Ραπόρτο, ή “Τι στην Ευχή Κάνω Τόσον Καιρό”

Καλησπέρα στην ομήγυρη! Σαν να ακούω τις φωνές σας: “Πού είναι ρε το Παραμυθόγραμμα;”, “Το παράτησες το ρημάδι το blog;” ή ακόμα και “Μήπως μας αποφεύγεις;” Έτσι, προβοκατόρικα λοιπόν, για τα δυό τελευταία να σας πω πως έχουν μια δόση αλήθειας, υπό την έννοια ότι ποικίλες υποχρεώσεις, περιστατικά και διαθέσεις με έχουν κρατήσει μακριά από το blog. Επίσης, η φετεινή χρονιά ήταν για τα δικά μου μέτρα όργιο κοινωνικότητας κι έτσι βρίσκομαι να έχω ανάγκη από “απανθρωποτοξίνωση”. Εντάξει, προφανώς η ζέστη, η υγρασία και η ανούσια ενασχόληση του κόσμου με το Μουντιάλ δεν βοηθάνε, αλλά δεν θα έλεγα πως είναι οι ουσιαστικές αιτίες.

Τι στην ευχή κάνω λοιπόν τόσον καιρό; Καταρχήν, προφανώς μεταφράζω, παρόλο που δεν μιλάμε (ακόμα) για τη δίνη του περασμένου καλοκαιριού ή του περασμένου Φλεβάρη-Μάρτη. Έχω επίσης τους μαθητές μου (ααχ, πάνε οι εποχές που είχα μόνο μαθητριούλες), τον καθένα με το δικό του πρόγραμμα εξετάσεων. Πέραν όλων αυτών όμως, γράφω και μεταφράζω comics.

Από αριστερά και clockwise, fanzine των: ???, Βάλια Καπάδαη, Παύλος Παυλίδης, Σοφία Κυρίσογλου και το δικό μας!

Από αριστερά και clockwise, fanzine των: ???, Βάλια Καπάδαη, Παύλος Παυλίδης, Σοφία Κυρίσογλου και το δικό μας!

Η ιστορία ξεκίνησε όταν αποφασίσαμε με τη Μαρία Κουλουμπαρίτση να βγάλουμε το πρώτο τεύχος του BOTCH! στο COMICDOM CON ATHENS 2014. Ταυτόχρονα και ακολούθως, αρχίσαμε να ανεβάζουμε τακτικά σελίδες στο (λιτό ομολογουμένως) blog  που στήσαμε γι’ αυτόν ακριβώς το σκοπό (ακόμα ψάχνομαι με το θέμα του site – ίσως βρω χρόνο στις καλοκαιρινές διακοπές). Αυτό σήμαινε ότι έπρεπε να έχω εγκαίρως έτοιμη τη συνέχεια, ώστε να προλάβει η Μαρία να κάνει στήσιμο, σχέδιο, μελάνωμα, σκανάρισμα κι εγώ (το αρκετά πρωτόγονο) lettering. Κάπου τέλη Απριλίου-αρχές Μαΐου επικοινώνησε μαζί μας το ΓΚΡΕΚΑ για να μας συμπεριλκάβει στο αφιέρωμα με τους Έλληνες φανζινάδες, οπότε μας έστειλαν κάμποσες ερωτήσεις ν’ απαντήσουμε και τον Πάνο Κέφαλο να μας φωτογραφίσει. Η φωτογράφηση είχε πολύ γέλιο και ομολογουμένως υπήρχαν μερικές φωτογραφίες που ήταν… way out there!

Μπορείτε να διαβάσετε το αφιέρωμα και να δείτε τη φοβερή δουλειά του Πάνου στο ΓΚΡΕΚΑ #4 που βρίσκεται από την Πέμπτη στο Πρακτορείο Ξένου Τύπου “Γιαννακουλόπουλος” (Πανεπιστημίου 73) και πλέον πρέπει να έχει διανεμηθεί κι αλλού.

Η Μαρία κι εγώ και στη δίπλα σελίδα η Δανάη Κηλαηδώνη.

Η Μαρία κι εγώ και στη δίπλα σελίδα η Δανάη Κηλαηδώνη.

Λίγο καιρό μετά το Con, η Βάλια Καπάδαη μου ανέφερε το τριήμερο φεστιβάλ comics, “Με Πενάκι & Σκαπάνη” (το οποίο φυσικά τον πρώτο καιρό ανέφερα ως “Με Μελάνη και Σκαπάνη”, μάλλον λόγω συνειρμού και καθότι μου έβγαινε η ομοιοκαταληξία), που είναι προγραμματισμένο για τις 4, 5 και 6 Ιουλίου και το οποίο διοργανώνεται από το Comicon σε συνεργασία με τον Σύλλογο Ελλήνων Αρχαιολόγων. Η Βάλια μου είπε πως ήθελε να συμμετάσχει και μια από τις ιδέες ήταν να βγει ένας κατάλογος με comics συμμετεχόντων που θα είχαν σε κάποιο βαθμό θεματολογία αρχαιολογικού ενδιαφέροντος.

Αρχίσαμε να συζητάμε και καταλήξαμε να συνεργαστούμε, με τη Βάλια να κάνει (προφανώς) το σχέδιο κι εγώ το σενάριο. Το αποτέλεσμα ήταν ένα εκπληκτικό 7-σέλιδο (ναι, εννοώ οπτικά – ακόμη κι αν αγνοήσετε τελείως το κείμενο, το artwork της Βάλιας βγάζει μάτι… με την καλή έννοια και ναι, είμαι biased, so there!), που στο σχετικά εγγύς μέλλον, Θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος, θα γίνει ένα πλήρες comic.  Η ιδέα βασίζεται σε μια αφήγηση της Νέκυιας (Οδύσσειας Ραψωδία λ’) που είχα φτιάξει στα πλαίσια του Εργαστηρίου του Έπους, καθώς και σε ένα κέιμενο που είχα γράψει με αφορμή μια ιστορία από το LOST BOOKS OF THE ODYSSEY.

Nekyia Promo Page - Small

Η πρώτη από τις αρχικές 7 σελίδες.

Όπως καταλαβαίνετε έχει κυοφορηθεί πολλαπλά και το τελικό αποτέλεσμα έχει μια πρέζα μπαχάρι από άλλα πράγματα, για τα οποία όμως θα μιλήσουμε εν ευθέτω χρόνω. Το επόμενο βήμα ήταν να ολοκληρώσω το σενάριο του πλήρους comic, με την ελπίδα να προλάβουμε να το βγάλουμε στο “Πενάκι και Σκαπάνη”. Ωστόσο μου πήρε περισσότερο από όσο υπολόγιζα και βγήκε λίγο μεγαλύτερο από την αρχική πρόβλεψη, οπότε με τη Βάλια καταλήξαμε ότι θα βγάλουμε στο Φεστιβάλ ένα 12-σέλιδο (οι 7 αρχικές, συν 1, συν εξώφυλλα-εσώφυλλα).

Επίσης στο Φεστιβάλ θα κάνουμε με τη Βάλια ένα mini εργαστήριο με τίτλο “Αφήγηση: Από το Παραμύθι στο Κόμικ”.

Φυσικά, η αμέσως επόμενη σκέψη ήταν “γιατί να μην προσπαθήσουμε να το πουσάρουμε και στο εξωτερικό;” Για την ακρίβεια, η σκέψη υπήρχε σε γενικό επίπεδο κι από πριν, αλλά έπειτα παρουσιάστηκε και η ευκαιρία του 16ου Βαλκανικού Φεστιβάλ Νέων Εικονογράφων, στο Λέσκοβατς της Σερβίας. Κατά συνέπεια, άρχισα να καταπιάνομαι με τη μετάφραση του κειμένου μου στα Αγγλικά. Ειρήσθω εν παρόδω, η Βάλια μου είπε ότι τελικά θα πήγαιναν στο Λέσκοβατς με τον Παύλο Παυλίδη, καθώς και μερικούς άλλους από τον χώρο των comics, από Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Δεν χρειάστηκε πολύ για να με πείσει να πάω κι εγώ, οπότε μετά ήρθαν οι ετοιμασίες του ταξιδιού (φεύγουμε την ερχόμενη Πέμπτη, 26/06).

Nekyia Promo Cover Final - Small

Πέρα από όλα αυτά, υπάρχουν στα (παρατεταμένα) σκαριά ορισμένα άλλα project, τόσο αφηγηματικού περιεχομένου, όσο και comics, όμως γι’ αυτά δεν μπορώ να μιλήσω ακόμα. Εν ολίγοις, τους τελευταίους μήνες και ειδικά αυτόν που μα πέρασε, ξεκινώντας θλιβερά με τον θάνατο του Παναγιώτη Κούλελη, ήταν ένας μήνας χτισίματος και τώρα το στοίχημα είναι βγάλουμε τις σκαλωσιές και να δείξουμε το αποτέλεσμα. Δεν θα γράψω για τον Μάριο που έφυγε απότομα και μείναμε σύξυλοι όταν το μάθαμε – δεν τον γνώριζα καλά, όμως ξέρω πως αγαπούσε τα comics με πάθος.

Προφανώς, δεν πολυέχει νόημα να βγάλω Παραμυθόγραμμα για τον Ιούνιο, όμως αυτό δεν είναι παρά μια έκτακτη περίσταση και εκτός απροόπτου, το Παραμυθόγραμμα θα επιστρέψει τον Ιούλιο.

Αυτ’α τα όχι και τόσο ολίγα. Περισσότερα (αν μπορέσω) από τη Σερβία και κατόπιν της επιστροφής μας.

Μέσα από το μελάνι,

Α.Μ.

Advertisements

Παραμυθόγραμμα Φεβρουαρίου 2014

2014-02-02 - Earendil by LobackΣκέφτομαι κάτι να γράψω εν είδει εισαγωγής και δεν μου έρχεται τίποτα. Αυτά που έχω στο μυαλό μου είτε θέλουν το δικό τους κείμενο, είτε τα έχω ήδη γράψει, όπως το κείμενο για την τελετή αποφοίτησής μας από τη Σχολή Αφηγηματικής Τέχνης.

Διάβασα ένα ενδιαφέρον κείμενο της Μαρίας Παπανικολάου στην Αχελώνα, σχετικά με την επιλογή και την “αναμέτρηση” με το Μαγικό Παραμύθι, το οποίο αποτέλεσε αρχή για μια ενδιαφέρουσα συζήτηση στη σελίδα του Storytelling.GR, για όσους τα παρακολουθείτε μέσω FB. Είναι θέμα που, όπως τα περισσότερα που έχουν πραγματική σημασία, δεν έχει τελική απάντηση, ή τουλάχιστον έχει συνήθως τόσες απαντήσεις όσους και διαλεγόμενους.

Η άποψή μου είναι ότι το Μαγικό Παραμύθι (ως τύπος, σε μια κατηγοροποίηση που διαχωρίζει μεταξύ Ιστοριών Σοφίας, Ευτράπελων, Μύθων Ζώων κλπ.) είναι δύσκολο να αντιμετωπιστεί ως αμιγής οντότητα, διότι εσωκλείει πάρα πολλά μοτίβα και υποείδη και φυσικά μεταλλάσσεται με το πέρας του χρόνου, με τη γεωγραφική μετατόπιση και φυσικά στα χέρια του εκάστοτε αφηγητή. Αν μιλάμε για το υλικό προέλευσης, μια τυπικά δόκιμη απάντηση θα μπορούσε να είναι ότι, βασικά, όλα τα Μαγικά Παραμύθια πηγάζουν από το Έπος του Γκίλγκαμες και τους κοσμολογικούς μύθους των Ακκάδων και Σουμερίων, τα οποία περιλαμβάνουν στα διάφορα επεισόδιά τους όλα ή σχεδόν όλα τα γνωστά παραμυθιακά μοτίβα.

Υπάρχουν ιστορίες που είναι “ασήκωτες”; Φυσικά. Τόσες όσοι και άνθρωποι, ανάλογα ποιος λέει και ποιος ακούει, αλλά “κατ’ απόλυτη τιμή” ασήκωτες; Δεν νομίζω. Σε μια δική μου ιστορία (την οποία είμαι σίγουρος ότι, στην ουσία της, έχουν πει και ακόμα περισσότερο, βιώσει αμέτρητοι άνθρωποι πριν από εμένα) είχα χαρακτηριστικά τις εξής δύο αντιδράσεις: “Αχ, καταλαβαίνω ακριβώς τι θες να πεις” και “Μωρέ μου άρεσε, αλλά… αλλά, νοιώθω ένα σφίξιμο – ένοιωσα ότι δεν υπήρχε λύτρωση”. Φυσικά είχαν κι οι δύο δίκιο, διότι ο καθένας έβλεπε και ενστερνιζόταν στην οπτική διαφορετικού χαρακτήρα μέσα στην ιστορία.

Όσο κι αν ( ενδεχομένως) μας παρηγορούν, τα παραμύθια είναι σκληρά, διότι η ιστορία της ανθρωπότητας είναι σκληρή – ή φανταστήκατε ότι τυχαία ο Άδης λέγεται και Πλούτος; Αν δεν είναι όμως σκληρά, συχνά είναι και λίγο αδιάφορα. Τουλάχιστον, έτσι βρίσκω εγώ…

Πάμε στο πρόγραμμα!

Σάββατο, 01/02, Έναρξη στις 11:00 – “Άλλα Είναι Ήμερα και Άλλα Αρπαχτικά…” (Δημοτική Βιβλιοθήκη Περιστερίου, Σκρα και Ανδριανουπολεως, Περιστέρι).

Σάββατο, 01/02, Έναρξη στις 18:30 – “Παραμύθια στο Χοροστάσι” (Αίθουσα Διαλέξεων Χοροθεάτρου “Δόρα Στράτου”, Σχολείου 8, Πλάκα).

Κυριακή, 02/02. Έναρξη στις 12:30 – “Τα Τρία Χρυσά Μήλα” (Ίδρυμα “Μιχάλης Κακογιάννης”, Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα).

Κυριακή, 02/02, Έναρξη στις 18:30 – “Μη Ζητάς Αστόχαστα…” (Δημοτική Βιβλιοθήκη Περιστερίου, Σκρα και Ανδριανουπολεως, Περιστέρι).

Κυριακή 02/02, Έναρξη στις 11:30 – “Παραμύθια στο Χοροστάσι” (Αίθουσα Διαλέξεων Χοροθεάτρου “Δόρα Στράτου”, Σχολείου 8, Πλάκα).

Τετάρτη, 05/02, Έναρξη στις 20:00 (περίπου) – Αφήγηση Λαϊκών Παραμυθιών  (“Paralelo 33″, Αμφικτύονος 33. Θησείο).

Παρασκευή, 07/02, Έναρξησ τις 20:30 – “Ιστορίες με Χρώματα Αρμονικά” (Ίδρυμα Β. & Μ. Θεοχαράκη, Βασιλήσσης Σοφίας 9 και Μέρλιν, Αθήνα).

Παρασκευή, 07/02, Έναρξη τα Μεσάνυχτα – Αφήγηση Λαϊκών Παραμυθιών με Συνοδεία Μουσικής (PREMA “ΗΧΩ” ROCK, JAZZ, BLUES BAR, Τρίπόλεως 27, Άγιοι Ανάργυροι).

Σάββατο, 08/02, Έναρξη στις 18:30 – “Παραμύθια στο Χοροστάσι” (Αίθουσα Διαλέξεων Χοροθεάτρου “Δόρα Στράτου”, Σχολείου 8, Πλάκα).

Σάββατο, 08/02, Έναρξη στις 18:00 – “Ο Κόκορας και το Φλουρί” (“Οξυγόνο”, Ολύμπου 81, Θεσσαλονίκη).

Σάββατο, 08/02, Έναρξη στις 18:30 “Παραμύθια στο Χοροστάσι” (Αίθουσα Διαλέξεων Χοροθεάτρου “Δόρα Στράτου”, Σχολείου 8, Πλάκα).

Κυριακή, 09/02, Έναρξη στις 11:30 – “Παραμύθια στο Χοροστάσι” (Αίθουσα Διαλέξεων Χοροθεάτρου “Δόρα Στράτου”, Σχολείου 8, Πλάκα).

Κυριακή, 09/02, Έναρξη στις 12:00 – “Μάγισσες και Κόρες” (Πολυχώρος “Διέλευσις”, Λέσβου 15 και Πόρου, Κυψέλη).

Κυριακή, 09/02. Έναρξη στις 12:30 – “Τα Τρία Χρυσά Μήλα” (Ίδρυμα “Μιχάλης Κακογιάννης”, Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα).

Παρασκευή, 14/02, Έναρξη στις 20:00 – Προβολή του Ντοκιμαντέρ “Πέρασα κι εγώ από κει κι είχα παπούτσια από χαρτί – παραμύθια για πάντα” (Ίδρυμα “Μιχάλης Κακογιάννης”, Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα).

Παρασκευή, 14/02, Έναρξη στις 19:00 – “Αν θες να μάθεις την αλήθεια, άκου ένα παραμύθι” (Διεθνές Κέντρο Συγγραφέων και Μεταφραστών Ρόδου, Αντ. Λάσκου 10Α).

Σάββατο, 15/02, Έναρξη στις 18:30 “Παραμύθια στο Χοροστάσι” (Αίθουσα Διαλέξεων Χοροθεάτρου “Δόρα Στράτου”, Σχολείου 8, Πλάκα).

Σάββατο, 15/02, Έναρξη στις 20:30 – Αφήγηση Μαθητείας (Πολιτιστικός Σύλλογος άνω Αμπελοκήπων, Σεβαστοπούλου 30, Αμπελόκηποι).

Σάββατο, 15/02, Έναρξη στις 18:30 – “Ο Κόκορας και το Φλουρί”  (Μύλος Ματσόπουλου, Τρίκαλα).

Σάββατο, 15/02, Έναρξη στις 20:00 – Προβολή του Ντοκιμαντέρ “Πέρασα κι εγώ από κει κι είχα παπούτσια από χαρτί – παραμύθια για πάντα” (Ίδρυμα “Μιχάλης Κακογιάννης”, Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα).

Σάββατο, 15/02, Έναρξη στις 20:00 – “Φτου Πιπέρι” (Μύλος Ματσόπουλου, Τρίκαλα).

Σάββατο, 15/02, Έναρξη στις 21:00 – “Περί Έρωτος” (“Θυμωμένο Πορτραίτο”, Ιωάννινα).

Σάββατο, 15/02, Έναρξη στις ??:?? – Έναρξη Εργαστηρίου για το Παραμύθι στο Κέντρο Προσχολικής Αγωγής “Ρήγας” (Κέντρο Προσχολικής Αγωγής “Ρήγας”, Πύργος Ηλείας).

Κυριακή, 16/02, Έναρξη στις 12:30 – “Τα Τρία Χρυσά Μήλα” (Ίδρυμα “Μιχάλης Κακογιάννης”, Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα).

Κυριακή 16/02, Έναρξη στις 11:30 – “Παραμύθια στο Χοροστάσι” (Αίθουσα Διαλέξεων Χοροθεάτρου “Δόρα Στράτου”, Σχολείου 8, Πλάκα).

Κυριακή, 16/02, Έναρξη στις 18:00 – “Κόκκινη Κλωστή Δεμένη… Στις Υφάντρες Τυλιγμένη” (“Μύρτιλλο”, Πλατεία 28ης Οκτωβρίου, Ν.Ηράκλειο).

Κυριακή, 16/02, Έναρξη στις 20:00 – Προβολή του Ντοκιμαντέρ “Πέρασα κι εγώ από κει κι είχα παπούτσια από χαρτί – παραμύθια για πάντα” (Ίδρυμα “Μιχάλης Κακογιάννης”, Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα).

Κυριακή, 16/02, Έναρξη στις 19:30 – “Συναντάμε τις Παραδόσεις” (Βουλευτικό Ναυπλίου, Ναύπλιο).

(Μέχρι) Πέμπτη, 20/02 – Παράταση Έκθεσης “Ο Κόσμος του Αισώπου” (Βιβλιοθήκη Ιδρύματος Ευγενίδου, Λ.εωφόρος Συγγρού 387, Φάληρο).

Παρασκευή, 21/02, Έναρξη στις 21:00 – “Φτου Πιπέρι” (“Αβγό”, Βαλαωρίτου 4, 8ος Όροφος, Θεσσαλονίκη).

Σάββατο, 22/02, Έναρξη στις 12:00 – Παραμύθι του Σαββάτου (Παιδική βιβλιοθήκη Δήμου Χαλανδρίου, Παλαιολόγου, Αβέρωφ και Σόλωνος, Χαλάνδρι).

Σάββατο 22/02, Έναρξη στις 17:00 – “Μάγισσες και Κόρες” (Πολυχώρος “Διέλευσις”, Λέσβου 15 και Πόρου, Κυψέλη).

Σάββατο, 22/02, Έναρξη στις 18:30 – “Παραμύθια στο Χοροστάσι” (Αίθουσα Διαλέξεων Χοροθεάτρου “Δόρα Στράτου”, Σχολείου 8, Πλάκα).

Σάββατο, 22/02, έναρξη στις 20:30 – “Παραμύθια Αρτύμενα” (Οικολογικό Πολιτισικό Κέντρο, Λεωφόρος Ιωνίας 315, Άνω Πατήσια).

Σάββατο, 22/02, Έναρξη στις 20:30 – “Τα Άσεμνα της Αποκριάς” (“Πέτρα-Ψαλίδι-Χαρτί”, Φυλασίων 15, Άνω Πετράλωνα).

Σάββατο, 22/02, Έναρξη στις 21:30 – “Ερωτικές Ιστορίες του Αραβικού Κόσμου” (Πολυχώρος “Διέλευσις”, Λέσβου 15 και Πόρου, Κυψέλη).

Κυριακή, 23/02, έναρξη στις 11:00 – Ανοικτή Συναντηση της Ερευνητικής Ομάδας Παραμυθιών (Εργαστήρι Μελέτης της Παιδικής Ηλικίας, Ιωάννου Φιλήμωνος 3, πίσω από την Αμερικάνικη Πρεσβεία – ΠΡΟΣΟΧΗ! Δείτε κι εδώ!).

Κυριακή, 23/02, Έναρξη στις 11:00 και στις 12:00 – “Οδύσσεια του Ομήρου” (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Τοσίτσα 1 και Πατησίων, Αθήνα).

Κυριακή, 23/02. Έναρξη στις 12:30 – “Τα Τρία Χρυσά Μήλα” (Ίδρυμα “Μιχάλης Κακογιάννης”, Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα).

Κυριακή 23/02, Έναρξη στις 11:30 – “Παραμύθια στο Χοροστάσι” (Αίθουσα Διαλέξεων Χοροθεάτρου “Δόρα Στράτου”, Σχολείου 8, Πλάκα).

Παρασκευή, 28/02, Έναρξη στις 10:00 – “Της Άνοιξης Τραγούδια, Παραμύθια και Παιχνίδια” (Ιστορικό-Λαογραφικό Μουσείο Κορίνθου, Ερμού 1, Κόρινθος).

Όλο τον Φεβρουάριο, Έναρξη στις 21:00 – Αφήγηση Παραμυθιών στρο Καφενείο (Καφενείο “European Village”, Μναστηρίου 140, Ακαδημία Πλάτωνος – πατήστε το link για αναλυτικό πρόγραμμα).

Καθημερινές, κατόπιν συνεννοήσεως – “Τα Τρία Χρυσά Μήλα” – Αφηγήσεις για Σχολεία (Ίδρυμα “Μιχάλης Κακογιάννης”, Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα).

Αυτά τα ολίγα προς το παρόν και δεδομένου του Τριωδίου (το οποίο άνοιξε για μας η Ανθή Θάνου στην αποφοίτηση με μια ιστορία γεμάτη… μπαχάρια), σύντομα υποθέτω περισσότερα (edit: όπως είδατε, η λίστα ήδη μεγάλωσε μέσα σε μια εβδομάδα και έπεται συνέχεια). Όπως πάντα, αν κάτι μου διαφεύγει, αν κάτι περέλειψα, ένα comment και όλα θα τα διορθώσουμε.

Tempus Fugit,

Α.Μ.

Μια Πένα Γεμάτη Δάκρυα

Επισήμως, αυτός πρέπει να είναι ο πιο emo (και επί της ουσίας ελληνικότερον, “κλαψιάρικος”) τίτλος που έχω δώσει ποτέ σε κείμενό μου, online ή μη (τουλάχιστον από τότε που σταμάτησα να γράφω φρικτά ποιήματα σε ακόμα πιο φρικτές γκόμενες, εδώ και περίπου μία δεκαετία). Είναι μια συνειδητή υπερβολή, η οποία εξυπηρετεί, πρώτον, τον ειρμό των σκέψεών μου, δεύτερον, το να τραβήξει την προσοχή.

Κατά καιρούς, έχω γράψει το παρελθόν ότι “οι ευτυχισμένοι άνθρωποι δεν μπορούν να γράψουν, διότι είναι πολύ απασχολημένοι με το να είναι ευτυχισμένοι”. Η φράση αυτή, παρότι εύγλωττη, ακόμα περισσότερο δε στα Αγγλικά (“Happy people can’t write – they’re too busy being happy”.), είναι φυσικά ανακριβής. Καταρχήν, η φράση υπονοεί το “καλά”, ότι οι ευτυχισμένοι άνθρωποι δεν μπορούν να γράψουν καλά, διότι όπως αποδεικνύουν περίτρανα τα social media και οι τόνοι συγγραφικών σκουπιδιών που κυκλοφορούν εκεί έξω, τυπικά το να γράψεις δεν απαιτεί τίποτα περισσότερο από χαρτί και μολύβι (άντε, υπολογιστή έστω).

2014-01-19 - [Alastair Slkatch by Tillinghast]

Αυτό βέβαια, με τη σειρά του, είναι επίσης αναληθές σε έναν βαθμό, όπως μου υπέδειξε πριν από αρκετό καιρό ο Phil Brucato (ανάμεσα σε πολλά άλλα, μια πό τις κεντρικές δημιουργικές δυνάμεις του MAGE: THE ASCENSION). Χαρακτηριστικά μου έγραψε: “Εγώ όμως είμαι ευτυχισμένος και νομίζω θα συμφωνήσεις ότι μπορώ να γράψω”. Ειδικά στο δεύτερο θα συμφωνήσω. Αναφορικά με το πρώτο, δεν έχω φυσικά τρόπο να το επιβεβαιώσω, αλλά γενικά τείνω να πιστεύω πως ο Brucato είναι από αυτούς τους ανθρώπους που δεν έχουν λόγο να προφασιστούν κάτι το οποίο δεν ισχύει, ειδικά κάτι που αφορά καθαρά στην  ψυχολογία τους. Στην πραγματικότητα, το αναφέρω εδώ απλώς ως αντιπαράδειγμα στην “δήλωσή” μου, διότι προφανώς υπάρχουν εκεί έξω καλοί συγγραφείς που δεν είναι δυστυχισμένοι, καθώς φυσικά και αυτοί που θεωρούν τη δυστυχία (ή την επίφασή της) αυτοσκοπό στα γραπτά τους.

Ας το δοκιμάσω λοιπον αλλιώς – ανάμεσα στις ιδιαίτερες ψυχολογικές καταστάσεις, στις οποίες μπορεί να βρεθεί κανείς (άνευ χημικών ουσιών) όταν του χτυπά την πόρτα η έμπνευση, πιστεύω πως το έλειμμα ευτυχίας (που δεν ισοδυναμεί αναγκαστικά με δυστυχία) είναι ίσως η ισχυρότερη. Πέρα από το πώς και πότε γράφω εγώ, το βλέπω πολύ συχνά και στις ιστορίες που θεωρώ αξιόλογες, που αγγίζουν τους ανθρώπους σε βάθος χρόνου, μερικές μάλιστα που αγίζουν τους ανθρώπους από τα βάθη του χρόνου. Gilgamesh, Mahabharata, Ιλιάδα, Οδύσσεια, Saiyuki Monogatari, ο Κύκλος του Ulster (οι περιπέτειες και ο θάνατος του Cu Chulainn), η Edda (η δημιουργία και η καταστροφή του κόσμου και των θεών του, κατά τη νορβηγική παράδοση)  και όσα ακόμα έπη μπορεί να απαριθμήσει κανείς – όλα έχουν πάρα πολλά κοινά στοιχεία στο επίπεδο του ηρωισμού, των χαρακτήρων που ξεπερνούν το ανθρώπινο και περισσότερα “μορφολογικά, πραγματολογικά κλπ. κλπ.” στοιχεία από όσα μπορεί να απαριθμήσει κανείς μέσα σε λίγες αράδες.

2014-01-19 - Gilgamesh Cries for Enkidu [Ludmila Zeman, 1993]

Ωστόσο, αυτό που καμιά φορά ξεχνά κανείς, είναι το γεγονός ότι η θλίψη, τα δάκρυα με τα οποία είναι ποτισμένες αυτές οι ιστορίες, είναι ευθέως ανάλογα με το μέγεθος των χαρακτήρων τους. Αντλώντας από τα δικά μας, πόσο δυνατή είναι η σκηνή στο λαμπρό παλάτι του Μενέλαου, όπου ο τελευταίος Μέγας Βασιλέας των Αργείων, η Ωραία Ελένη και ο Τηλέμαχος κλαίνε γοερά για τον Οδυσσέα μέσα στην περίλαμπρη αίθουσα; Πώς έρχεται, στην ίδια σκηνή, δεύτερο καρφί ο θρήνος του Πεισίστρατου, γιου του Νέστορα, για τον αδελφό του, τον Αντίλοχο, που πέθανε στην Τροία δίχως να τον γνωρίσει – ο μόνος Αχαιός ήρωας που είχε το προσωνύμιο “άψεγος”; Δεν είναι απλά ένας ηρωικός αδελφός που δεν γνώρισε ποτέ, αλλά και μια σκιά κάτω από την οποία δεν θα μπορέσει ποτέ να βγει. Αλλού, πόσο οικεία είναι η μοναξιά του Οδυσσέα καθώς όλοι καλοπερνάνε στο παλάτι του Αντίνοου, Βασιλιά των Φαιάκων (το πιο κοντινό των Αρχαίων Ελλήνων σε Ξωτικά) και ο ίδιος πνίγεται από το κλάμα δίχως να τον βλέπει κανείς, διότι οι ηρωικές ιστορίες που αφηγείται ο Δημόδοκος αποτελούν θύμηση όλων των νεκρών του συντρόφων και των δικών του βασάνων;

2014-01-19 - King Conan - Hour of the DragonΣας διαβεβαιώ ότι ανάλογης δύναμης θρηνητικές σκηνές βρίσκονται σε όλες τις σπουδαίες ιστορίες του κόσμου, στις ιστορίες που έβαλαν τα θεμέλια για όλες, μα όλες τις ιστορίες, όχι μόνο που λέμε, αλλά που είναι δυνατόν να πούμε. Μπορεί να είναι ιστορίες γεμάτες θεούς και ανθρώπους κοντά στους θεούς, αλλά η θλίψη τους δεν είναι απλά ανθρώπινη – είναι τελείως, μα τελείως προσωπική, σαν να ήτανε δική μας. Αυτά ήταν πράγματα που τα καταλάβαιναν άνθρωποι όπως ο Robert E. Howard και δεν έκανε καμία προσπάθεια να το κρύψει, όταν έγραφε στην εισαγωγή του PHOENIX ON THE SWORD (1932):

“Hither came Conan the Cimmerian, black-haired, sullen-eyed, sword in hand, a thief, a reaver, a slayer, with gigantic melancholies and gigantic mirth, to tread the jeweled thrones of the Earth under his sandalled feet”.

“Με γιγάντια μελαγχολία και γιγάντια ευδιαθεσία”. Ο Conan του Howard, συχνά μνημονευόμενος με το τρίπτυχο “σφαγή, γυναίκες, πλιάτσικο” δεν θα ήταν τόσο αξιομνημόνευτος αν δεν υπέφερε από τη γιγάντια μελαγχολία που τον έκαναν να ξεχνά τα – συχνά όχι ηρωικά – του κατορθώματα. Ανά τα χρόνια ο Conan θρήνησε σχεδόν όλους τους συντρόφους του και αμφότερες τις  γυναίκες που αγάπησε πραγματικά.

Στην πιο σύγχρονη εποχή, ο George R.R. Martin έχει αναγάγει σε τέχνη τον θρήνο της απώλειας – είτε θρηνούν οι χαρακτήρες, είτε οι αναγνώστες.

Κάπως έτσι επιστρέφω εκεί απ’ όπου ξεκίνησα, στη σχέση που έχει η έλλειψη ευτυχίας με το γράψιμο. Έχω διαπιστώσει ότι, προσωπικά, κατά κανόνα δεν μπορώ να γράψω τίποτα (που να θεωρώ αξιόλογο τουλάχιστον) όταν είμαι χαρούμενος. Το μυαλό μου είναι σκόρπιο, τα συστατικά που χρησιμοποιώ ανούσια κι εφήμερα – και εκτός αν έχω κάτι που πρέπει οπωσδήποτε να παραδώσω, δεν πολυσκοτίζομαι και απλά το αφήνω με τη χιλιοφθαρμένη ρήση: “άστο μωρέ – όταν είναι να έρθει, θα έρθει”. Αναμενόμενα, όπως η νύχτα ακολουθεί τη μέρα, έρχεται – και δεν έχει τίποτα το ελαφρύ.

Η μόνη εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα ήταν τα δύο χρόνια που πέρασα με τις συμμαθήτριές μου στη Σχολή Αφήγησης, αλλά αυτό, όπως ενδεχομένως να γνωρίζετε, είναι μια τελέιως διαφορετική ιστορία.

2014-01-19 - Books of Magic - DeathΟι ιστορίες μου δεν έχουν ευτυχισμένο τέλος, διότι δεν πιστέυω στο ευτυχισμένο τέλος. Ευτυχισμένη στιγμή; Ευτυχής συγκυρία; Έξαρση ευτυχίας; Εντάξει – γιατί όχι; Αλλά ευτυχισμένο τέλος; Είναι, κατά τη γνώμη μου, μια λανθασμένη αντίληψη – το τέλος (διότι στα παραμύθια δεν είναι απλά ένα τέλος, αλλά ΤΟ τέλος) δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως ευτυχισμένο ή όχι. Στο τέλος οδηγούμαστε μέσα από μια σειρά αιτίων και αποτελεσμάτων, δυνατών επιλογών και αποφάσεων – σπάνια όμως το ίδιο το τέλος είναι η ευτυχία ή η δυστυχία. Μπορεί να είναι μια ελπίδα, μια υπόσχεση, μια τιμωρία, συνηθέστερα ο θάνατος. Τελικά το ερώτημα είναι αν στο δρόμο ξεπληρώθηκαν όλα τα χρέη, αν διατηρήθηκε η ισορροπία και εάν,  ο τρόπος με τον οποίο έγιναν όλα αυτά, μας ικανοποιεί, ασχέτως αν νοιώθουμε χαρά η θλίψη στο άκουσμά τους. Γι’ αυτό μου αρέσουν ιστορίες όπως “Ο Ευγνώμονας Νεκρός” και “Τα Γυάλινα Βουνά και οι Κοκαλένιοι Κάμποι”.

Το πρόβλημα με τους ανθρώπους, σε αντίθεση με τις ιστορίες, είναι ότι πάσχουν από έλειμμα ισορροπίας. Είναι ένα πράγμα να είναι κανείς θλιμμένος ή να υποφέρει από μελαγχολία και ένα τελείως διαφορετικό πράγμα να τον έχει καταβάλει η κατάθλιψη. Όταν λέω “κατάθλιψη”, δεν μιλάω φυσικά για αυτές τις ανθρώπινες καρικατούρες που τη λανσάρουν ως μέρος της εκάτοτε “μόδας”, αλλά για εκείνο το αλλόκοτο πλάσμα που φαίνεται να κυριεύει το στρώμα, το μαξιλάρι, τα σεντόνια και το πάπλωμα – από αντικείμενα ηρεμίας και ξεκούρασης, τα μετατρέπει σε ένα γιγάντιο στόμα δίχως δόντια, που πιέζει το κορμί με τον ουρανίσκο και τα ούλα, συνθλίβοντας αργά και ακατάπαυστα τα οστά εκείνου που βρίσκεται μέσα του. Όσο οι ώρες του ύπνου αυξάνονται, το ίδιο κάνει και η κόπωση, αρχικά ψυχολογική, αργότερα σωματική, με το σαρκίο του κατεθλιμμένου να πονά σαν να τον έχουν χτυπήσει.

2014-01-19 - Hanging Tree

Θλίψη, κατάθλιψη, σύνθλιψη. Δεν είναι σύμπτωση και τότε εύχεσαι να είχες μια πένα γεμάτη δάκρυα, μήπως και μπορέσεις να τρυπήσεις το κενό ανάμεσα στα πλευρά σου για να αναπνεύσεις.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Γιατί πιέζουν το κρανίο μου από μέσα, για όποιον ή όποια βλέπουν τον εαυτό τους στις ίδιες αυτές γραμμές, για όσους έχουν γύρω τους και τους βλέπουν, παρόλο που οι ίδιοι νοιώθουν αόρατοι, όπως ο Conor στο A MONSTER CALLS. Εδώ που τα λέμε, αφορμή για το παρόν κείμενο υπήρξε εκείνο το βιβλίο, αλλά τελικά δεν χωράει κι αυτό εδώ. Δεν πειράζει – την επόμενη φορά.

Ungulae noctem,

Α.Μ.

Παραμυθόγραμμα Ιανουαρίου 2014 και Σκέψεις για τον Χρόνο

Καλημέρα σας και κατ’ αρχήν, να σας ευχηθώ καλή χρονιά – ειδικότερα, καλύτερη από την προηγούμενη. Μπορεί η αλλαγή να σας βρήκε καλά, μπορεί όχι τόσο καλά, μπορεί… απολύτως συνηθισμένα, παρόλο που ο κόσμος νοιώθει γενικά την ανάγκη είτε να βρίσκεται στριμωμγμένος σε κάποιον εορτασμό, είτε να κάνει κάτι που θα σηματοδοτήσει πώς θα είναι η υπόλοιπη χρονιά του – “όπως σε βρει ο χρόνος, έτσι θα τον περάσεις”.

2014-01-02 - Frost Giant by Unknown

* ΠΡΟΣΟΧΗ: Ακολουθεί εκτεταμένη έκθεση σκέψεων – όποιος δεν ενδιαφέρεται, πάει στο τέλος του κειμένου όπου βρίσκεται το Παραμυθόγραμμα *

Όσοι με γνωρίζουν, ξέρουν ότι δεν είμαι ιδιαίτερα δεισιδαίμων (παρόλο που η ευρύτερη ανασφάλεια των τελευταίων χρόνων το έχει αλλάξει αυτό σε έναν μικρό, σχετικά ασήμαντο βαθμό). Ωστόσο, φέτος βρέθηκα κατά σύμπτωση να περιμένω την αλλαγή μόνος στο σπίτι, οπότε βάλθηκα να μεταφράζω μισή ώρα πριν την αλλαγή, μέχρι μισή ώρα μετά, μπας και πείσω τον εαυτό μου να είναι λίγο πιο συνεπής με τις προθεσμίες της δουλειάς. Η αυθυποβολή κάνει θαύματα.

Τις τελευταίες μέρες έχω βρεθεί με αρκετούς φίλους και έχω κάνει αρκετές συζητήσεις που δεν συνηθίζω (πολιτικά στις 5:00 η ώρα το πρωί, για παράδειγμα). Ακούω αντικρουόμενες γνώμες, βλέπω φοβερή σύγχυση, βαθιά οργή, αλλόκοτη αισιοδοξία και απαισιοδοξία, εσωτερική, εξωτερική, σε κάθε δυνατό συνδυασμό. Από την άλλη, ειδικα στις γιορτές βλέπω όλη αυτή την ευχολογία και πάρα πολύ συχνά είναι σαφές ότι οι ευχές είναι αυτοαναφορικές, ακόμα και όταν απευθύνονται σε άλλους, ή τόσο γενικές που υποδηλώνουν την ελπίδα για μια “θεϊκή” (αντικαταστήστε με ό,τι προτιμάτε εδώ) παρέμβαση στα πάμπολλα προβλήματα  που μας κατακλύζουν.

Όλα αυτά τα κατανοώ και πολύ συχνά συμμετέχω σε αυτά, καθαρά διότι δεν θεωρώ ότι οι προσωπικές μου αντιλήψεις οφείλουν να τινάζονται στη μούρη του καθενός, στο όνομα κάποιας εσωτερικής εντιμότητας. Οι κοινωνικές συμβάσεις, που είτε κυριαρχούν, είτε δαιμονοποιούνται απόλυτα (συχνά δε, και τα δύο ταυτόχρονα), είναι η μοναδική λειτουργική μας ψευδαίσθηση ότι κάπως διαφέρουμε από τα υπόλοιπα ζώα. Προσωπικά δεν πιστεύω στην εγγενή καλοσύνη ή κακία των ανθρώπων. Όπως για όλα τα ζώα, οι βασικές κινητήριες δυνάμεις του ανθρώπου είναι η επιβίωση και η αναπαραγωγή. Όλα τα υπόλοιπα, καλά ή άσχημα, είναι τεχνητά κατασκευάσματα – το ότι ζούμε σε σπηλιές με θέρμανση και τρεχούμενο νερό, δεν σημαίνει ότι δεν παραμένουν σπηλιές ή ότι δεν παραμένουμε φυλές (και εννοώ σε μικροκλίμακα, όχι τον ανθρωπολογικό διαχωρισμό σε Καυκάσιους, Ασιάτες κλπ.).

Κατά συνέπεια και δεδομένου του πόσο λίγο χρόνο βρισκόμαστε πάνω σε αυτόν τον μικρό πλανήτη σαν είδος, είναι παράδοξο να μιλάει κανείς για “εξέλιξη”, πρόοδο” και άλλες τέτοιες χαριτωμένες λέξεις. Η ζωή στη Γη έχει ηλικία 3,6 δισεκατομμύρια χρόνια. Η εμφάνιση του “ανατομικά σύγχρονου ανθρώπου” χρονολογείται πριν από 200 χιλιάδες χρόνια. Ο χρόνος μας επί Γης αντισχτοιχεί σε 55 εκατομμυριοστά της ηλικίας των πρώτων ζωντανών οργανισμών – είναι αδύνατο να αντιληφθούμε εμπειρικά την ουσία της εξέλιξης στα ανθρώπινα πλαίσια, τη στιγμή που κάθε εξελικτικό ορόσημο απέχει τουλάχιστον μερικές δεκάδες εκατομμύρια χρόνια από το άλλο.

Στην γήινη – ούτε καν στην συμπαντική – κλίμακα των πραγμάτων, δεν είμαστε ούτε η φωτιά ενός σπίρτου – μάλλον πιο κοντά στη φευγαλέα σπίθα που πετάει το τσακμάκι ενός αναπτήρα, όταν δεν ανάβει.

Το ένα πράγμα που μας διαχωρίζει από τα υπόλοιπα ζώα είναι η ιστορική μνήμη, η ικανότητα μετάδοσής της, η διάθεση για αναζήτηση των χαμένων κομματιών της, οι ιστορίες μας – κατά μυστήριο τρόπο, μοιάζουμε ανίκανοι, όχι μόνο να μάθουμε από το παρελθόν, αλλά να αντιληφθούμε πόσο μικρό, πόσο κοντινό είναι αυτό το παρελθόν και πόσο ίδιο μένει. Βλέπουμε τον χώρο και τον χρόνο μέσα από το παραμορφωτικό πρίσμα δεκάδων, ίσως εκατοντάδων φυσαλίδων μέσα στις οποίες κινούμαστε, με πρώτη και καλύτερη εκείνη μέσα στην οποία ο ασήμαντος μικρόκοσμος του καθενός μας φαντάζει ολόκληρο Σύμπαν, με εμάς στο κέντρο του.

Δεν πειράζει. Αυτός ο λιγοστός, φευγαλέος χρόνος – σαν το τίναγμα του φτερού μιας πεταλούδας, σαν ένας φωτεινός κόκκος που σβήνει μόλις τον κλείσει την παλάμη του ο Θάνατος – είναι δικός μας. Δικός μας για να κάνουμε πράγματα που θεωρούμε σπουδαία, ή που άλλοι θεωρούν σπουδαία, δικός μας να τον σπαταλήσουμε, δικός μας να μείνουμε ακίνητοι αν θέλουμε – διότι όσο ακίνητοι κι αν μείνουμε, ο χρόνος προχωράει πάντοτε μπροστά, για όλους εμάς, για όλους όσους γνωρίζουμε, γνωρίσαμε, για όσους ακούσαμε, για όσους δεν υπήρξαν για μας ποτέ, παρά σε κάποια σελίδα, αφήγηση ή απομεινάρια φυλακισμένα στην πέτρα.

Από όσο ξέρουμε, ο χρόνος είναι γραμμικός, από το “τότε” στο “μετά” – δεν κάνει κύκλους. Η ιστορία κάνει κύκλους και η εμμονή των ανθρώπων στα ίδια μοτίβα αιτίου και αποτελέσματος είναι το μοναδικό πράγμα που μπορεί να δώσει οποιαδήποτε βάση σε οποιαδήποτε πρόβλεψη (πέρα από τα αστρικά φαινόμενα, αλλά αυτά είναι τόσο μακριά από τη φυσαλίδα μας). Επαναλαμβάνουμε τις ίδιες κινήσεις στον ίδιο χορό, απλά δεν βλέπουμε πάντοτε την αίθουσα από την ίδια γωνία.

Πολλοί οργίζονται ή απελπίζονται από αυτό κι εγώ ό ίδιος δεν έχω αποτελέσει εξαίρεση. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, όσο παράδοξο κι αν συνεχίζει να μου φαίνεται, το βρίσκω οικείο, παρήγορο, αγχολυτικό όταν νοιώθω τη φυσαλίδα μου να με πιέζει, να ασφυκτιώ – διότι όλα είναι θέμα αντίληψης και απόλυτες αλήθειες δεν υπάρχουν, οπότε η φυσαλίδα μπορεί να είναι φυλακή ή σπιτικό. Το βασικό είναι να ξέρεις ότι βρίσκεσαι μέσα της. Δεδομένου ότι τίποτε δεν είναι αδύνατο, μπορεί φυσικά αυτό το μοντέλο ύπαρξης να αλλάξει, αλλά στην ανθρώπινη ιστορία δεν έχει συμβεί ποτέ μέχρι τώρα – ίσως να μη συμβεί ποτέ, πριν προλάβουμε να εκλείψουμε ως είδος. Θα δείξει.

Σε αυτά τα πλαίσια, η φράση “και αυτό θα περάσει” (μια από τις αγαπημένες μου στα παραμύθια) παίρνει τελείως άλλες διαστάσεις – όχι μόνο θα περάσει, αλλά θα περάσει πριν προλάβεις ν’ ανοιγοκλείσεις τα μάτια σου. Ό,τι πεις έχει ξαναειπωθεί, ότι κάνεις έχει ξαναγίνει, “όλα αυτά ξανασυνέβησαν στο παρελθόν και όλα αυτά θα ξανασυμβούν στο μέλλον”, όπως ακούγεται συχνά στο BATTLESTAR GALACTΙCA, μια από τις καλύτερες κυκλικές ιστορίες.

Φυσικά, στο GALACTICA αφήνεται ανοιχτό το ενδεχόμενο ο κύκλος να σπάσει και όπως είπα, τίποτα δεν είναι αδύνατο.

Τα τελευταία τρία χρόνια ξεκίνησα το ταξίδι μου στον κόσμο της αφήγησης, ή τουλάχιστον της σύγχρονης αναβίωσής της. Πριν από αυτό, πέρασα μια αρκετά μεγάλη περίοδο κατά την οποία προτιμούσα να κοιμάμαι παρά να είμαι ξύπνιος. Στα τελευταία τρία χρόνια αυτή η κατάσταση αποτέλεσε την έμπνευση για τον “Άνθρωπο Που Ήθελε να Πεθάνει”. Στην πραγματικότητα, είχα στα σκαριά μια άλλη ιστορία πολύ πιο κοντά σε αυτήν την κατάσταση, αλλά δεν την ολοκλήρωσα ποτέ. “Ο Άνθρωπος Που Ήθελε να Πεθάνει” ήταν κάτι σαν το prequel, ένα είδος “αιτιολογικού μύθου” για το ότι δεν μπορεί να ήμουν ο μόνος, ότι αυτή η ακραία κατάσταση έχει συμβεί και σε κάποοιν άλλο (που ξέρω ότι έχει, αλλά ο περισσότερος κόσμος δεν μιλάει για αυτά τα πράγματα, στη λογική του “think positive” και άλλες τέτοιες αηδίες).

Σε κάθε περίπτωση, τα δύο τελευταία χρόνια ένοιωθα πιο ξύπνιος από ποτέ, παρόλο που ταυτόχρονα είχα γύρω μου μια ακόμα φυσαλίδα, αυτή ονειρική, γεμάτη ιστορίες και μοιρασμένες συγκινήσεις. Τη φυσαλίδα αυτή τη φαντάζομαι πάντα σαν καράβι. Όταν μπαρκάραμε με τις συνταξιδιώτισσές μου και αφού μας έγιναν οικεία τα ξύλα, τα πανιά του και τα ξάρτια, είχαμε την αίσθηση ότι ίσως να μην έφτανε ποτέ στον μακρινό του προορισμό. Ξέραμε ότι αυτός υπήρχε, αλλά φάνταζε μια μυθική ακτή, σαν του Οδυσσέα και του Σεβάχ, ή ακόμα και την πατρίδα των Ξωτικών του Tolkien. Δεν μας πείραζε. Υπήρχαν τόσα να δούμε σ’ αυτό το ταξίδι.

Μια μέρα, ξαφνικά θαρρείς, σαν να μην είχαν περάσει δύο χρόνια, φτάσαμε. Αρχικά δεν μπορούσαμε να το πιστέψουμε, ίσως δεν θέλαμε. Κάναμε σαν να μην ήταν εκεί η ακτή, σαν να μην ακούγαμε το κύμα να σκάει. Καθαρίσαμε το πλοίο μας, έπειτα επισκευάσαμε όποιες ζημιές μπορούσαμε να δούμε κι ύστερα όλο ψάχναμε κάτι ακόμα να κάνουμε, έναν λόγο ακόμα να μην βγούμε στη στεριά. Τελικά, οι συνταξιδιώτισσές μου άρχισαν να βγαίνουν στην ακτή – στην αρχή μία-μία κι ύστερα πολλές μαζί.

The White Ship by Verreaux

Αρχικά έμεινα πάνω στο πλοίο. Το είχα αγαπήσει αυτό το σκαρί κι ας ήξερα πως ήταν μερικές σανίδες του σαθρές, μερικές σανίδες σάπιες. Όταν η ησυχία έγινε πια εκκωφαντική, βγήκα απρόθυμα κι εγώ στην ακτή, αλλά δεν πήγα μακριά. Ξεμάκρυνα ίσα-ίσα μέχρι εκεί που έβλεπα το πανί του πλοίου να χάνεται στην ομίχλη, ίσα-ίσα μέχρι εκεί που έφταναν στ’ αυτιά μου οι φωνές ανθρώπων ή άλλων πλασμάτων που δεν έβλεπα – ακόμα δεν ξέρω. Είπα να κλείσω για λίγο τα μάτια μου και για πρώτη φορά κοιμήθηκα πάλι αλλόκοτα βαθιά. Δεν είναι όπως τότε, που τα έκλεινα και κατέβαλα κάθε προσπάθεια να μείνω κοιμισμένος, βυθισμένος στη λήθη. Είδα όμως πως κάθε φορά που τα κλείνω κοιμάμαι και λίγο περισσότερο, ξυπνάω λίγο δυσκολότερα.

Σύντομα πρέπει ν’ αποφασίσω αν θα σηκωθω, να εξερευνήσω αυτή τη μακρινή ακτή, ή θα κοιμηθώ εκεί μέχρι να πετρώσω – αν θα γίνω ακόμα ένα βραχάκι για να κάθονται οι διαβάτες και να λένε τα παιδιά πως, όταν το χτυπάει το φως της αυγής, μοιάζει με άνθρωπο.

Αφήνοντάς σας με αυτές τις σκέψεις, προχωρώ στο πρώτο Παραμυθόγραμμα του 2014!

Πέμπτη, 02/01, Έναρξη στις 11:30 – “Άστρα και Μύθοι” (ΝΟΗΣΙΣ, Παλαιά Οδός Χαριλάου-Θέρμης).

Σάββατο, 04/01, Έναρξη στις 17:00 – “Γενάρης με Παραμύθια για Παιδιά στο Βρυσάκι” (Βρυσακίου 17, Πλάκα).

Σάββατο, 04/01, Έναρξη στις 18:30 – “Παραμύθια στο Χοροστάσι” (Αίθουσα Διαλέξεων Χοροθεάτρου “Δόρα Στράτου”, Σχολείου 8, Πλάκα).

Κυριακή, 05/01, Έναρξη στις 11:30 – “Παραμύθια στο Χοροστάσι” (Αίθουσα Διαλέξεων Χοροθεάτρου “Δόρα Στράτου”, Σχολείου 8, Πλάκα).

Κυριακή, 05/01, Έναρξη στις 11:30 – Ανοικτή Συναντηση της Ερευνητικής Ομάδας Παραμυθιών (Εργαστήρι Μελέτης της Παιδικής Ηλικίας, Ιωάννου Φιλήμωνος 3, πίσω από την Αμερικάνικη Πρεσβεία – ΠΡΟΣΟΧΗ! Δείτε κι εδώ!).

Κυριακή, 05/01, Έναρξη στις 11:30 – “Άστρα και Μύθοι” (ΝΟΗΣΙΣ, Παλαιά Οδός Χαριλάου-Θέρμης).

Δευτέρα, 06/01, Έναρξη στις 20:00 – Αφήγηση Λαϊκών Παραμυθιών με Συνοδεία Μουσικής (“Pure Bliss”, Ρόμβης 24Α, Αθήνα).

Παρασκευή, 10/01, Έναρξη στις 21:00 – “Ερωτικές Ιστορίες του Αραβικού Κόσμου” (Μουσείο Ισλαμικής Τέχνης, Αγ. Ασωμάτων 22 και Διπύλου, Αθήνα)

Σάββατο, 11/01, Έναρξη στις 17:00 – “Γενάρης με Παραμύθια για Παιδιά στο Βρυσάκι” (“Βρυσάκι”, Βρυσακίου 17, Πλάκα).

Σάββατο, 11/01, Έναρξη στις 18:30 – “Παραμύθια στο Χοροστάσι” (Αίθουσα Διαλέξεων Χοροθεάτρου “Δόρα Στράτου”, Σχολείου 8, Πλάκα).

Σάββατο, 11/01, Έναρξη στις 18:00 – “Σταχτοπούτες του Κόσμου” (“Οξυγόνο”, Ολύμπου 81, Θεσσαλονίκη).

Κυριακή, 12/01, Έναρξη στις 11:30 – “Παραμύθια στο Χοροστάσι” (Αίθουσα Διαλέξεων Χοροθεάτρου “Δόρα Στράτου”, Σχολείου 8, Πλάκα).

Τετάρτη, 15/01, Έναρξη στις 20:00 (περίπου) – “Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν και δεν ήταν…” (“Paralelo 33″, Αμφικτύονος 33. Θησείο).

Σάββατο, 18/01, Έναρξη στις 17:00 – “Μη φωνάζεις! Δε σσε Φοβάται Κανείς!” (“Βρυσάκι”, Βρυσακίου 17, Πλάκα).

Σάββατο, 18/01, Έναρξη στις 18:30 – “Παραμύθια στο Χοροστάσι” (Αίθουσα Διαλέξεων Χοροθεάτρου “Δόρα Στράτου”, Σχολείου 8, Πλάκα).

Σάββατο, 18/01, Έναρξη στις 19:00 – Αφήγηση Μαθητείας (Ηρακελιδών 11-13, Πεζόδρομος Θησείου).

Σάββατο, 18/01, Έναρξη στις 17:00 – “Ο Μαγικός Κήπος” (“ΦΙΞ in Art”, 26ης Οκτωβρίου 15, Θεσσαλονίκη).

Κυριακή, 19/01, Έναρξησ τις 11:00 – “Οδύσσεια” (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Τοσίτσα 1 και Πατησίων, Αθήνα).

Κυριακή, 19/01, Έναρξη στις 11:30 – “Παραμύθια στο Χοροστάσι” (Αίθουσα Διαλέξεων Χοροθεάτρου “Δόρα Στράτου”, Σχολείου 8, Πλάκα).

Κυριακή, 19/01, Έναρξη στις 12:00 – “Κάτω Σκαλί, Πάνω Σκαλί…” (Πολυχώρος “Διέλευσις”, Λέσβου 15 και Πόρου, Κυψέλη).

Κυριακή, 19/01, Έναρξη στις 16:30 – “Τα Παιδιά της Νύχτας” (“Baumstrasse”, Σερβιών 8, Βοτανικός, κοντά στο Σταθμό Μετρό “Μεταξουργείο”).

Παρασκευή, 24/01, Έναρξη στις 21:00 – “Δίχως να Ξέρεις Πώς και Πού” (Καφενείο “European Village”, Μοναστηρίου 140, Ακαδημία Πλάτωνος).

Σάββατο, 25/01, Έναρξη στις 11:00 – “Τι ‘ναι δίκιο, τι αδικία; Ας το πει μια ιστορία!” (Δημοτική Βιβλιοθήκη Περιστερίου, Σκρα 62 και Αδριανουπόλεως, Περιστέρι).

Σάββατο, 25/01, Έναρξη στις 17:00 – “Μη φωνάζεις! Δε σσε Φοβάται Κανείς!” (“Βρυσάκι”, Βρυσακίου 17, Πλάκα).

Σάββατο, 25/01, Έναρξη στις 18:30 – “Παραμύθια στο Χοροστάσι” (Αίθουσα Διαλέξεων Χοροθεάτρου “Δόρα Στράτου”, Σχολείου 8, Πλάκα).

Κυριακή, 26/01, Έναρξη στις 11:30 – “Παραμύθια στο Χοροστάσι” (Αίθουσα Διαλέξεων Χοροθεάτρου “Δόρα Στράτου”, Σχολείου 8, Πλάκα).

Κυριακή, 26/01, Έναρξη στις 12:00 – “Κάτω Σκαλί, Πάνω Σκαλί…” (Πολυχώρος “Διέλευσις”, Λέσβου 15 και Πόρου, Κυψέλη).

Κυριακή, 26/01, Έναρξη στις 20:00 – “Της Αγάπης τα Θολά Νερά” (“Βρυσάκι”, Βρυσακίου 17, Πλάκα).

Τετάρτη, 29/01, Έναρξη στις 19:00 – “Λαϊκά παραμύθια ενάντια στων σκοτεινών μνημονίων τις ψυχοφθόρες εποχές” (Πολυχώρος “Ίλιον”, Πατησίων και Τροίας 34).

Όλο τον Ιανουάριο, Έναρξη στις 21:00 – Αφήγηση Παραμυθιών στρο Καφενείο (Καφενείο “European Village”, Μναστηρίου 140, Ακαδημία Πλάτωνος).

Αυτά προς το παρόν. Όπως πάντα, αν έχετε κάτι να προσθέσετε, δεν έχετε παρά να αφήσετε ένα comment. Παραφράζοντας κάτι που μου είπε κάποτε ένας φίλος, για τη νέα χρονιά εύχομαι “Μπύρα, το αίμα των εχθρών μας και περισσότερη μπύρα!”

Με μάτια γλαρωμένα,

Α.Μ.

3ος Χρόνος Εργαστηρίου του Έπους με τη Μάνια Μαράτου

2013-09-10 - The Sirens and Ulysses by William Etty [1837]

Αγαπητοί φίλοι,

Ελπίζω το φθινόπωρο να σας βρίσκει όλους καλά.

Μετά από ένα επικό καλοκαίρι ήρθε η ώρα να ξεκινήσουμε πάλι τις συναντήσεις της ομάδας του έπους, το οποίο φέτος θα δεχτεί μία νέα φουρνιά συνοδοιπόρων. Οι συναντήσεις θα γίνονται, όσο κρατάει ο καιρός και μας το επιτρέπει, σε διάφορα σημεία της πόλης, όπως ο Εθνικός Κήπος, η Πνύκα, πάρκα και άλση της πρωτεύουσας. Για όταν έρθει ο χειμώνας, το σχέδιο είναι να βρισκόμαστε εναλλάξ σε διάφορα σπίτια, δικά μας. Αν το επιτρέψουν οι συνθήκες, μπορεί να βρεθούμε και στον υπέροχο χώρο του Baumstrasse που μας φιλοξενούσε μέχρι τώρα.

Οι συναντήσεις θα γίνονται ημέρα Κυριακή, και ώρα 15:30-20:30, για να προλαβαίνουμε και τις συγκοινωνίες.

Πρώτη συνάντηση ορίζεται η Κυριακή 22 Σεπτεμβρίου και θα βρεθούμε στον Αγ.Δημήτριο τον Λουμπαρδιάρη, στου Φιλοπάππου, στις 15:30.

Tο Εργαστήρι για το Έπος

Το εργαστήρι είναι μαθητεία στην αφήγηση με οδηγό τον Όμηρο και εγχειρίδιο την Οδύσσεια. Μελετάμε τα έπη προσεγγίζοντάς τα μακροσκοπικά και μικροσκοπικά αποκωδικοποιώντας τις αφηγηματικές τεχνικές, ενώ πειραματιζόμαστε εφαρμόζοντάς τις, με στόχο τη διαμόρφωση ενός σύγχρονου, δυναμικού επικού λόγου.

Βασιζόμενοι στην αρχή που διατύπωσε o A. Lord στο “The Singer of Tales”:

“An oral poem is not composed for but in performance”,

και με οδηγό το λαϊκό λόγο και επικές παραδόσεις από όλον τον κόσμο, οι συνοδοιπόροι του  έπους δημιουργούν τις δικές τους αφηγήσεις.

Οι “καινούργιοι” και οι “παλιοί” θα κάνουν μαζί μάθημα, και ο καθένας θα συμμετάσχει φέρνοντας δουλειά. Πιστεύω ότι αυτές οι συναντήσεις θα είναι πολύ δημιουργικές για όλους. Άλλωστε γίνεται πολύ γρήγορα φανερό ότι η μελέτη της Οδύσσειας είναι μία διαδικασία, ένας “δρόμος”, που αενάως μας αποκαλύπτεται. Οι “παλιοί” θα μπορούν να μας φέρνουν και υλικό από άλλους επικούς κύκλους ή μυθολογίες.

– Μάνια Μαράτου

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επικοινωνήσετε με τη Μάνια Μαράτου στο manyamaratou@yahoo.co.uk, ή στο group Μυθολόγιο του Facebook. Περισσότερα για παλαιότερες δράσεις του Μυθολογίου μπορείτε να διαβάσετε και εδώ.

Α.Μ.

« Older entries

%d bloggers like this: