Αφήγηση – Ημερολόγια Καταστρώματος #2: Αληθινές Ιστορίες της Μεσογείου

Τις προάλλες (13/10/2012), στη Σχολή Αφηγηματικής Τέχνης είχαμε μια ευχάριστη έκπληξη – φτάνοντας υπέρ του δεοντος καθυστερημένος, βρήκα τις συμμαθήτριές μου και το Γιώργο Ευγενικό να μιλάνε με έναν Γάλλο, ο οποίος κρατούσε ένα φορητό μικρόφωνο, καλυμμένο με ένα μπουμ (ή “γδαρμένο κουνέλι”, όπως επικράτησε σύντομα). Ο Γάλλος ήταν ο (μεταξύ άλλων) συγγραφέας François Beaune, ο οποίος αυτή την εποχή περιδιαβαίνει τη Μεσόγειο συλλέγοντας αληθινές ιστορίες. Έπειτα οι ιστορίες αυτές ανεβαίνουν στο ομώνυμο site, είτε ως βίντεο, είτε ως αρχείο ήχου, όπου η πρόσβαση είναι ελεύθερη.

Έτσι επισκέφθηκε και εμάς στο Μουσείο Νεώτερης Κεραμικής και ήμασταν κάτι παραπάνω από πρόθυμοι να μοιραστούμε τις ιστορίες μας. Μπορείτε να πάτε εδώ και να ακούσετε τις συμμαθήτριές μου, εμένα, καθώς και τον Γιώργο Ευγενικό να αφηγούμαστε ποικίλα περιστατικά από τις ζωές μας, κάποια γλυκά, κάποια θλιβερά, άλλα αστεία και όλα πέρα για πέρα α.ληθινά. Φυσικά η βιβλιοθήκη ιστοριών είναι τεράστια και μπορείτε εκεί να ακούσετε ιστορίες από όλη τη Μεσόγειο, στην πρωτότυπη γλώσσα τους, ή στα Αγγλικά, ή σε ό,τι άλλο μπόρεσαν και ήταν διατεθειμένοι να τις αφηγηθούν οι άνθρωποι που τις έζησαν.

Προσωπικά βρίσκω ότι οι ιστορίες που με άγγιξαν περισσότερο ήταν της Μαρίας Πάντου και της Χρυσάννας Παππά, αλλά αυτό βέβαια είναι απόρροια της δικής μου ιδιοσυγκρασίας. Το σημαντικό είναι ότι, ακούγοντα;ς αυτές τις ιστορίες, μαθαίνουμε ο ένας τον άλλο λίγο περισσότερο και δεν υπάρχει τίποτα πιο πολύτιμο μεταξύ των ανθρώπων. Κουβεντιάζοντας με μια φίλη, ανταλλάξαμε μια μέρα τα εξής λόγια:

“Καθετί που μας συμβαίνει, μόλις περάσει η στιγμή που εκτυλίσσεται, είναι απλά μια ιστορία, τίποτα περισσότερο – όμως και τίποτα λιγότερο”.

Νομίζω ότι αυτό είναι μια μεγάλη αλήθεια.

Καλό ξημέρωμα,

Α.Μ.

Υ.Γ. 1 Με ίσες πιθανότητες να βλογάω τα γένια μου και να βγάζω σε κοινη και αμείλικτη θέα τα σκουριασμένα γαλλικά μου, εδώ μπορείτε να ακούσετε την ιστορία που είπα (στο Library του site την έχει και στα ελληνικά, αλλά τη βρίσκετε και μόνοι σας αν θέλετε).

Υ.Γ.2 Είναι αστείο και ενδιαφέρον ότι δύο Σαββατοκύριακα νωρίτερα, καθώς και το ίδιο απόγευμα, είχαμε μάθημα με τον Νικο Ορφανό για την αφήγηση σε ηλεκτρονικά μέσα.

10η Γιορτή Παραμυθιών: Βασίλισσες, Ξωθιές και Πριγκιπέσσες

Δυστυχώς δεν έχω προλάβει να ανεβάσω ακόμα φωτογραφίες και εντυπώσεις από την 10η Γιορτή Παραμυθιών και τώρα βρίσκομαι εκτός Αθηνών… Ήθελα ωστόσο να μοιραστώ αυτές τις λίγες φωτογραφίες από τις συμμμαθήτριές μου της αφήγησης. Το ποια είναι τι, το αφήνω στην κρίση σας.

Ωστόσο, για περισσότερες φωτογραφίες από τη Γιορτή μπορείτε να πάτε εδώ.

Ηλιοδαρμένους χαιρετισμούς,

Α.Μ.

Αφήγηση – Ημερολόγια Καταστρώματος #1: Μικρός Απόπλους

Δράττομαι της ευκαιρίας μίας ακόμα ανώμαλης εξέλιξης του ύπνου μου για να αποπειραθώ ένα νέο είδος post. Ο επιμέρους τίτλος θα μπορούσε να είναι “Πιλοτικόν”, όπως στην πρώτη Παραμυθήκη, κατηγορία την οποία δυστυχώς δεν έχω καταφέρει να ανανεώσω από τον Μάρτιο, λόγω τραγικής έλλειψης χρόνου. Η ιδέα είναι η παρούσα κατηγορία να αποτελέσει ένα μικρό χρονικό των αφηγήσεών μας, με τις συμμαθήτριές μου από τη Σχολή Αφηγηματικής Τέχνης. Εύλογα θα αναρωτηθεί κανείς: “Γιατί; Ποιος νοιάζεται;” Η απάντηση είναι απλή: εγώ νοιάζομαι, διότι η αφήγηση είναι για μένα σαν τη λάμπα του Χότζα – μπορεί να μην βρω εκεί την πρακτική λύση στα προβλήματά μου, αλλά ξέρω ότι είναι τουλάχιστον μια νησίδα φωτός στη μαύρη, αβέβαιη θάλασσα της καθημερινότητας. Επίσης, όπως όλα τα ευχάριστα πράγματα, έχει ένα (πρώτο τουλάχιστον) τέλος ορατό. Τα μαθήματα στη Σχολή Αφηγηματικής Τέχνης κρατούν δυο χρόνια. Ο ένας χρόνος πέρασε κιόλας…

Τέλος πάντων, για να μην το πολυαναλύσω και μας πάρουν τα ζουμιά, έχοντας εμμονή με την καταγραφή και τη μνήμη, θα προσπαθώ από καιρό σε καιρό να γράφω δυο κουβέντες για αυτά που κάνουμε όλοι (κατά το μάλλον ή ήττον) μαζί, έξω από το τυπικό πλαίσιο της μαθητείας μας. Είναι ενα ταξίδι που θέλω να καταγράψω κι άλλωστε, όλα τα παραμύθια ξεκινούν με μια αναχώρηση…

23/12/2011 – “Από το Σκοτάδι στο Φως”. Ήταν  η πρώτη φορά που αφηγηθήκαμε έξω από το μάθημα, στα πλαίσια μιας βραδιάς που οργάνωσε / προέτρεψε η δασκάλα μας, Μάνια Μαράτου, για το Χειμερινό Ηλιοστάσιο, τη μεγαλύτερη νύχτα του χρόνου. Η συνάντηση αυτή έγινε στα πλαίσια της ανοικτής αφηγηματικής ομάδας του Μυθολογίου. Εάν δεν απατώμαι, το χώρο (European Village) μάς είχε βρει η Μυρτώ Μπελοπούλου. Δεν θυμάμαι ακριβώς ποιες ιστορίες είχαμε πει, αλλά παρούσες ήταν η Μυρτώ, η Γεωργία Λαζάρου, η Μαρία Πάντου, η Χρυσάννα Παππά και η Ιωάννα Φραγκίσκου. Ελπίζω να μην ξεχνώ κάποια διότι πάει καιρός και δυστυχώς δεν έχω πολλές φωτογραφίες από εκείνο το βράδυ. Δεν ήταν φυσικά παράσταση, αλλά ήταν η πρώτη φορά που αφηγηθήκαμε ιστορίες έξω από την ασφάλεια του μαθήματος, εις επήκοον όσων ανθρώπων έτυχε να βρισκονται εκεί.

Μάνια Μαράτου

Γεωργία Λαζάρου, Χρυσάννα Παππά, Μυρτώ Μπελοπούλου.

Ιωάννα Φραγκίσκου, Χρυσάννα Παππά, Μυρτώ Μπελοπούλου.

16/03/2012 – “13 Μαθητευόμενοι Αφηγητές σε 13 Ιστορίες”. Χμ, ναι, αυτό κι αν δεν είχε γίνει όπως περιέγραφε ο τίτλος… Καταρχήν, ήδη τότε είχαμε απώλειες από το φετεινό τμήμα της Σχολής Αφηγηματικής Τέχνης και τελικά αφηγηθήκαμε 8 άτομα, 8 ιστορίες στην Δημοτική Πινακοθήκη του Ψυχικού. Αυτή τη φορά την εκδήλωση είχε κανονίσει εξ’ ολοκλήρου η Μυρτώ και ήταν ένα ακόμα βηματάκι πιο έξω, σε επίπεδο ενός άγνωστου κοινού και του γεγονότος ότι εμείς αφηγούμασταν όρθιοι και οι παριστάμενοι μας άκουγαν καθιστοί. Εκείνη τη μέρα αφηγήθηκαν (πλην εμού) η Γεωργία Λαζάρου, η Ελίνα Μενούνου, η Μυρτώ Μπελοπούλου, η Κατερίνα Νάκου, η Μαρία Πάντου, η Χρυσάννα Παππά και η Ιωάννα Φραγκίσκου. Ευτυχώς από εκείνη τη μέρα έχω φωτογραφίες και θυμάμαι τις περισσότερες ιστορίες.

…κι εγώ επέλεξα να πω ένα κομμάτι της ιστορίας του Περσέα από τη σκοπιά της Μέδουσας, όταν βρίσκεται στον Άδη.

02/06/2012 – “Ταξίδια στο Σκοτάδι (του Δάσους)“. Ο μικρός μας απόπλους στα αφηγηματικά νερά – μια αφήγηση επί σκηνής, με κοινό, στο Ρακαφενείο “Mumm-Ra” στο Δάσος Χαϊδαρίου, εκδήλωση την οποία κανόνισε για μας η Ιωάννα Φραγκίσκου. Εδώ για πρώτη φορά συστηθήκαμε ως Κλωθογυρίσματα, όνομα που προέκυψε κατά τύχη, καθώς προβάραμε τις ιστορίες μας σε μια όμορφη, φανερή μα και κρυφή γωνία της Αθήνας, κοντά στο Φανάρι του Διογένη. Εκεί αφηγηθήκαμε οι: Γεωργία Λαζάρου,  Μαρία Πάντου, Εμμανουέλλα Παπακωνσταντίνου, Χρυσάννα Παππά, Ιωάννα Φραγκίσκου κι εγώ. Πάλι, φωτογραφίες δεν έχω, αλλά μπορώ να σας πω τις ιστορίες. Η Γεωργία αφηγήθηκε έναν συνδυασμό του μύθου του Νάρκισσου και της καθόδου της Περσεφόνης στον Άδη, η Μαρία μια ιστορία ευτράπελη, όσο και σοφίας, με έναν ράφτη που θα μάθαινε στην αρκούδα του Τσάρου (την Πρώτη Αρκούδα της Ρωσίας, ε!) να μιλάει, η Εμμανουέλλα έναν ινδιάνικο μύθο για την προέλευση των κουνουπιών, η Χρυσάννα μια ιστορία σοφίας για έναν πλούσιο άρχοντα που δεν μπορούσε να πάρει μαζί του μια βελόνα στον Παράδεισο, κι άλλη μία για το απροσδόκητο πράγμα που “είναι καλό” και η Ιωάννα Φραγκίσκου ένα μαγικό παραμύθι για έναν νεαρό βοσκό και τη νεράιδα που πήγε να βρει πέρα από τα Γυάλινα Βουνά, πέρα από τους Κοκαλένιους Κάμπους, στην άκρη του κόσμου, εκεί που γεννιούνται οι σταγόνες τις βροχής.

Κι εγώ;  Για μένα αυτός ο απόπλους ήταν τόσο αναχώρηση, όσο και επιστροφή, διότι είπα την ιστορία που έγραψα όταν ξεκίνησε για μένα αυτό το αφηγηματικό ταξίδι, πριν από δύο χρόνια (στην πραγματικότητα, πλέον τρία) όταν μου είπαν οι Παραμυθοκόρες: “Απόψε θα έχουμε βραδιά κοινού. Δεν έρχεσαι να πεις κι εσύ μια ιστορία;“. Μα τι να πώ, τι να πω; Ιδέα δεν είχα πώς ετοιμάζει κανείς ένα παραμύθι για να το πει και μου φάνηκε λιγάκι τεμεπελιά να πω έναν από τους ελληνικούς μύθους με τους οποίους μεγάλωσα. Έτσι έγραψα ένα στα μέτρα μου, τη “Σφυρήλατη Καρδιά” κι η αλήθεια είναι ότι τα συναισθήματα που έχει μέσα είναι τόσο ωμά κι η γραφή του τις δυο πρώτες φορές τόσο μπλεγμένη, που από εκείνη τη μέρα δεν το ξαναείπα, παρόλο που κράτησα όλα όσα μου είπαν οι Παραμυθοκόρες, η Κάτια Καντούρη, καθώς και η Μάνια Μαράτου (εκεί γνωριστήκαμε) αφού το άκουσαν. Όταν λοιπόν η Κάτια, η Βασιλεία Βαξεβάνη και η Αντωνία Βέλλιου ήρθαν και μας άκουσαν (η Ιφιγένεια Κακριδώνη έλειπε στην εξωτική Ολλανδία) την επόμενη μέρα και είπα την ίδια ιστορία με την οποία “γνωριστήκαμε”, είχα αυτό το παράξενο συναίσθημα, ξέρετε, σαν τα παραμύθια…

03/06/2012 – “Ταξίδια στο Σκοτάδι“. Στο “Salta Conmigo”, με τη διαμεσολάβηση της Εμμανουέλλας Παπακωνσταντίνου, είπαμε τις ίδιες ιστορίες με την προηγούμενη μέρα, με την προσθήκη της Κατερίνας Νάκου, η οποία αφηγήθηκε την ιστορία ενός καλού τσαγκάρη, που πάντοτε είχε πίστη στο αύριο κι αυτό έκανε έναν σάχη να τον δοκιμάσει…

Κι όλα αυτά τα ξέρω, γιατι ήμουνα κι εγώ εκεί κι έφαγα κάμποσο μέλι – κι ήπια και μια στάλα μπύρα, ίσα-ίσα για να βρέξω τα μουστάκια μου. Η αλήθεια είναι ότι γίνηκαν κι άλλα, ή θα γίνουν, μα αυτό είναι ιστορία για μια άλλη φορά…

Α.Μ.

Παραμυθόγραμμα Ιουνίου 2012

Μπήκε κι ο Ιούνιος, το κρύβει όμως όσο πιο καλά μπορεί “απειλώντας” να βρέξει και βασικά τυλίγοντάς μας σε πολλή, μα πάρα πολλή υγρασί. Για κάποιο λόγο αυτό μου θυμίζει τους Έλληνες και Ευρωπαίους πολιτικούς. Χμμ… Όχι, όχι δεν θα δεχτώ να πέσω στην παγίδα να μιλήσω για πολιτική. Ας περιοριστώ σε ένα “Θάνατος!” (τι εννοείτε “σε ποιους;” – καλός πολιτικός είναι ο νεκρός πολιτικός) και πάμε παρακάτω.

Αφηγηματικά ομιλώντας, τα πράγματα πάνε εξαιρετικά: πληθώρα εκδηλώσεων είναι ήδη προγραμματισμένες καθώς μπαίνει ο μήνας κι ελπίζω να μην φάω τα λόγια μου, καθότι με το νέο μήνα κάνει ντεμπούτο το ομαδάκι που φτιάξαμε με τις συμμαθήτριές μου της Σχολής Αφηγηματικής Τέχνης (τα Κλωθογυρίσματα). Περαιτέρω, η φερόμενη ως “τελευταία πριν το καλοκαίρι” συνάντηση της Λέσχης Αφήγησης “Λες”, είχε μια τόσο ευχάριστη ατμόσφαιρα (με ψύχρα, σε εξωτερικό χώρο και με θέμα τον Θάνατο – φαντάσου), ώστε τελικά φαίνεται να προγραμματίζεται άλλη μία για τις 26 ιουνίου, με θέμα τη θάλασσα. Συνεχίζονται δε οι αφηγήσεις στο ΚΕΘΕΑ ΔΙΑΒΑΣΗ και ξεκινάνε οι Κυριακάτικες Βραδιές Αφήγησης από το Κέντρο Μελέτης και Διάδοσης Μύθων και Παραμυθιών. Αυτά δε, μονο για αρχή και τώρα που γράφω.

  Δυστυχώς δεν έχω κάποιο πιο ευφάνταστο σκαρίφημα να συνοδεύει αυτό το Παραμυθόγραμμα, διότι το εργασιακό τρέξιμο με έχει αποσυντονίσει και εστιάζω όση αφηγηματική φαιά ουσία μου μένει για να ετοιμαστώ για την παράστασή μας.  Σας αφήνω όμως με ένα μικρό απόσπασμα από κάτι που μου ήρθε όταν πήγα να ακούσω τα Αφρικανικά Παραμύθια της Μανού, στο “Salta Conmigo”:

Όταν λοιπόν οι Νεράιδες της Δύσης ξαναρώτησαν τη Χιρούντο γιατί ήταν το δέρμα και τα φτερά της μαύρα, ενώ τα μάτια και τα δόντια της στο σκοτάδι έλαμπαν λευκά, εκείνη θυμήθηκε τα λόγια του Σάκα Μπατούν:

“Είναι το δέρμα και τα φτερά μου μαύρα γιατί σαν γεννήθηκα, ο Ήλιος χαμογέλασε και μ’ έκαψε το φως του. Λάμπουν τα μάτια και τα δόντια μου, γιατί τώρα το χαμόγελό του φωτίζει από μέσα μου”.

Παρασκευή, 01/06, Έναρξη στις 20:30 – “Μια τρίχα κόκκινη σαν αίμα – Σέρβικα Παραμύθια” (ΚΕΘΕΑ ΔΙΑΒΑΣΗ, Σταυροπούλου 29, Πλατεία Αμερικής, Αθήνα).

Σάββατο, 02/06, Έναρξη στις 21:30 – “Ταξίδια στο Σκοτάδι (του Δάσους)” (Ρακαφενείο “Mumm-Ra”, Μπουμπουλίνας 30, Δάσος Χαϊδαρίου).

Κυριακή, 03/06, Έναρξη στις 20:00 –” Ταξίδια στο Σκοτάδι” (“Salta Conmigo”, Λεπενιώτου 11 και Ωγύγου, Ψυρρή).

Τετάρτη, 06/06, Έναρξη στις 21:00 – “Περσεφόνη” (Κέντρο Τέχνης και Πολιτισμού “Beton7”, Πύδνας 7, Βοτανικός).

Πέμπτη, 07/06, Έναρξη στις 21:00 – “Περσεφόνη” (Κέντρο Τέχνης και Πολιτισμού “Beton7”, Πύδνας 7, Βοτανικός).

Παρασκευή, 08/06, Έναρξη στις 20:30 – “Μοραπάδες λέγω!” (ΚΕΘΕΑ ΔΙΑΒΑΣΗ, Σταυροπούλου 29, Πλατεία Αμερικής, Αθήνα).

Σάββατο, 09/06, Έναρξη στις 11:30 – “Μαζί Μια Μέρα” (Θεατράκι Παραλίας Αλίμου).

Σάββατο, 09/06, Έναρξη στις 12:00 – Αφήγηση παραμυθιών στα πλαίσια του Αντιφασιστικού Φεστβάλ Σύρου (Κτήριο Κορνηλάκη, απέναντι από το κλειστό γυμναστήριο, Σύρος).

Σάββατο, 09/06, Έναρξη στις 15:00 – Το Έπος του Γκίλγκαμες (“Baumstrasse”, Σερβιών 8, Μεταξουργείο).

Κυριακή, 10/06, Έναρξη στις 11:00 – “Το Παραμύθι της Κυριακής – Θεϊκές Ανεμελιές” (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Τοσίτσα 1 και Πατησίων, Αθήνα).

Κυριακή, 10/06, Έναρξη στις 20:30 – “Τα Μονοπάτια του Έρωτα” (Κήπος  του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων, Ερμού 134-136, Θησείο).

Τετάρτη, 13/06, Έναρξη στις 21:00 – “Περσεφόνη” (Κέντρο Τέχνης και Πολιτισμού “Beton7”, Πύδνας 7, Βοτανικός).

Πέμπτη, 14/06, Έναρξη στις 21:00 – “Περσεφόνη” (Κέντρο Τέχνης και Πολιτισμού “Beton7”, Πύδνας 7, Βοτανικός).

Παρασκευή, 15/06 – λΕναρξη στις 19:00 – Αφήγηση Παραμυθιών στο 4ο Παιδικό Φεστιβάλ Δήμου Νίκαιας – Αγ. Ι.Ρέντη (Πολιτισμικός Πολυχώρος “Μάνος Λοΐζος”, Θηβών 245).

Παρασκευή, 15/06, Έναρξη στις 20:30 – “Ιστορίες για παράξενα ζευγάρια” (ΚΕΘΕΑ ΔΙΑΒΑΣΗ, Σταυροπούλου 29, Πλατεία Αμερικής, Αθήνα).

Σάββατο, 16/06, Έναρξη στις 20:00 – “Λαϊκά Παραμύθια από της Ανατολής τα Μέρη…” (Κίνηση Πολιτών Μοσχάτου “Μεσοποταμία”, Πλάτωνος 13, Μοσχάτο).

Δευτέρα, 18/06, Έναρξη στις 20:30 – “Βραδιές στην Αυλή – Αφήγηση με τη Σάσα Βούλγαρη” (Πολιτιστικό Κέντρο “Ακαδήμεια”, Μαραθωνομάχων 8, Ακαδημία Πλάτωνος).

Τετάρτη, 20/06, Έναρξη στις 21:00 – Αφήγηση Λαϊκών Παραμυθιών (Καφέ-Ρακάδικο “Αέρας Πεχλιβάνης”, Ολυμπίας 3 και Γρηγορίου Λαμπράκη, Πειραιάς).

Τετάρτη, 20/06, Έναρξη στις 21:00 – “Περσεφόνη” (Κέντρο Τέχνης και Πολιτισμού “Beton7”, Πύδνας 7, Βοτανικός).

Πέμπτη, 21/06, Έναρξη στις 21:00 – “Περσεφόνη” (Κέντρο Τέχνης και Πολιτισμού “Beton7”, Πύδνας 7, Βοτανικός).

Παρασκευή, 22/06, Έναρξη στις 20:30 – “Ιστορίες από όλο τον ντουνιά” (ΚΕΘΕΑ ΔΙΑΒΑΣΗ, Σταυροπούλου 29, Πλατεία Αμερικής, Αθήνα).

Σάββατο, 23/06, Έναρξη στις 12:00 – Παραμύθια στο Ιωνικό Κέντρο (Ιωνικό Κέντρο, Λυσίου 11, Πλάκα).

Δευτέρα, 25/06, Έναρξη στις 20:30 – “Βραδιές στην Αυλή – Αφήγηση με τη Μάνια Μαράτου” (Πολιτιστικό Κέντρο “Ακαδήμεια”, Μαραθωνομάχων 8, Ακαδημία Πλάτωνος).

Τρίτη, 26/06, Έναρξη στις 20:00 – Ιστορίες για τη Θάλασσα στη Λέσχη Αφήγησης “Λες;” (Θεατράκι Κεραμεικού, τέρμα Μελιδώνη, εκεί που συναντά τον πεζόδρομο της Ερμού, Κεραμεικός).

Τετάρτη, 27/06, Έναρξη στις 21:00 – “Περσεφόνη” (Κέντρο Τέχνης και Πολιτισμού “Beton7”, Πύδνας 7, Βοτανικός).

Πέμπτη, 28/06, Έναρξη στις 21:00 – “Περσεφόνη” (Κέντρο Τέχνης και Πολιτισμού “Beton7”, Πύδνας 7, Βοτανικός).

Παρασκευή, 29/06, Έναρξη στις 10:00 – 5ο Φεστιβάλ Αφήγησης Ολύμπου (δείτε το πρόγραμμα για λεπτομέρειες).

Σάββατο, 30/06, Έναρξη στις 11:30 – 5ο Φεστιβάλ Αφήγησης Ολύμπου (δείτε το πρόγραμμα για λεπτομέρειες).

Σάββατο, 30/06, Έναρξη στις 12:00 – Παραμύθια στο Ιωνικό Κέντρο (Ιωνικό Κέντρο, Λυσίου 11, Πλάκα).

Καλό Μήνα,

Α.Μ.

Ημέρες των Ημερών

Οι καιροί που ζούμε χρήζουν πολλών ονομασιών: “σκοτεινοί”, “χαλεποί”, “αγχωτικοί” και άλλα που ταιριάζουν περισσότερο σε Μείζονες Προφήτες, ή ενδεχομένως στον Λιακόπουλο. “Ενδιαφέροντες”, λέει μια παλιά κινεζική κατάρα, “παράξενους” λένε κάποιοι φίλοι και γνωστοί. “Παράξενους” προτιμώ κι εγώ. Εγώ βέβαια, ακόμα και στα πιο μαύρα μου, ακόμα και τις ημέρες εκείνες που το “Δελτίον Διαθέσεως” προμηνύει κυνισμό, είμαι φαντασιόπληκτος, ονειροπαρμένος αν θέλετε (αλλά όχι τόσο αλαφροΐσκιωτος πια – η εφηβεία έχει μακράν παρέλθει) και κατά παράδοξο τρόπο, έτσι διατηρώ τα λογικά μου.

Θα έχετε παρατηρήσει ότι, με εξαίρεση το Παραμυθόγραμμα, του οποίου η συνεχής ενημέρωση αποτελεί για μένα ένα προσωπικό στοίχημα, δεν γράφω πλέον συχνά στο blog. Ο λόγος είναι απλός: δεν έχω χρόνο. Είτε πρόκειται για δουλειά, είτε πρόκειται για προετοιμασία σχετικά με την αφήγηση (και εδώ η λίστα είναι μεγάαααλη), είτε (στην χειρότερη των περιπτώσεων) για γραφειοκρατεία, όλη μέρα τρέχω και κατά περίπτωση αγχώνομαι με την έλλειψη χρόνου (βλέπετε τον φαύλο κύκλο;).

Θα μπορούσα να “Αχ!”, θα μπορούσα να “Βαχ!”, θα μπορούσα να γράφω άρθρα εδώ ή posts στο Facebook που εξηγούν γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να αλλάξει ποτέ τίποτε σε αυτή τη χώρα αν δεν εκτελέσουμε τους εφοριακούς, δεν σκοτώσουμε τους πολιτικούς και τις οικογένειές τους, δεν κάψουμε όλα τα γραφεία των κομμάτων κλπ. κλπ. Θα μπορούσα, με την απλή παράθεση του πόσο δύσκολο είναι πλέον να πληρώνεις το Φ.Π.Α. (που το κράτος κατά τα άλλα χρειάζεται), να εξηγήσω μονομιάς τρύπες σε προϋπολογισμούς και να καταρρίψω πάσης φύσεως πολιτικές σοφιστείες για την οικονομία. Το μόνο που φταίει είναι η ανικανότητα και η λαμογιά του κράτους και των λειτουργών του (κακοποίηση της λέξης). Θα μπορούσα επίσης να θυμηθώ τον παλιόφιλο, το κολλητάρι, τον ΜΑΛΑΚΑ ΕΛΛΗΝΑ ΨΗΦΟΦΟΡΟ που έβγαλε ΝΔ πρώτη και ΠΑΣΟΚ τρίτο κι έπειτα τσιρίζει για αυτά που (θα) του κάνουν, αφού όμως δώσει προτεραιότητα στο “θέμα” της Χρυσής Αυγής. Ξέρετε τι κάνουν οι φοράδες στ’ αλώνια, ε; Μην επεκταθώ. Θα μπορούσα ακόμα να μιλήσω και για αυτή την, κατά τα άλλα  συμπαθέστατη, ανίδεη μαϊμού, τον Τσίπρα, που φαίνεται να κάνει ό,τι μπορεί για να στείλει ψηφοφόρους πίσω από εκεί που ήρθαν. Και όμως… στις δημοσκοπήσεις έρχεται πρώτος. Ψέματα ή αλήθεια, τέτοιες μαλακίες δεν λεν τα παραμύθια. (Επίσης θάνατος στο ΚΚΕ, είστε ζώα).

Αντ’ αυτών όμως, προτιμώ να στρέφω το νου μου σε άλλα πράγματα, όπως τη φίλη μου τη Μανού και τις αφρικανικές ιστορίες που μας αφηγήθηκε μια Τετάρτη στο Salta Conmigo, όπως τη Γεωργία και τις δύο εκθέσεις που επιμελήθηκε, μία για τα 200 χρόνια από την πρώτη έκδοση των παραμυθιών των Grimm και μία για τα 10 χρόνια της Γιορτής Παραμυθιού, καθώς και την ξεκαρδιστική μας συζήτηση για να γράψουμε ένα κομμάτι της εργασίας για τις Ιστορίες Σοφίας. Προτιμώ να θυμάμαι την κουβέντα μας με την Ιωάννα για τα Γυάλινα Βουνά και τους Κοκαλένιους Κάμπους, μια ιστορία που, τόσο εγώ, όσο και η Μανού γνωρίσαμε ανεξάρτητα, σε διαφορετικές στιγμές και με διαφορετικά αποτελέσματα. Προτιμώ να σπάω το κεφάλι μου πώς θα παρουσιάσω μια ραψωδία της Οδύσσειας σαν αφήγηση 12 λεπτών, ή πώς θα τελειώσω ιστορίες που δουλεύω καιρό και μοιάζουν λες και δεν θα τελειώσουν ποτέ. Προτιμώ να διαβάζω βιβλία και comics, μειώνοντας ανεπάισθητα το ύψος που έχουν οι στοίβες γύρω μου. Προτιμώ να καταγράφω και να αναλύω γεγονότα και σκέψεις που πιθανόν να μην έχουν κανένα αντίκτυπο πάνω στην πραγματικότητα, καθότι δεν πρόκειται ποτέ να ξεκουνηθώ και να ενεργήσω επ’ αυτών – τουλάχιστον, δεν πιάνουν περιττό χώρο στο κρανίο μου και είναι (άλλη μια) σπουδή στη μικροκοσμική αντίληψη των ανθρώπων.

Προτιμώ να σας γράφω για όλα αυτά, τα φαινομενικά υπέροχα πράγματα – ας σας είναι και αδιάφορα – και έτσι οι μέρες περνούν, η μία μετά την άλλη και βάζουμε το ένα πόδι μπροστά από το άλλο, περιμένοντας ίσως την καταστροφή. Μα αν είναι το κεφάλι μας σκυφτό, δεν είναι ίσως από θλίψη αλλά, ελπίζει κανείς, επειδή είμαστε χαμένοι σε μια λέξη, ένα πρόσωπο, ένα όνειρο, κάτι που δεν συνέβη ποτέ παρά στις σελίδες του μυαλού μας, λεκιασμένες με μελάνι, ίσως και με μια στάλα αίμα από παλιές πληγές – έτσι γεννιούνται οι ιστορίες.

Καληνύχτα και Καλό Ξημέρωμα,

Α.Μ.

%d bloggers like this: