Αφήγηση – Ημερολόγια Καταστρώματος #2: Αληθινές Ιστορίες της Μεσογείου

Τις προάλλες (13/10/2012), στη Σχολή Αφηγηματικής Τέχνης είχαμε μια ευχάριστη έκπληξη – φτάνοντας υπέρ του δεοντος καθυστερημένος, βρήκα τις συμμαθήτριές μου και το Γιώργο Ευγενικό να μιλάνε με έναν Γάλλο, ο οποίος κρατούσε ένα φορητό μικρόφωνο, καλυμμένο με ένα μπουμ (ή “γδαρμένο κουνέλι”, όπως επικράτησε σύντομα). Ο Γάλλος ήταν ο (μεταξύ άλλων) συγγραφέας François Beaune, ο οποίος αυτή την εποχή περιδιαβαίνει τη Μεσόγειο συλλέγοντας αληθινές ιστορίες. Έπειτα οι ιστορίες αυτές ανεβαίνουν στο ομώνυμο site, είτε ως βίντεο, είτε ως αρχείο ήχου, όπου η πρόσβαση είναι ελεύθερη.

Έτσι επισκέφθηκε και εμάς στο Μουσείο Νεώτερης Κεραμικής και ήμασταν κάτι παραπάνω από πρόθυμοι να μοιραστούμε τις ιστορίες μας. Μπορείτε να πάτε εδώ και να ακούσετε τις συμμαθήτριές μου, εμένα, καθώς και τον Γιώργο Ευγενικό να αφηγούμαστε ποικίλα περιστατικά από τις ζωές μας, κάποια γλυκά, κάποια θλιβερά, άλλα αστεία και όλα πέρα για πέρα α.ληθινά. Φυσικά η βιβλιοθήκη ιστοριών είναι τεράστια και μπορείτε εκεί να ακούσετε ιστορίες από όλη τη Μεσόγειο, στην πρωτότυπη γλώσσα τους, ή στα Αγγλικά, ή σε ό,τι άλλο μπόρεσαν και ήταν διατεθειμένοι να τις αφηγηθούν οι άνθρωποι που τις έζησαν.

Προσωπικά βρίσκω ότι οι ιστορίες που με άγγιξαν περισσότερο ήταν της Μαρίας Πάντου και της Χρυσάννας Παππά, αλλά αυτό βέβαια είναι απόρροια της δικής μου ιδιοσυγκρασίας. Το σημαντικό είναι ότι, ακούγοντα;ς αυτές τις ιστορίες, μαθαίνουμε ο ένας τον άλλο λίγο περισσότερο και δεν υπάρχει τίποτα πιο πολύτιμο μεταξύ των ανθρώπων. Κουβεντιάζοντας με μια φίλη, ανταλλάξαμε μια μέρα τα εξής λόγια:

“Καθετί που μας συμβαίνει, μόλις περάσει η στιγμή που εκτυλίσσεται, είναι απλά μια ιστορία, τίποτα περισσότερο – όμως και τίποτα λιγότερο”.

Νομίζω ότι αυτό είναι μια μεγάλη αλήθεια.

Καλό ξημέρωμα,

Α.Μ.

Υ.Γ. 1 Με ίσες πιθανότητες να βλογάω τα γένια μου και να βγάζω σε κοινη και αμείλικτη θέα τα σκουριασμένα γαλλικά μου, εδώ μπορείτε να ακούσετε την ιστορία που είπα (στο Library του site την έχει και στα ελληνικά, αλλά τη βρίσκετε και μόνοι σας αν θέλετε).

Υ.Γ.2 Είναι αστείο και ενδιαφέρον ότι δύο Σαββατοκύριακα νωρίτερα, καθώς και το ίδιο απόγευμα, είχαμε μάθημα με τον Νικο Ορφανό για την αφήγηση σε ηλεκτρονικά μέσα.

Advertisements

Μαθητείες Αφήγησης 2012 #1

Πολύ καλημέρα σας υπομονετικοί μου αναγνώστες. Ξέρω, ξέρω… Παραμυθόγραμμα θέλετε να δείτε εσείς τώρα και “τι είναι αυτά ρε ανεπρόκοπε blogger της κακιάς ώρας;!”. Μην μου εξάπτεστε – το Παραμυθόγραμμα του Οκτωβρίου είναι καθ’ οδόν, όμως ήθελα να επιβεβαιώσω μερικά πράγματα πριν το ανεβάσω και το παρόν post κάθε άλλο παρά άσχετο είναι.

Βλέπετε, καθώς έβαζα τις διάφορες εκδηλώσεις, δρώμενα και άλλα συναφή στο Παραμυθόγραμμα, συνειδητοποίησα κάτι – καλά βάζω εγώ τα διάφορα σεμινάρια ακι εργαστήρια και πράγματι σε κάποια μπορεί κανείς να πεταχτεί, να ρίξει μια ματιά, να δει μήπως σταθεί τυχερός και μπει τελευταία στιγμή, όμως η σκληρή (λέμε τώρα) πραγματικότητα είναι ότι πολλά από αυτά έχουν αιτήσεις συμμετοχής, καταληκτικές ημερομηνίες και άλλα τέτοια δυσνόητα (για μένα, που είμαι ανοργάνωτος). Αποτέλεσμα – συχνά ίσως αποδεικνύεται δώρο άδωρο να τα βάζω απλώς στο Παραμυθόγραμμα…

Ως εκ τούτου, θα δοκιμάσω ένα νέο εγχείρημα, κοινώς να δημοσιοποιώ κάθε μήνα τα όποια σχετικά εργαστήρια, σεμινάρια και διαλέξεις τυγχάνουν της προσοχής μου (ποτέ, μα ποτέ μην ξεχνάτε – αν κάτι σχετικό δεν το βάλω εδώ, είναι επειδή δεν το έχω πάρει είδηση!), ασχέτως με το πότε αυτά ξεκινάνε (πολλά δημοσιοποιούνται δύο και τρεις μήνες νωρίτερα, αλλά κλείνουν τις θέσεις τους πολύ πριν αρχίσουν).

Αυτό μεταφράζεται σε δύο τινά: πρώτον, πιθανόν αυτή η στήλη να μην υπάρχει κάθε μήνα, καθότι δεν ανακοινώνεται κάποιο τέτοιο δρώμενο τόσο τακτικά. Δεύτερον, ακολουθώντας τα links θα πρέπει να πάρετε εσείς την πρωτοβουλία να τηλεφωνήσετε για περαιτέρω πληροφορίες, συμπεριλαμβανομένου του να διαπιστώσετε, ΠΟΥ ακριβώς γίνεται το σχετικό δρώμενο, αν υπάρχουν θέσεις κλπ. διότι συχνά με μια ματιά αυτό ΔΕΝ είναι σαφές.  Παρόλα αυτά, ό,τι γνωρίζω θα σας το παραθέτω.

Θα παρατηρήσετε επίσης ότι είναι ελαφρώς ανορθόδοξη η παράθεση των πληροφοριών (π.χ. αλλού έχω διάρκεια σε μήνες, αλλού συγκεκριμένους μήνες κι αλλού πάλι εναρκτήρια ημερομηνία) – αυτό οφείλεται στο ότι οι διάφορες ανακοινώσεις δεν έχουν προφανώς ομοιόμορφο format και κάνω απλώς μια απόπειρα να τις οργανώσω με παρόμοιο τρόπο. Ξαναλέω: πατήστε τα link και ΔΙΑΒΑΣΤΕ έπειτα με προσοχή – όλα θα γίνουν σαφή.

Δίχως άλλη φλυαρία λοιπόν, ας δούμε τι έχουμε αυτόν τον μήνα – πολλά είναι, αναμενόμενα, στην κόψη του ξυραφιού χρονικά, αλλά εκ των πραγμάτων κάτι τέτοιο ήταν αναπόφευκτο.

“Από τους Αδελφούς Γκριμ στην Άντζελα Κάρτερ: Σύμβολα και Αρχέτυπα στα Παραμύθια”, από τις Εκδόσεις Ars Nocturna (4 μήνες, Έναρξη Τετάρτη 03/10).

(Μην σας αποτρέπει η ημερομηνία – ακόμα κι αν δεν μπορείτε να πάτε μεθαύριο, τηλεφωνήστε για να δείτε τι μπορεί να γίνει με πιθανη συμμετοχή).

“Στα Χνάρια των Αδελφών Γκριμ”, Σειρά Διαλέξεων Α’, στη KNOT Gallery (Τρίτη 09/10).

“Στα Χνάρια των Αδελφών Γκριμ”, Σειρά Διαλέξεων Β’, στη KNOT Gallery (Τετάρτη 10/10).

(Η είσοδος είναι ελεύθερη αλλά πάρτε ένα τηλέφωνο για να κρατήσετε θέση!).

“Παραμύθι, Μύθοι, Όνειρα”, Εργαστήρι αφήγησης στα Γιάννενα, με το Στέλιο Πελασγό (Μηνιαίο, Έναρξη 12/10).

(Για περισσσότερες πληροφορίες και επικοινωνία πηγαίνετε εδώ).

“Ο Χορός της Σουσουράδας” – Από τα Λαχνίσματα στο Έπος, Εργαστήρι για το ρυθμό στην αφήγηση, με τη Μάνια Μαράτου (3 μήνες).

Εργαστήρι για το Έπος, με τη Μάνια Μαράτου (Οκτώβριος 2012 – Ιούνιος 2013).

(Για αμφότερα αυτά τα δύο, κάντε scroll down στην οθόνη που θα σας βγάλει το link, μέχρι να τα βρείτε).

“Μυθολογούμε”, Εργαστήρι αφήγησης στη Σχολή Χιλλ, με τη Μάνια Μαράτου (Οκτώβριος 2012 – Ιανουάριος 2013).

“Παρά-Μυθέομαι”, Σεμινάριο για την προφορική αφήγηση και την τέχνη του Λόγου (1ος Κύκλος), με τη Σάσα Βούλγαρη (16/10 – 18/12).

(Απαιτείται αίτηση συμμετοχής – αναλυτικά και περισσότερα στο link).

Συνάντηση της Αγνής Στρουμπούλη με εκπαιδευτικούς για το Λαϊκό Παραμύθι στη”Σοφίτα” Μύλου Ματσόπουλου, στα Τρίκαλα (16/10).

(Δηλώσεις συμμετοχής μέχρι 12/10 στο Δημοτικό Θέατρο Τρικάλων).

“Παραμύθια Ενάντια στην Εξάρτηση”, Εργαστήρι στο ΚΕΘΕΑ ΔΙΑΒΑΣΗ, με το Στέλιο Πελασγό (Μηνιαίο, Έναρξη 21/10).

(Για περισσσότερες πληροφορίες και επικοινωνία πηγαίνετε εδώ).

“Πες Μου Ένα Παραμύθι”, Σεμινάριο Αφήγησης Παραμυθιού, με την Ανθή Θάνου (5 μήνες, Έναρξη 26/10).

(Δηλώσεις συμμετοχής μέχρι 20/10).

 Ερμηνευτική Προσέγγιση Μαγικών Παραμυθιών, Εργαστήρι, με τη Μαρία Κατσανούλη (Οκτώβριος 2012 – Απρίλιος 2013, Έναρξη 31/10)

Εργαστήρι Παραμυθιών 2012 – 2013, από το Εργαστήρι Μελέτης της Παιδικής Ηλικίας (Έναρξη τον Οκτώβριο 2012).

“Γνωριμία με το Παραμύθι”, Κύκλος Διαλέξεων στη Θεσσαλονίκη, με την Αίγλη Μπρούσκου (Νοέμβριος 2012, Έναρξη 1/11).

(Απαιτείται αίτηση συμμετοχής μέχρι 24/10, στο symepe@gmail.com).

“Αφήγηση- Λόγος- Φωνή – Κίνηση- Μνημονική”, Εργαστήρι Αφήγησης, από το Κέντρο Μελέτης και Διάδοσης Μύθων και Παραμυθιών (με καθηγητές της Σχολής Αφηγηματικής Τέχνης) (Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2012).

(Ξέρω ότι λέει κατάθεση αιτήσεων μέχρι 30 Σεπτεμβρίου 2012 – πάρτε ένα τηλέφωνο, δεν βλάπτει).

Εισαγωγή στη Τεχνική της Αφήγησης, Σεμινάριο, με τον Δημήτρη Προύσαλη (Νοέμβριος – Δεκέμβριος 2012).

Σεμινάριο Αφήγησης στο Λαογραφικό και Εθνολογικό Μουσείο Μακεδονίας-Θράκης, με την Ανθή Θάνου (Νοέμβριος 2012 – Απρίλιος 2013).

Σεμινάρια Αφήγησης στην Αθήνα, με τη Λίλη Λαμπρέλλη (Έναρξη τον Νοέμβριο 2012).

“Οι αδελφοί Grimm και το λαϊκό παραμύθι: αφηγήσεις, αναγνώσεις, μεταμορφώσεις”, Συνέδριο, από το Τμήμα Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών (22-24/11).

Αυτά για τώρα. Περισσότερα όταν και εαν υπάρξουν (edit: τι ήταν να το πω; Χαμός γίνεται…!).

Μετά τιμής,

A.M.

Υ.Γ. Εννοείται ότι αν δείτε κάποια ανακρίβεια, έλλειψη, έχετε κάποια ερώτηση ή ό,τι άλλο σχετικό, αφήνετε ένα σχόλιο από κάτω και θα τα βρούμε.

Αφήγηση – Ημερολόγια Καταστρώματος #1: Μικρός Απόπλους

Δράττομαι της ευκαιρίας μίας ακόμα ανώμαλης εξέλιξης του ύπνου μου για να αποπειραθώ ένα νέο είδος post. Ο επιμέρους τίτλος θα μπορούσε να είναι “Πιλοτικόν”, όπως στην πρώτη Παραμυθήκη, κατηγορία την οποία δυστυχώς δεν έχω καταφέρει να ανανεώσω από τον Μάρτιο, λόγω τραγικής έλλειψης χρόνου. Η ιδέα είναι η παρούσα κατηγορία να αποτελέσει ένα μικρό χρονικό των αφηγήσεών μας, με τις συμμαθήτριές μου από τη Σχολή Αφηγηματικής Τέχνης. Εύλογα θα αναρωτηθεί κανείς: “Γιατί; Ποιος νοιάζεται;” Η απάντηση είναι απλή: εγώ νοιάζομαι, διότι η αφήγηση είναι για μένα σαν τη λάμπα του Χότζα – μπορεί να μην βρω εκεί την πρακτική λύση στα προβλήματά μου, αλλά ξέρω ότι είναι τουλάχιστον μια νησίδα φωτός στη μαύρη, αβέβαιη θάλασσα της καθημερινότητας. Επίσης, όπως όλα τα ευχάριστα πράγματα, έχει ένα (πρώτο τουλάχιστον) τέλος ορατό. Τα μαθήματα στη Σχολή Αφηγηματικής Τέχνης κρατούν δυο χρόνια. Ο ένας χρόνος πέρασε κιόλας…

Τέλος πάντων, για να μην το πολυαναλύσω και μας πάρουν τα ζουμιά, έχοντας εμμονή με την καταγραφή και τη μνήμη, θα προσπαθώ από καιρό σε καιρό να γράφω δυο κουβέντες για αυτά που κάνουμε όλοι (κατά το μάλλον ή ήττον) μαζί, έξω από το τυπικό πλαίσιο της μαθητείας μας. Είναι ενα ταξίδι που θέλω να καταγράψω κι άλλωστε, όλα τα παραμύθια ξεκινούν με μια αναχώρηση…

23/12/2011 – “Από το Σκοτάδι στο Φως”. Ήταν  η πρώτη φορά που αφηγηθήκαμε έξω από το μάθημα, στα πλαίσια μιας βραδιάς που οργάνωσε / προέτρεψε η δασκάλα μας, Μάνια Μαράτου, για το Χειμερινό Ηλιοστάσιο, τη μεγαλύτερη νύχτα του χρόνου. Η συνάντηση αυτή έγινε στα πλαίσια της ανοικτής αφηγηματικής ομάδας του Μυθολογίου. Εάν δεν απατώμαι, το χώρο (European Village) μάς είχε βρει η Μυρτώ Μπελοπούλου. Δεν θυμάμαι ακριβώς ποιες ιστορίες είχαμε πει, αλλά παρούσες ήταν η Μυρτώ, η Γεωργία Λαζάρου, η Μαρία Πάντου, η Χρυσάννα Παππά και η Ιωάννα Φραγκίσκου. Ελπίζω να μην ξεχνώ κάποια διότι πάει καιρός και δυστυχώς δεν έχω πολλές φωτογραφίες από εκείνο το βράδυ. Δεν ήταν φυσικά παράσταση, αλλά ήταν η πρώτη φορά που αφηγηθήκαμε ιστορίες έξω από την ασφάλεια του μαθήματος, εις επήκοον όσων ανθρώπων έτυχε να βρισκονται εκεί.

Μάνια Μαράτου

Γεωργία Λαζάρου, Χρυσάννα Παππά, Μυρτώ Μπελοπούλου.

Ιωάννα Φραγκίσκου, Χρυσάννα Παππά, Μυρτώ Μπελοπούλου.

16/03/2012 – “13 Μαθητευόμενοι Αφηγητές σε 13 Ιστορίες”. Χμ, ναι, αυτό κι αν δεν είχε γίνει όπως περιέγραφε ο τίτλος… Καταρχήν, ήδη τότε είχαμε απώλειες από το φετεινό τμήμα της Σχολής Αφηγηματικής Τέχνης και τελικά αφηγηθήκαμε 8 άτομα, 8 ιστορίες στην Δημοτική Πινακοθήκη του Ψυχικού. Αυτή τη φορά την εκδήλωση είχε κανονίσει εξ’ ολοκλήρου η Μυρτώ και ήταν ένα ακόμα βηματάκι πιο έξω, σε επίπεδο ενός άγνωστου κοινού και του γεγονότος ότι εμείς αφηγούμασταν όρθιοι και οι παριστάμενοι μας άκουγαν καθιστοί. Εκείνη τη μέρα αφηγήθηκαν (πλην εμού) η Γεωργία Λαζάρου, η Ελίνα Μενούνου, η Μυρτώ Μπελοπούλου, η Κατερίνα Νάκου, η Μαρία Πάντου, η Χρυσάννα Παππά και η Ιωάννα Φραγκίσκου. Ευτυχώς από εκείνη τη μέρα έχω φωτογραφίες και θυμάμαι τις περισσότερες ιστορίες.

…κι εγώ επέλεξα να πω ένα κομμάτι της ιστορίας του Περσέα από τη σκοπιά της Μέδουσας, όταν βρίσκεται στον Άδη.

02/06/2012 – “Ταξίδια στο Σκοτάδι (του Δάσους)“. Ο μικρός μας απόπλους στα αφηγηματικά νερά – μια αφήγηση επί σκηνής, με κοινό, στο Ρακαφενείο “Mumm-Ra” στο Δάσος Χαϊδαρίου, εκδήλωση την οποία κανόνισε για μας η Ιωάννα Φραγκίσκου. Εδώ για πρώτη φορά συστηθήκαμε ως Κλωθογυρίσματα, όνομα που προέκυψε κατά τύχη, καθώς προβάραμε τις ιστορίες μας σε μια όμορφη, φανερή μα και κρυφή γωνία της Αθήνας, κοντά στο Φανάρι του Διογένη. Εκεί αφηγηθήκαμε οι: Γεωργία Λαζάρου,  Μαρία Πάντου, Εμμανουέλλα Παπακωνσταντίνου, Χρυσάννα Παππά, Ιωάννα Φραγκίσκου κι εγώ. Πάλι, φωτογραφίες δεν έχω, αλλά μπορώ να σας πω τις ιστορίες. Η Γεωργία αφηγήθηκε έναν συνδυασμό του μύθου του Νάρκισσου και της καθόδου της Περσεφόνης στον Άδη, η Μαρία μια ιστορία ευτράπελη, όσο και σοφίας, με έναν ράφτη που θα μάθαινε στην αρκούδα του Τσάρου (την Πρώτη Αρκούδα της Ρωσίας, ε!) να μιλάει, η Εμμανουέλλα έναν ινδιάνικο μύθο για την προέλευση των κουνουπιών, η Χρυσάννα μια ιστορία σοφίας για έναν πλούσιο άρχοντα που δεν μπορούσε να πάρει μαζί του μια βελόνα στον Παράδεισο, κι άλλη μία για το απροσδόκητο πράγμα που “είναι καλό” και η Ιωάννα Φραγκίσκου ένα μαγικό παραμύθι για έναν νεαρό βοσκό και τη νεράιδα που πήγε να βρει πέρα από τα Γυάλινα Βουνά, πέρα από τους Κοκαλένιους Κάμπους, στην άκρη του κόσμου, εκεί που γεννιούνται οι σταγόνες τις βροχής.

Κι εγώ;  Για μένα αυτός ο απόπλους ήταν τόσο αναχώρηση, όσο και επιστροφή, διότι είπα την ιστορία που έγραψα όταν ξεκίνησε για μένα αυτό το αφηγηματικό ταξίδι, πριν από δύο χρόνια (στην πραγματικότητα, πλέον τρία) όταν μου είπαν οι Παραμυθοκόρες: “Απόψε θα έχουμε βραδιά κοινού. Δεν έρχεσαι να πεις κι εσύ μια ιστορία;“. Μα τι να πώ, τι να πω; Ιδέα δεν είχα πώς ετοιμάζει κανείς ένα παραμύθι για να το πει και μου φάνηκε λιγάκι τεμεπελιά να πω έναν από τους ελληνικούς μύθους με τους οποίους μεγάλωσα. Έτσι έγραψα ένα στα μέτρα μου, τη “Σφυρήλατη Καρδιά” κι η αλήθεια είναι ότι τα συναισθήματα που έχει μέσα είναι τόσο ωμά κι η γραφή του τις δυο πρώτες φορές τόσο μπλεγμένη, που από εκείνη τη μέρα δεν το ξαναείπα, παρόλο που κράτησα όλα όσα μου είπαν οι Παραμυθοκόρες, η Κάτια Καντούρη, καθώς και η Μάνια Μαράτου (εκεί γνωριστήκαμε) αφού το άκουσαν. Όταν λοιπόν η Κάτια, η Βασιλεία Βαξεβάνη και η Αντωνία Βέλλιου ήρθαν και μας άκουσαν (η Ιφιγένεια Κακριδώνη έλειπε στην εξωτική Ολλανδία) την επόμενη μέρα και είπα την ίδια ιστορία με την οποία “γνωριστήκαμε”, είχα αυτό το παράξενο συναίσθημα, ξέρετε, σαν τα παραμύθια…

03/06/2012 – “Ταξίδια στο Σκοτάδι“. Στο “Salta Conmigo”, με τη διαμεσολάβηση της Εμμανουέλλας Παπακωνσταντίνου, είπαμε τις ίδιες ιστορίες με την προηγούμενη μέρα, με την προσθήκη της Κατερίνας Νάκου, η οποία αφηγήθηκε την ιστορία ενός καλού τσαγκάρη, που πάντοτε είχε πίστη στο αύριο κι αυτό έκανε έναν σάχη να τον δοκιμάσει…

Κι όλα αυτά τα ξέρω, γιατι ήμουνα κι εγώ εκεί κι έφαγα κάμποσο μέλι – κι ήπια και μια στάλα μπύρα, ίσα-ίσα για να βρέξω τα μουστάκια μου. Η αλήθεια είναι ότι γίνηκαν κι άλλα, ή θα γίνουν, μα αυτό είναι ιστορία για μια άλλη φορά…

Α.Μ.

Το Τέλος μιας Μαθητείας και η Αρχή μιας Νέας

Καλημέρα σας και καταρχήν, Καλά Χριστούγεννα, ή όπως αλλιώς προτιμάτε να τα λέτε, από Σατουρνάλια μέχρι Χειμερινή Τροπή και Ναδίρ του Ήλιου πάνω στην Εκλειπτική. Θα έχετε παρατηρήσει (και εάν δεν το έχετε παρατηρήσει από μόνοι σας, δεν είναι θέμα, κάθε φορά σας τα γανώνω εγώ) ότι ο ρυθμός ανανέωσης του blog κάθε άλλο παρά σταθερός είναι, με μεγάλα κενά και προσφάτως συσσώρευση “χρωστούμενων”. Δυστυχώς, όχι μόνο δεν μπορώ να κάνω κάτι γι’αυτό – καθότι η λήξη εργασιακών προθεσμιών πριν τα Χριστούγεννα και η δική μου κακή διαχείριση του χρόνου οδηγούν σε 32-ωρα αγρυπνίας – αλλά θα πρέπει να δείξετε και περαιτέρω υπομονή μαζί μου…

Πηδώντας μπροστά στο χρόνο, σε σχέση με το τι θα έπρεπε επιτέλους ν’ ανεβάζω στο blog αυτήν την περίοδο (την αφηγηματική παράσταση της Αργοναυτικής Εκστρατείας από τον Νοέμβριο, νομίζω) και λόγω της εποχής, θα ήθελα να κάνω ένα μικρό, καθαρά συμβολικό δώρο σε μια ομάδα παραμυθάδων και κυρίως παραμυθούδων (είναι πολύ περισσότερες), νυν και μελλοντικών. Στις 11 Δεκεμβρίου 2011 και ημέρα Κυριακή, έγινε η επίσημη αποφοίτηση του προηγούμενου τμήματος της Σχολής Αφηγηματικής Τέχνης, στη διάρκεια μιας, όσο το δυνατόν γίνεται, πιο ανεπίσημα ζεστής βραδιάς. Όπως είναι παράδοση (ή έτσι μου λένε τουλάχιστον), τους αποχαιρέτησαν οι δάσκαλοί τους, αφηγητές απ’ όλον τον κόσμο δια ζώσης, κειμένου και βίντεο και τέλος, η επόμενη “γενιά”, δηλαδή εμείς.

Το τι κάναμε και το πώς έγινε αυτό αποδεκτό είναι, που λένε, ιστορία για μια άλλη φορά. Εγώ θέλω απλά να βάλω εδώ μερικές φωτογραφίες, να ευχηθώ στους “παλιούς” κάθε καλό στο παραμυθένιο μονοπάτι τους και για μας να πω, “οι Grimm να μας φυλάνε”.

Αυτά είχα να πω και κάπου εδώ σας αποχαιρετώ, διότι ξημερώνει.

Εις λαγούμι διαμένων,

Α.Μ.

Υ.Γ. Οι πιο παρατηρητικοί ίσως δείτε κάτι παράξενο στην τελευταία φωτογραφία: είναι αποτέλεσμα μιας απόπειρας “αισθητικής εξαφάνισης” ορισμένων αντικειμένων από το οπτικό πεδίο, με σεβασμό στα γονίδια του μεγαλύτερου καλικάντζαρου που γνώρισα ποτέ, του παππού μου, Α. Τ. Χάννα. Δεν έχει επιστρέψει από το βασίλειό του εδώ και 14 χρόνια…

Παρουσίαση Multiningual Αφηγηματικού Εργαστηρίου στο Μουσείο Νεώτερης Κεραμεικής

Καλησπέρα σας και πάλι, ή ενδεχομένως “καλημέρα” αν δεν τηρείτε ώρες κουκουβάγιας όπως εγώ. Ευρισκόμενος σε μια περίοδο μηδαμινής (εώς καθόλου) ανάπαυλας, για μία ακόμη φορά βρέθηκα μπουκωμένος με ύλη του blog που περιμένει να αναρτηθεί. Αφηγηματικές παραστάσεις, η πρόσφατη, διήμερη, δημόσια ανάγνωση ολόκληρης της Οδύσσειας, το ταξίδι στη Γαλλία και πολλά άλλα ακόμα.

Παρόλα αυτά κατάφερα να ξεδιαλέξω και να φτιάξω (σε έναν βαθμό) τις φωτογραφίες από το συγκεκριμένο αφηγηματικό εργαστήρι του προηγούμενου τμήματος της Σχολής Αφηγηματικής Τέχνης. Ουσιαστικά αφηγήθηκαν κλασσικά παραμύθια υπό διάφορες “νοητές συνθήκες” πολυγλωσσίας (π.χ. αν χρειαζόταν να κάνουν αφήγηση σε ένα διεθνές φεστιβάλ, ένα σχολείο με κυρίαρχη γλώσσα άλλη πλην των Ελληνικών κλπ.) κατά ομάδες, γεμίζοντας τα αυτιά μας με Αγγλικά, Γαλλικά, Ιταλικά, Γερμανικά, Πορτογαλικά, Τούρκικα, ακόμα και Νορβηγικά (αν ξεχνάω κάτι και το δει κάποιος / κάποια από τους αφηγητές / αφηγήτριες, ας με ενημερώσει).

Μύθοι, ιστορίες ζώων, ιστορίες σοφίας και άλλα πολλά σε έναν άκρως πετυχημένο γλωσσικό καμβά. En avant!

Θα παρατηρήσατε ίσως ότι δεν έχω βάλει επίθετα, παρόλο που κάποιων τα ξέρω. Ωστόσο μου φάνηκε αισθητικά άνισο και τα πρώτα ονόματα από μόνα τους δίνουν μια άλλη οικειότητα. Αν ωστόσο κάποιος ξέρει όλα τα ονόματα και επίθετα, καθώς και την τελευταία ιστορία, ας με πληροφορήσει και θα τα προσθέσω (edit: βρέθηκαν! Ευχαριστώ πολύ τον Γιώργο Λάιο για τη βοήθειά του!). Εγώ έχω να πω για ακόμη μια φορά συγχαρητήρια και να δηλώσω ότι έμεινα έκπληκτος με τη συνολική αλλαγή που προκάλεσε η διαφορετική γλώσσα στον τρόπο αφήγησης.

Παραμένω δικός σας (μπορώ κι αλλιώς;),

Α.Μ.

Υ.Γ. Ξέρω ότι οι φωτογραφίες δεν είναι συγκλονιστικές, αλλά έκανα ό,τι μπορούσα.

« Older entries Newer entries »

%d bloggers like this: