Παραμυθόγραμμα Απριλίου 2013

2013-04-04 - Thinking Rabbits Make Worlds by YukorabbitΑρχή (περίπου) του μήνα, καληνημέρα της αφεντιάς σας – ο μήνας ξεκίνησε υγρός, με όχι-ακριβώς-ζέστη, αλλά καιρό ιδανικό για να εναλλάσεις θερμοκρασίες και να αρρωστήσεις ή, το λιγότερο, να σε πιάσουν μυαλγίες. Κατά τα άλλα, είναι μια ακόμη μέρα και ένας ακόμα μήνας στον παράδεισο που διαχειρίζονται και όπου ζουν οι κολασμένοι, με πολιτικούς εσωτερικού κλέφτες και προδότες ή ηλίθιους (εννοώ ότι κατανέμονται σε αυτές τις δύο κατηγορίες – κλέφτες είναι όλοι), ευρωπαίους πολιτικούς κλέφτες και φασίστες, καθώς και λαούς που βρίθουν ιδιάζουσας ηλιθιότητας, ψηφίζοντας, στηρίζοντας, μην λυντσάροντας τα βρωμερά καθάρματα που μολύνουν τις ζωές μας.

Ωστόσο αρκετά χάλασα το συκώτι μου από το στρες μέσα στον Μάρτιο, οπότε εδώ σταματά η συγκεκριμένη παραφιλολογία που ουδεμία σχέση έχει με το θέμα μας. Μια σημείωση μόνο – μαλάκα Έλληνα, με αυτά που φαίνεται ότι είσαι διατεθειμένος να ψηφίσεις, άξιο σου ό,τι πάθεις και γοργά θε να ψοφήσεις. Ξέρω, οι υπόλοιποι (ελαφρώς λιγότερο μαλάκες Έλληνες) δεν φταίμε, αλλά αυτό που περνάει εδώ για δημοκρατία μας πάει όλους μαζί στον βόθρο.

Πίσω στα παραμύθια λοιπόν, τα έχω δει ολίγον κωλυόμενα, καθότι Ιανουάριο άρρωστος και Φεβρουάριο τρέχων και μη φτάνων με τις εργασίες που έμειναν πίσω, όσο να ‘ναι σκούριασε λίγο το εργαλείο. Ενώ από τη μία παρηγοριόμουν με τα απίστευτα πράγματα που κάνουμε και συζητάμε στο εργαστήρι του έπους, από την άλλη απελπιζόμουν (εντάξει, χάριν υπερβολής και ισορροπίας στην αντίθεση το λέω, αλλά και πάλι…) με το τρελό κόλλημα που έχω (είχα;) φάει στο θέμα της τελικής μας εργασίας / παράστασης για τη Σχολή Αφηγηματικής Τέχνης. Περαιτέρω, έχασα παραστάσεις, δεν πήγα σε οτιδήποτε διοργανώθηκε για την Παγκόσμια Ημέρα Αφήγησης και γενικά, αφηγηματικώς υπέφερα (νομίζω βγάζει πολλαπλές έννοιες αυτό αλλά ας μην το ξεφτιλίσω).

Τέλος πάντων, όπως έχω διαπιστώσει αναφορικά με τα περισσότερα πράγματα, “αν κάτι αντιστέκεται, κοπάνα το μέχρι να υποχωρήσει” (μεταφορικά συνήθως, αλλά ενίοτε και κυριολεκτικά) – ως εκ τούτου, άρχισα να εξετάζω κάθε βιβλίο στη βιβλιοθήκη μου σελίδα-σελίδα για το θέμα που με απασχολεί. Έτσι βρήκα μια ιστορία που σπάω το κεφάλι μου να ξαναβρώ από τον Δεκέμβριο (“Ο Σιδεράς”, ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΚΑΤΩ ΚΟΣΜΟΥ σ.85 – κάτι μεταξύ του “Ο Στρατιώτης και ο Θάνατος” και “Η Γριά-Μιζέρια”), θυμήθηκα ορισμένα μυθικά στοιχεία που είχα λησμονήσει τελείως (π.χ. το Χρυσό, το Ασημένιο και το Μπρούτζινο Γένος των Ανθρώπων), βρήκα μερικές μικρές ιστορίες που μπορεί να αποτελέσουν μια βάση για κάτι πιο δεμένο και κυρίως, συνειδητοποίησα γιατί έσπαγα άδικα (μάλλον) το κεφάλι μου. Το αποτέλεσμα βέβαια θα φάνει στην πράξη, αλλά φαίνεται ότι προς ώρας το σύστημα έκανε restart επιτυχώς.

Εντωμεταξύ, έχω πελαγώσει μέ ένα σωρό πράγματα, εκ των οπoίων δεν θέλω να εγκαταλείψω κανένα, με αποτέλεσμα να υποφέρουν σε έναν βαθμό όλα – story of my life… Σε κάθε περίπτωση, το νέο Παραμυθόγραμμα είναι εδώ, σίγουρα με ελλέιψεις, παραλέιψεις και ένας Θεός ξέρει τι άλλο. Θυμίζω να μπάινετε στο Storytelling GR του Facebook, στο site του Κέντρου Μελέτης και Διάδοσης Μύθων και Παραμυθιών, καθώς και στην Αχελώνα της Μαρίας Παπανικολάου. Ακόμα και αυτά δεν εξαντλούν το ζήτημα, αλλά είναι πιθανό αν κάτι μου διαφεύγει εδώ, να το βρείτε εκεί.

Δευτέρα 01/04, Έναρξη στις 21:15 – “Το Κόκ(κ)αλο Που Τραγουδούσε” (Θέατρο του Νέου Κόσμου, Αντισθένους 7 και Θαρύπου, Νέος Κόσμος).

Τρίτη, 02/04, Έναρξη στις 21:15 – “Το Κόκ(κ)αλο Που Τραγουδούσε” (Θέατρο του Νέου Κόσμου, Αντισθένους 7 και Θαρύπου, Νέος Κόσμος).

Πέμπτη, 04/04, Έναρξη στις 20:30 – Οι Πέμπτες των Παραμυθιών στο “Ακρότεχνο” (Χώρος Τέχνης “Ακρότεχνο”, Θεμιστοκλέους 31, Πλατεία Κάνιγγος, Αθήνα).

Παρασκευή, 05/04, Έναρξη στις 19:00  Παρουσίαση βιβλίου Η ΓΚΡΙΖΑ ΧΩΡΑ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΚΡΙΝΟ ΒΟΡΡΑ (Βιβλιοπωλείο Εκδόσεων Ars Nocturna, Λέκκα 23-25 εντός στοάς).

Παρασκευή, 05/04, Έναρξη στις 19:30 – Παρουσίαση Συλλογής ΛΑΪΚΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΩΝ (Χώρος “Αντίπερα Όχθη”, Ιουστινιανού 11, πίσω από το Δημαρχείο Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη).

Σάββατο, 06/04, Έναρξη στις 12:00 – “Τσάροι και Τσαρίνες και σ’ ένα Γουδί… Μια Μάγισσα” (“Βρυσάκι”, Βρυσακίου 17, Πλάκα).

Σάββατο, 06/04, Έναρξη στις 12:00 – “‘Ηρωες Μυθικοί, Δράκοι Παραμυθένιοι” (Χώρος Τέχνης “Πολιτεία”, Μοναστηρίου 136, Ακαδημία Πλάτωνος).

Σάββατο, 06/04, Έναρξη στις 21:00 – “Ιστορίες του Φεγγαριού και του Σκότους” (Πολυχώρος Πολιτισμού “Διέλευσις”, Λέσβου 15 και Πόρου, Κυψέλη).

Σάββατο, 06/04, Έναρξη στις 21:00 – “Ιστορίες Σοφίας που Ισορροπούν σε Μια Κλωστή” (Art Café “Παππούς”, Πόρος).

Κυριακή, 07/04, Έναρξη στις 11:30 – “Παραμύθια Μυθιακά” (Δημοτικό Σχολείο Γαλατά, Γαλατάς).

Δευτέρα 08/04, Έναρξη στις 21:15 – “Το Κόκ(κ)αλο Που Τραγουδούσε” (Θέατρο του Νέου Κόσμου, Αντισθένους 7 και Θαρύπου, Νέος Κόσμος).

Τρίτη, 09/04, Έναρξη στις 21:15 – “Το Κόκ(κ)αλο Που Τραγουδούσε” (Θέατρο του Νέου Κόσμου, Αντισθένους 7 και Θαρύπου, Νέος Κόσμος).

Πέμπτη, 11/04, Έναρξη στις 20:30 – Οι Πέμπτες των Παραμυθιών στο “Ακρότεχνο” (Χώρος Τέχνης “Ακρότεχνο”, Θεμιστοκλέους 31, Πλατεία Κάνιγγος, Αθήνα).

Πέμπτη, 11/04, Έναρξη στις 21:00 – Βραδιά Αφήγησης με Δυο Περσικές Ιστορίες (Μεζεδοπωλείο “Τρίκυκλο”, Πυθέου 34 και Γεωμέτρου, Ν. Κόσμος).

Πέμπτη, 11/04, Έναρξη στις 21:00 – Παραμύθια της Προφορικής Παράδοσης για Μικρούς και Μεγάλους (Θέατρο Ελληνικών Χορών “Δώρα Στράτου”, Σχολείου 8, Πλάκα).

Σάββατο, 13/04, Έναρξη στις 21:00 – Βραδιά Αφήγησης με Δυο Περσικές Ιστορίες (Χώρος Τέχνης “Ιδιόμελο”, Ελευθερίου Βενιζέλου 17 και Βασιλέως Κωνσταντίνου, Μαρούσι).

Κυριακή 14/04. Έναρξη στις 11:00 – “Του Έρωτα και της Άνοιξης” (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Τοσίτσα 1 και Πατησίων, Αθήνα).

Κυριακή, 14/04, Έναρξη στις 21:00 – “Να σου πω… Να δεις… – Γυναίκες Τέρατα” (Μουσείο Νεώτερης Κεραμεικής, Μελιδώνη 4-6, Θησείο).

Δευτέρα 15/04, Έναρξη στις 21:15 – “Το Κόκ(κ)αλο Που Τραγουδούσε” (Θέατρο του Νέου Κόσμου, Αντισθένους 7 και Θαρύπου, Νέος Κόσμος).

Τρίτη, 16/04, Έναρξη στις 21:15 – “Το Κόκ(κ)αλο Που Τραγουδούσε” (Θέατρο του Νέου Κόσμου, Αντισθένους 7 και Θαρύπου, Νέος Κόσμος).

Τετάρτη, 17/04, Έναρξη στις 19:00 – Παραμύθια του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν (Art Café “Αστραδενή”, Έρκυνας 5, Λειβαδιά).

Πέμπτη, 18/04, Έναρξη στις 20:30 – Οι Πέμπτες των Παραμυθιών στο “Ακρότεχνο” (Χώρος Τέχνης “Ακρότεχνο”, Θεμιστοκλέους 31, Πλατεία Κάνιγγος, Αθήνα).

Παρασκευή, 19/04, Έναρξη στις 20:00 – “Κι αν Σου Μιλώ με Παραμύθια” (Μπουάτ “Απανεμιά”, Τέρμα Μνησικλέους και Θόλου 4, Πλάκα).

Σάββατο, 20/04, Έναρξη στις 11:00 – Αφήγηση Παραμυθιού και Κυνήγι Θησαυρού (Μουσείο Αφής, Δοϊράνης 198, Καλλιθέα).

Σάββατο, 20/04, Έναρξη στις 21:00 – Βραδιά Αφήγησης με Δυο Περσικές Ιστορίες (Χώρος Τέχνης “Ιδιόμελο”, Ελευθερίου Βενιζέλου 17 και Βασιλέως Κωνσταντίνου, Μαρούσι).

Σάββατο, 20/04, Έναρξη στις 18:30 – “Μύθι, Μύθι, Παραμύθι” (Μύλος Ματσόπουλου, Τρίκαλα).

Κυριακή, 21/04, Έναρξη στις 12:00 – “Διγενής ο Ακρίτης” (Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού, Λεωφόρος Στρατού 2, Θεσσαλονίκη).

Δευτέρα 22/04, Έναρξη στις 21:15 – “Το Κόκ(κ)αλο Που Τραγουδούσε” (Θέατρο του Νέου Κόσμου, Αντισθένους 7 και Θαρύπου, Νέος Κόσμος).

Τρίτη, 23/04, Έναρξη στις 21:15 – “Το Κόκ(κ)αλο Που Τραγουδούσε” (Θέατρο του Νέου Κόσμου, Αντισθένους 7 και Θαρύπου, Νέος Κόσμος).

Τετάρτη, 24/04, Έναρξη στις 22:00 – “Φίδια και Σκιές” (“Τριφασικό”, Σφακτηρίας 24, Κεραμεικός).

Πέμπτη, 25/04, Έναρξη στις 20:30 – Οι Πέμπτες των Παραμυθιών στο “Ακρότεχνο” (Χώρος Τέχνης “Ακρότεχνο”, Θεμιστοκλέους 31, Πλατεία Κάνιγγος, Αθήνα).

Σάββατο, 27/04, Έναρξη στις 19:00 – Αφήγηση Λαϊκών Παραμυθιών (“Zp87”, Ζωοδόχου Πηγής 87, Αθήνα).)

Κυριακή, 28/04, Έναρξη στις 21:00 – “Να σου πω… Να δεις… – Ο Κύκλος με την Κιμωλία” (Μουσείο Νεώτερης Κεραμεικής, Μελιδώνη 4-6, Θησείο).

Κυριακή, 28/04, Έναρξη στις 20:00 – “Ακροπατώντας στα Μονοπάτια της Μουσικής , της Ψυχής και του Έρωτα” (Καφέ “Φουγάρο”, Ναυπλιο).

Όπως πάντα, λυπάμαι για ό,τι μου διαφεύγει και δεν συμπεριλαμβάνεται εδώ, λόγω χρόνου ή αβλεψίας (κυριότερα όμως, μη γνώσης). Δεν το κάνω επίτηδες και έχετε πάντα το ελέυθερο να μου υποδείξετε κάτι που ξέρετε και αγνοώ. Αντιλαμβάνομαι επίσης ότι δεν έχουν επανεμφανιστεί οι Μαθητείες Αφήγησης – αυτό οφείλεται πρωτίστως την έλλειψη χρόνου και δευτερευόντως σε ορισμένα εγγενή ποροβλήματα που είχε η πρώτη μου απόπειρα. Δεν τις έχω εγκαταλέιψει ως ιδέα, αλλά θέλει εκ νέου σκέψη.

Διαμένων ανάμεσα στο “Εδώ” και στο “Εκεί”,

Α.Μ.

Advertisements

Ανάγνωση της Οδύσσειας Εν Δήμω – Ημέρα 1η (12/11/2011)

Πάνε 5 μήνες, αλλά δεν το έχω ξεχάσει. Πώς θα μπορούσα άλλωστε; Πώς θα μπορούσε οποιοσδήποτε επό εμάς που βρέθηκε εκεί όλες εκείνες τις ώρες, ή έστω ένα μέρος τους; Μέσα σε δύο μέρες, μια ομάδα τρελών (αλλά ωραίων τρελών), με εμπνεύστρια και πρωτοστατούσα τη Μάνια Μαράτου, διαβάσαμε ολόκληρη την Οδύσσεια στη Στοά του Βιβλίου, μένοντας εκεί κάπου 8 ώρες την πρώτη μέρα και 6 τη δεύτερη. Η Μάνια είχε κάνει μόνη της τη δύσκολη δουλειά να χωρίσει την Οδύσσεια σε αφηγηματικές ενότητες – σε “σκηνές” αν θέλετε – και με ραψωδιες και στίχους αναρτημένα σε έναν αυτοσχέδιο πίνακα, ο καθένας ερχόταν και “καπαρωνε” κομμάτι ή έπαιρνε επιτόπου σειρά για να διαβάσει.

Είχαμε πληθώρα μεταφράσεων, ο καθένας με τις προτιμήσεις του: η δασκάλα μας προτιμά Μαρωνίτη, εγώ Σιδέρη και ο παλιός μου φίλος, ο ανέκαθεν και πάντοτε πληθωρικός τω λόγω Βασίλης Κιουστελίδης, τη μετάφραση του Ψυχουντάκη – Οδύσσεια στα Κρητικά. Στ’ αλήθεια, νομίζω ότι άλλη δεν θα του πήγαινε καλύτερα, ειδικά όταν διάβαζε τις σκηνές μάχης (τις οποίες προοδευτικά του δώσαμε εργολαβία). Αρχικά στο αίθριο της Στοάς του Βιβλίου (κάτω, όχι στην ταράτσα) και καθώς έπεσε το βράδυ, μαζί του κι η θερμοκρασία, ολόγυρα και μπροστά από το άγαλμα της Αθηνάς Παλλάδας διαβάσαμε μέχρι τη Ραψωδία Μ’ και φύγαμε πλέον περίπου την ώρα που ή στοά έκλεινε.

Δεν θέλω να επεκταθώ άλλο, παρά κατόπιν επώδυνης επιλογης ανάμεσα σε εκατοντάδες φωτογραφίες, να παραθέσω μερικές από την πρώτη ημέρα. Μου λείπουν ένα-δυο ονόματα από τους συμμετέχοντες σε αυτήν τη παλαβή πρωτοβουλία του Μυθολογίου και μόλις τα βρω θα μπουν οι αντίστοιχες λεζάντες.

Καλή διασκέδαση…!

Είναι ενιδαφέρον ανα αναφερθεί ότι τη συγκεκριμένη ημέρα “συνυπήρξαν” μαθητές και από τα τρία “έτη” (ουσιαστικά οι μαθητές αλλάζουν κάθε διετία) της Σχολής Αφηγηματικής Τέχνης, μαζί με δύο από τις δασκάλες μας, καθώς και γνωστούς, φίλους, ακόμα και κάποιους που το είδαν απλά online. Σύνολο, 13 υπέροχοι τρελοί διάβαζαν Οδύσσεια ασταμάτητα επί 8 ώρες, αν και η εκπροσώπηση της κάθε τέτοιας “ομάδας” ήταν πολύ πιο έντονη τη δεύτερη ημέρα, για την οποία σύντομα θα ακολουθήσει δεύτερο post. Στο Μυθολόγιο, όλοι οι καλοί χωρούν.

Χριστός Ανέστη!

Α.Μ.

8η Γιορτή Παραμυθιών στην Κέα – Ημέρα 2η (Ο Μαραθώνιος)

Ναι, ξέρω και έχετε δίκιο… “Πόσο καιρό μπορεί να σου πάρει να πας από τη Μέρα 1 στη Μέρα 2; Μας άνοιξες την όρεξη με τα ορεκτικά και μας άφησες μπουκάλα!” που θα έλεγε και ο Οβελίξ. Η αλήθεια είναι ότι ο Σεπτέμβριος και ο Οκτώβριος είναι οι μήνες “επανένταξης” στη ρουτίνα και σαν αποτέλεσμα δεν είχα καθόλου χρόνο για blogging, πόσο μάλλον για photo editing. Το γεγονός, δε, ότι η δεύτερη ημέρα αναλώθηκε στον Μαραθώνιο Αφηγήσεων – ο οποίος διοργανώθηκε για πρώτη φορά φέτος στη Γιορτή – σήμαινε ότι θα έπρεπε να κάνω επιλογή και διόρθωση ανάμεσα σε πάνω από 200 φωτογραφίες, το οποίο με την περιρέουσα υγρασία μου φαινόταν εξωφενικό νούμερο (δεν είναι τόσο, in fact, αλλά έχω ένα θέμα με τον καιρό). Τέλος πάντων, αφού επιτέλους έβρεξε, άρχισε να πιάνει (λίγο) το κρύο και δέχθηκα πολλαπλές ερωτήσεις και ελαφίσιες ματιές σχετικά με τη συνέχεια αυτών των άρθρων, ήρθε η ώρα για τη συνέχεια.

Όντας ένας άνθρωπος ο οποίος συνήθως δεν κοιμάται πριν τις 04:00 το πρωί, το γεγονός ότι σωριάστηκα για ύπνο τη προηγούμενη μέρα κάτι στις γραμμές του 23:30, σήμαινε ότι 07:30 – 08:00 της Κυριακής 18 Ιουλίου είχα τιναχτεί σαν κεραία, με μια πρωτόγνωρη (για τα δικά μου δεδομένα) υπερκινητικότητα. Βεβαίως, δεδομένου ότι η εκδήλωση εκείνης της ημέρας δεν θα ξεκινούσε μέχρι τις 12:00, υπέθεσα ότι δεν έχουν ξυπνήσει ακόμα οι παραμυθάδες, οπότε σκότωσα λίγο το χρόνο μου μέχρι περίπου τις 09:15, οπότε και πήγα να σκιάσω την πόρτα τους. Τους πέτυχα καθώς είχαν αρχίσει να μαζεύονται για πρωινό, προσπαθώντας να ξεπλύνουν με καφέ τους σκονισμένους ιστούς του ύπνου και συστήθηκα με όσους δεν είχα γνωρίσει την προηγούμενη ημέρα (είτε λόγω οργανωτικού πανικού, είτε διότι δεν είχαν ακόμα φτάσει στην Κέα), όπως τη Nina Naesheim, μια ακόμα φοβερή (όπως μου είπαν και διαπίστωσα ιδίοις όμμασι την ίδια ημέρα) Νορβηγίδα αφηγήτρια, τον Daniel που τις επόμενες ημέρες αποδείχθηκε δεινός κιθαρωδός και improvised μπλουζίστας και ξανασυστήθηκα με τη Μαρία Νικολαΐδου, την Ηλέκτρα Νέγκα και τον Ταξιάρχη Μπεληγιάννη (τους οποίους είχα γνωρίσει πολύ σύντομα στη Διεθνή Ημέρα Αφήγησης).

Για άλλη μια φορά να πω ότι σε όλη τη διάρκεια της Γιορτής συστηνόμασταν με κάποιον που δεν είχε τύχει να μιλήσουμε ή είχε έρθει κάποια από τις επόμενες ημέρες, αλλά η “μόλυνση” του μνημονικού μου από την συνολική ευχάριστη κομπανία με εμποδίζει να θυμηθώ ποιον ακριβώς και πότε, εκτός εάν μου δώσουν κάποιο στοιχείο οι φωτογραφίες (όπως εδώ). Θα μπορούσα να ισχυριστώ ότι δεν έχω ιδέα πώς βρέθηκα (ατύπως αρχικά) στις τάξεις των εθελοντών αλλά αυτό θα ήταν ψέμα: όταν κάτι με διασκεδάζει πραγματικά, η μεταμόρφωση (για να είμαστε και μέσα στο θέμα) σε άνθρωπο-σφήνα είναι σχεδόν άμεση και θα έλεγε κανείς ότι έχω μια σχεδόν γενετική προδιάθεση για κουβάλημα. Η αλήθεια είναι ότι το στήσιμο και το ξεστήσιμο σε κάθε τοποθεσία μου θύμιζαν τον αντίστοιχο πανικό των σχολικών θεατρικών παραστάσεων και ήταν ακόμα ένα στοιχείο που συνεισέφερε στην εσωτερική μου ευφορία.

Έτσι λοιπόν βρέθηκα από νωρίς με τον Γιώργο Ευγενικό και την υπόλοιπη “ομάδα στησίματος” στην παραλία του Οτζιά όπου – ευχάριστο για μένα, προβληματικό για την εκδήλωση – φυσούσε ένας πεισματάρης άνεμος που σήκωνε άμμο, δυσκόλευε την διάδοση της φωνής των αφηγητών και δεν άφηνε σε ησυχία τα πολύχρωμα πανιά που οριοθετούσαν τον χώρο. Το σκηνικό και οι συνθήκες αυτές, ωστόσο, προσέδιδαν κάτι το παράξενα γοητευτικό στην εκδήλωση, όπως μπορείτε να δείτε και στις φωτογραφίες. Είναι θαύμα το ότι , ασκεπής επί τέσσερις συναπτές ώρες υπό τις σιαγόνες του καλοκαιρινού ήλιου κατάφερεα να μην πάθω ηλίαση, αλλά και αναμενόμενο το ότι τσουρουφλίστικα και το δέρμα μου άρχισε να μιμείται αυτό του φιδιού (άλλη μια μεταμόπρφωση – και ναι, Άσπα είχες απόλυτο δίκιο).

Σε κάθε περίπτωση, στις 12:00 ξεκίνησε ο Μαραθώνιος Αφηγήσεων, αν και το πρώτο-πρώτο πράγμα που παρακολουθήσαμε ήταν η παρουσίαση του βιβλίου του Θανάση Νέτα ΑΠΟ ΤΗ ΔΡΑΧΜΗ ΣΤΟ ΕΥΡΩ – Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΕΝΟΣ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ, από τον Σύλλογο Φίλων της Κέας. Τις ίδιες τις αφηγήσεις άνοιξε η Μαρία Παπανικολάου με τον μύθο της Αράχνης, τη ιστορία του Σιμιγδαλένιου και ένα κινεζικό παραμύθι για έναν ζωγράφο που τα έργα του έπαιρναν ζωή. Ακολούθησε η Μάνια Μαράτου, αυτή τη φορά με τον θιβετιανό,  νταρμικό μύθο του Ντοντρούπ (Dondrup) (που για άλλη μια φορά αποτέλεσε ένα παράθυρο σε νέους μυθικούς ορίζοντες, καθότι η αφηγηματική παράδοση του Θιβέτ μού είναι τελείως άγνωστη, αλλά έχει και τελείως διαφορετική χροιά από οτιδήποτε συναντά κανείς στη Δύση). Η Αράχνη είχε την τιμητική της, αφού μια εκδοχή του μύθου της είπε και η Σοφίλια Τσορτέκη, καθώς και την ιστορία του Οιδίποδα και της Σφίγγας, του Δαίδαλου και του Ίκαρου (νομίζω θα συμφωνήσετε, αφού δείτε τις φωτογραφίες, ότι η ενδυμασία της ήταν spot-on – μόνο τα χρυσά περιβραχιόνια της έλειπαν). Ο Γιάννης Σπανδωνής πραγματικά καθήλωσε τους μικρούς ακροατές με τις πολλαπλές μεταμορφώσεις του Δία, πλέκοντας στην αφήγησή του και μερικά επίκαιρα σχόλια για τους μεγαλύτερους. Το πρώτο κομμάτι του Μαραθωνίου έκλεισε ο Κώστας Τζιωτάκης με “Τση Ρήνης το λαήν'”, μια λαϊκή ελληνική ιστορία που απέδωσε με θεατρικότητα και το θερμιώτικο ιδίωμα (χαρακτηριστική διάλεκτος των Κυκλάδων, από όσο μπόρεσα να καταλάβω).

Μπορείτε να φανταστείτε τρεις συναπτές ώρες βομβαρδισμού με παραμύθια υπό τη δειλή σκιά των λιγοστών δέντρων στην παραλία ή κάτω από τον καυτό ήλιο; Ωστόσο το κοινό δεν κούνησε ρούπι μέχρι να σημάνει το διάλειμμα. Κάποιοι επέστρεψαν στην Κορησσία, κάποιοι βούτηξαν στη θάλασσα και άλλοι (όπως εγώ) περιορίστηκαν να ταβερνιστούν και να προβούν σε πλήρη ακινησία υπό σκιάν. Λίγο πριν πάω στην αφήγηση του Ταξιάρχη Μπεληγιάννη, που ξεκινούσε στις 17:30, ο Γιώργος Ευγενικός με ενημέρωσε ότι τελικά ο Μαραθώνιος θα ήταν “τοπικά κυλιόμενος”, με τη δεύτερη τοποθεσία να είναι υπό τη σκιά του αριστερότερου (όπως κοιτά κανείς τον ορίζοντα), πιο προστατευμένου από τον ήλιο και τον άνεμο, τμήματος της παραλίας (καθότι ο απογευματινός ήλιος θα δυσκόλευε τους αφηγητές και όσο περνούσε η ώρα, οι μη προικισμένοι με αυτοφυή γούνα μάλλον θα άρχιζαν να νιώθουν την παραθήν αλώς ψύχρα). Στόχος ήταν το τελευταίο κομμάτι του Μαραθωνίου Αφγήσεων να διεξαχθεί στον πλακοστρωμένο περίβολο μιας μικρής εκκλησιάς, όπως και έγινε.

Στι 17:30 λοιπόν και υπό αξιοπρεπή πλέον σκιά, ο Ταξιάρχης αφηγήθηκε την ιστορία “Τα Χρυσιά Κλαδιά και ο Αλίμονος”, με δικές του μουσικές παρεμβάσεις σε ένα όργανο που, αν και μοιάζει με λαούτο, δεν είναι και όσο κι αν σπάω το κεφάλι μου δεν θυμάμαι πώς μου το είπε (Ούτι τελικώς!). Πρέπει να ομολογήσω ότι ήταν ανάμεσα στις αγαπημένες μου ιστορίες εκείνης της ημέρας, καθότι συνδύαζε όλα τα στοιχεία που μιλούν στην καρδιά ενός epic fantasy geek (το σπαθί το ανίκητο, τρεις αντίπαλοι – ο γιος του  Ήλιου, του Φεγγαριού και της Θάλασσας – που έγιναν σύντροφοι του ήρωα, το επικό quest και πολλά άλλα).

Έπειτα σειρά είχε η Κάτια Καντούρη, με ένα από τα πιο δύκολα ίσως εγχειρήματα που μπορώ να φανταστώ για έναν παραμυθά (ή εν προκειμένω, μια παραμυθού), την αφηγηματική απόδωση ενός θεατρικού έργου, ειδικά μάλιστα όταν αυτό είναι “Ο Καλός Άνθρωπος του Σετσουάν” του Μπέρτολντ Μπρεχτ. Δύσκολο ή όχι πάντως, η αφηγήτρια είχε την αμέριστη προσοχή του κοινού.

Το δεύτερο σκέλος του Μαραθωνίου έκλεισε με τη Συντροφιά των Αφηγητών (Βέρα Αισώπου, Σύνη Αστρά, Γιώργος Μακρυγιάννης, Λίλη Τριαντάρη), πριν η ομήγυρη μεταφερθεί στον τελευταίιο προορισμό του Σαββάτου, όπου και θα παρέμενε μέχρι τη βαθιά νύχτα.

Οι αφηγήσεις στον περίβολο της μικρής εκκλησιάς ξεκίνησαν στις 19:20 με τον μύθο της Ιούς από την Ελένη Αχιλλέως (συνοδεία μουσικής από το κανονάκι του Αναστάση Σαρακατσάνου), όπου για άλλη μια φορά τα καμώματα του Δία θέτουν σε κίνδυνο τους θνητούς και για πολλοστή φορά επικαλείται τη βοήθεια του πανούργου Ερμή για να βγάλει το φίδι από την τρύπα. Ο Ερμής θα αποκιμίσει τον γίγαντα Άργο τον Πανόπτη (που είχε λένε 100 μάτια διάσπαρτα σε όλο του το σώμα) και θα τον σκοτώσει για να απελευθερώσει την Ιώ, αν και τα άγρυπνα μάτια του θα φυλάξει η Ήρα στην ουρά των παγωνιών…

Θα τολμήσω να πω (με τον κίνδυνο να κατηγορηθώ για έλλειψη αντικειμενικότητας – αλλά δεν πειράζει, καθότι την άφησα πίσω μου στο πρώτο post και άλλωστε η αντικειμενικότητα είναι καθαρά στατιστική) ότι το το κλου της βραδιάς, το δρώμενο που χειροκροτήθηκε εκείνη τη μέρα περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο, ήταν η αφηγηματική παράσταση που δώσανε οι Παραμυθοκόρες (Αντωνία Βέλλιου, Βασιλεία Βαξεβάνη, Ιφιγένεια Κακριδώνη), με τίτλο “Το Θεριό του Έρωτα”. Εδώ χρειάζεται ίσως λίγη ιστορία: όταν είχα πρωτογράψει για τις Παραμυθοκόρες στο Easy Subjugation, η πρώτη τους παράσταση μού είχε δώσει μια πολύ έντονη αίσθηση για το αφηγηματικό στυλ της καθεμιάς, οπότε και τους είχα δώσει κάποια αγγλικά προσωνύμια. Μια μάλλον ατελής μετάφραση στα ελληνικά κάνει την Αντωνία Βέλλιου “Σκοτεινή Υφάντρα”, την Ιφιγένεια Κακριδώνη “Ρόδινη Ρομαντικούλα” και την Βασιλεία Βαξεβάνη την “Ονειροπόλο”.

Αν και οι ιστορίες τους εκείνο το βράδυ είχαν το κοινό θέμα του έρωτα, παρακολουθώντας τες ξανάρθαν στο μυαλό μου εκείνα τα προσωνύμια με ιδιαίτερη ένταση, αφού ένιωθα ότι τα είχαν ασπαστεί στο μέγιστο: η Αντωνία με εξέπληξε περισσότερο από όλες, καθότι η ιστορία της Γυναίκας Σκελετού που αφηγήθηκε προέρχεται από τους Inuit του Αρκτικού Κύκλου, με έντονα στοιχεία σαμανικής μυθολογίας και ιδιαίτερα σκοτεινά μοτίβα, με μια ποιητική σκληρότητα σχεδόν ακατανόητη για τη δυτικοευρωπαϊκή παράδση, αλλά χαρακτηριστική του τόπου όπου ζουν αυτοί οι άνθρωποι. Η Ιφιγένεια, δεύτερη κατά σειρά, εξισορρόπησε τα πράγματα πιέζοντας τη πλάστιγγα στο άλλο άκρο, πηγαίνοντάς μας στην Αίγυπτο και αφηγούμενη τη σχεδόν σπαραξικά ρομαντική ιστορία ενός ιπποπόταμου που ήταν διατεθιμένος να κάνει τα πάντα για την ευτυχία μιας πριγκίπισσας που αγνοούσε τελείως την ύπαρξή του και στο τέλος η μοίρα του το ανταπέδωσε με τον πιο απρόσμενο τρόπο, ακόμα και για παραμύθι. Ισορροπώντας μεταξύ των δύο, στην κόψη του μεταφορικού ξυραφιού, η Βασιλεία μάς αποτελείωσε με τη δική της εκδοχή του SANDMAN: DREAM HUNTERS, όπου η παράδοξη αγάπη μεταξύ ενός χωρικού και μιας αλεπούς, μια αγάπη που θυμίζει ενήλικη εκδοχή αυτής του Μικρού Πρίγκιπα και της δικής του αλεπούς, φτάνει για να κινήσει το χέρι του απόμακρου Άρχοντα των Ονείρων. Όλα αυτά δε, δεμένα με όμορφη μουσική και τραγούδι.

Θα πίστευε κανείς ότι μετά από μια μέρα με συνολικά 6 (μέχρι εκείνη τη στιγμή) ώρες αφήγησης και μετά από αυτό που μόλις περιέγραψα, δεν θα μπορούσε να υπάρξει συνέχεια. Τουναντίον! Όταν αυτοί άνθρωποι είπαν “Μαραθώνιο”, εννοούσαν ΜΑΡΑΘΩΝΙΟ. Τις παραμυθοκόρες ακολούθησε η Ηλέκτρα Νέγκα, με “Της Λαχτάρας Παραμύθια”, το πρώτο εκ των οποίων (αν θυμάμαι καλά) την είχα ακούσει να αφηγέιται στη Διεθνή Ημέρα Αφήγησης και παραμένει το αγαπημένο μου από όσα είπε: οι αλλεπάλληλες ευχές και επιθυμίες ενός ανθρώπου απαντώνται άμεσα από μεταμορφώσεις του κόσμου του, μέχρι που όλα επιστρέφουν εκεί που ξεκίνησαν, περιμένοντας τον κύκλο να αρχίσει ξανά. Βρίσκω κάτι παράξενα ελπιδοφόρο σε αυτή την αφήγηση…

Ακολούθησε η Maritha Nielsen με αφήγηση στα Αγγλικά και μετάφραση από την Κατερίνα Βλάχου, με μια ιστορία που απαντάται σχεδόν σε κάθε λαό: το ποτάμι που βρίσκει τον δρόμο του από την καρδιά του βουνού στο φως, αλλάζοντας τον κόσμο γύρω του. Βεβαίως, προς τιμήν των Ελλήνων παραμυθάδων η Maritha έβαλε το ποτάμι να ξεκινά στη Νορβηγία και να φτάνει στη Τζιά “όπου κανείς δεν συναντά παρά καλούς ανθρώπους” (σε ελεύθερη μετάφραση). Έπειτα η Κατερίνα Βλάχου άφησε τα σκήπτρα της μεταφραστριας και έβαλε τα άμφια της αφηγήτριας, ξυπνώντας μας (από τον, ομολογουμένως κατανοητό, λήθαργο μετά από 8 πλέον συνολικές ώρες αφήγησης) με το χιούμορ και τη μεταδοτική επαναληπτικότητα της “Ανδραβίδας” και της “Αχελώνας”. Δια του λόγου το αληθές:

Ανδραβίδα και Κυρά μου,
έβγα να ιδείς τα βασανά μου
έλα να ιδείς για σένα τι τραβώ γλυκιά χαρά μου

και

“Εεεε, μάνα της Χελώνας!”
“Τιιι είναι γαμπρέεεε;”

(αν και ομολογουμένως είναι αδύνατον να αποδώσω γραπτώς τη φωνή και τις εκφράσεις της)

Στις 22:35 η Φίλια Δενδρινού έκανε μια πιο δραματοποιημένη απόδοση της αρχικής εκδοχής (ή πιθανώς μίας από τις αρχικές εκδοχές – δεν είμαι 100% σίγουρος) της Πεντάμορφης και του Τέρατος, “Η Πεντάμορφη και ο Κύκνος”. Δεν θα προσποιηθώ ότι κατανοώ τον ρόλο όλων των αντικειμένων που χρησιμοποίησε (εσάρπα, ένα λευκό γάντι, τόπι με ύφασμα), αν και μπορώ να κάνω υποθέσεις… Η αλήθεια είναι ότι εκείνη πια την ώρα, ακόμα κι εγώ είχα αρχίσει να παραπαίω, οι φωτογραφίες έβγαιναν σχεδόν μηχανικά, και τελικά έσβησε τελείως η μηχανή μου. Αυτή είναι ίσως και η μόνη μου τύψη από εκείνο το βράδυ, διότι τελευταία από τους προγραμματισμένους αφηγητές σηκώθηκε η Nιna Naesheim, η οποία αφηγήθηκε μια τόσο ξεκαρδιστική ιστορία, τόσο κεφάτα, τόσο παραστατικά και ζωντνανά, ώστε ακόμα και τότε κατάφερε να μας αφυπνήσει και να έχει την απόλυτη προσοχή μας. Αν και θυμάμαι με εξαιρετική λεπτομέρεια την ιστορία, το… κάπως ιδιαίτερο θέμα και χιούμορ της είναι αδύνατο να εκφραστεί γραπτώς, αλλά θα σας πω το ηθικό δίδαγμα: “μη ζορίζεις τα πράγματα να γίνουν πριν την ώρα τους γιατί θα καταλήξουν σκ@#!”

Το πρόγραμμα έλεγε ότι τότε πλέον μπορούσε να σηκωθεί όποιος ήθελε από το κοινό για να πει μια ιστορία, αλλά ρεαλιστικά δεν είχαμε κόκκαλο και μόνο μία γενναία κοπέλα το αποτόλμησε, μετά από αυτό το αφηγηματικό μπαράζ (για να μην πω όργιο). Αμυδρά θυμάμαι ότι ίσως τη λέγανε Χριστίνα (καμία σχέση – Ειρήνη Κυδονάκη κι ευχαριστώ για το heads up Ταξιάρχη), αλλά δεν είμαι καθόλου βέβαιος, πόσο μάλλον για το ποια ιστορία είπε (τον “Καημό” – ο Ταξιάρχης ξαναχτυπά).

Έτσι έληξε η δεύτερη ημέρα της 8ης Γιορτής Παραμυθιών και ο φοβερός αυτός Μαραθώνιος, γεμίζοντας τον ύπνο μου εκείνης της νύχτας με εικόνες και ιστορίες, τις περισσότερες εκ των οποίων φυσικά ξέχασα, όπως συχνά συμβαίνει με κάτι τόσο έυθραυστο όσο τα όνειρα. Ωστόσο, έμειναν μαζί μου οι θολές “ονειραναμνήσεις” του Πηγαδιού του Χρόνου και ποιος ξέρει – ίσως καταφέρω να μαγειρέψω μια ιστορία από αυτές. Ευτυχώς για όλα τα υπόλοιπα, υπάρχει το μνημονικό μου και οι φωτογραφίες. Εάν φτάσατε ως εδώ, σας συγχαίρω από καρδίας – δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι εγώ θα διάβαζα όλα αυτά που έγραψα – αλλά τουλάχιστον είναι η πάσα αλήθεια, γιατί ήμουνα κι εγώ εκεί, που λένε μερικές φορές…

Υ.Γ. Τουλάχιστον τώρα ξέρετε γιατί μου πήρε τόσο καιρό να βρω χρόνο και κουράγιο να γράψω για αυτή την ημέρα. Οι υπόλοιπες θα ακολουθήσουν με πιο ομαλή συχνότητα. Για λάθη, διορθώσεις και παρατηρήσεις, μη διστάσετε να μου αφήσετε σχόλια.

%d bloggers like this: