Παραμυθόγραμμα Μαΐου 2014

2014-05-05 - Call Me Ishmael by Francesco SpinelliΚαλό μήνα σε όλους κι ελπίζω να σας… μπήκε καλύτερα από ότι σε εμένα, ακθότι τις τελευταίες 2-3 μέρες παρακολουθώ ακόμα μια γάτα να αργοπεθαίνει (από ξαφνική κατάπτωση και γηρατεία, apparently) καθώς οι ζωόφιλες του σπιτιού κάνουν διάφορες μάταιες απόπειρες να παρατείνουν την, κατά τα φαινόμενα, λιγοστή ζωή που της απομένει. Εδώ και χρόνια πιστεύω πως η ενεργή ζωοφιλία είναι ένα είδος μη καταγεγραμμένου μαζοχισμού, αλλά και το να ζεις με ζωόφιλους δεν πάει πίσω. Ευχάριστα ξεκίνησα πάλι…

Τέλος πάντων, στα δι ημάς επικρατεί μια σχετική ησυχία καθώς πολλά μαγειρεύονται που (ελπίζει κανείς) μεσοπρόθεσμα (για να χρησιμοποιήσω και πολιτική ορολογία) θα έχουν από ενδιαφέροντα μέχρι θεαματικά αποτελέσματα, αλλά δυστυχώς δεν μπορώ να μιλήσω ακόμα για τίποτε από αυτά. Α, μπορώ όμως να παραθέσω μια εικόνα που ήδη έχει κάνει έναν γύρο στο FB, για ένα project που δουλεύουμε μαζί με τη Βάλια Καπάδαη.

2014-05-05 - Nekyia

Φοβάμαι πως βρίσκομαι στην μάλλον αμήχανη θέση να μην έχω πάλι τίποτε φοβερά εύγλωττο να γράψω, καθότι η ρημάδα η έμπνευση είναι κι αυτή με τα φεγγάρια της. Κατά τα άλλα, σε 2 ημέρες από αυτήν που γράφεται το παρόν θα έχω κλείσει τα 32 μου έτη. Ομολογώ πως δεν νοιώθω ούτε ιδιαίτερα καλά, ούτε ιδιαίτερα άσχημα γι’ αυτό. Μερικές φορές, άλλη μια χαρακιά πάνω στο ξύλο είναι απλώς άλλη μια χαρακιά πάνω στο ξύλο.

Πριν προχωρήσω στη λίστα, σας αφήνω με κάτι που μοιάζει ειδικώς φτιαγμένο για να μας πάρουν όλους τα ζουμιά.

 

Σάββατο, 03/05, Έναρξη στις 12:00 – “Θρύλοι και Ξωτικά του Αιγαίου” (Βιβλιοπωλείο “Ευριπίδης”, Λεωφ. Κηφισίας 310 , Κηφισιά).

Σάββατο, 03/05, Έναρξη στις 19:00 – “Να Σου Πω να Δεις… Άσπρη Πέτρα Ξέξασπρη” (Μουσείο Νεώτερης Κεραμεικής, Μελιδώνη 4-6, Θησείο).

Τετάρτη, 07/05, Έναρξη στις 19:30 – “Πόρτες και Παράθυρα Που Λένε Ιστορίες” (Art Cafe “Δίαυλος”, Αδριανού 2. Θησείο).

Πέμπτη 08/05, Έναρξη στις 10:00 – “Γράφοντας με Εικόνες” (Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης, δείτε το πρόγραμμα, σ. 25).

Παρασκευή, 09/05, Έναρκη στις 20:30 – “Της Γλώσσας τα Καμώματα που Κρύβουν Παραμύθια” (ΚΕΘΕΑ ΔΙΑΒΑΣΗ, Σταυροπούλου 29, Πλατεία Αμερικής, Αθήνα).

Παρασκευή, 09/05, Έναρξη στις 21:30 – Νυχτερινές Αφηγήσεις στο ΚΕΤ (Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων, Κύπρου 91 Α και Σικίνου, Κυψέλη).

Παρασκευή, 09/05, Έναρξη στις 22:00 – Αφήγηση Παραδοσιακών Παραμυθιών με Συνοδεία Μουσικής (Χώρος Τέχνης “Ακρότεχνο”, Θεμιστοκλέους 31, Πλατεία Κάνιγγος, Αθήνα).

Παρασκευή, 09/05, Έναρξη στις 10:00 – “Γράφοντας με Εικόνες” (Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης, δείτε το πρόγραμμα, σ. 25)

ΠΑρασκευή, 09/05, Έναρξη στις 19:30 – Παρουσίαση Βιβλίου ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΕΝΤΟΥΚΙ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ (Βιβλιοπωλείο “Belleville-Sin-Patron”, Φιλίππου 80-82, Ροτόντα Θεσσαλονίκης).

Σάββατο, 10/05, Έναρξη στις 20:00 – “Το Χρυσό Φτερό” (Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης, δείτε το πρόγραμμα, σ.35).

Τετάρτη, 14/05, Έναρξη στις 19:30 – “Πόρτες και Παράθυρα Που Λένε Ιστορίες” (Art Cafe “Δίαυλος”, Αδριανού 2. Θησείο).

Παρασκευή, 16/05, Έναρξη στις 20:30 – “Ένα Τραγούδι για τον Πρίαμο” ((ΚΕΘΕΑ ΔΙΑΒΑΣΗ, Σταυροπούλου 29, Πλατεία Αμερικής, Αθήνα).

Παρασκευή, 16/05, Έναρξη στις 19:00 – “Από Χρυσό και Μάλαμα” (Μουσείο “Το Πλουμιστό Ψωμί”, Λεμεσός, Κύπρος)

Σάββατο, 17/05, Έναρξη στις 19:00 – Εργαστήρι Αφήγησης και Ιχνηλασίας (Μουσείο “Το Πλουμιστό Ψωμί”, Λεμεσός, Κύπρος)

Παρασκευή, 23/05, Έναρξη στις 20:30 – “Γαϊδουρογάιδαρος” ((ΚΕΘΕΑ ΔΙΑΒΑΣΗ, Σταυροπούλου 29, Πλατεία Αμερικής, Αθήνα).

Παρασκευή, 23/05, Έναρξη στις 22:00 – Αφήγηση Παραδοσιακών Παραμυθιών με Συνοδεία Μουσικής (Χώρος Τέχνης “Ακρότεχνο”, Θεμιστοκλέους 31, Πλατεία Κάνιγγος, Αθήνα).

Σάββατο, 24/05, Έναρξη στις 18:00 – “Το Παιδί του Ψαρά” (“Οξυγόνο”, Ολύμπου 81, Θεσσαλονίκη).

Παρασκευή, 30/05, Έναρξη στις 20:30 – “Τα Χρυσά Ροδάκινα της Αγάπης” (ΚΕΘΕΑ ΔΙΑΒΑΣΗ, Σταυροπούλου 29, Πλατεία Αμερικής, Αθήνα).

Σάββατο, 31/05, Έναρξη στις 12:00 – Κύκλος Αφηγήσεων Παραμυθιών και Εργαστήρι Αφήγησης για Παιδιά (Παιδική Βιβλιοθήκη “Μίμης Βασιλόπουλος, Παλιολόγου, Αβέρωφ και Σόλωνος, Χαλάνδρι).

Σάββατο, 31/05, Έναρξη στις 19:00 – “Να σου Πω να Δεις… Η Αφρική Λαλεί και Λέει” (Μουσείο Νεώτερης Κεραμεικής, Μελιδώνη 4-6, Θησείο).

Μέχρι Κυριακή, 11/05, η Γιορτή Παραμυθιών δέχεται προτάσεις από νέους και πεπειραμένους αφηγητές που επιθυμούν να παρουσιάσουν τη δουλειά τους στη φετεινή Γιορτή.

Μέχρι τέλη Μαΐου, κατόπιν συνεννόησης, “Της Άνοιξης Τραγούδια, Παραμύθια και Παιχνίδια” (Ιστορικό-Λαογραφικό Μουσείο Κορίνθου, Κόρινθος).

Όπως πάντα, για ό,τι μου διέφυγε λυπάμαι, για ό,τι μου διαφεύγει δεν έχετε παρά να με ενημερώσετε και θα το προσθέσω.

Νωθρά,

Α.Μ.

Παραμυθόγραμμα Φεβρουαρίου 2014

2014-02-02 - Earendil by LobackΣκέφτομαι κάτι να γράψω εν είδει εισαγωγής και δεν μου έρχεται τίποτα. Αυτά που έχω στο μυαλό μου είτε θέλουν το δικό τους κείμενο, είτε τα έχω ήδη γράψει, όπως το κείμενο για την τελετή αποφοίτησής μας από τη Σχολή Αφηγηματικής Τέχνης.

Διάβασα ένα ενδιαφέρον κείμενο της Μαρίας Παπανικολάου στην Αχελώνα, σχετικά με την επιλογή και την “αναμέτρηση” με το Μαγικό Παραμύθι, το οποίο αποτέλεσε αρχή για μια ενδιαφέρουσα συζήτηση στη σελίδα του Storytelling.GR, για όσους τα παρακολουθείτε μέσω FB. Είναι θέμα που, όπως τα περισσότερα που έχουν πραγματική σημασία, δεν έχει τελική απάντηση, ή τουλάχιστον έχει συνήθως τόσες απαντήσεις όσους και διαλεγόμενους.

Η άποψή μου είναι ότι το Μαγικό Παραμύθι (ως τύπος, σε μια κατηγοροποίηση που διαχωρίζει μεταξύ Ιστοριών Σοφίας, Ευτράπελων, Μύθων Ζώων κλπ.) είναι δύσκολο να αντιμετωπιστεί ως αμιγής οντότητα, διότι εσωκλείει πάρα πολλά μοτίβα και υποείδη και φυσικά μεταλλάσσεται με το πέρας του χρόνου, με τη γεωγραφική μετατόπιση και φυσικά στα χέρια του εκάστοτε αφηγητή. Αν μιλάμε για το υλικό προέλευσης, μια τυπικά δόκιμη απάντηση θα μπορούσε να είναι ότι, βασικά, όλα τα Μαγικά Παραμύθια πηγάζουν από το Έπος του Γκίλγκαμες και τους κοσμολογικούς μύθους των Ακκάδων και Σουμερίων, τα οποία περιλαμβάνουν στα διάφορα επεισόδιά τους όλα ή σχεδόν όλα τα γνωστά παραμυθιακά μοτίβα.

Υπάρχουν ιστορίες που είναι “ασήκωτες”; Φυσικά. Τόσες όσοι και άνθρωποι, ανάλογα ποιος λέει και ποιος ακούει, αλλά “κατ’ απόλυτη τιμή” ασήκωτες; Δεν νομίζω. Σε μια δική μου ιστορία (την οποία είμαι σίγουρος ότι, στην ουσία της, έχουν πει και ακόμα περισσότερο, βιώσει αμέτρητοι άνθρωποι πριν από εμένα) είχα χαρακτηριστικά τις εξής δύο αντιδράσεις: “Αχ, καταλαβαίνω ακριβώς τι θες να πεις” και “Μωρέ μου άρεσε, αλλά… αλλά, νοιώθω ένα σφίξιμο – ένοιωσα ότι δεν υπήρχε λύτρωση”. Φυσικά είχαν κι οι δύο δίκιο, διότι ο καθένας έβλεπε και ενστερνιζόταν στην οπτική διαφορετικού χαρακτήρα μέσα στην ιστορία.

Όσο κι αν ( ενδεχομένως) μας παρηγορούν, τα παραμύθια είναι σκληρά, διότι η ιστορία της ανθρωπότητας είναι σκληρή – ή φανταστήκατε ότι τυχαία ο Άδης λέγεται και Πλούτος; Αν δεν είναι όμως σκληρά, συχνά είναι και λίγο αδιάφορα. Τουλάχιστον, έτσι βρίσκω εγώ…

Πάμε στο πρόγραμμα!

Σάββατο, 01/02, Έναρξη στις 11:00 – “Άλλα Είναι Ήμερα και Άλλα Αρπαχτικά…” (Δημοτική Βιβλιοθήκη Περιστερίου, Σκρα και Ανδριανουπολεως, Περιστέρι).

Σάββατο, 01/02, Έναρξη στις 18:30 – “Παραμύθια στο Χοροστάσι” (Αίθουσα Διαλέξεων Χοροθεάτρου “Δόρα Στράτου”, Σχολείου 8, Πλάκα).

Κυριακή, 02/02. Έναρξη στις 12:30 – “Τα Τρία Χρυσά Μήλα” (Ίδρυμα “Μιχάλης Κακογιάννης”, Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα).

Κυριακή, 02/02, Έναρξη στις 18:30 – “Μη Ζητάς Αστόχαστα…” (Δημοτική Βιβλιοθήκη Περιστερίου, Σκρα και Ανδριανουπολεως, Περιστέρι).

Κυριακή 02/02, Έναρξη στις 11:30 – “Παραμύθια στο Χοροστάσι” (Αίθουσα Διαλέξεων Χοροθεάτρου “Δόρα Στράτου”, Σχολείου 8, Πλάκα).

Τετάρτη, 05/02, Έναρξη στις 20:00 (περίπου) – Αφήγηση Λαϊκών Παραμυθιών  (“Paralelo 33″, Αμφικτύονος 33. Θησείο).

Παρασκευή, 07/02, Έναρξησ τις 20:30 – “Ιστορίες με Χρώματα Αρμονικά” (Ίδρυμα Β. & Μ. Θεοχαράκη, Βασιλήσσης Σοφίας 9 και Μέρλιν, Αθήνα).

Παρασκευή, 07/02, Έναρξη τα Μεσάνυχτα – Αφήγηση Λαϊκών Παραμυθιών με Συνοδεία Μουσικής (PREMA “ΗΧΩ” ROCK, JAZZ, BLUES BAR, Τρίπόλεως 27, Άγιοι Ανάργυροι).

Σάββατο, 08/02, Έναρξη στις 18:30 – “Παραμύθια στο Χοροστάσι” (Αίθουσα Διαλέξεων Χοροθεάτρου “Δόρα Στράτου”, Σχολείου 8, Πλάκα).

Σάββατο, 08/02, Έναρξη στις 18:00 – “Ο Κόκορας και το Φλουρί” (“Οξυγόνο”, Ολύμπου 81, Θεσσαλονίκη).

Σάββατο, 08/02, Έναρξη στις 18:30 “Παραμύθια στο Χοροστάσι” (Αίθουσα Διαλέξεων Χοροθεάτρου “Δόρα Στράτου”, Σχολείου 8, Πλάκα).

Κυριακή, 09/02, Έναρξη στις 11:30 – “Παραμύθια στο Χοροστάσι” (Αίθουσα Διαλέξεων Χοροθεάτρου “Δόρα Στράτου”, Σχολείου 8, Πλάκα).

Κυριακή, 09/02, Έναρξη στις 12:00 – “Μάγισσες και Κόρες” (Πολυχώρος “Διέλευσις”, Λέσβου 15 και Πόρου, Κυψέλη).

Κυριακή, 09/02. Έναρξη στις 12:30 – “Τα Τρία Χρυσά Μήλα” (Ίδρυμα “Μιχάλης Κακογιάννης”, Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα).

Παρασκευή, 14/02, Έναρξη στις 20:00 – Προβολή του Ντοκιμαντέρ “Πέρασα κι εγώ από κει κι είχα παπούτσια από χαρτί – παραμύθια για πάντα” (Ίδρυμα “Μιχάλης Κακογιάννης”, Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα).

Παρασκευή, 14/02, Έναρξη στις 19:00 – “Αν θες να μάθεις την αλήθεια, άκου ένα παραμύθι” (Διεθνές Κέντρο Συγγραφέων και Μεταφραστών Ρόδου, Αντ. Λάσκου 10Α).

Σάββατο, 15/02, Έναρξη στις 18:30 “Παραμύθια στο Χοροστάσι” (Αίθουσα Διαλέξεων Χοροθεάτρου “Δόρα Στράτου”, Σχολείου 8, Πλάκα).

Σάββατο, 15/02, Έναρξη στις 20:30 – Αφήγηση Μαθητείας (Πολιτιστικός Σύλλογος άνω Αμπελοκήπων, Σεβαστοπούλου 30, Αμπελόκηποι).

Σάββατο, 15/02, Έναρξη στις 18:30 – “Ο Κόκορας και το Φλουρί”  (Μύλος Ματσόπουλου, Τρίκαλα).

Σάββατο, 15/02, Έναρξη στις 20:00 – Προβολή του Ντοκιμαντέρ “Πέρασα κι εγώ από κει κι είχα παπούτσια από χαρτί – παραμύθια για πάντα” (Ίδρυμα “Μιχάλης Κακογιάννης”, Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα).

Σάββατο, 15/02, Έναρξη στις 20:00 – “Φτου Πιπέρι” (Μύλος Ματσόπουλου, Τρίκαλα).

Σάββατο, 15/02, Έναρξη στις 21:00 – “Περί Έρωτος” (“Θυμωμένο Πορτραίτο”, Ιωάννινα).

Σάββατο, 15/02, Έναρξη στις ??:?? – Έναρξη Εργαστηρίου για το Παραμύθι στο Κέντρο Προσχολικής Αγωγής “Ρήγας” (Κέντρο Προσχολικής Αγωγής “Ρήγας”, Πύργος Ηλείας).

Κυριακή, 16/02, Έναρξη στις 12:30 – “Τα Τρία Χρυσά Μήλα” (Ίδρυμα “Μιχάλης Κακογιάννης”, Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα).

Κυριακή 16/02, Έναρξη στις 11:30 – “Παραμύθια στο Χοροστάσι” (Αίθουσα Διαλέξεων Χοροθεάτρου “Δόρα Στράτου”, Σχολείου 8, Πλάκα).

Κυριακή, 16/02, Έναρξη στις 18:00 – “Κόκκινη Κλωστή Δεμένη… Στις Υφάντρες Τυλιγμένη” (“Μύρτιλλο”, Πλατεία 28ης Οκτωβρίου, Ν.Ηράκλειο).

Κυριακή, 16/02, Έναρξη στις 20:00 – Προβολή του Ντοκιμαντέρ “Πέρασα κι εγώ από κει κι είχα παπούτσια από χαρτί – παραμύθια για πάντα” (Ίδρυμα “Μιχάλης Κακογιάννης”, Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα).

Κυριακή, 16/02, Έναρξη στις 19:30 – “Συναντάμε τις Παραδόσεις” (Βουλευτικό Ναυπλίου, Ναύπλιο).

(Μέχρι) Πέμπτη, 20/02 – Παράταση Έκθεσης “Ο Κόσμος του Αισώπου” (Βιβλιοθήκη Ιδρύματος Ευγενίδου, Λ.εωφόρος Συγγρού 387, Φάληρο).

Παρασκευή, 21/02, Έναρξη στις 21:00 – “Φτου Πιπέρι” (“Αβγό”, Βαλαωρίτου 4, 8ος Όροφος, Θεσσαλονίκη).

Σάββατο, 22/02, Έναρξη στις 12:00 – Παραμύθι του Σαββάτου (Παιδική βιβλιοθήκη Δήμου Χαλανδρίου, Παλαιολόγου, Αβέρωφ και Σόλωνος, Χαλάνδρι).

Σάββατο 22/02, Έναρξη στις 17:00 – “Μάγισσες και Κόρες” (Πολυχώρος “Διέλευσις”, Λέσβου 15 και Πόρου, Κυψέλη).

Σάββατο, 22/02, Έναρξη στις 18:30 – “Παραμύθια στο Χοροστάσι” (Αίθουσα Διαλέξεων Χοροθεάτρου “Δόρα Στράτου”, Σχολείου 8, Πλάκα).

Σάββατο, 22/02, έναρξη στις 20:30 – “Παραμύθια Αρτύμενα” (Οικολογικό Πολιτισικό Κέντρο, Λεωφόρος Ιωνίας 315, Άνω Πατήσια).

Σάββατο, 22/02, Έναρξη στις 20:30 – “Τα Άσεμνα της Αποκριάς” (“Πέτρα-Ψαλίδι-Χαρτί”, Φυλασίων 15, Άνω Πετράλωνα).

Σάββατο, 22/02, Έναρξη στις 21:30 – “Ερωτικές Ιστορίες του Αραβικού Κόσμου” (Πολυχώρος “Διέλευσις”, Λέσβου 15 και Πόρου, Κυψέλη).

Κυριακή, 23/02, έναρξη στις 11:00 – Ανοικτή Συναντηση της Ερευνητικής Ομάδας Παραμυθιών (Εργαστήρι Μελέτης της Παιδικής Ηλικίας, Ιωάννου Φιλήμωνος 3, πίσω από την Αμερικάνικη Πρεσβεία – ΠΡΟΣΟΧΗ! Δείτε κι εδώ!).

Κυριακή, 23/02, Έναρξη στις 11:00 και στις 12:00 – “Οδύσσεια του Ομήρου” (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Τοσίτσα 1 και Πατησίων, Αθήνα).

Κυριακή, 23/02. Έναρξη στις 12:30 – “Τα Τρία Χρυσά Μήλα” (Ίδρυμα “Μιχάλης Κακογιάννης”, Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα).

Κυριακή 23/02, Έναρξη στις 11:30 – “Παραμύθια στο Χοροστάσι” (Αίθουσα Διαλέξεων Χοροθεάτρου “Δόρα Στράτου”, Σχολείου 8, Πλάκα).

Παρασκευή, 28/02, Έναρξη στις 10:00 – “Της Άνοιξης Τραγούδια, Παραμύθια και Παιχνίδια” (Ιστορικό-Λαογραφικό Μουσείο Κορίνθου, Ερμού 1, Κόρινθος).

Όλο τον Φεβρουάριο, Έναρξη στις 21:00 – Αφήγηση Παραμυθιών στρο Καφενείο (Καφενείο “European Village”, Μναστηρίου 140, Ακαδημία Πλάτωνος – πατήστε το link για αναλυτικό πρόγραμμα).

Καθημερινές, κατόπιν συνεννοήσεως – “Τα Τρία Χρυσά Μήλα” – Αφηγήσεις για Σχολεία (Ίδρυμα “Μιχάλης Κακογιάννης”, Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα).

Αυτά τα ολίγα προς το παρόν και δεδομένου του Τριωδίου (το οποίο άνοιξε για μας η Ανθή Θάνου στην αποφοίτηση με μια ιστορία γεμάτη… μπαχάρια), σύντομα υποθέτω περισσότερα (edit: όπως είδατε, η λίστα ήδη μεγάλωσε μέσα σε μια εβδομάδα και έπεται συνέχεια). Όπως πάντα, αν κάτι μου διαφεύγει, αν κάτι περέλειψα, ένα comment και όλα θα τα διορθώσουμε.

Tempus Fugit,

Α.Μ.

Το Τέλος μιας Μαθητείας και η Αρχή μιας Νέας…

…άλλη μια φορά, με συναίσθημα (κακή μετάφραση του “once more, with feeling”). Όσοι από σας διαβάζετε τούτο εδώ το blog από τα μικράτα του, ίσως θυμάστε αυτό εδώ το post, όπου είχα γράψει για την αποφοίτηση του Δεύτερου Τμήματος της Σχολής Αφηγηματικής Τέχνης του Κέντρου Μελέτης Μύθων και Παραμυθιών. Τότε, εμείς χλωροί ακόμα (ή “ψάρακες”, όπως συνηθίζεται σε άλλους θεσμούς), είχαμε αναλάβει να στήσουμε μια αποχαιρετιστήρια… χμ… σύνθεση, υποθέτω, για τους αποφοιτούντες. Ούτε που μας πέρναγε από το μυαλό (ή μάλλον, έμοιαζε κάτι τόσο μακρινό που ουσιαστικά δεν υπήρχε μέχρι να συμβεί) ότι κάποτε θα βρισκόμασταν εμείς στη θέση τους.

2014-01-29 - The Pot's Tale - Final Image [Belopoulou Myrto] - Ssmall

Να, όμως, που αυτή η μέρα ήρθε, ακριβώς 3 χρόνια, 1 μήνα και 14 ημέρες αργότερα. Δεν ήρθε για όλους όσους ξεκινάγαμε τότε – μερικές από τις συμμαθήτριές μας δεν κατάφεραν να μείνουν μέχρι τέλους, αλλά δεν σημαίνει ότι πάψαμε να τις σκεφτόμαστε. Ο καιρός περνάει, η άμμος του χρόνου τον καταπίνει σαν νερό και ξαφνικά, τις περισσότερες έχουμε να τις  δούμε δύο χρόνια, ενώ ήδη γνωριζόμαστε μεταξύ μας τρία…

2014-01-25 - Adieu

Με τον χρόνο ανέκαθεν είχα πρόβλημα και η συγεκριμένη βραδιά του Σαββάτου δεν αποτέλεσε εξαίρεση. Η Μάνια Μαράτου μας είπε κάποια φορά (στο Εργαστήρι του Έπους) ότι αν αργούμε, πρέπει τουλάχιστον να έχουμε μια επική δικαιολογία. Αυτή τη φορά, εμένα μου την παρείχε η φύση, αφού εν μία νυκτί, δίχως προειδοποίηση, αρρώστησα τόσο πολύ ώστε να ψήνομαι με 40 πυρετό, να πονάω παντού και να σκοντάφτω από την έλλειψη ισορροπίας. Ωστόσο, κατάπια τα σχετικά χημικά και κατάφερα να φτάσω στο Μουσείο Νεώτερης Κεραμεικής, σαν μικρό δίποδο καμίνι.

2014-01-29 - The Pot's Tale - First Image - SmallΗ βραδιά ήταν όμορφη και συγκινητική από όλες τις απόψεις: τους δασκάλους μας, το βίντεο μετά μουσικής και την απλά απίθανη αποχαιρετιστήρια αφήγηση που ετοίμασαν για μας τα παιδιά του νέου τμήματος. Έφτιαξαν ένα κλιμακωτό παραμύθι, με συνοδεία μουσικής, στο οποίο πήραν κάτι από τα πρώτα-πρώτα μας μαθήματα, το συνδύασαν με τα θέματα από τις τελικές μας εργασίες και έβαλαν τον αφηγηματικό μου δίδυμο να τρέχει από συμμαθήτρια σε συμμαθήτρια, αναζητώντας τα πάντα από δαχτυλίδια και καθρέφτες μέχρι φαγητό και όνειρα, προκειμένου ο Ήφαιστος να του επιστρέψει τη φωτιά κι εκείνος να φτιάξει ένα πιθάρι, που να χωρά ένα παραμύθι – ή έναν πίθαρο που να χωρά έναν μύθαρο – “το κουκί και το ρεβίθι”.

Ακόμα και τώρα που είμαι αισθητά καλύτερα, δυσκολεύομαι να περιγράψω εντίμως το συναίσθημα της βραδιάς, τόσο συμπαγές μέσα στην αίθουσα που μπορούσες να το κόψεις με σπαθί. Δυο πράγματα μόνο με θλίβουν κάπως: το γεγονός ότι δεν στάθηκε δυνατό να βρίσκονται εκεί όλοι μας οι δάσκαλοι, όπως η Κατερίνα Βλάχου και η Σύλβια Βενιζελέα κι ακόμα άλλοι που είναι φυσικά ακόμα πιο δύσκολο, αφού διαμένουν στο εξωτερικό, αλλά κυριότερα το ότι ήμουν σε τόσο άθλια κατάσταση – δεν είμαι σίγουρος ότι είπα όλα όσα θα ήθελα να πω, με τον τρόπο που ήθελα να τα πω, στα καινούργια παιδιά που έκαναν αυτή την όμορφη, συγκινητική δουλειά, στις συμμαθήτριές μου, στους δασκάλους μας.

2014-01-25 - with Feeling

Από όσα είδα πάντως και από όσα άκουσα, μπορώ να πω στα καινούργια παιδιά το εξής: η καρδιά σας βρίσκεται στο σωστό μέρος και τελικά, το μόνο πράγμα που έχει σημασία είναι να την κρατάτε εκεί. Το σκαρί αυτό είναι καλοτάξιδο και κάθε μέρα πάνω του είναι ένα καινούργιο θαύμα – είτε κοράλια στα βαθιά νερά με όλα τα χρώματα της Ίριδας, είτε χαλίκια λευκά σαν κόκαλα που τα ‘χει πλύνει η καταιγίδα και τα έχει θρυμματίσει ο χρόνος, ή ό,τι άλλο βάλει ο νου σας στον ύπνιο και στον ξύπνιο.

Να ‘ναι το ταξίδι σας μακρύ,

Α.Μ.

Υ.Γ.1: Ναι, αποφοίτησε ΚΑΙ η Γεωργία Λαζάρου, το καλό στοιχειό της σχολής (για να μην πω το genius loci του μουσείου), αλλά είμαι σίγουρος ότι δεν θέλει και πολύ για να την κάνει άλλη μια δόση, έτσι για το καλό βρε αδερφέ!

Υ.Γ.2: Δεν ξέρω επιβεβαιωμένα ότι το πιθάρι της ιστορίας είναι το ίδιο πιθάρι με αυτό στα σκίτσα – όμως σίγουρα θα μπορούσε. Το πρώτο σκίτσο είναι της Μυρτώς Μπελοπούλου, που είχαμε μαζί μας μόνο τον πρώτο χρόνο.

Υ.Γ.3: Τις φωτογραφίες τις *εχμ* “δανείστηκα” από το Κέντρο Μελέτης Μύθων και Παραμυθιών.

Αφήγηση – Ημερολόγια Καταστρώματος #6: Τα Παιδιά της Νύχτας

Theros - Nyx

Το Εργαστήρι του Έπους θέλει να ευχαριστήσει όλους του φίλους που ήρθαν και παρακολούθησαν την παρουσίασή μας την Κυριακή, 19 Ιανουαρίου στο Baumstrasse, με θέμα “Τα Παδιά της Νύχτας”. Στόχος ήταν να παρουσιάσουμε ιστορίες για τη Νύχτα και τα παιδιά της κατά τον Ησίοδο, μιμούμενοι το “αφηγηματικό μοντάζ” των αρχαίων ραψωδών και εργαζόμενοι με τεχνικές του επικού τρόπου.

Όπως είπε στην εισαγωγή της η δασκάλα μας, Μάνια Μαράτου, οι ιστορίες είχαν στον ένα ή τον άλλο βαθμό προσμίξεις από πολλές μορφές λόγου, συμπεριλαμβανομένων του μύθου, του παραμυθιού, του τραγουδιού, του θεάτρου, της ποίησης και της γραπτής λογοτεχνίας.

Συνέργεια τουλάχιστον έξι ειδών οδήγησαν σε έξι αφηγήσεις, μία λιγότερη και μία περισσότερη από έναν ιδανικό αριθμό, όπως το 5 ή το 7 (που είναι πρώτοι αριθμοί και άρα πιο αξιόλογοι από τους υπόλοιπους), αλλά νομίζω για μια φορά μπορούμε να το παραβλέψουμε…

Την αρχή έκανε η Γεωργία Λαζάρου, με την “Γιορτή στον Κήπο”, μια ιστορία για έναν νεαρό έμπορο που βρέθηκε να περπατά σε μονοπάτια της ερήμου, να συναναστρέφεται με δαίμονες στους οργιαστικούς χορούς τους και να ξυπνά από τα αλλόκοτα αυτά όνειρα για να βρει ότι τα όνειρα τού άφησαν κάτι πίσω, στον κόσμο των αφυπνισμένων.

Η Ελίνα Κιουπάκη είπε την ιστορία ενός άλλου Ορφέα και μιας άλλης Ευρυδίκης που συνήθιζε να ρωτά: “Είσαι Καλός; Είσαι Κακός; Πώς σε λένε;” Μπορεί να μην είναι οι ίδιοι με τους αρχαίους συνονόματούς τους, μπορεί αντί για αγρούς να σμίξανε σ’ ένα παλιό βαγόνι τραίνου και ο Θάνατος να φορά ημίψηλο, αλλά η ιστορία τους δεν παύει να είναι τραγική – ειδικά όταν ο άνθρωπος αδυνατεί να πιστέψει στην ευτυχία και τότε εκείνη παύει στ’ αλήθεια να υπάρχει.

Η Άντζυ Καλαμαρά μας έκανε να γελάσουμε με την”Άδικη Κατάρα”, μιλώντας ανάλαφρα για τον έρωτα, έναν αιφνίδιο θάνατο και τις γητείες που μια μικρή λεπτομέρεια μπορεί να στραβώσει τόσο απροσδόκητα. Ελαφρύς εραστής ο Ροδοκλής, ακατάδεκτη η Αγεμόνα κι η Θέκλα βάζει τα δυνατά της να τους κάνει ταίρι κι όπως λέει ο λαός, όποιος νύχτα περπατεί, λάσπες και σκατά πατεί. Η κατάρα τουλάχιστον βρήκε το δρόμο για το σπίτι της.

Η Κάτια Καντούρη έπιασε ένα από τα άφθονα νήματα που παρέχουν τα σκάνδαλα του Δία κι από την Ιώ φτάσαμε στον Μινώταυρο, με τον “Όνειρο” να έχει μπλεγμένη τη φτερούγα του σε όλα αυτά τα ακατανόμαστα, από λευκούς ταύρους με παχιά μεριά, μέχρι βασίλισσες που αναζητούν έναν έρωτα πιο… ζωώδη.

Η Γεωργία Φίλιου μας χάραξε την πορεία καταστροφικής σκανταλιάς που ακολούθησαν “Τα Όνειρα στην Αυλή της Νύχτας”, κάνοντας ανάστατο το βασίλειό της. Έτρεμε η Απάτη, ριγούσε ο Πόνος και της Αλήθειας τα μαλλιά σηκώθηκαν ορθά στην προοπτική να τα φυλάει – μέχρι που η Νύχτα έμαθε στα Όνειρα να πετάνε κι εκείνα γύρισαν στο σπίτι του πατέρα τους.

Κι εγώ, με τη σειρά μου, ξεκίνησα από μια ιστορία που ειπωθηκε μόνο μία φορά, μία νύχτα πριν από δέκα χρόνια. Είναι μια ιστορία που δεν θυμάμαι ούτε εγώ, ούτε εκείνοι που την άκουσαν, παιδιά ακόμα τότε – αλλά όλοι μας θυμόμαστε τον Γκρίζο Τοντ, όλοι έχουμε την ανάμνηση του φόβου να πλανάται στον αέρα, καθώς χαμήλωνε η φωτιά στο ακρογιάλι. Έτσι, είπα την ιστορία πώς ο Γκρίζος Τοντ απέκτησε “Το Γκρίζο του Μαχαίρι” από τα παιδιά της Νύχτας, όταν ήταν ακόμα ένας νεαρός βοσκός…

Της Νύχτας τα καμώματα τα βλέπει η Ημέρα και γελά – ή ίσως κλαίει. Η διαφορά είναι τόσο λεπτή…

Α.Μ.

Μια Πένα Γεμάτη Δάκρυα

Επισήμως, αυτός πρέπει να είναι ο πιο emo (και επί της ουσίας ελληνικότερον, “κλαψιάρικος”) τίτλος που έχω δώσει ποτέ σε κείμενό μου, online ή μη (τουλάχιστον από τότε που σταμάτησα να γράφω φρικτά ποιήματα σε ακόμα πιο φρικτές γκόμενες, εδώ και περίπου μία δεκαετία). Είναι μια συνειδητή υπερβολή, η οποία εξυπηρετεί, πρώτον, τον ειρμό των σκέψεών μου, δεύτερον, το να τραβήξει την προσοχή.

Κατά καιρούς, έχω γράψει το παρελθόν ότι “οι ευτυχισμένοι άνθρωποι δεν μπορούν να γράψουν, διότι είναι πολύ απασχολημένοι με το να είναι ευτυχισμένοι”. Η φράση αυτή, παρότι εύγλωττη, ακόμα περισσότερο δε στα Αγγλικά (“Happy people can’t write – they’re too busy being happy”.), είναι φυσικά ανακριβής. Καταρχήν, η φράση υπονοεί το “καλά”, ότι οι ευτυχισμένοι άνθρωποι δεν μπορούν να γράψουν καλά, διότι όπως αποδεικνύουν περίτρανα τα social media και οι τόνοι συγγραφικών σκουπιδιών που κυκλοφορούν εκεί έξω, τυπικά το να γράψεις δεν απαιτεί τίποτα περισσότερο από χαρτί και μολύβι (άντε, υπολογιστή έστω).

2014-01-19 - [Alastair Slkatch by Tillinghast]

Αυτό βέβαια, με τη σειρά του, είναι επίσης αναληθές σε έναν βαθμό, όπως μου υπέδειξε πριν από αρκετό καιρό ο Phil Brucato (ανάμεσα σε πολλά άλλα, μια πό τις κεντρικές δημιουργικές δυνάμεις του MAGE: THE ASCENSION). Χαρακτηριστικά μου έγραψε: “Εγώ όμως είμαι ευτυχισμένος και νομίζω θα συμφωνήσεις ότι μπορώ να γράψω”. Ειδικά στο δεύτερο θα συμφωνήσω. Αναφορικά με το πρώτο, δεν έχω φυσικά τρόπο να το επιβεβαιώσω, αλλά γενικά τείνω να πιστεύω πως ο Brucato είναι από αυτούς τους ανθρώπους που δεν έχουν λόγο να προφασιστούν κάτι το οποίο δεν ισχύει, ειδικά κάτι που αφορά καθαρά στην  ψυχολογία τους. Στην πραγματικότητα, το αναφέρω εδώ απλώς ως αντιπαράδειγμα στην “δήλωσή” μου, διότι προφανώς υπάρχουν εκεί έξω καλοί συγγραφείς που δεν είναι δυστυχισμένοι, καθώς φυσικά και αυτοί που θεωρούν τη δυστυχία (ή την επίφασή της) αυτοσκοπό στα γραπτά τους.

Ας το δοκιμάσω λοιπον αλλιώς – ανάμεσα στις ιδιαίτερες ψυχολογικές καταστάσεις, στις οποίες μπορεί να βρεθεί κανείς (άνευ χημικών ουσιών) όταν του χτυπά την πόρτα η έμπνευση, πιστεύω πως το έλειμμα ευτυχίας (που δεν ισοδυναμεί αναγκαστικά με δυστυχία) είναι ίσως η ισχυρότερη. Πέρα από το πώς και πότε γράφω εγώ, το βλέπω πολύ συχνά και στις ιστορίες που θεωρώ αξιόλογες, που αγγίζουν τους ανθρώπους σε βάθος χρόνου, μερικές μάλιστα που αγίζουν τους ανθρώπους από τα βάθη του χρόνου. Gilgamesh, Mahabharata, Ιλιάδα, Οδύσσεια, Saiyuki Monogatari, ο Κύκλος του Ulster (οι περιπέτειες και ο θάνατος του Cu Chulainn), η Edda (η δημιουργία και η καταστροφή του κόσμου και των θεών του, κατά τη νορβηγική παράδοση)  και όσα ακόμα έπη μπορεί να απαριθμήσει κανείς – όλα έχουν πάρα πολλά κοινά στοιχεία στο επίπεδο του ηρωισμού, των χαρακτήρων που ξεπερνούν το ανθρώπινο και περισσότερα “μορφολογικά, πραγματολογικά κλπ. κλπ.” στοιχεία από όσα μπορεί να απαριθμήσει κανείς μέσα σε λίγες αράδες.

2014-01-19 - Gilgamesh Cries for Enkidu [Ludmila Zeman, 1993]

Ωστόσο, αυτό που καμιά φορά ξεχνά κανείς, είναι το γεγονός ότι η θλίψη, τα δάκρυα με τα οποία είναι ποτισμένες αυτές οι ιστορίες, είναι ευθέως ανάλογα με το μέγεθος των χαρακτήρων τους. Αντλώντας από τα δικά μας, πόσο δυνατή είναι η σκηνή στο λαμπρό παλάτι του Μενέλαου, όπου ο τελευταίος Μέγας Βασιλέας των Αργείων, η Ωραία Ελένη και ο Τηλέμαχος κλαίνε γοερά για τον Οδυσσέα μέσα στην περίλαμπρη αίθουσα; Πώς έρχεται, στην ίδια σκηνή, δεύτερο καρφί ο θρήνος του Πεισίστρατου, γιου του Νέστορα, για τον αδελφό του, τον Αντίλοχο, που πέθανε στην Τροία δίχως να τον γνωρίσει – ο μόνος Αχαιός ήρωας που είχε το προσωνύμιο “άψεγος”; Δεν είναι απλά ένας ηρωικός αδελφός που δεν γνώρισε ποτέ, αλλά και μια σκιά κάτω από την οποία δεν θα μπορέσει ποτέ να βγει. Αλλού, πόσο οικεία είναι η μοναξιά του Οδυσσέα καθώς όλοι καλοπερνάνε στο παλάτι του Αντίνοου, Βασιλιά των Φαιάκων (το πιο κοντινό των Αρχαίων Ελλήνων σε Ξωτικά) και ο ίδιος πνίγεται από το κλάμα δίχως να τον βλέπει κανείς, διότι οι ηρωικές ιστορίες που αφηγείται ο Δημόδοκος αποτελούν θύμηση όλων των νεκρών του συντρόφων και των δικών του βασάνων;

2014-01-19 - King Conan - Hour of the DragonΣας διαβεβαιώ ότι ανάλογης δύναμης θρηνητικές σκηνές βρίσκονται σε όλες τις σπουδαίες ιστορίες του κόσμου, στις ιστορίες που έβαλαν τα θεμέλια για όλες, μα όλες τις ιστορίες, όχι μόνο που λέμε, αλλά που είναι δυνατόν να πούμε. Μπορεί να είναι ιστορίες γεμάτες θεούς και ανθρώπους κοντά στους θεούς, αλλά η θλίψη τους δεν είναι απλά ανθρώπινη – είναι τελείως, μα τελείως προσωπική, σαν να ήτανε δική μας. Αυτά ήταν πράγματα που τα καταλάβαιναν άνθρωποι όπως ο Robert E. Howard και δεν έκανε καμία προσπάθεια να το κρύψει, όταν έγραφε στην εισαγωγή του PHOENIX ON THE SWORD (1932):

“Hither came Conan the Cimmerian, black-haired, sullen-eyed, sword in hand, a thief, a reaver, a slayer, with gigantic melancholies and gigantic mirth, to tread the jeweled thrones of the Earth under his sandalled feet”.

“Με γιγάντια μελαγχολία και γιγάντια ευδιαθεσία”. Ο Conan του Howard, συχνά μνημονευόμενος με το τρίπτυχο “σφαγή, γυναίκες, πλιάτσικο” δεν θα ήταν τόσο αξιομνημόνευτος αν δεν υπέφερε από τη γιγάντια μελαγχολία που τον έκαναν να ξεχνά τα – συχνά όχι ηρωικά – του κατορθώματα. Ανά τα χρόνια ο Conan θρήνησε σχεδόν όλους τους συντρόφους του και αμφότερες τις  γυναίκες που αγάπησε πραγματικά.

Στην πιο σύγχρονη εποχή, ο George R.R. Martin έχει αναγάγει σε τέχνη τον θρήνο της απώλειας – είτε θρηνούν οι χαρακτήρες, είτε οι αναγνώστες.

Κάπως έτσι επιστρέφω εκεί απ’ όπου ξεκίνησα, στη σχέση που έχει η έλλειψη ευτυχίας με το γράψιμο. Έχω διαπιστώσει ότι, προσωπικά, κατά κανόνα δεν μπορώ να γράψω τίποτα (που να θεωρώ αξιόλογο τουλάχιστον) όταν είμαι χαρούμενος. Το μυαλό μου είναι σκόρπιο, τα συστατικά που χρησιμοποιώ ανούσια κι εφήμερα – και εκτός αν έχω κάτι που πρέπει οπωσδήποτε να παραδώσω, δεν πολυσκοτίζομαι και απλά το αφήνω με τη χιλιοφθαρμένη ρήση: “άστο μωρέ – όταν είναι να έρθει, θα έρθει”. Αναμενόμενα, όπως η νύχτα ακολουθεί τη μέρα, έρχεται – και δεν έχει τίποτα το ελαφρύ.

Η μόνη εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα ήταν τα δύο χρόνια που πέρασα με τις συμμαθήτριές μου στη Σχολή Αφήγησης, αλλά αυτό, όπως ενδεχομένως να γνωρίζετε, είναι μια τελέιως διαφορετική ιστορία.

2014-01-19 - Books of Magic - DeathΟι ιστορίες μου δεν έχουν ευτυχισμένο τέλος, διότι δεν πιστέυω στο ευτυχισμένο τέλος. Ευτυχισμένη στιγμή; Ευτυχής συγκυρία; Έξαρση ευτυχίας; Εντάξει – γιατί όχι; Αλλά ευτυχισμένο τέλος; Είναι, κατά τη γνώμη μου, μια λανθασμένη αντίληψη – το τέλος (διότι στα παραμύθια δεν είναι απλά ένα τέλος, αλλά ΤΟ τέλος) δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως ευτυχισμένο ή όχι. Στο τέλος οδηγούμαστε μέσα από μια σειρά αιτίων και αποτελεσμάτων, δυνατών επιλογών και αποφάσεων – σπάνια όμως το ίδιο το τέλος είναι η ευτυχία ή η δυστυχία. Μπορεί να είναι μια ελπίδα, μια υπόσχεση, μια τιμωρία, συνηθέστερα ο θάνατος. Τελικά το ερώτημα είναι αν στο δρόμο ξεπληρώθηκαν όλα τα χρέη, αν διατηρήθηκε η ισορροπία και εάν,  ο τρόπος με τον οποίο έγιναν όλα αυτά, μας ικανοποιεί, ασχέτως αν νοιώθουμε χαρά η θλίψη στο άκουσμά τους. Γι’ αυτό μου αρέσουν ιστορίες όπως “Ο Ευγνώμονας Νεκρός” και “Τα Γυάλινα Βουνά και οι Κοκαλένιοι Κάμποι”.

Το πρόβλημα με τους ανθρώπους, σε αντίθεση με τις ιστορίες, είναι ότι πάσχουν από έλειμμα ισορροπίας. Είναι ένα πράγμα να είναι κανείς θλιμμένος ή να υποφέρει από μελαγχολία και ένα τελείως διαφορετικό πράγμα να τον έχει καταβάλει η κατάθλιψη. Όταν λέω “κατάθλιψη”, δεν μιλάω φυσικά για αυτές τις ανθρώπινες καρικατούρες που τη λανσάρουν ως μέρος της εκάτοτε “μόδας”, αλλά για εκείνο το αλλόκοτο πλάσμα που φαίνεται να κυριεύει το στρώμα, το μαξιλάρι, τα σεντόνια και το πάπλωμα – από αντικείμενα ηρεμίας και ξεκούρασης, τα μετατρέπει σε ένα γιγάντιο στόμα δίχως δόντια, που πιέζει το κορμί με τον ουρανίσκο και τα ούλα, συνθλίβοντας αργά και ακατάπαυστα τα οστά εκείνου που βρίσκεται μέσα του. Όσο οι ώρες του ύπνου αυξάνονται, το ίδιο κάνει και η κόπωση, αρχικά ψυχολογική, αργότερα σωματική, με το σαρκίο του κατεθλιμμένου να πονά σαν να τον έχουν χτυπήσει.

2014-01-19 - Hanging Tree

Θλίψη, κατάθλιψη, σύνθλιψη. Δεν είναι σύμπτωση και τότε εύχεσαι να είχες μια πένα γεμάτη δάκρυα, μήπως και μπορέσεις να τρυπήσεις το κενό ανάμεσα στα πλευρά σου για να αναπνεύσεις.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Γιατί πιέζουν το κρανίο μου από μέσα, για όποιον ή όποια βλέπουν τον εαυτό τους στις ίδιες αυτές γραμμές, για όσους έχουν γύρω τους και τους βλέπουν, παρόλο που οι ίδιοι νοιώθουν αόρατοι, όπως ο Conor στο A MONSTER CALLS. Εδώ που τα λέμε, αφορμή για το παρόν κείμενο υπήρξε εκείνο το βιβλίο, αλλά τελικά δεν χωράει κι αυτό εδώ. Δεν πειράζει – την επόμενη φορά.

Ungulae noctem,

Α.Μ.

« Older entries

%d bloggers like this: