Το Τέλος μιας Μαθητείας και η Αρχή μιας Νέας…

…άλλη μια φορά, με συναίσθημα (κακή μετάφραση του “once more, with feeling”). Όσοι από σας διαβάζετε τούτο εδώ το blog από τα μικράτα του, ίσως θυμάστε αυτό εδώ το post, όπου είχα γράψει για την αποφοίτηση του Δεύτερου Τμήματος της Σχολής Αφηγηματικής Τέχνης του Κέντρου Μελέτης Μύθων και Παραμυθιών. Τότε, εμείς χλωροί ακόμα (ή “ψάρακες”, όπως συνηθίζεται σε άλλους θεσμούς), είχαμε αναλάβει να στήσουμε μια αποχαιρετιστήρια… χμ… σύνθεση, υποθέτω, για τους αποφοιτούντες. Ούτε που μας πέρναγε από το μυαλό (ή μάλλον, έμοιαζε κάτι τόσο μακρινό που ουσιαστικά δεν υπήρχε μέχρι να συμβεί) ότι κάποτε θα βρισκόμασταν εμείς στη θέση τους.

2014-01-29 - The Pot's Tale - Final Image [Belopoulou Myrto] - Ssmall

Να, όμως, που αυτή η μέρα ήρθε, ακριβώς 3 χρόνια, 1 μήνα και 14 ημέρες αργότερα. Δεν ήρθε για όλους όσους ξεκινάγαμε τότε – μερικές από τις συμμαθήτριές μας δεν κατάφεραν να μείνουν μέχρι τέλους, αλλά δεν σημαίνει ότι πάψαμε να τις σκεφτόμαστε. Ο καιρός περνάει, η άμμος του χρόνου τον καταπίνει σαν νερό και ξαφνικά, τις περισσότερες έχουμε να τις  δούμε δύο χρόνια, ενώ ήδη γνωριζόμαστε μεταξύ μας τρία…

2014-01-25 - Adieu

Με τον χρόνο ανέκαθεν είχα πρόβλημα και η συγεκριμένη βραδιά του Σαββάτου δεν αποτέλεσε εξαίρεση. Η Μάνια Μαράτου μας είπε κάποια φορά (στο Εργαστήρι του Έπους) ότι αν αργούμε, πρέπει τουλάχιστον να έχουμε μια επική δικαιολογία. Αυτή τη φορά, εμένα μου την παρείχε η φύση, αφού εν μία νυκτί, δίχως προειδοποίηση, αρρώστησα τόσο πολύ ώστε να ψήνομαι με 40 πυρετό, να πονάω παντού και να σκοντάφτω από την έλλειψη ισορροπίας. Ωστόσο, κατάπια τα σχετικά χημικά και κατάφερα να φτάσω στο Μουσείο Νεώτερης Κεραμεικής, σαν μικρό δίποδο καμίνι.

2014-01-29 - The Pot's Tale - First Image - SmallΗ βραδιά ήταν όμορφη και συγκινητική από όλες τις απόψεις: τους δασκάλους μας, το βίντεο μετά μουσικής και την απλά απίθανη αποχαιρετιστήρια αφήγηση που ετοίμασαν για μας τα παιδιά του νέου τμήματος. Έφτιαξαν ένα κλιμακωτό παραμύθι, με συνοδεία μουσικής, στο οποίο πήραν κάτι από τα πρώτα-πρώτα μας μαθήματα, το συνδύασαν με τα θέματα από τις τελικές μας εργασίες και έβαλαν τον αφηγηματικό μου δίδυμο να τρέχει από συμμαθήτρια σε συμμαθήτρια, αναζητώντας τα πάντα από δαχτυλίδια και καθρέφτες μέχρι φαγητό και όνειρα, προκειμένου ο Ήφαιστος να του επιστρέψει τη φωτιά κι εκείνος να φτιάξει ένα πιθάρι, που να χωρά ένα παραμύθι – ή έναν πίθαρο που να χωρά έναν μύθαρο – “το κουκί και το ρεβίθι”.

Ακόμα και τώρα που είμαι αισθητά καλύτερα, δυσκολεύομαι να περιγράψω εντίμως το συναίσθημα της βραδιάς, τόσο συμπαγές μέσα στην αίθουσα που μπορούσες να το κόψεις με σπαθί. Δυο πράγματα μόνο με θλίβουν κάπως: το γεγονός ότι δεν στάθηκε δυνατό να βρίσκονται εκεί όλοι μας οι δάσκαλοι, όπως η Κατερίνα Βλάχου και η Σύλβια Βενιζελέα κι ακόμα άλλοι που είναι φυσικά ακόμα πιο δύσκολο, αφού διαμένουν στο εξωτερικό, αλλά κυριότερα το ότι ήμουν σε τόσο άθλια κατάσταση – δεν είμαι σίγουρος ότι είπα όλα όσα θα ήθελα να πω, με τον τρόπο που ήθελα να τα πω, στα καινούργια παιδιά που έκαναν αυτή την όμορφη, συγκινητική δουλειά, στις συμμαθήτριές μου, στους δασκάλους μας.

2014-01-25 - with Feeling

Από όσα είδα πάντως και από όσα άκουσα, μπορώ να πω στα καινούργια παιδιά το εξής: η καρδιά σας βρίσκεται στο σωστό μέρος και τελικά, το μόνο πράγμα που έχει σημασία είναι να την κρατάτε εκεί. Το σκαρί αυτό είναι καλοτάξιδο και κάθε μέρα πάνω του είναι ένα καινούργιο θαύμα – είτε κοράλια στα βαθιά νερά με όλα τα χρώματα της Ίριδας, είτε χαλίκια λευκά σαν κόκαλα που τα ‘χει πλύνει η καταιγίδα και τα έχει θρυμματίσει ο χρόνος, ή ό,τι άλλο βάλει ο νου σας στον ύπνιο και στον ξύπνιο.

Να ‘ναι το ταξίδι σας μακρύ,

Α.Μ.

Υ.Γ.1: Ναι, αποφοίτησε ΚΑΙ η Γεωργία Λαζάρου, το καλό στοιχειό της σχολής (για να μην πω το genius loci του μουσείου), αλλά είμαι σίγουρος ότι δεν θέλει και πολύ για να την κάνει άλλη μια δόση, έτσι για το καλό βρε αδερφέ!

Υ.Γ.2: Δεν ξέρω επιβεβαιωμένα ότι το πιθάρι της ιστορίας είναι το ίδιο πιθάρι με αυτό στα σκίτσα – όμως σίγουρα θα μπορούσε. Το πρώτο σκίτσο είναι της Μυρτώς Μπελοπούλου, που είχαμε μαζί μας μόνο τον πρώτο χρόνο.

Υ.Γ.3: Τις φωτογραφίες τις *εχμ* “δανείστηκα” από το Κέντρο Μελέτης Μύθων και Παραμυθιών.

Αν Είχανε Λαλιά…

…άραγε τι ιστορίες θα ‘λεγαν; Το σημειωματάριο είναι εκ των τριών ο “Βενιαμίν”, αλλά έχει ένα κατά τι “άδικο” πλεονέκτημα – είναι γεμάτο λέξεις και καθρέπτης καλύτερος δεν υπάρχει για τις αναμνήσεις και τις σκέψεις. Η τσάντα είναι η μεσαία, σε ηλικία που έχει δει μέσα κι έξω της πολλά, συχνά ανάκατα, ποτισμένη καπνό και αλκοόλ, έτοιμη όμως να φύγει από την εφηβεία και να κάνει τα βιώματά της γνώση. Το καπέλο όμως, 12 χρόνια σιωπηλός συνταξιδιώτης σε χαρές και λύπες, θυμάται ακόμα όταν δυο αγόρια, δυο φίλοι έριξαν μέσα του ένα ζάρι τετράεδρο, σαν πυραμίδα, για να δουν πού θα πάνε πρώτη φορά μόνοι τους διακοπές – είχαν μόλις τελειώσει το σχολείο.

Είδε πολλά από τότε το καπέλο, ιστορίες για θύμηση σε παραλίες φεγγαρόλουστες – κι άλλα, ανομολόγητα, που τα ‘δανε τα μάτια ή ίσως μονάχα το μυαλό. Μα στ’ αλήθεια παράξενο, όταν δεν έχει το καπέλο μόνο μνήμη, μα έτσι έχει μπει σε τόσων ανθρώπων αναμνήσεις, που θαρρείς αν λείπει απ’ το κεφάλι που το πρωτοφόρεσε, άλλος άνθρωπος έφυγε κάποτε κι άλλος γύρισε ξανά – που θαρρείς, όσα χρόνια κι αν περάσουν, το καπέλο αυτό στα γρανάζια σκάλωσε του χρόνου κι ο δείκτης από τότε δεν κινήθηκε.

Όσοι το διαβάσουν αυτό και ξέρουν, θα καταλάβουν κι όσοι πάλι όχι, έπεται συνέχεια.

Α.Μ.

Κλωθογυρίσματα και Ταξίδια στο Σκοτάδι

Ήτανε και δεν ήτανε, που λέτε, μια φορά, μια παρέα νεαρών αφηγητών που μαθητεύανε παρέα στου παραμυθιού την τέχνη και ψάχνανε ιστορίες απο ‘δω, διαβάζανε ιστορίες από ‘κει και δώστου ανοίγανε τ’ αυτιά τους, ανοίγανε βιβλία, ανοίγανε κι αυτό το διαβόλου πράγμα το ντερνέτι… ‘Ωσπου μια μέρα, ανοίξανε και τα στοματά τους και μιλήσανε κι αρχίνησαν να λένε κι εκείνοι ιστορίες, πρώτα μεταξύ τους, ύστερα σε λίγους φίλους και γνωστούς κι έπειτα σ’ ανθρώπους που δεν ξέραν κι ύστερα… Ε, πού να σαςτα λέω τώρα; Είναι μεγάλη ιστορία, μα την ακούσαμε κι εμείς και λέμε, “Μωρέ, δεν κάνουμε κι εμείς το ίδιο;”. Τα φέραμε από δω, τα μιλήσαμε από ‘κει και κλώθοντάς τα στου χρόνου τα γυρίσματα, λέμε, “Να μωρέ ένα όνομα, ‘Κλωθογυρίσματα'”.

Ένα μόνο έμενε τώρα – τόπο να βρούμε να κάτσουμε, για σανίδι να σταθούμε, μ’ ανθρώπους από κάτω τις ιστορίες μας να πούμε. Το λοιπόν, ένα βράδυ απόκρυφο, στης Αθήνας μια μυστική γωνιά, βάλαμε τα κεφάλια κάτω και σκεφτήκαμε και να, δύο τόπους βρήκαμε. Αρχή λοιπόν του παραμυθιού, καλησπέρα της αφεντιάς σας κι ελπίζουμε να σας δούμε εκεί…

Ταξίδια στο Σκοτάδι

“Δεν φοβόμαστε το σκοτάδι, αλλά αυτό που κρύβει μέσα του”.

“Ένα ταξίδι χιλίων μιλίων ξεκινά με ένα βήμα”.

Στο σκοτάδι είναι κρυμμένη η γνώση και κάθε ταξίδι ξεκινά με προορισμό την ανακάλυψη. Με πυξίδα αυτές τις αλήθειες, η ομάδα Κλωθογυρίσματα ρίχνει το σκαρί σε σκοτεινά και άγνωστα νερά και σας προσκαλεί να κάνετε το γύρο του κόσμου με μια παρέα νεαρών αφηγητών, ακούγοντας ιστορίες από τόπους μακρινούς, όσο και γνώριμους.

Είσοδος Ελεύθερη

Τις ιστορίες μας θα αφηγηθούμε το Σάββατο, 2 Ιουνίου, στο Ρακαφενείο “Mumm-Ra” (Μπουμπουλίνας 30, Δάσος Χαϊδαρίου) στις 21:30 και την Κυριακή, 3 Ιουνίου στο “Salta Conmigo” (Λεπενιώτου 11, Ψυρρή) στις 20:00.

Θα αφηγηθούν οι: Γεωργία Λαζάρου, Κατερίνα Νάκου, Μαρία Πάντου, Εμανουέλλα Παπακωνσταντίνου, Χρυσάννα Παππά, Ιωάννα Φραγκίσκου, Ανδρέας Μιχαηλίδης.

A.M.

%d bloggers like this: