A Supernatural Decade, Τρεις Ημέρες Πριν…

…το δημοψήφισμα. Από την ημέρα ανακοίνωσης για το δημοψήφισμα, είναι ίσως η πρώτη φορά εδώ και μια 15ετία που υπάρχει τόσο μαζική ενασχόληση με τα πολιτικά και κοινωνικά τεκταινόμενα. Αυτό είναι το μόνο αδιαμφισβήτητο καλό, όσο κι αν προπαγανδίζουν, όσο κι αν βρίζουν, όσο κι αν μισούν οι μεν τους δε. Όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν πως μισώ την πολιτική. Απεχθάνομαι σχεδόν το σύνολο των Ελλήνων πολιτικών (τους θεωρώ παράσιτα, λαμόγια, αριβίστες, ή στην χειρότερη προδότες) και βλέπω με τη μέγιστη επιφυλακή όλους όσους δεν πέφτουν στην πρώτη κατηγορία. Ακόμα χειρότερες θεωρώ τις κομματικές νεολαίες, οι οποίες καμία θέση δεν έχουν στα ελληνικά πανεπιστήμια και αποτελούν μια από τις μεγαλύτερες πληγές τους.

Τις τελευταίες μέρες, έχω πέσει κι εγώ στην πρέζα να ποστάρω, να ξαναποστάρω, να κάνω Like, να επικοινωνώ ειδήσεις και να κάνω πολιτικές συζητήσεις – πράγματα τα οποία σιχαίνομαι. Ίσως έχει δημιουργηθεί η εντύπωση πως είμαι φανατικός ΣΥΡΙΖΑ/κομμούνι/αντιεξουσιαστής/διπλό πιτόγυρο απ’ όλα. Στην πραγματικότητα, η στάση μου απέναντι στα τεκταινόμενα είναι πολύ πιο απλή. Ξέρω πως το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και οι υμέτεροι έχουν κατακλέψει, ξεπουλήσει και προδώσει τη χώρα. Ξέρω πως το Ποτάμι είναι ένα κόμμα αποτελούμενο από ένα εύρος ενήλικων κακομαθημένων κωλόπαιδων, ψώνιων και ολιγαρχικών μαριονετών. Ξέρω πως η Χρυσή Αυγή αποτελείται από εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου. Ξέρω πως το ΚΚΕ είναι μια συστημική μούμια που ξύνεται με τα πλακάτ της. Ξέρω πως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα πολυφωνικό και μέχρι πρότινος αδοκίμαστο χάος… ΟΜΩΣ, ξέρω επίσης πως, τουλάχιστον μέχρι τώρα, αποδεδειγμένα δεν είναι τίποτα από αυτά που είναι οι υπόλοιποι, ίσως σε πολύ μεγάλο βαθμό, διότι σε 40 χρόνια διακυβέρνησης της χώρας, έχουν για πρώτη φορά την εξουσία εδώ και 5 μήνες, κατά τους οποίους αναλώνονται να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα που δρομολόγησαν οι προηγούμενοι, να ανταπεξέλθουν σε έναν μαζικό πόλεμο από το εξωτερικό και το εσωτερικό (όποιος έχει ακόμα αμφιβολίες για τη διαπλοκή της καναλικής χούντας, παρακαλείται να πάει να ξυπνήσει και μετά να συνεχίσει να διαβάζει).

Η στάση μου, λοιπόν, είναι η εξής απλή: “πας μη χείρων βέλτιστος”. Απεχθάνομαι σε τέτοιο βαθμό όλους τους υπόλοιπους, ώστε το μόνο που μένει είναι ο Τσίπρας και έχω τον ωμό ρεαλισμό να καταλάβω πως αυτή τη στιγμή, κάθε άλλη επιλογή εμπίπτει στην τρέλα του να κάνεις επανειλημμένα το ίδιο πράγμα, περιμένοντας διαφορετικό αποτέλεσμα. Ακριβώς η ίδια λογική στοιχειοθετεί το γιατί είμαι ταγμένος με το ΟΧΙ. Δεν υπάρχουν παράδεισοι. Κάθε απόφαση θα είναι επώδυνη, αν μη τι άλλο βραχυπρόθεσμα, όμως το ΝΑΙ θα είναι επώδυνο και μακροπρόθεσμα και όπως είπε ο βρωμερός Ολλανδός σε μια κρίση ειλικρίνειας: “Το ΝΑΙ σημαίνει πως οι Έλληνες αποδέχονται τη λιτότητα”. Όχι, δεν την αποδέχομαι, ειδικά καθότι δεν υπήρξα συμμέτοχος όυτε κατά ένα σέντ σε όλα εκείνα τα ελεεινά που μας έφεραν εδώ.

Μισώ την πολιτική, όμως αυτό δυστυχώς έκανε εμένα, όπως και πολλούς άλλους της γενιάς μου να αδιαφορούμε για την πολιτική, μέχρι να τη νοιώσουμε στο πετσί μας ως φορολογούμενοι, ως εργαζόμενοι, ως πολίτες. Θα είχε αλλάξει τίποτα αν ασχολούμασταν; Δεν το ξέρω – η απάντηση βρίσκεται σε ένα παράλληλο σύμπαν. Αυτό λοιπόν είναι το ένα καλό όλης αυτής της κατάστασης – όλοι ασχολούμαστε και δεν θεωρώ ιδιαίτερα πιθανό να πάψουμε. Αν μη τι άλλο, ίσως ήρθε πια το τέλος της διανοητικής μαλθακότητας που καλλιέργησε το ΠΑΣΟΚ. Ίσως απλά να μειωθεί η φρενίτιδα. Από την άλλη μπορεί να γίνει εμφύλιος. Όπως είπε κάποτε ένας φίλος, “όλα παίζουν” (σε τελείως άσχετο context). Επίσης ξεβρακώθηκαν επανειλημμένα τα μεγάλα ιδιωτικά κανάλια και τώρα πια δεν έχει καμία δικαιολογία όποιος εθελοτυφλεί απέναντι στην κίτρινη, σαν τον ίκτερο, δημοσιογραφία.

Το κακό σε όλη αυτή την ιστορία είναι πως, σε ορισμένες περιπτώσεις, αποκαλύφθηκε το αληθινό ποιόν παλιών φίλων, ανθρώπων με τους οποίους μεγαλώσαμε, ανθρώπων που είχαμε αρχίσει να υποπτευόμαστε πως έχουν, έστω όχι στρεβλή εικόνα της πραγματικότητας – για να μην οικειοποιηθώ κάποιο αξίωμα ορθότητας – αλλά σίγουρα μια χασματική απόσταση από εμάς, απόσταση που δεν γεφυρώνεται, τουλάχιστον όχι βραχυπρόθεσμα, απόσταση που θα γίνει σιωπή για να μη γίνει άγριος τσακωμός. Πλέον δεν υπάρχει υποψία, αλλά βεβαιότητα που συνοδεύεται συνήθως από βουβό πόνο, κατά περίπτωση από οριακά χαλιναγωγημένη οργή. Επίσης, ό,τι κι αν συμβεί αύριο, μην έχετε καμία αμφιβολία ότι στο εγγύς μέλλον που θα ξαναρχίσουν οι γκρίνιες και οι θρήνοι, θα σκεφτόμαστε ή θα λέμε ο ένας στον άλλο: “Τι ψήφισες την 5η Ιουλίου; Ε, λούσου το και μόκο”. Φυσικά θα έχει βάση, αλλά αυτό δεν το κάνει λιγότερο θλιβερό.

Ασχέτως όλης αυτής της ιστορίας, όμως, το καλό είναι οι φίλοι, ακόμα κι οι φίλοι με τους οποίους διαφωνούμε,  επι πραγματικής βάσης όμως και όχι μιας φαντασιακής φούσκας η οποία “ταράζεται” από την πραγματικότητα. Καλή είναι επίσης η δημιουργικότητα, η οποία μας κάνει να ξεχνιόμαστε για λίγο, ώστε να διατηρούμε τα λογικά μας. Έτσι ευχαριστώ τους φίλους και συμπαρουσιαστές που παραβρέθηκαν την Πέμπτη, 2 Ιουλίου στο Death Disco και το Γιώργο Σαφελά που επέμεινε να κάνουμε τη βραδιά “A Supernatural Decade” σαν να μην έρχεται το τέλος του κόσμου. Άλλωστε δεν έρχεται. Τέλος μιας εποχής; Ίσως. Όταν αρχίζετε να παίρνετε ψηλά τον αμανέ για τη σπουδαιότητα της μίας ή της άλλης ιδεολογίας και τη θέση του ανθρώπου και άλλα τέτοια, να θυμάστε πάντα πως σε σχέση με όλα τα άλλα ζωντανά πλάσματα και την ίδια τη Γη, είμαστε ασήμαντοι. Είμαστε οι πιο πρόσφατοι, δοσμένοι σε ντελίριο μεγαλομανίας, λες και πάψαμε να είμαστε πίθηκοι επειδή οι σπηλιές μας είναι πιο φανταχτερές.

Αρκετά. Όλα τα υπόλοιπα που θα μπορούσα να πω, τα έχουν πει ήδη άλλοι πολύ καλύτερα από εμένα. Λιγες φωτογραφίες από την εκδήλωση.

Καληνύχτα και καλό ξημέρωμα,

Α.Μ.

Ημέρες των Ημερών

Οι καιροί που ζούμε χρήζουν πολλών ονομασιών: “σκοτεινοί”, “χαλεποί”, “αγχωτικοί” και άλλα που ταιριάζουν περισσότερο σε Μείζονες Προφήτες, ή ενδεχομένως στον Λιακόπουλο. “Ενδιαφέροντες”, λέει μια παλιά κινεζική κατάρα, “παράξενους” λένε κάποιοι φίλοι και γνωστοί. “Παράξενους” προτιμώ κι εγώ. Εγώ βέβαια, ακόμα και στα πιο μαύρα μου, ακόμα και τις ημέρες εκείνες που το “Δελτίον Διαθέσεως” προμηνύει κυνισμό, είμαι φαντασιόπληκτος, ονειροπαρμένος αν θέλετε (αλλά όχι τόσο αλαφροΐσκιωτος πια – η εφηβεία έχει μακράν παρέλθει) και κατά παράδοξο τρόπο, έτσι διατηρώ τα λογικά μου.

Θα έχετε παρατηρήσει ότι, με εξαίρεση το Παραμυθόγραμμα, του οποίου η συνεχής ενημέρωση αποτελεί για μένα ένα προσωπικό στοίχημα, δεν γράφω πλέον συχνά στο blog. Ο λόγος είναι απλός: δεν έχω χρόνο. Είτε πρόκειται για δουλειά, είτε πρόκειται για προετοιμασία σχετικά με την αφήγηση (και εδώ η λίστα είναι μεγάαααλη), είτε (στην χειρότερη των περιπτώσεων) για γραφειοκρατεία, όλη μέρα τρέχω και κατά περίπτωση αγχώνομαι με την έλλειψη χρόνου (βλέπετε τον φαύλο κύκλο;).

Θα μπορούσα να “Αχ!”, θα μπορούσα να “Βαχ!”, θα μπορούσα να γράφω άρθρα εδώ ή posts στο Facebook που εξηγούν γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να αλλάξει ποτέ τίποτε σε αυτή τη χώρα αν δεν εκτελέσουμε τους εφοριακούς, δεν σκοτώσουμε τους πολιτικούς και τις οικογένειές τους, δεν κάψουμε όλα τα γραφεία των κομμάτων κλπ. κλπ. Θα μπορούσα, με την απλή παράθεση του πόσο δύσκολο είναι πλέον να πληρώνεις το Φ.Π.Α. (που το κράτος κατά τα άλλα χρειάζεται), να εξηγήσω μονομιάς τρύπες σε προϋπολογισμούς και να καταρρίψω πάσης φύσεως πολιτικές σοφιστείες για την οικονομία. Το μόνο που φταίει είναι η ανικανότητα και η λαμογιά του κράτους και των λειτουργών του (κακοποίηση της λέξης). Θα μπορούσα επίσης να θυμηθώ τον παλιόφιλο, το κολλητάρι, τον ΜΑΛΑΚΑ ΕΛΛΗΝΑ ΨΗΦΟΦΟΡΟ που έβγαλε ΝΔ πρώτη και ΠΑΣΟΚ τρίτο κι έπειτα τσιρίζει για αυτά που (θα) του κάνουν, αφού όμως δώσει προτεραιότητα στο “θέμα” της Χρυσής Αυγής. Ξέρετε τι κάνουν οι φοράδες στ’ αλώνια, ε; Μην επεκταθώ. Θα μπορούσα ακόμα να μιλήσω και για αυτή την, κατά τα άλλα  συμπαθέστατη, ανίδεη μαϊμού, τον Τσίπρα, που φαίνεται να κάνει ό,τι μπορεί για να στείλει ψηφοφόρους πίσω από εκεί που ήρθαν. Και όμως… στις δημοσκοπήσεις έρχεται πρώτος. Ψέματα ή αλήθεια, τέτοιες μαλακίες δεν λεν τα παραμύθια. (Επίσης θάνατος στο ΚΚΕ, είστε ζώα).

Αντ’ αυτών όμως, προτιμώ να στρέφω το νου μου σε άλλα πράγματα, όπως τη φίλη μου τη Μανού και τις αφρικανικές ιστορίες που μας αφηγήθηκε μια Τετάρτη στο Salta Conmigo, όπως τη Γεωργία και τις δύο εκθέσεις που επιμελήθηκε, μία για τα 200 χρόνια από την πρώτη έκδοση των παραμυθιών των Grimm και μία για τα 10 χρόνια της Γιορτής Παραμυθιού, καθώς και την ξεκαρδιστική μας συζήτηση για να γράψουμε ένα κομμάτι της εργασίας για τις Ιστορίες Σοφίας. Προτιμώ να θυμάμαι την κουβέντα μας με την Ιωάννα για τα Γυάλινα Βουνά και τους Κοκαλένιους Κάμπους, μια ιστορία που, τόσο εγώ, όσο και η Μανού γνωρίσαμε ανεξάρτητα, σε διαφορετικές στιγμές και με διαφορετικά αποτελέσματα. Προτιμώ να σπάω το κεφάλι μου πώς θα παρουσιάσω μια ραψωδία της Οδύσσειας σαν αφήγηση 12 λεπτών, ή πώς θα τελειώσω ιστορίες που δουλεύω καιρό και μοιάζουν λες και δεν θα τελειώσουν ποτέ. Προτιμώ να διαβάζω βιβλία και comics, μειώνοντας ανεπάισθητα το ύψος που έχουν οι στοίβες γύρω μου. Προτιμώ να καταγράφω και να αναλύω γεγονότα και σκέψεις που πιθανόν να μην έχουν κανένα αντίκτυπο πάνω στην πραγματικότητα, καθότι δεν πρόκειται ποτέ να ξεκουνηθώ και να ενεργήσω επ’ αυτών – τουλάχιστον, δεν πιάνουν περιττό χώρο στο κρανίο μου και είναι (άλλη μια) σπουδή στη μικροκοσμική αντίληψη των ανθρώπων.

Προτιμώ να σας γράφω για όλα αυτά, τα φαινομενικά υπέροχα πράγματα – ας σας είναι και αδιάφορα – και έτσι οι μέρες περνούν, η μία μετά την άλλη και βάζουμε το ένα πόδι μπροστά από το άλλο, περιμένοντας ίσως την καταστροφή. Μα αν είναι το κεφάλι μας σκυφτό, δεν είναι ίσως από θλίψη αλλά, ελπίζει κανείς, επειδή είμαστε χαμένοι σε μια λέξη, ένα πρόσωπο, ένα όνειρο, κάτι που δεν συνέβη ποτέ παρά στις σελίδες του μυαλού μας, λεκιασμένες με μελάνι, ίσως και με μια στάλα αίμα από παλιές πληγές – έτσι γεννιούνται οι ιστορίες.

Καληνύχτα και Καλό Ξημέρωμα,

Α.Μ.

Αξιόπεσε Η Αξιόπουστα

Όχι, δεν ξύπνησα και είπα “Κυριακή γιορτή και σχόλη και gay bashing όλοι”, ούτε δυστυχώς είναι κάποιο έξυπνο, πλην obscure, λογοπαίγνιο. Αμφότερες οι παραπάνω λέξεις επιδεικνύουν την πασίγνωστη γλωσσική ανεπάρκεια του Τζωρτζ Πασόκ (που λέει και η Γκίζα) και κατά τα φαινόμενα, ειδικά όταν οι λέξεις έχουν ως συνθετικό τη λέξη “αξία”. Πριν από λίγο, ακούγοντας στο ραδιοφωνάκι της κουζίνας την ομιλία του Do-Over (“Εντάξει, παραιτούμαι. Τι; Το πιστέψατε; Πριτς-κοκό!”) στη Βουλή, τον άκουσα να πάει να πει “αξιόπιστα”, τα μάσησε και του βγήκε “αξιόπουστα” και αντί για “αξιοποίησε”, “αξιόπεσε”.

Θα μου πείτε: “καλά ρε, εδώ καιγόμαστε κι εσύ ασχολείσαι με τα σαρδάμ του;”. Δηλαδή αν γράψω κάτι άλλο θα πάψουμε να καιγόμαστε; Έχει βουΐξει ο τόπος: εμβόλιμοι κουκουλοφόροι αστυνομικοί για να κάνουν επεισόδια και να ανατρέψουν τον πολιτισμένο χαρακατήρα της διαδήλωσης των Αγανακτισμένων και να φέρουν στο νου μνήμες (πιθανώς από αντίστοιχες πρακτικές) του 2008, ανεξαρτητοποιήσεις και παραιτήσεις βουλευτών που, είτε διατηρούν κάποια ίχνη αξιοπρέπειας, είτε ήλπιζαν να ρίξουν την κυβέρνηση (εμένα και τα δύο μου κάνουν). Αποκορύφωμα η (αρχική) παραίτηση του Πρωθυπουργού, την οποία μετά ανακάλεσε, πράγμα που χαρακτηρίστηκε “ελιγμός”. Στην αυλή του σχολείου το λέγαμε “προσποίηση” και μεγαλώνοντας, “μούφα” γενικότερα.

Η ομιλία του μετά την… “ξε-παραίτηση”, ήταν τόσο κονσέρβα που περίμενα να δω λογότυπο του SPAM (και εντυπωσιακά, εδώ έχει και τη διττή σημασία του λεκτικού σπαμαρίσματος). Τελικά, ανασχηματισμός, γνωστός στο ποδόσφαιρο και ως “καθυστερήσεις” κι άλλη μια “κίνηση εξευμενισμού”: έβγαλε τον κάθυστερ από Υπουργό Οικονομικών και έβαλε κάποιον έξυπνο, πλην άσχετο με τα οικονομικά. *χειροκρότημα-κονσέρβα* Άκουσα και τις ομιλίες στα πλαίσια της Κοινοβουλευτικής Ομαδας, καθώς ο ένας παρέδιδε και ο άλλος ελάμβανε τα σχετικά υπουργεία. Χαιδεύανε τόσο παρατεταμένα και αγαπησιάρικα οι μεν τα αυτιά των δε (και τούμπαλιν), που νόμιζα ότι άκουγα transcript από softcore τσόντα.

Οπότε να ‘μαστε, δυο μέρες μετά την “παραλίγο παραίτηση”, ουσιαστικά τίποτε δεν έχει αλλάξει κι εγώ ακούω και κάνω συνειρμούς με τα “άξια σαρδάμ” ενός ανίκανου καρεκλοκένταυρου, ίσως του πιο χαρακτηριστικού του είδους, καθότι η καρέκλα είναι πράγματι μέρος του σώματός του – αν του την αφαιρέσουν, είναι σαν ακρωτηριασμός και μετά δεν έχει επιστροφή, διότι αν ο Έλληνας δεν είναι πια τελείως διεφθαρμένος ή κοσμικού επιπέδου ηλίθιος, δεν θα ξαναψηφίσει κανέναν που έχει έστω συγγένεια με το γένος Παπανδρέου. Βεβαίως, όπως είπε και ο Einstein, το μόνο που δεν έχει πέρας είναι η ανθρώπινη βλακεία, οπότε ποτέ δεν ξέρεις.

Το κακογυρισμένο σήριαλ που λέγεται Ελλάδα δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα και περιμένοντας το επόμενο, συγκλονιστικό επεισόδιο (την ίδια Ελλην-ώρα, με τους ίδιους Ελλην-άρες, για όποιους θυμούνται τον Adam West ως Batman), πάω να πάρω μερικά κασόνια καλαμποκόσπορους για να ψήσω ποπ-κορν. Πάντως πρέπει να ομολογήσω ότι αν κάτι μου θυμίζει έντονα η σημερινή μας κατάσταση, είναι το ΑΣΤΕΡΙΞ ΚΑΙ ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΟΥ ΚΑΙΣΑΡΑ.

A.M.

Y.Γ. Ρίξτε μια ματιά εδώ για να δείτε μια οπτική που έδωσαν κάτοικοι της Ελλάδας, Έλληνες και μη, στο BBC κι άλλη μια εδώ για το απόλυτο SPAM.

%d bloggers like this: