Παραμυθόγραμμα Φεβρουαρίου 2013

2013-02-01 - IX - The Hermit, by ArankinΚαλωσήλαθτε, καλημέρα και καλό μήνα! Νομίζω ότι είναι από τις ελάχιστες φορές που έχω καταφέρει να ανεβάσω post την 1η του μηνός, αλλά με το πέρας της παρατεταμένης απραγίας μου λόγω ασθένειας, είπα να ξεκινήσω τον μήνα κάπως καλύτερα από ότι τη χρονιά.

Ο προηγούμενος μήνας σηματοδότησε μια (μικρή) επιστροφή στα comics και το ιαπωνικό animation, αυτή τη φορά όμως υπό ένα αφηγηματικό πρίσμα. Είχα μικτά αποτελέσματα, με ιδιαίτερα αξιόλογα σημεία το SWORD ART ONLINE που μου έδωσε πολλές συγγραφικές ιδέες, τη σειρά των HAKUOUKI (REIMEIROKU, SHINSENGUMI KITAN, HEKKETSU-ROKU), μια φωτεινή εξαίρεση στη μεταφορά μάλλον χαζών ιαπωνικών παιχνιδιών σε animation – στην περίπτωση, σε αρκετά ιστορικό, ηρωικό δράμα εποχής με έξυπνα συνταιριασμένα στοιχεία φαντασίας – καθώς και το FOLKTALES FROM JAPAN, μια σειρά μεταφοράς ιαπωνικών παραμυθιών με απλό, όμορφο animation και τρεις ιστορίες ανά επεισόδιο.

Από comics, είχα την ιδιαίτερη χαρά να διαβάσω το A FLIGHT OF ANGELS, μια σύλληψη της Rebecca Guay με σχέδια δικά της και σενάρια από ιδιαίτερα αξιόλογες πένες του φανταστικού (Bill Willingham, Alisa Kwitney, Holly Black κ.α.), γεμάτο ιστορίες που λένε τα Fae Folk για τους Αγγέλους και το GONE TO AMERIKAY των Derek McCulloch και Colleen Doran, τρεις αλληλένδετες ιστορίες Ιρλανδών μεταναστών και ενός τυραννισμένου “νεκρού της θάλασσας”. Τέλος εκτίμησα εκ νέου το HABIBI του Craig Thompson, το οποίο συνδυάζει το βασανιστικό, κατά περίπτωση φρικτό, ταξίδι δύο διαφορετικών παιδιών στην ενηλικίωση – με υπόβαθρο τη σύγχρονη Μέση Ανατολή – με ιστορίες και μύθους της ερήμου, του Ιουδαϊσμού, του Χριστιανισμού και του Ισλάμ. Το κακό είναι ότι, όσο κι αν εκτιμώ τη συγγραφική και σχεδιαστική δεινότητα του δημιουργού, τώρα θα πρέπει να εντοπίσω (και πιθανώς να αποκτήσω) μερικές από τις πολυάριθμες πηγές του…

  Στην πραγματικότητα, τα περισσότερα από τα παραπάνω θα ανήκανε στην πάλαι ποτέ Παραμυθήκη, αλλά αυτό αποδείχθηκε δύσκολο εγχείρημα για έναν μόνο άνθρωπο, τουλάχιστον όπως το είχα κατά νου. Υπάρχει βέβαια κάτι άλλο στα σκαριά με συνεργασία, αλλά δεν θα πω περισσότερα πριν να είναι σίγουρο.

Κλείνοντας την πολυλογία, θέλω να κάνω μια νύξη, να σας δώσω ίσα-ίσα μια γεύση από το σημαντικότερο ίσως νέο, που είναι η συνεργασία μου με τη φοβερή Βάλια Καπάδαη (δεν χρειάζεται να πιστέψετε εμένα, απλά ρίξτε μια ματιά στις δουλειές της) προς μεταφορά – τι άλλο; – παραμυθιών σε comics. Ελπίζουμε ότι το project θα είναι έτοιμο για να κάνει την πρώτη του εμφάνιση στο COMICDOM CON ATHENS 2013 τον Απρίλιο, αλλά δεν θα ήθελα ακόμα να πω περισσότερα. Περιορίζομαι να σας παραθέσω ένα από τα προκαταρκτικά σκίτσα της Βάλιας και να αφήσω τη φαντασία και τις εικασίες σας να οργιάσουν.

Sermo - 1st Sketch

Εδώ κλείνω και την πολυλογία μου περνώντας στο δια ταύτα, κοινώς το (ως τώρα) πρόγραμμα του μήνα.

Κυριακή, 03/02, Έναρξη στις 19:00 – “Κυριακή στο Κελάρι των Παραμυθιών – Παραμύθια απ’ τα βάθη της Ανατολής” (Κελάρι “Athenaeum”, Αδριανού 3, Θησείο).

Κυριακή, 03/02, Έναρξη στις 20:30 – “Της Ξενιτιάς Μαγέματα, Τσ’ Αγάπης Γιατροσόφια” (Μουσικό Καφενείο “Αέρας Πεχλιβάνης”, Ολυμπίας 3 και Γρηγορίου Λαμπράκη, Πειραιάς).

Κυριακή, 03/02, Έναρξη στις 18:00 – “Δράκοι και Βασιλοπούλες” (Πορφυρογένειο Ίδρυμα Αγριάς, Βόλος).

Πέμπτη, 07/02, Έναρξη στις 18:00 – Συνάντηση Λέσχης Ανάγνωσης Ιλιάδας (Σταθμός ΗΣΑΠ Θησείο και μετά βλεπουμε).

Πέμπτη, 07/02, Έναρξη στις 20:30 –“Λαϊκά παραμύθια ενάντια στων σκοτεινών μνημονίων τις ψυχοφθόρες εποχές” (Χώρος Τέχνης “Ακρότεχνο”, Θεμιστοκλέους 31, Πλατεία Κάνιγγος, Αθήνα).

Παρασκευή, 08/02, Έναρξη στις 16:30 – Έναρξη Εργαστηρίου Αφήγησης “Ο Χορός Της Σουσουράδας” (“Baumstrasse”, Σερβιών 8, Μεταξουργείο).

Σάββατο, 09/02, Έναρξη στις 12:00 – “Θα σου πω ένα Παραμύθι στρογγυλό σαν το Ρεβίθι” (“Βρυσάκι”, Βρυσακίου 17, Πλάκα).

Σάββατο, 09/02, Έναρξη στις 12:30 – “Η Πετρόσουπα” (Αμφιθέατρο του ΑΘΗΝΑ 98.4, “Τεχνόπολις” Δήμου Αθηναίων, Πειραιώς 100. Γκάζι.

Σάββατο, 09/02, Έναρξη στις 18:30 – “Ένα Υφάδι Παραμύθια” (Μύλος Ματσόπουλου, Τρίκαλα).

Σάββατο, 09/02, Έναρξη στις 20:00 – “Στην Αγκαλιά της Σαχραζάτ” (Μύλος Ματσόπουλου, Τρίκαλα).

Κυριακή, 10/02, Έναρξη στις 11:30 – “Γράφοντας με τον Απίθανο Κύριο Escher” (Μουσείο Ηρακλειδών, Ηρακλειδών 16, Θησείο).

Κυριακή, 10/02, Έναρξη στη 13:00 – “Παραμύθια Μετά Μουσικής – Οι Μαγικοί μου Φίλοι” (κάντε scroll down εκεί που θα σας βγάλει το link) (Μουσείο Συναισθημάτων Παιδικής Ηλικίας, Καρατζά 7 και Τσάμη Καρατάσου, Φιλοππάπου, Αθήνα)

Κυριακή, 10/02, Έναρξη στις 19:00 – “Έρως και Ψυχή” (Κελάρι “Athenaeum”, Αδριανού 3, Θησείο).

Κυριακή, 10/02, Έναρξη στις 21:00 – “Να σου πω… Να δεις… – Για τους Λύκους” (Μουσείο Νεώτερης Κεραμεικής, Μελιδώνη 4-6, Θησείο).

Δευτέρα, 11/02, Έναρξη στις 20:00 – Ιστορίες Αγάπης (Κελάρι “Athenaeum”, Αδριανού 3, Θησείο).

Πέμπτη 14/02, Έναρξη στις 20:30 – “Παραμύθια απ’ της Ανατολής τα Μέρη” (Χώρος Τέχνης “Ακρότεχνο”, Θεμιστοκλέους 31, Πλατεία Κάνιγγος, Αθήνα).

Παρασκευή, 15/02, Έναρξη στις 19:30 – “Ιστορίες του Φεγγαριού και του Σκότους” (Αετοπούλειο Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Χαλανδρίου, Φιλικής Εταιρείας και Τομπάζη 18, Χαλάνδρι).

Παρασκευή, 15/02, Έναρξη στις 20:30 – “Φιορεντίνος και Ντολτσέτα, της Αγάπης Παραμύθι” (Εργαστήρι Μελέτης της Παιδικής Ηλικίας, Ιωάννου Φιλήμωνος 3, πίσω από την Αμερικάνικη Πρεσβεία – ΠΡΟΣΟΧΗ! Δείτε κι εδώ!).

Σάββατ0, 16/02, Έναρξη στις 12:00 – “Παραμύθια Μαγικά… Κρυμμένα Μυστικά” (EOS ART, Πλάτωνος 5, Μεταξουργείο, Αθήνα).

Σάββατ0, 16/02, Έναρξη στις 12:30 – “Η Πετρόσουπα” (Αμφιθέατρο του ΑΘΗΝΑ 98.4, “Τεχνόπολις” Δήμου Αθηναίων, Πειραιώς 100. Γκάζι.

Σάββατο, 16/02, Έναρξη στις 15:00 – Πρώτη συνάντηση Βιωματικού Σεμιναρίου “Πες μου ένα παραμύθι” (“Οξυγόνο”, Ολύμπου 81, Θεσσαλονίκη).

Κυριακή, 17/02, Έναρξη στις 11:00 – “Με τη Μουσική των Μύθων” (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Τοσίτσα 1 και Πατησίων, Αθήνα).

Κυριακή, 17/02, Έναρξη στις 14:00 – “Παραμυθοκουκλοθέατρο… παραστάσεις” (Καφενείο “Χελώνα”, Νηλέως 54, Θησείο).

Κυριακή, 17/02, Έναρξη στις 11:45 – Λαϊκά Παραμύθια (“Mabakita”, Παλαιά Εθνική Οδός Αθηνων -Πατρών, Μελίσσι Ξυλοκάστρου).

Κυριακή, 17/02, Έναρξη στις 12:00 – “Ο Λαγός, η Αλεπού κι ένα Κοκκόρι” (“Μαγικό Αερόστατο” , Προξένου Κορομηλά και Μαρκεντάου 5, Θεσσαλονίκη).

Τετάρτη, 20/02, Έναρξη στις 18:00 – Ιστορίες για τον Τζόγο στη Λέσχη Αφήγησης “Λες;” (Εργαστήρι Μελέτης της Παιδικής Ηλικίας, Ιωάννου Φιλήμωνος 3, πίσω από την Αμερικάνικη Πρεσβεία – ΠΡΟΣΟΧΗ! Δείτε κι εδώ!).

Πέμπτη, 21/02, Έναρξη στις 20:30 – “Λαϊκά παραμύθια απ’ τα χώματα της Μικρασίας” (Χώρος Τέχνης “Ακρότεχνο”, Θεμιστοκλέους 31, Πλατεία Κάνιγγος, Αθήνα).

ΠΑρασκευή 22/02 με Κυριακή 24/02 – Εργαστήρια και Αφηγήσεις με τη Μάγδα Κοσσίδα (Εργαστήρι “Μαιρηβή”, Σαχτούρη 4 & Σαρρή, Ψυρρή).

Σάββατο, 23/02, Έναρξη στις 19:00 – Αφήγηση Λαϊκών Παραμυθιών (“Zp87″, Ζωοδόχου Πηγής 87, Αθήνα).

Σάββατο, 23/02, Έναρξη στις 20:30 – “Ιστορίες Ζυμωμένες με τη Σοφία της Ζωής” (Πολιτιστικός Σύλλογος Άνω Αμπελοκήπων, Σεβαστοπούλου 30 και Ζαλίκη).

Σάββατο, 23/02, Έναρξη στις 18:30 – “Μύθι-Μύθι-Παραμύθι” (Μύλος Ματσόπουλου, Τρίκαλα).

Κυριακή, 24/02, Έναρξη στις 21:00 – “Να σου πω… Να δεις… Της Αγάπης Ήρθε η Ώρα” (Μουσείο Νεώτερης Κεραμεικής, Μελιδώνη 4-6, Θησείο).

Κυριακή, 24/02, Έναρξη στις 21:30 – Αφήγηση Λαϊκών Παραμυθιών (Μουσικό Καφενείο “Αέρας Πεχλιβάνης”, Ολυμπίας 3 και Γρηγορίου Λαμπράκη, Πειραιάς).

Κυριακή, 24/02, Έναρξη στις 20:00 – “Αχ, Σαλονίκη μου” (Αμφιθέατρο Εκπαιδευτηρίων Βασιλειάδη, 12ο χιλ. E.O. Θεσσαλονίκης-Μουδανιών).

Τετάρτη, 27/02, Έναρξη στις 21:00 – “Ιστορίες του Φεγγαριού και του Σκότους” (Μπυραρία “Tar”, Λεωφόρος Ηρακλείου 34, Πατήσια).

Τετάρτη, 27/02, Έναρξη στις 21:30 – “Ήταν Κάποτε” (“Παλιό Λιπαντήριο”, Παιανιέων 11  και Λένορμαν, Μεταξουργείο, δίπλα στο σταθμό του Μετρό).

Πέμπτη, 28/02, Έναρξη στις 19:00 – “Απ’ του Γιαλού τα Κύματα ως τ’ Ουρανού την Άκρη” (“Cibi Cibi”, Ομήρου 1, Νέα Σμύρνη).

Πέμπτη, 28/02, Έναρξη στις 20:30 –  “Παραμύθια Αγάπης κι Έρωτα” (Χώρος Τέχνης “Ακρότεχνο”, Θεμιστοκλέους 31, Πλατεία Κάνιγγος, Αθήνα).

Πέμπτη, 28/02, Έναρξη στις 21:30 – “Ήταν Κάποτε” (“Παλιό Λιπαντήριο”, Παιανιέων 11  και Λένορμαν, Μεταξουργείο, δίπλα στο σταθμό του Μετρό).

Αυτά προς το παρόν και περισσότερα καθώς τα βρίσκω ή μου τα στέλνετε.

The Returned,

Α.Μ.

Game O(r)N(ot) 2.0

Το παρόν είναι ένα κείμενο που σκόπευα να γράψω προ δύο μηνών, αλλά διάφορες υποχρεώσεις με εμπόδισαν. Ωστόσο, καθότι η παραμονή της έκθεσης στην Ελλάδα επεκτάθηκε μέχρι το τέλος του τρέχοντος μήνα, βρήκα την ευκαιρία να βγάλω το άχτι μου.

Πριν από κάμποσο καιρό, στα τέλη Δεκέμβρη, ένας από τους πιο hardcore και παλαιόθεν gamer φίλους μου (στον οποίο θα ανφέρομαι τούδε και στο εξής ως ΤΚ), πρότεινε να πάμε στην έκθεση Game On 2.0 που γινόταν στο Γκάζι και την οποία είχε δει στην Αγγλία παλιότερα. Μπορεί να μην είμαι die-hard gamer και μάλλον παραμένω κολλημένος σε ορισμένους συγκεκριμένυς τίτλους και είδη, αλλά όπως πολλοί της γενιάς μου μεγάλωσα με SUPER MARIO 3, είχα μια μικρή συλλογή από “κομπιουτεράκια” – όπως τα λέγαμε – και σαν παιδί είχα θυσιάσει κάμποσα πενηντάρικα και κατοστάρικα (δραχμές, υπό μορφή κερμάτων) στο “ηλεκτρονικάδικο” (συνήθως στη Χίο). Δεν μπορούσα λοιπόν να αρνηθώ την πρόσκληση για ένα trip down memory lane…

Για να αποφύγουμε  το εξωφρενικό εισητήριο των 14 ευρώ και την πιθανή κσμοσυρροή του Σαββάτου, πήγαμε μια καθημερινή, για το μη ευκαταφρόνητο ποσό των 10 ευρώ έκαστος (το οποίο, με την επέκταση της έκθεσης μέχρι τέλος Φλεβάρη, έπεσε στα 6 ευρώ, όπως είδα σε μια αφίσα στην Πανεπιστημίου – βέβαια αυτό αντικρούεται από τις διάφορες ανακοινώσεις της παράτασης που διάβασα, σύμφωνα με τις οποίες τα 6 ευρώ είναι το παιδικό τις καθημερινές).

Δεν είμαι σίγουρος τι ακριβώς περίμενα να δω, αλλά δεδομένης της “φασαρίας” που είχε κάνει η έκθεση, σίγουρα κάτι άλλο από αυτό που είδα. Ναι, είχε games από όλες τις δεκαετίες, από το ’60 μέχρι σήμερα, ναι αρκετά ήταν αναγνωρίσιμα και ειδικά στους fans του Atari και της Amiga, ναι είχε τη Virtusphere, το Sony Move και “το BUZZ, το απόλυτο μουσικό QUIZ“, όπως γράφει και στο site της έκθεσης, το οποίο αποτελεί μια από τις πιο ανούσιες κυκλοφορίες που έχω δει ποτέ για κονσόλα. Ωστόσο, ας παρακάμψουμε αυτό το τελευταίο (και το ένα χαλασμένο εκ των δύο χειριστηρίων της εν λόγω κονσόλας) και ας δούμε τα υπόλοιπα.

Όσο αφορά το κύριο – τουλάχιστον για μένα – δέλεαρ της έκθεσης, κοινώς τα παλιά παιχνίδια, σίγουρα δεν άξιζαν την τιμή του εισητηρίου: μπορεί να είχε κάποιο ενδιαφέρον η διαδοχή από το τότε στο σήμερα, αλλά arcade παρατεταγμένα δίχως εξηγήσεις, ιστορικό ή έστω χρονολογία κυκλοφορίας (τα περισσότερα), αποτελούν ένα σύνολο προς εσωτερική κατανάλωση και σίγουρα όχι κάτι που χρίζει του τίτλου “έκθεση για όλους”. Η δε “θεματική οργάνωση” ήταν προφανώς κατανοητή μόνο στους διοργανωτές. Αν δεν ήταν μαζί μου ο ΤΚ, ο οποίος ανήκει στον στενό κύκλο αυτών (των Ελλήνων) που είναι πραγματικά ειδήμονες τοιυ gaming εξ’ εμπειρίας και ο οποίος ουσιαστικά μου παρείχε ένα guided tour, νομίζω ότι δεν θα είχα μείνει εκεί μέσα ούτε μια ώρα.

Ας δούμε τώρα αυτό για το οποίο έσκουζε πολύς κόσμος, “το μέλλον του gaming”, το Virtusphere: ένα (δυσκίνιτο, μεταλλικό) σφαιρικό hamster wheel σε ανθρώπινο μέγεθος, συνοδευόμενο από virtual reality goggles και το αναγκαίο για shoot ’em up όπλο. Καλά ως εδώ… ή μήπως όχι; Ας αρχίσουμε από το γεγονός ότι η διατήρηση της ισορροπίας μέσα στη σφαίρα είναι εξαιρετικά δύσκολη, καθιστώντας και την in-game πράξη του περπατήματος άθλο (στην περίπτωσή μου, ακόμα και τα όσα βήματα κατάφερα να κάνω, in-game δεν με πήγαν πουθενά). Όσο αφορά το το ίδιο το παιχνίδι, μάλλον δεν πρόσεξα ότι πρέπει να είχε τίτλο Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΩΝ ΚΑΚΩΝ ΓΡΑΦΙΚΩΝ, αφού η ποιότητα εικόνας μέσα από τα goggles ήταν άθλια και σε καμία περίπτωση δεν έδινε την αίσθηση του “immersion” σε έναν virtual κόσμο. Όσο αφορά το ίδιο το παιχνίδι, κάποιο αδιάφορο shoot ’em up όπου οι εχθροί ήταν είτε κάτι κίτρινα νομιστεράκια, είτε κάτι καφέ δεινοσαυράκια, ας μην το πιάσουμε καλύτερα.

Εδώ θέλω να κάνω μια παύση: όπως εξήγησα, δεν είμαι die-hard gamer και αναγνωρίζω ένα πιθανά σημαντικό επίπεδο άγνοιας σχετικά με αυτά που έβλεπα. Αν είχα όμως αμφιβολίες για τη δυνατότητά μου να εκτιμήσω την έκθεση, το απογοητευμένο βλέμμα του ΤΚ και έπειτα ο ίδιος, μου επιβεβαίωσαν ότι ήταν στεγνή, αρκετά αδιάφορη και κυρίως, σημαντικά μικρότερη από αυτή που είχε δει στην Αγγλία.

Κλείνοντας, υπήρξε ακόμα ένα στοιχείο που έριξε την ποιότητα της επίσκεψης και αυτό ήταν η παντελής άγνοια και (αρκετά έκδηλη) αδιαφορία του προσωπικού. Με την εξαίρεση του υπεύθυνου της Virtusphere, ο οποίος τουλάχιστον προσπαθούσε, οι υπόλοιποι δύο με τους οποίους διασταυρώθηκα δεν είχαν καν τις στοιχειώδεις γνώσεις για να βοηθήσουν με τη λειτουργία μιας κονσόλας, με αποτέλεσμα να δώσει λύση ένας άλλος επισκέπτης! Δεν ζήτησα “ακαδημαϊκούς” του gaming, αλλά τουλάχιστον ανθρώπους που να έχουν επαφή με το αντικείμενο που υποτίθεται πως επικοινωνούν στους επισκέπτες. Ο δε άνθρωπος του “προσωπικού ασφαλείας”, ο οποίος φρόντιζε με δρακόντεια επαγρύπνηση και προειδοποιήσεις να μην μπει κανείς τσάμπα (επειδή ήμασταν-δεν ήμαστν 15 άνθρωποι και μπορεί να του ξέφευγε κανένας), ήταν το κερασάκι στην τούρτα της φαιδρότητας. Θυμίζω δε, ότι αν πηγαίναμε Σάββατο θα πληρώναμε 14 ευρώ για τη μοναδική αυτή εμπειρία…

Κοινώς, για άλλη μια φορά γινόμαστε αποδέκτες ενός μέτριου, υπερ-κοστολογημένου προϊόντος και κατά τα άλλα ζητωκραυγάζουμε για την τιμή που μας έκαναν (όπως φαίνεται από τις διθυραμβικές κριτικές που απέσπασε η έκθεση σε ποικίλα ελληνικά blog και site). Να τονίσω βεβαια ότι το παρόν κείμενο εκφράζει τη γνώμη δύο μόλις ανθρώπων, του ενός άμεσα και του άλλου έμμεσα και σε καμία περίπτωση δεν είναι στατιστικά σημαντικό. Ωστόσο, δεν μου αρέσει καθόλου το κουτόχορτο και όταν κάτι μου φαίνεται απάτη, θέλω να το χαρακτηρίζω ως τέτοια.

A.M.

%d bloggers like this: