).

Σάββατο, 29/06, Έναρξη στις 20:30 – Τελική Αφήγηση Μαθητείας – Παραμύθια από τα Μέρη της Ανατολής (Πολυχώρος “@Ρουφ”, Κωνσταντινουπόλεως 10, Κεραμεικός).

Σάββατο, 29/06, Έναρξη στις 20:00 – “Αφήγηση Παραμυθιών για Παιδιά και Μεγάλους” (“Η Τζιά μας” – Κέντρο Περιβάλλοντος και Πολιτισμού, Παραλία Κορρησσίας, Τζια).

Κυριακή, 30/06, Έναρξη στις 11:00 – Δεύτερη Ημέρα Εκδηλώσεων Λέσχης Λόγου και Ανάγνωσης Νεμέας (δείτε το link για περισσότερα).

Verba volant, αλλά εγώ έχω απόχη,

Α.Μ.

Υ.Γ. Όπως πάντα, ζητώ συγγνώμη για ό,τι τυχόν μου έχει διαφύγει, δέχομαι ενημερώσεις και φυσικά λυπάμαι για όσα ποστάρονται κατόπιν εορτής και μόνον χάριν πληρότητας.

Αφήγηση – Ημερολόγια Καταστρώματος #4: Απόπλους και Αγκυροβόλι

Να ‘μαστε λοιπόν… Δύο χρόνια, με πρώτα ορόσημα κάπου εδώ και το επόμενο ευθεία μπροστά μας. Μετά από αναζητήσεις, συζητήσεις, άγχη, βρισκόμαστε μία μέρα πριν από ένα μεγάλο λιμάνι στο αφηγηματικό μας ταξίδι – την παρουσίαση των τελικών εργασιών μας για τη Σχολή Αφηγηματικής Τέχνης, ήτοι μια παράσταση μισής περίπου ώρας ο καθένας μας. Δεν θα μπω σε άλλες λεπτομέρειες, διότι έχουμε ήδη δέσει αρκούντωας κόμπο τα σωθικά μας. Ωστόσο, υπάρχουν μερικές πρακτικού χαρακτήρα πληροφορίες για το πού και πότε θα γίνουν οι εν λόγω παρουσιάσεις, ανοιχτές στο φιλοθεάμον κοινό:

Σάββατο 1 Ιουνιου 2013, Έναρξη στις 20:00, Μουσείο Νεώτερης Κεραμικής (Μελιδώνη 4-6, Θησείο)

1. Αννα Δενδρινού

2. Ανδρέας Μιχαηλίδης

3. Ελίνα Μενούνου

4. Ιωάννα Φραγκίσκου

5. Γεωργία Λαζάρου

6. Εμμανουέλα Παπακωνσταντίνου

Σάββατο 8 Ιουνιου 2013, Έναρξη στις 20:00, Μουσείο Νεώτερης Κεραμικής (Μελιδώνη 4-6, Θησείο)

1. Μαρία Πάντου

2. Κατερίνα Νάκου

3. Χρυσάννα Παππά

4. Lamia Bedioui.

5. Ιωάννα Καψή

Με αυτή τη σειρά θα αφηγηθούμε. Πριν λίγο άρχισα να γράφω δίπλα στο κάθε όνομα και τον τίτλο της παράστασης, αλλά μετά σκέφτηκα ότι έχω τις αμφιβολίες μου κατά πόσο είναι ορθό (αν είναι, θα τους βάλω το πρωί). Επαναλαμβάνω ότι οι παραστάσεις-παρουσιάσεις είναι ανοιχτές στο κοινό και κάθε μία κρατάει περί τη μισή ώρα. Πολλά περνάνε από το μυαλό μου που θα μπορούσα να γράψω εδώ, τόσα πολλά που τελικά βραχυκυκλώνει και σωπαίνω. Θα αρκεστώ σε κάτι που έγραψα τις προάλλες, αφιερωμένο εξαιρετικά στις συμμαθήτριές μου της Σχολής Αφηγηματικής Τέχνης:

2013-05-31 - Dreamship Lineart by Random Squiggle

Δυο χρόνια στο ίδιο καράβι απάνω αρμενίζουμε. Εμείς σκυμένοι στα κουπιά κι εκείνο να πηγαίνει, όπου το θέλει αυτό κι όπου ο νους του ορίζει. Σε πολλά νησιά σταθήκαμε, σε τόπους αλλόκοτους βρεθήκαμε, σε χώρες γεμάτες φόβο, παρέα με καρδιές γεμάτες θάρρος, με συντρόφους τη θλίψη και τη χαρά, συχνά το γέλιο και καμιά φορά το δάκρυ.

Στη μεγάλη μας περιπλάνηση, δεν ήμασταν χαμένοι. Λέγαμε πως αν κάποτε βρίσκαμε λιμάνι μακρινό, στεριωμένο στα κόκκαλα της Γης, θα ρίχναμε τους κάβους – κι ύστερα, ποιος ξέρει…;

Μα να, το λιμάνι φάνηκε μπροστά κι η μακρινή εκείνη ακτή είναι ξάφνου ορατή – κι όσο η περιέργεια μας κρατάει στα κουπιά, ένας μύχιος φόβος κάνει ξαφνικά βαρύ, πολύ βαρύ, του κάβου το σχοινί.

Κι η πυξίδα, γυρίζει σαν τρελή…

Α.Μ.

Αφήγηση – Ημερολόγια Καταστρώματος #2: Αληθινές Ιστορίες της Μεσογείου

Τις προάλλες (13/10/2012), στη Σχολή Αφηγηματικής Τέχνης είχαμε μια ευχάριστη έκπληξη – φτάνοντας υπέρ του δεοντος καθυστερημένος, βρήκα τις συμμαθήτριές μου και το Γιώργο Ευγενικό να μιλάνε με έναν Γάλλο, ο οποίος κρατούσε ένα φορητό μικρόφωνο, καλυμμένο με ένα μπουμ (ή “γδαρμένο κουνέλι”, όπως επικράτησε σύντομα). Ο Γάλλος ήταν ο (μεταξύ άλλων) συγγραφέας François Beaune, ο οποίος αυτή την εποχή περιδιαβαίνει τη Μεσόγειο συλλέγοντας αληθινές ιστορίες. Έπειτα οι ιστορίες αυτές ανεβαίνουν στο ομώνυμο site, είτε ως βίντεο, είτε ως αρχείο ήχου, όπου η πρόσβαση είναι ελεύθερη.

Έτσι επισκέφθηκε και εμάς στο Μουσείο Νεώτερης Κεραμικής και ήμασταν κάτι παραπάνω από πρόθυμοι να μοιραστούμε τις ιστορίες μας. Μπορείτε να πάτε εδώ και να ακούσετε τις συμμαθήτριές μου, εμένα, καθώς και τον Γιώργο Ευγενικό να αφηγούμαστε ποικίλα περιστατικά από τις ζωές μας, κάποια γλυκά, κάποια θλιβερά, άλλα αστεία και όλα πέρα για πέρα α.ληθινά. Φυσικά η βιβλιοθήκη ιστοριών είναι τεράστια και μπορείτε εκεί να ακούσετε ιστορίες από όλη τη Μεσόγειο, στην πρωτότυπη γλώσσα τους, ή στα Αγγλικά, ή σε ό,τι άλλο μπόρεσαν και ήταν διατεθειμένοι να τις αφηγηθούν οι άνθρωποι που τις έζησαν.

Προσωπικά βρίσκω ότι οι ιστορίες που με άγγιξαν περισσότερο ήταν της Μαρίας Πάντου και της Χρυσάννας Παππά, αλλά αυτό βέβαια είναι απόρροια της δικής μου ιδιοσυγκρασίας. Το σημαντικό είναι ότι, ακούγοντα;ς αυτές τις ιστορίες, μαθαίνουμε ο ένας τον άλλο λίγο περισσότερο και δεν υπάρχει τίποτα πιο πολύτιμο μεταξύ των ανθρώπων. Κουβεντιάζοντας με μια φίλη, ανταλλάξαμε μια μέρα τα εξής λόγια:

“Καθετί που μας συμβαίνει, μόλις περάσει η στιγμή που εκτυλίσσεται, είναι απλά μια ιστορία, τίποτα περισσότερο – όμως και τίποτα λιγότερο”.

Νομίζω ότι αυτό είναι μια μεγάλη αλήθεια.

Καλό ξημέρωμα,

Α.Μ.

Υ.Γ. 1 Με ίσες πιθανότητες να βλογάω τα γένια μου και να βγάζω σε κοινη και αμείλικτη θέα τα σκουριασμένα γαλλικά μου, εδώ μπορείτε να ακούσετε την ιστορία που είπα (στο Library του site την έχει και στα ελληνικά, αλλά τη βρίσκετε και μόνοι σας αν θέλετε).

Υ.Γ.2 Είναι αστείο και ενδιαφέρον ότι δύο Σαββατοκύριακα νωρίτερα, καθώς και το ίδιο απόγευμα, είχαμε μάθημα με τον Νικο Ορφανό για την αφήγηση σε ηλεκτρονικά μέσα.

Αφήγηση – Ημερολόγια Καταστρώματος #1: Μικρός Απόπλους

Δράττομαι της ευκαιρίας μίας ακόμα ανώμαλης εξέλιξης του ύπνου μου για να αποπειραθώ ένα νέο είδος post. Ο επιμέρους τίτλος θα μπορούσε να είναι “Πιλοτικόν”, όπως στην πρώτη Παραμυθήκη, κατηγορία την οποία δυστυχώς δεν έχω καταφέρει να ανανεώσω από τον Μάρτιο, λόγω τραγικής έλλειψης χρόνου. Η ιδέα είναι η παρούσα κατηγορία να αποτελέσει ένα μικρό χρονικό των αφηγήσεών μας, με τις συμμαθήτριές μου από τη Σχολή Αφηγηματικής Τέχνης. Εύλογα θα αναρωτηθεί κανείς: “Γιατί; Ποιος νοιάζεται;” Η απάντηση είναι απλή: εγώ νοιάζομαι, διότι η αφήγηση είναι για μένα σαν τη λάμπα του Χότζα – μπορεί να μην βρω εκεί την πρακτική λύση στα προβλήματά μου, αλλά ξέρω ότι είναι τουλάχιστον μια νησίδα φωτός στη μαύρη, αβέβαιη θάλασσα της καθημερινότητας. Επίσης, όπως όλα τα ευχάριστα πράγματα, έχει ένα (πρώτο τουλάχιστον) τέλος ορατό. Τα μαθήματα στη Σχολή Αφηγηματικής Τέχνης κρατούν δυο χρόνια. Ο ένας χρόνος πέρασε κιόλας…

Τέλος πάντων, για να μην το πολυαναλύσω και μας πάρουν τα ζουμιά, έχοντας εμμονή με την καταγραφή και τη μνήμη, θα προσπαθώ από καιρό σε καιρό να γράφω δυο κουβέντες για αυτά που κάνουμε όλοι (κατά το μάλλον ή ήττον) μαζί, έξω από το τυπικό πλαίσιο της μαθητείας μας. Είναι ενα ταξίδι που θέλω να καταγράψω κι άλλωστε, όλα τα παραμύθια ξεκινούν με μια αναχώρηση…

23/12/2011 – “Από το Σκοτάδι στο Φως”. Ήταν  η πρώτη φορά που αφηγηθήκαμε έξω από το μάθημα, στα πλαίσια μιας βραδιάς που οργάνωσε / προέτρεψε η δασκάλα μας, Μάνια Μαράτου, για το Χειμερινό Ηλιοστάσιο, τη μεγαλύτερη νύχτα του χρόνου. Η συνάντηση αυτή έγινε στα πλαίσια της ανοικτής αφηγηματικής ομάδας του Μυθολογίου. Εάν δεν απατώμαι, το χώρο (European Village) μάς είχε βρει η Μυρτώ Μπελοπούλου. Δεν θυμάμαι ακριβώς ποιες ιστορίες είχαμε πει, αλλά παρούσες ήταν η Μυρτώ, η Γεωργία Λαζάρου, η Μαρία Πάντου, η Χρυσάννα Παππά και η Ιωάννα Φραγκίσκου. Ελπίζω να μην ξεχνώ κάποια διότι πάει καιρός και δυστυχώς δεν έχω πολλές φωτογραφίες από εκείνο το βράδυ. Δεν ήταν φυσικά παράσταση, αλλά ήταν η πρώτη φορά που αφηγηθήκαμε ιστορίες έξω από την ασφάλεια του μαθήματος, εις επήκοον όσων ανθρώπων έτυχε να βρισκονται εκεί.

Μάνια Μαράτου

Γεωργία Λαζάρου, Χρυσάννα Παππά, Μυρτώ Μπελοπούλου.

Ιωάννα Φραγκίσκου, Χρυσάννα Παππά, Μυρτώ Μπελοπούλου.

16/03/2012 – “13 Μαθητευόμενοι Αφηγητές σε 13 Ιστορίες”. Χμ, ναι, αυτό κι αν δεν είχε γίνει όπως περιέγραφε ο τίτλος… Καταρχήν, ήδη τότε είχαμε απώλειες από το φετεινό τμήμα της Σχολής Αφηγηματικής Τέχνης και τελικά αφηγηθήκαμε 8 άτομα, 8 ιστορίες στην Δημοτική Πινακοθήκη του Ψυχικού. Αυτή τη φορά την εκδήλωση είχε κανονίσει εξ’ ολοκλήρου η Μυρτώ και ήταν ένα ακόμα βηματάκι πιο έξω, σε επίπεδο ενός άγνωστου κοινού και του γεγονότος ότι εμείς αφηγούμασταν όρθιοι και οι παριστάμενοι μας άκουγαν καθιστοί. Εκείνη τη μέρα αφηγήθηκαν (πλην εμού) η Γεωργία Λαζάρου, η Ελίνα Μενούνου, η Μυρτώ Μπελοπούλου, η Κατερίνα Νάκου, η Μαρία Πάντου, η Χρυσάννα Παππά και η Ιωάννα Φραγκίσκου. Ευτυχώς από εκείνη τη μέρα έχω φωτογραφίες και θυμάμαι τις περισσότερες ιστορίες.

…κι εγώ επέλεξα να πω ένα κομμάτι της ιστορίας του Περσέα από τη σκοπιά της Μέδουσας, όταν βρίσκεται στον Άδη.

02/06/2012 – “Ταξίδια στο Σκοτάδι (του Δάσους)“. Ο μικρός μας απόπλους στα αφηγηματικά νερά – μια αφήγηση επί σκηνής, με κοινό, στο Ρακαφενείο “Mumm-Ra” στο Δάσος Χαϊδαρίου, εκδήλωση την οποία κανόνισε για μας η Ιωάννα Φραγκίσκου. Εδώ για πρώτη φορά συστηθήκαμε ως Κλωθογυρίσματα, όνομα που προέκυψε κατά τύχη, καθώς προβάραμε τις ιστορίες μας σε μια όμορφη, φανερή μα και κρυφή γωνία της Αθήνας, κοντά στο Φανάρι του Διογένη. Εκεί αφηγηθήκαμε οι: Γεωργία Λαζάρου,  Μαρία Πάντου, Εμμανουέλλα Παπακωνσταντίνου, Χρυσάννα Παππά, Ιωάννα Φραγκίσκου κι εγώ. Πάλι, φωτογραφίες δεν έχω, αλλά μπορώ να σας πω τις ιστορίες. Η Γεωργία αφηγήθηκε έναν συνδυασμό του μύθου του Νάρκισσου και της καθόδου της Περσεφόνης στον Άδη, η Μαρία μια ιστορία ευτράπελη, όσο και σοφίας, με έναν ράφτη που θα μάθαινε στην αρκούδα του Τσάρου (την Πρώτη Αρκούδα της Ρωσίας, ε!) να μιλάει, η Εμμανουέλλα έναν ινδιάνικο μύθο για την προέλευση των κουνουπιών, η Χρυσάννα μια ιστορία σοφίας για έναν πλούσιο άρχοντα που δεν μπορούσε να πάρει μαζί του μια βελόνα στον Παράδεισο, κι άλλη μία για το απροσδόκητο πράγμα που “είναι καλό” και η Ιωάννα Φραγκίσκου ένα μαγικό παραμύθι για έναν νεαρό βοσκό και τη νεράιδα που πήγε να βρει πέρα από τα Γυάλινα Βουνά, πέρα από τους Κοκαλένιους Κάμπους, στην άκρη του κόσμου, εκεί που γεννιούνται οι σταγόνες τις βροχής.

Κι εγώ;  Για μένα αυτός ο απόπλους ήταν τόσο αναχώρηση, όσο και επιστροφή, διότι είπα την ιστορία που έγραψα όταν ξεκίνησε για μένα αυτό το αφηγηματικό ταξίδι, πριν από δύο χρόνια (στην πραγματικότητα, πλέον τρία) όταν μου είπαν οι Παραμυθοκόρες: “Απόψε θα έχουμε βραδιά κοινού. Δεν έρχεσαι να πεις κι εσύ μια ιστορία;“. Μα τι να πώ, τι να πω; Ιδέα δεν είχα πώς ετοιμάζει κανείς ένα παραμύθι για να το πει και μου φάνηκε λιγάκι τεμεπελιά να πω έναν από τους ελληνικούς μύθους με τους οποίους μεγάλωσα. Έτσι έγραψα ένα στα μέτρα μου, τη “Σφυρήλατη Καρδιά” κι η αλήθεια είναι ότι τα συναισθήματα που έχει μέσα είναι τόσο ωμά κι η γραφή του τις δυο πρώτες φορές τόσο μπλεγμένη, που από εκείνη τη μέρα δεν το ξαναείπα, παρόλο που κράτησα όλα όσα μου είπαν οι Παραμυθοκόρες, η Κάτια Καντούρη, καθώς και η Μάνια Μαράτου (εκεί γνωριστήκαμε) αφού το άκουσαν. Όταν λοιπόν η Κάτια, η Βασιλεία Βαξεβάνη και η Αντωνία Βέλλιου ήρθαν και μας άκουσαν (η Ιφιγένεια Κακριδώνη έλειπε στην εξωτική Ολλανδία) την επόμενη μέρα και είπα την ίδια ιστορία με την οποία “γνωριστήκαμε”, είχα αυτό το παράξενο συναίσθημα, ξέρετε, σαν τα παραμύθια…

03/06/2012 – “Ταξίδια στο Σκοτάδι“. Στο “Salta Conmigo”, με τη διαμεσολάβηση της Εμμανουέλλας Παπακωνσταντίνου, είπαμε τις ίδιες ιστορίες με την προηγούμενη μέρα, με την προσθήκη της Κατερίνας Νάκου, η οποία αφηγήθηκε την ιστορία ενός καλού τσαγκάρη, που πάντοτε είχε πίστη στο αύριο κι αυτό έκανε έναν σάχη να τον δοκιμάσει…

Κι όλα αυτά τα ξέρω, γιατι ήμουνα κι εγώ εκεί κι έφαγα κάμποσο μέλι – κι ήπια και μια στάλα μπύρα, ίσα-ίσα για να βρέξω τα μουστάκια μου. Η αλήθεια είναι ότι γίνηκαν κι άλλα, ή θα γίνουν, μα αυτό είναι ιστορία για μια άλλη φορά…

Α.Μ.

« Older entries

%d bloggers like this: