ΤΟ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙ ΤΗΣ ΑΒΥΣΣΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΘΑΛΑΣΣΙΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ, του Γιώργου Βορέα Μελά

Το μαργαριτάρι της αβύσσου και άλλα θαλασσινά παραμύθιαΤο μαργαριτάρι της αβύσσου και άλλα θαλασσινά παραμύθια by Γιώργος Βορέας Μελάς
My rating: 4 of 5 stars

Πάει καιρός που έχω διαβάσει και ξαναδιαβάσει το βιβλίο του Γιώργου, σε διαφορετικές περιόδους της ζωής μου και σε διαφορετικές εκδόσεις (τώρα βρίσκεται στην τρίτη του έκδοση, από τις εκδόσεις mamaya πλέον). Την πρώτη φορά, το διάβασα δίχως να γνωρίζω το Γιώργο, επειδή ήταν από τα ελάχιστα αναγνώσματα σύγχρονης (εννοώντας μετά το 2000) ελληνικής λογοτεχνίας που απέδιδαν φόρο τιμής στο λαϊκό παραμύθι και ως μαθητευόμενος, τότε, παραμυθάς, απλά καταβρόχθιζα οτιδήποτε τέτοιο βρισκόταν στο δρόμο μου. Τη δεύτερη φορά, αφού είχαμε γνωριστεί με το Γιώργο, μου χάρισε το αντίτυπο της αναθεωρημένης έκδοσης (ακόμα πριν την εποχή της Άρπης, αλλά σε μια εποχή που είχα ολοκληρώσει την “τυπική” μαθητεία μου ως αφηγητής και είχαμε γνωριστεί στα πλαίσια εκδηλώσεων όπου η αφήγηση και η λογοτεχνία του φανταστικού αποτέλεσαν τη βάση για τις πρώτες συζητήσεις μας).

Τα παραθέτω αυτά για να εξηγήσω πως το βιβλίο του Γιώργου το διάβασα σε κάθε περίπτωση, όχι ως λογοτεχνία του φανταστικού όπως αυτή νοείται συνήθως, αλλά ως μια σύγχρονη παραμυθιακή λογοτεχνία. Ο ιδιόμορφος τρόπος γραφής, η δομή και τα μοτίβα μπορεί να φαντάζουν παράξενα στον “συνηθισμένο” (ας το πούμε) αναγνώστη, αλλά στο δικό μου μάτι είχαν αυτή την αίσθηση προφορικότητας που περιμένεις ν’ ακούσεις από τον αφηγητή, τον ταξιδιώτη που είδαν πολλά τα μάτια του, που άκουσε το τραγούδι των πνιγμένων και τις ιστορίες από τα ίδια τα στόματα των Δρακοβασιλιάδων. Γνωρίζοντας τον Γιώργο, μαθαίνοντας πως ήταν ναυτικός και πως οι ιστορίες αυτές, στην πλειοψηφία τους, γράφτηκαν πράγματι σε μακρινές θάλασσες, είχα το πρίσμα για να τις δω ακόμα καθαρότερα.

Είναι ιστορίες που πράγματι μιλούν για δράκοντες, για γίγαντες, για σκοτεινούς τόπους και νησιά ευλογημένα, όλα θαρρείς βγαλμένα από την “κοινή ελληνική μνήμη” και συνάμα την προσωπική, ανθρώπινη μνήμη του Γιώργου, που με τον τρόπο του μνημονεύει πάντα τη Χίο. Η έλξη και το άλγος που νιώθουν μακριά από τη θάλασσα οι χαρακτήρες είναι η δική του έλξη, το δικό του άλγος, η ανάγκη για το ταξίδι – και σε αυτό το ταξίδι, παίρνει μαζί τον αναγνώστη, που ασφαλής, όσο και ανήμπορος, παρακολουθεί όλα τα φρικτά και θαυμαστά που συμβαίνουν στους ήρωες των ιστοριών.

Είναι επίσης ενδιαφέρον πως όλες οι ιστορίες λαμβάνουν χώρα στο ίδιο “σύμπαν”, στον ίδιο κόσμο. Ακούς σε μια ιστορία για το τραγούδι των πνιγμένων και παρακάτω εξιστορείται το ίδιο το Τραγούδι των Πνιγμένων. Ακούς ξανά και ξανά για τους Δρακοβασιλιάδες κι έρχεται η στιγμή να μάθεις τι ακριβώς συνέβη με αυτούς. Αυτές είναι ορισμένες μόνο από τις “τρίπλες” του βιβλίου, όμως θαρρώ τις υπόλοιπες αξίζει να τις ανακαλύψετε μόνοι σας.

Η παραμυθιακή και μυθολογική υφή των ιστοριών, τους προσδίδουν έναν έντονα ελληνικό χαρακτήρα. Ταυτόχρονα, όμως, για τον άνθρωπο που ξέρει πως οι μύθοι και τα παραμύθια είναι κοινή κληρονομιά όλων των λαών, οι ιστορίες αυτές είναι παγκόσμιες.

View all my reviews

Advertisements

ΤΟ ΑΜΟΝΙ ΠΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΑ (Εκδόσεις Mamaya)

Τη Δευτέρα κυκλοφόρησε το βιβλίο μου, με τίτλο ΤΟ ΑΜΟΝΙ ΠΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΑ. Μαζί με τα ΠΝΕΥΜΑΤΑ της Ευθυμίας Ε. Δεσποτάκη, αποτελεί το “εναρκτήριο λάκτισμα” της σειράς “Άρπη” των Εκδόσεων Mamaya, μια προσέγγιση της λογοτεχνίας του φανταστικού με ελληνικό πρόσημο. Το βιβλίο αποτελεί μια εκδοχή του λεγόμενου Ταξιδιού του Ήρωα, με τη διαφορά πως ο αφηγητής δεν είναι, ούτε προσπαθεί να γίνει ήρωας. Είναι ένας άνθρωπος που ανακαλύπτει σχεδόν τυχαία τη δύναμη των ιστοριών και περπατά ανάμεσα σε δύο κόσμους για να τις κάνει κτήμα του. Είναι επίσης ένας φαντασιακός στοχασμός πάνω στη φύση των ιστοριών και του παραμυθά. Κατά μία έννοια, είναι ο δρόμος που οδηγεί τον λεγόμενο “ιδανικό ακροατή” να γίνει παραμυθάς κι ο ίδιος.

To Amoni - Cover Final

Η ιστορία ξεκινά με πραγματικά γεγονότα, πριν από δεκατρία χρόνια (που έγιναν δεκατέσσερα μέχρι να τελειώσω το βιβλίο και να τυπωθεί), σ’ ένα μικρό χωριό της Χίου. Μέσα παρελαύνουν πραγματικοί άνθρωποι, που έυκολα θ’ ναγνωρίσουν τους εαυτούς τους, είτε όπως τους αντιλαμβάνονται, είτε όπως τους αντιλήφθηκα εγώ. Τα γεγονότα και οι άνθρωποι αυτοί αποτελούν σημείο έναρξης, σταθμούς και βοηθούς σε αυτό το ταξίδι από το Εδώ  στο Εκεί και πάλι πίσω. Στο δρόμο απάνω, μέσα στην ιστορία, ακούγονται άλλες ιστορίες: μία τη λέει ένας αναμαλλιασμένος άνδρας σε μια πλατεία, μία τη σφυρηλατεί ο αφηγητής του ταξιδιού πάνω στο Αμόνι που Τραγουδά, τις υπόλοιπες… ε, αυτό θ’ αφήσω να το ανακαλύψει ο ανγνώστης μόνος του.

Τις ιστορίες αυτές – παραμύθια, μύθους, αστικά παραληρήματα – τις έφτιαξα στο διάστημα των τελευταίων πέντε ετών – και λέω “τις έφτιαξα”, διότι μερικές πρώτα τις έγραψα και μετά τις αφηγήθηκα, όπως τον “Φαμπούλ-Σα” και τη “Σφυρήλατη Καρδιά”, τις περισσότερες πρώτα τις αφηγήθηκα και μετά τις κατέγραψα, προσπαθώντας να διατηρήσω στο κείμενο το πώς ακούγονταν, όπως το “Αλύχτισμα των Σκύλών” και  το “Γκρίζο Μαχαίρι”, του οποίου ένα μικρό απόσπασμα πόσταρα κάποτε εδώ. Είναι και μερικές που δεν έχουν ακουστεί ποτέ, έχουν όμως ίσως διαβαστεί.

Σε μια συζήτηση γύρω από το βιβλίο και πώς μπορεί να περιγραφεί με απλά λόγια, κάποιος μου είπε “σαν τις Χίλιες και Μία Νύχτες”. Υπό την έννοια πως υπάρχουν ιστορίες η μία μες στην άλλη, ίσως. Κατά τα άλλα, δεν θα τολμούσα ποτέ να συγκρίνω τα δύο, ούτε έχουν οι δικές μου ιστορίες τον εκπληκτικό ερωτισμό της Ανατολής. Παρόλο που μπορεί να ερμηνευτεί με πολλούς τρόπους, νομίζω η φράση που αποδίδει ορθότερα το πνέυμα του βιβλίου είναι η ακόλουθη:

 “Όλα όσα μας συμβαίνουν, μόλις περάσει η στιγμή τους, είναι απλά ιστορίες, τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο”.

Καλή ανάγνωση…

Α.Μ.

Στέ.Π.Πα. Μυθολόγιο!

Sphinx

Καλημέρα σας κι ας είναι αξημέρωτα. Όσοι και όσες παρακολουθείτε την ευρύτερη online δρατηριότητά μου, πλέον γνωρίζετε τι είναι αυτό στο οποίο έχω αναφερθεί κατά καιρούς ως “ον στα σκαριά” και το όνομα αυτού, “Στέγη Προφορικότητας και Παράδοσης με τον διακριτικό τίτλο ‘Μυθολόγιο'”, όνομα ομολογουμένως οφειλόμενο εν μέρει στον ατελείωτο κυκεώνα της ελληνικής γραφειοκρατίας (για να καταλάβετε, μπροστά από όλο αυτό προηγείται και το μακρινάρι “Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση”, ή Κοιν.Σ.Επ.).

Η ουσιώδης ονομασία του είναι φυσικά “Μυθολόγιο” ή, χαριτολογώντας, Στέππα Μυθολόγιο (“στη Στέππα αδελφές μου, στη Στέππα” και άλλα τέτοια – τρίζουν τα κόκαλα του Τσέχωφ). Το μεσημέρι της Πέμπτης, 16 Οκτωβρίου 2014, βγάλαμε στον αέρα το site και τη σελίδα μας στο Facebook, τόσο για να δηλώσουμε την παρουσία μας, όσο και για να δώσουμε μια πρώτη γεύση του τι έχουμε κατά νου και τι σας επιφυλάσσουμε.

Τόση ώρα όμως μιλάω στο πρώτο πληθυντικό κι όσοι δεν ξέρουν, έυλογα αναρωτιούνται σε ποιους αναφέρομαι. Θα σας απογοητεύσω λίγο, καθότι δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες εδώ, δεδομένου πως τις επόμενες ημέρες κι εβδομάδες θα υπάρξει σωρεία ανακοινώσεων κι ενημερώσεων, στα προαναφερθέντα site και Facebook. Το μόνο που θα π είναι πως την ομάδα αποτελούν 7 παραμυθούδες κι εγώ, που φέρνει στο νου εύκολα χωρατά με παραμύθια, παλιές ελληνικές ταινίες και κωμικά περιστατικά από την παιδική μου ηλικία.

Εκτός απροόπτου, ο χώρος μας στην Πλατεία Καρύτση, αριθμός 5, θ’ αρχίσει να λειτουργεί μέσα στον Νοέμβριο, αλλά ήδιο πιο πριν θα έχουν ανακοινωθεί τα προγραμματισμένα μας εργαστήρια, βασισμένα στις πολλαπλές εκφάνσεις της αφήγησης και το σύνολο των εμπειριών μας μαζί τους.

Περισσότερα σύντομα, οπότε αν σας ενδιαφέρει μπορείτε να παακολουθείτε τις πιο πάνω διευθύνσεις.

Καλή μας αρχή!

Α.Μ.

Παραμυθόγραμμα Σεπτεμβρίου 2014

2014-09-10 -MedusaΧαίρετισμούς στην ομήγυρη! (Είναι κανείς εδώ; Hellooo… anyone?). Όπως συνήθως πια, το post αυτό έρχεται άγαραμπα και καθυστερημένα, εν μέσω πολλών εργασιών, προβληματισμών κι όχι αναγκαστικά της καλύτερης διάθεσης – από την άλλη, όχι και της χειρότερης, αλλά τραβάει πολύ η παραμονή στη γη των Λαιστρυγόνων (όπου έχει πάνοτε λυκόφως, όπως θα ‘λεγε και κάποιος καμμένος ή καμμένη με τον Όμηρο).

Αν ακούγομαι λίγο πιο ελαφρύς απ’ ότι στο προηγούμενο Παραμθόγραμμα, είναι διότι τελείωσα ήδη τη μετάφραση ενός βιβλίου (τον άλλο μήνα έχω να παραδώσω άλλο ένα, άσχετο αυτό), ένα project για το οποίο έχω αναγκαστεί να μείνω σιωπηλός, πολύ καιρό τώρα, πλησιάζει στο επόμενο στάδιό του, οπότε θα μπορέσει και ν’ ανακοινωθεί επίσημα (οπότε θα έρθει ο άγχος και ο πανικός για το μεθεπόμενο στάδιο και ούτω καθεξής) και δυο άλλα project σε συνεργασία με τη Βάλια Καπάδαη δείχνουν να έχουν πάρει καλό δρόμο (fingers and beard braids crossed). Το BOTCH! μπορεί να βρίσκεται ακόμη σε διάλειμμα, όμως η Μαρία Κουλουμπαρίτση έχει ήδη στα χέρια της τα επόμενα σενάρια και λογικά θα επανέλθουμε στις  16 Σεπτεμβρίου. (Ακούς ρε; Ζωγράφιζε!).

Έτσι, εδεικτικά σε σχέση με τα παραπάνω, σας παραθέτω ένα character design της Βάλιας, δίχως να πω τίποτα περισσσότερο απ’ ότι στο αντίστοιχο post στο Facebook. Σε περίπτωση που δεν είναι σαφές, έχει να κάνει με τη μυθολογια – την πραγματική μυθολογία και όχι τη νερωμένη, άγευστη κι ανέραστη εκδοχή που έχει γίνει η νόρμα.

10454524_10152674092582718_115078577367548941_n

Ποια είναι η αυτή η γλαυκώπις κόρη και ποιος το χέρι του της τείνει; Γλαυκώπις – στην Αθηνά πάει ο νους σας μεν, αλλά…

Όσο για τα υπόλοιπα, όσα μας κάνουν, όσα συμβαίνουν γύρω μας κι όσα ψέματα ξερνάνε οι διάφοροι που βλέπουν τα μικρόφωνα ως ατνικείμενα στοματικού πόθου, έχω να πω μόνο πως οι όποιες ειδήσεις, σχεδόν καθημερινά μακραίνουν τη λίστα των ανθρώπων που θέλω να σκοτώσω με τα ίδια μου τα χέρια, ή έστω να τους δω με τα σπλάχνα χυμένα στο δρόμο, σαν πατημένα ζώα – η μόνη διαφορά είναι πως τα ζώα τα θάβω και στην περίπτωση, ο οδηγός θα έχει κάνει ευσυνείδητο φονικό.

Όχι, όχι δεν θα μπούμε άλλο σ’ αυτά. Εδώ έρχεστε για να ενημερωθείτε για αφηγήσεις κι όχι για να σας χαλάω το συκώτι. Ως εκ τούτου…

Παρασκευή, 12/09, Έναρξη στις 16:00 – “Παραμύθια με Δράκους Που Ζουν Αιώνια” (Ικαρία, πατήστε το link για περισσότερα).

Παρασκευή, 12/09, Έναρξη στις 21:00 – “Να Δούμε Ποιος θα Φαγωθεί…” (“Θυμωμένο Πορτραίτο”, Καποδιστρίου 20, Ιωάννινα).

Σάββατο, 13/09, Έναρξη στις 17:00 – “Επικνίκ #3 – Το Συμπόσιο” (Λόφος της Πνύκας, Αθήνα).

Σάββατο, 13/09, Έναρξη στη 13:00 – “Παραμύθια με Δράκους Που Ζουν Αιώνια” (Ικαρία, πατήστε το link για περισσότερα).

Κυριακή, 14/09, Έναρξη στις 10:00 – “Παραμύθια με Δράκους Που Ζουν Αιώνια” (Ικαρία, πατήστε το link για περισσότερα).

Παρασκευή, 19/09, Έναρξη στις 19:00 – “Πού Είναι Ο Ήλιος;” (“ANASA Cultural Center”, Σφακτηρίας 24, Κεραμεικός).

Παρασκευή, 19/09, Έναρξη στις 19:00 – Παρουσίαση Βιβλίου ΣΕΦΑΡΑΔΙΤΙΚΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ (Κέντρο Ιστορίας Θεσσαλονίκης, Πλατεία Ιπποδρομίου, Θεσσαλονίκη).

Σάββατο, 20/09, Έναρξη στις 21:00 – “Αίσωπος: Η Δύναμη της Θέλησης” (Μουσείο Ιστορίας Πανεπιστημίου Αθηνών, Θόλου 5, Πλάκα).

Κυριακή, 28/09, Έναρξη στη 13:00 –Δεν ελαλούσε σαν πουλί, μον’ είχε ανθρώπινη λαλίτσα…” (Μουσείο Συναισθημάτων, Καρατζά 7, Φιλοπάππου).

Κυριακή, 29/09, Έναρξη στις 19:00 – “Συνατντάμε τις Παραδόσεις” (Ίδρυμα “Μιχάλης Κακογιάννης”, Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα).

Τρίτη, 30/09, Έναρξη στις ??:?? – Σεμινάριο Προφορικής Λογοτεχνίας και Αφήγησης “Εξ-Ιστορώ” (Λαογραφικό Μουσείο Κορίνθου, Ερμού 1, Κόρινθος).

Είμαι σίγουρος πως δεν είναι μόνο αυτά και ξέω πως κάποια άλλα έχουν ήδη περάσει. Για το πρώτο, όπως πάντα ενημερώστε με αν ξέρετε κάτι. Για το δεύτερο, λυπάμαι…

Α.Μ.

Ένα Στοιχειό από τη Χιό

Καλησπέρα σε όλους, μα κυρίως στους παλιούς μου φίλους απ’ τη Χίο (στους οποίους συγκαταλέγονται αγόρια και κορίτσια, αλλά ας μη  αναλωθούμε σε σάχλες πολιτικής ορθότητας). Καταρχήν θέλω να σας πω πως λυπάμαι πάρα πολύ που δεν μπόρεσα και δεν θα μπορέσω να έρθω φέτος στο νησί, αλλά σωρεία από κακές συγκυρίες και δουλειά τελικά υπήρξαν ανυπέρβλητο εμπόδιο. Θέλω να ξέρετε πως μου λέιπετε όλοι και όλες και πως η φετεινή μου απουσία δεν είναι ανάλογη της εξαφάνισης της επταετίας (ξέρω πως είναι εύκολο το αστείο – συγκρατηθείτε). Μάλιστα αν τα άστρα ευθυγραμμιστούν λίγο, ελπίζω να μπορέσω να έρθω αργότερα, σε ανύποπτο χρόνο.

Πέρα από αυτό όμως, υπάρχει κάτι που θέλω να μοιραστώ μαζί σας, κάτι που οι περισσότεροι θυμηθήκατε όταν ήρθα πρόπερσι μετά από καιρό. Μετά τις προπέρσινες και τις περσινές κουβέντες μας, το δούλεψα στο Εργαστήρι του Έπους της Μάνιας Μαράτου και το εκανα αφήγηση στην παρουσίασή μας στην Αθήνα. Παρόλο που έχει λάβει την τελική του μορφή και όποτε έχω χρόνο δουλεύω τη συνέχεια, δεν είναι το πλήρες κείμενο, διότι θα ήταν πάρα πολύ μεγάλο.

Ωστόσο, πιστεύω πως το κομμάτι αυτό θα σας φανεί πολύ γνώριμο…

Το Γκρίζο Μαχαίρι

[Απόσπασμα]

Μια βραδιά, πριν από δέκα χρόνια, μια παρέα παιδιών μαζεύτηκε στην παραλία ενός μικρού χωριού της Χίου. Άναψαν μια φωτιά, κάθισαν γύρω της κι ύστερα άνοιξαν μπουκάλια με κρασί. Όλο το βράδυ έπιναν, γελούσαν, οι φίλοι αντάλλαζαν χωρατά, τα ζευγαράκια κρυφά φιλιά και αγκαλιές. Μερικές τολμηρές ψυχές βουτούσαν στα κρύα, σκοτεινά νερά που φώτιζε μονάχα η σελήνη – κι ύστερα έτρεχαν τουρτουρίζοντας να ζεσταθούν πλάι στη φωτιά. Κάπου-κάπου, ακουγόταν μια κιθάρα και φωνές λιγότερο ή περισσότερο παράφωνες, να λένε τα ίδια τραγούδια που ακούγονταν στις φωτιές αυτές εδώ και χρόνια – ίδια κι απαράλλαχτα.

Ήμουνα κι εγώ εκεί – και γελούσα κι έπινα και τραγουδούσα… Εκείνες τις βραδιές στην παραλία, ερχόταν μια στιγμή που όλοι σώπαιναν. Ήταν λες και η ψύχρα της νύχτας γύρω μας, η ζέστη της φωτιάς ανάμεσά μας και το κρασί στις φλέβες μας ξαφνικά μας βούβαιναν, στραγγίζοντας από μέσα μας τις λέξεις – αφήνοντας μόνο το τριζοβόλημα του ξύλου, το κύμα που έσκαγε στην άμμο και τις μακρινές, μονότονες κραυγές από κάποιο νυχτοπούλι…

Εκείνη τη φορά, όμως, μέσα στη μυστική σιωπή, άνοιξα το στόμα μου κι από μέσα μου άρχισε να βγαίνει μια ιστορία – έτσι το θυμάται ένας παλιός φίλος – δεν ξέρω γιατί, δεν ξέρω πώς… Δεν τη θυμάμαι αυτή την ιστορία – δεν τη θυμάται κανένας από όσους την άκουσαν εκείνο το βράδυ.

Το μόνο που θυμόμαστε έιναι ένα όνομα, μια γκρίζα σκιά μ’ ένα μαχαίρι, που έξω δεν την κρατούσαν μήτε πόρτες, μήτε σφαλιστά παράθυρα, μήτε κλειδωνιές. Εκείνοι θυμούνται και τον φόβο που ένοιωσαν σαν τέλιεωσε η ιστορία κι έμοιαζε ξαφνικά κάθε κλαδί σαν οστεώδες χέρι, με δάχτυλα απλωμένα, κάθε σκιά γεμάτη κίνδυνο, κάθε μικρός ήχος σαν φρικτός ψίθυρος.

Την ιστορία εκείνη δεν μπορώ να σας την πω – όπως είπα, ύστερα από εκείνη, τη μία βραδιά, δεν τη θυμάμαι πια. Με λίγη βοήθεια, όμως, μπορώ να σας πω πώς εκείνη η σκιά, πώς εκείνο το πλάσμα απόκτησε το Γκρίζο του Μαχαίρι – και τα όσα αποτρόπαια ακολούθησαν.

2014-08-18 - Jack the Ripper by Cleophus

Σε μένα Νύχτα πες, για ‘κείνον που δεν ήτανε παιδιί σου.

Τα δώρα σου πες μου πού έδωσες, πού και την ευχή σου.

Πώς ζήτησε ο βοσκός απ’ τα παιδιά σου χάρες,

η αγάπη και το βαθύ του μίσος πώς τον γέμισαν κατάρες.

Σε μένα Νύχτα πες για ‘κείνο, το θαυμαστό μαχαίρι,

γλυκά τον φόνο που χωρά στου καθενός το χέρι.

Σε μένα Νύχτα πες για ‘κείνο, το θαυμαστό μαχαίρι,

πικρό φόνο πώς γέμισε του νεαρού βοσκού το χέρι.

[…]

Σας φιλώ όλους, μία-μία κι έναν-εναν ξεχωριστά και να θυμάστε: εκεί που μερικές φορές φαίνονται άχρηστα οι κλειδαριές και τα θυρόφυλλα, είναι πολύ πιο χρήσιμα τ’ αλάτι και το σίδερο.

Ο παραμυθάς σας,

Α.Μ.

« Older entries

%d bloggers like this: