Ημέρες των Ημερών

Οι καιροί που ζούμε χρήζουν πολλών ονομασιών: “σκοτεινοί”, “χαλεποί”, “αγχωτικοί” και άλλα που ταιριάζουν περισσότερο σε Μείζονες Προφήτες, ή ενδεχομένως στον Λιακόπουλο. “Ενδιαφέροντες”, λέει μια παλιά κινεζική κατάρα, “παράξενους” λένε κάποιοι φίλοι και γνωστοί. “Παράξενους” προτιμώ κι εγώ. Εγώ βέβαια, ακόμα και στα πιο μαύρα μου, ακόμα και τις ημέρες εκείνες που το “Δελτίον Διαθέσεως” προμηνύει κυνισμό, είμαι φαντασιόπληκτος, ονειροπαρμένος αν θέλετε (αλλά όχι τόσο αλαφροΐσκιωτος πια – η εφηβεία έχει μακράν παρέλθει) και κατά παράδοξο τρόπο, έτσι διατηρώ τα λογικά μου.

Θα έχετε παρατηρήσει ότι, με εξαίρεση το Παραμυθόγραμμα, του οποίου η συνεχής ενημέρωση αποτελεί για μένα ένα προσωπικό στοίχημα, δεν γράφω πλέον συχνά στο blog. Ο λόγος είναι απλός: δεν έχω χρόνο. Είτε πρόκειται για δουλειά, είτε πρόκειται για προετοιμασία σχετικά με την αφήγηση (και εδώ η λίστα είναι μεγάαααλη), είτε (στην χειρότερη των περιπτώσεων) για γραφειοκρατεία, όλη μέρα τρέχω και κατά περίπτωση αγχώνομαι με την έλλειψη χρόνου (βλέπετε τον φαύλο κύκλο;).

Θα μπορούσα να “Αχ!”, θα μπορούσα να “Βαχ!”, θα μπορούσα να γράφω άρθρα εδώ ή posts στο Facebook που εξηγούν γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να αλλάξει ποτέ τίποτε σε αυτή τη χώρα αν δεν εκτελέσουμε τους εφοριακούς, δεν σκοτώσουμε τους πολιτικούς και τις οικογένειές τους, δεν κάψουμε όλα τα γραφεία των κομμάτων κλπ. κλπ. Θα μπορούσα, με την απλή παράθεση του πόσο δύσκολο είναι πλέον να πληρώνεις το Φ.Π.Α. (που το κράτος κατά τα άλλα χρειάζεται), να εξηγήσω μονομιάς τρύπες σε προϋπολογισμούς και να καταρρίψω πάσης φύσεως πολιτικές σοφιστείες για την οικονομία. Το μόνο που φταίει είναι η ανικανότητα και η λαμογιά του κράτους και των λειτουργών του (κακοποίηση της λέξης). Θα μπορούσα επίσης να θυμηθώ τον παλιόφιλο, το κολλητάρι, τον ΜΑΛΑΚΑ ΕΛΛΗΝΑ ΨΗΦΟΦΟΡΟ που έβγαλε ΝΔ πρώτη και ΠΑΣΟΚ τρίτο κι έπειτα τσιρίζει για αυτά που (θα) του κάνουν, αφού όμως δώσει προτεραιότητα στο “θέμα” της Χρυσής Αυγής. Ξέρετε τι κάνουν οι φοράδες στ’ αλώνια, ε; Μην επεκταθώ. Θα μπορούσα ακόμα να μιλήσω και για αυτή την, κατά τα άλλα  συμπαθέστατη, ανίδεη μαϊμού, τον Τσίπρα, που φαίνεται να κάνει ό,τι μπορεί για να στείλει ψηφοφόρους πίσω από εκεί που ήρθαν. Και όμως… στις δημοσκοπήσεις έρχεται πρώτος. Ψέματα ή αλήθεια, τέτοιες μαλακίες δεν λεν τα παραμύθια. (Επίσης θάνατος στο ΚΚΕ, είστε ζώα).

Αντ’ αυτών όμως, προτιμώ να στρέφω το νου μου σε άλλα πράγματα, όπως τη φίλη μου τη Μανού και τις αφρικανικές ιστορίες που μας αφηγήθηκε μια Τετάρτη στο Salta Conmigo, όπως τη Γεωργία και τις δύο εκθέσεις που επιμελήθηκε, μία για τα 200 χρόνια από την πρώτη έκδοση των παραμυθιών των Grimm και μία για τα 10 χρόνια της Γιορτής Παραμυθιού, καθώς και την ξεκαρδιστική μας συζήτηση για να γράψουμε ένα κομμάτι της εργασίας για τις Ιστορίες Σοφίας. Προτιμώ να θυμάμαι την κουβέντα μας με την Ιωάννα για τα Γυάλινα Βουνά και τους Κοκαλένιους Κάμπους, μια ιστορία που, τόσο εγώ, όσο και η Μανού γνωρίσαμε ανεξάρτητα, σε διαφορετικές στιγμές και με διαφορετικά αποτελέσματα. Προτιμώ να σπάω το κεφάλι μου πώς θα παρουσιάσω μια ραψωδία της Οδύσσειας σαν αφήγηση 12 λεπτών, ή πώς θα τελειώσω ιστορίες που δουλεύω καιρό και μοιάζουν λες και δεν θα τελειώσουν ποτέ. Προτιμώ να διαβάζω βιβλία και comics, μειώνοντας ανεπάισθητα το ύψος που έχουν οι στοίβες γύρω μου. Προτιμώ να καταγράφω και να αναλύω γεγονότα και σκέψεις που πιθανόν να μην έχουν κανένα αντίκτυπο πάνω στην πραγματικότητα, καθότι δεν πρόκειται ποτέ να ξεκουνηθώ και να ενεργήσω επ’ αυτών – τουλάχιστον, δεν πιάνουν περιττό χώρο στο κρανίο μου και είναι (άλλη μια) σπουδή στη μικροκοσμική αντίληψη των ανθρώπων.

Προτιμώ να σας γράφω για όλα αυτά, τα φαινομενικά υπέροχα πράγματα – ας σας είναι και αδιάφορα – και έτσι οι μέρες περνούν, η μία μετά την άλλη και βάζουμε το ένα πόδι μπροστά από το άλλο, περιμένοντας ίσως την καταστροφή. Μα αν είναι το κεφάλι μας σκυφτό, δεν είναι ίσως από θλίψη αλλά, ελπίζει κανείς, επειδή είμαστε χαμένοι σε μια λέξη, ένα πρόσωπο, ένα όνειρο, κάτι που δεν συνέβη ποτέ παρά στις σελίδες του μυαλού μας, λεκιασμένες με μελάνι, ίσως και με μια στάλα αίμα από παλιές πληγές – έτσι γεννιούνται οι ιστορίες.

Καληνύχτα και Καλό Ξημέρωμα,

Α.Μ.

Στη Σκιά του Ράιχ(;)

Δεν είμαι σίγουρος πώς να αρχίσω αυτό το κείμενο, πώς να βάλω τις σκέψεις μου σε τάξη… Δεν θα προσποιηθώ ότι έχω πλήρη εικόνα του τι συνέβη χθες στο Σύνταγμα – δεν ήμουν εκεί – αλλά πρέπει να πω ότι ο βιντεοσκοπικός πλούτος του internet , καθώς και η παρακολούθηση της επικαιρότητας με βοήθησαν να σχηματίσω μια πραγματικά ζοφερή εικόνα. Δεν χρειάζεται να τα ακούσετε από εμένα, ειδικά όσοι ήσαστε εκεί: αστυνομική βία, συγκαλυμμένη αστυνομική βία και προβοκάτσια, προκειμένου να κριθεί βίαιη η μεγαλύτερη φιλειρηνική διαδήλωση, πιθανώς στα ελληνικά χρονικά και έπειτα οι ποικίλες δυνάμεις καταστολής να απαντήσουν με ακόμα μεγαλύτερη βία.

Μεγαλύτερη εντύπωση μου κάνουν (αν και μάλλον δεν θα ‘πρεπε) οι δηλώσεις του Χρήστου Παπουτσή, αναφορικά με τα επεισόδια, δηλώσεις ενός ανθρώπου κατάπτυστου, ο οποίος αναίσχυντα διατυμπανίζει ότι είναι “από τη γενιά του Πολυτεχνείου” και ταυτόχρονα αρνείται κάθε ανάμειξη της ΕΛ.ΑΣ. σε προβοκάτσιες, κάθε πολιτική ευθύνη για ό,τι πιθανώς να έχει κάνει η αστυνομία (γιατί ποτέ δεν ξέρεις πότε θα βρεθούν περισσότερα αποδεικτικά στοιχεία από το νέφος ψεύδους με το οποίο μας φλομώνει), ένας άνθρωπος που φέρει τον τίτλο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη. Ε, λοιπόν, σας έχω ένα μάθημα ιστορίας κύριε Υπουργέ: τα πρώτα Στρατόπεδα Συγκεντρώσεως που έστησε το SA (SturmAbteilung, γνωστό και ως σώμα των Storm Troopers) στο Βερολίνο (και αργότερα σε κοντινές τοποθεσίες, όπως το Oranienburg), ήταν το μέρος όπου μεταφέρονταν όσοι εξαναγκάζονταν να υπογράψουν τη φόρμα D-11, “Order for Protective Custody”, ήτοι “Εντολή Προστατευτικής Επιτήρησης”. Δεν θέλουμε άλλη προστασία από εσάς κ. Παπουτσή – η γερμανική οικονομική Κατοχή μας αρκεί.

Όσο αφορά το επαναστατικό παρελθόν σας, ας σημειώσω ότι και η άνοδος των Nazi στην εξουσία επίσης χαρακτηρίστηκε αρχικά ως “επανάσταση” και μάλιστα σχεδόν από το σύνολο του Δυτικού Κόσμου. Σταματήστε λοιπόν να καπηλεύεστε ένα πιθανώς αξιοπρεπές παρελθόν, για να δικαιολογείτε την αναίσχυντη στάση σας στο παρόν. Διότι όταν κανείς προστατεύει φασίστες, δεν θέλει άλμα φαντασίας για να σκεφτεί κανείς τι πεποιθήσεων είναι.

Κατά τα άλλα, όλα οφείλονται σε αυτούς που κάνουν “αντάρτικο πόλεων” και χρησιμοποιούν “καπνογόνα γηπέδου” κατά των ηρωικών και έντιμων ΜΑΤ. Για το αντάρτικο πόλεων δεν θα διαφωνήσω αλλά, αλήθεια, ποιος το οργανώνει; Ίσως θα έπρεπε οι διάφοροι που λοιδωρούν τους Αγανακτισμένους να προσέχουν τι προκλήσεις εξαπολύουν, διότι αν αποφασίσουν να κάνουν κι αυτοί ανταρτοπόλεμο, όπως κάνουν βρώμικα αυτά τα πρακρατικά υποκείμενα, τότε τα ΜΑΤ δεν θα χρειαστούν σιδερένια κάγκελα, αλλά τάφρο.  Ο μόνος λόγος που βρέθηκαν οι απλοί πολίτες χτυπημένοι, πνιγμένοι και καταματωμένοι, είναι ότι ήθελαν να διατηρήσουν (εδώ, κατά την άποψή μου λανθασμένα – ως γνωστόν αυτό δεν βοήθησε ιδιαίτερα τους ακολούθους του Ghandi) την ειρηνική τους στάση μέχρι τέλους.

Θυμάστε που είχα πει κάτι για λυντσάρισμα; Ε, τελικά ίσως να δούμε κάτι σαν… αυτό:

Η ομοιότητα με πρόσωπα (αν και δυστυχώς όχι με καταστάσεις) είναι αλλόκοτη.

Α.Μ.

Αξιόπεσε Η Αξιόπουστα

Όχι, δεν ξύπνησα και είπα “Κυριακή γιορτή και σχόλη και gay bashing όλοι”, ούτε δυστυχώς είναι κάποιο έξυπνο, πλην obscure, λογοπαίγνιο. Αμφότερες οι παραπάνω λέξεις επιδεικνύουν την πασίγνωστη γλωσσική ανεπάρκεια του Τζωρτζ Πασόκ (που λέει και η Γκίζα) και κατά τα φαινόμενα, ειδικά όταν οι λέξεις έχουν ως συνθετικό τη λέξη “αξία”. Πριν από λίγο, ακούγοντας στο ραδιοφωνάκι της κουζίνας την ομιλία του Do-Over (“Εντάξει, παραιτούμαι. Τι; Το πιστέψατε; Πριτς-κοκό!”) στη Βουλή, τον άκουσα να πάει να πει “αξιόπιστα”, τα μάσησε και του βγήκε “αξιόπουστα” και αντί για “αξιοποίησε”, “αξιόπεσε”.

Θα μου πείτε: “καλά ρε, εδώ καιγόμαστε κι εσύ ασχολείσαι με τα σαρδάμ του;”. Δηλαδή αν γράψω κάτι άλλο θα πάψουμε να καιγόμαστε; Έχει βουΐξει ο τόπος: εμβόλιμοι κουκουλοφόροι αστυνομικοί για να κάνουν επεισόδια και να ανατρέψουν τον πολιτισμένο χαρακατήρα της διαδήλωσης των Αγανακτισμένων και να φέρουν στο νου μνήμες (πιθανώς από αντίστοιχες πρακτικές) του 2008, ανεξαρτητοποιήσεις και παραιτήσεις βουλευτών που, είτε διατηρούν κάποια ίχνη αξιοπρέπειας, είτε ήλπιζαν να ρίξουν την κυβέρνηση (εμένα και τα δύο μου κάνουν). Αποκορύφωμα η (αρχική) παραίτηση του Πρωθυπουργού, την οποία μετά ανακάλεσε, πράγμα που χαρακτηρίστηκε “ελιγμός”. Στην αυλή του σχολείου το λέγαμε “προσποίηση” και μεγαλώνοντας, “μούφα” γενικότερα.

Η ομιλία του μετά την… “ξε-παραίτηση”, ήταν τόσο κονσέρβα που περίμενα να δω λογότυπο του SPAM (και εντυπωσιακά, εδώ έχει και τη διττή σημασία του λεκτικού σπαμαρίσματος). Τελικά, ανασχηματισμός, γνωστός στο ποδόσφαιρο και ως “καθυστερήσεις” κι άλλη μια “κίνηση εξευμενισμού”: έβγαλε τον κάθυστερ από Υπουργό Οικονομικών και έβαλε κάποιον έξυπνο, πλην άσχετο με τα οικονομικά. *χειροκρότημα-κονσέρβα* Άκουσα και τις ομιλίες στα πλαίσια της Κοινοβουλευτικής Ομαδας, καθώς ο ένας παρέδιδε και ο άλλος ελάμβανε τα σχετικά υπουργεία. Χαιδεύανε τόσο παρατεταμένα και αγαπησιάρικα οι μεν τα αυτιά των δε (και τούμπαλιν), που νόμιζα ότι άκουγα transcript από softcore τσόντα.

Οπότε να ‘μαστε, δυο μέρες μετά την “παραλίγο παραίτηση”, ουσιαστικά τίποτε δεν έχει αλλάξει κι εγώ ακούω και κάνω συνειρμούς με τα “άξια σαρδάμ” ενός ανίκανου καρεκλοκένταυρου, ίσως του πιο χαρακτηριστικού του είδους, καθότι η καρέκλα είναι πράγματι μέρος του σώματός του – αν του την αφαιρέσουν, είναι σαν ακρωτηριασμός και μετά δεν έχει επιστροφή, διότι αν ο Έλληνας δεν είναι πια τελείως διεφθαρμένος ή κοσμικού επιπέδου ηλίθιος, δεν θα ξαναψηφίσει κανέναν που έχει έστω συγγένεια με το γένος Παπανδρέου. Βεβαίως, όπως είπε και ο Einstein, το μόνο που δεν έχει πέρας είναι η ανθρώπινη βλακεία, οπότε ποτέ δεν ξέρεις.

Το κακογυρισμένο σήριαλ που λέγεται Ελλάδα δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα και περιμένοντας το επόμενο, συγκλονιστικό επεισόδιο (την ίδια Ελλην-ώρα, με τους ίδιους Ελλην-άρες, για όποιους θυμούνται τον Adam West ως Batman), πάω να πάρω μερικά κασόνια καλαμποκόσπορους για να ψήσω ποπ-κορν. Πάντως πρέπει να ομολογήσω ότι αν κάτι μου θυμίζει έντονα η σημερινή μας κατάσταση, είναι το ΑΣΤΕΡΙΞ ΚΑΙ ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΟΥ ΚΑΙΣΑΡΑ.

A.M.

Y.Γ. Ρίξτε μια ματιά εδώ για να δείτε μια οπτική που έδωσαν κάτοικοι της Ελλάδας, Έλληνες και μη, στο BBC κι άλλη μια εδώ για το απόλυτο SPAM.

%d bloggers like this: