Η Δύναμη του BOTCH! (and other Fanzine goodness)

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, την Κυριακή ολοκληρώθηκε το 9ο COMICDOM CON ATHENS και αξιόπιστες πηγές λένε πως οι συντελεστές και οι περευρισκόμενοι βιώνουν κυρίως ένα post-Con depression, ενώ μια μικρή μειοψηφία post-Con high. Εγώ προσωπικά βιώνω την ελαφρότητα στης post-Con λοβοτομής και την εξάντληση δύο μηνών εργασιακού εγκλεισμού, ακολουθούμενου από ένα τριήμερο ξέφρενης δραστηριότητας. Δεν με χαλάει, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν παραπατάω.

Δεδομένης της συμμετοχής μας με το BOTCH! #1, μαζί με τη Μαρία Κουλουμπαρίτση, φέτος πέρασα περισσότερο χρόνο από κάθε άλλη φορά στον όροφο των Fanzines (2ος Όροφος της Ελληνοαμερικάνικης Ένωσης για όλους τους ανθρώπους πλην των Αμερικανών, που λένε το Ισόγειο 1ο) και ομολογώ πως ήταν μάλλον από τις πιο διασκεδαστικές εμπειρίες. Όλα αυτά τα χρόνια πηγαινοέρχομαι συνεχώς μεταξύ ορόφων, αιθυουσών, workshops, panels, signings κλπ κλπ. με αποτέλεσμα να παίρνω πάντα μια μικρή γεύση από το τι συμβαίνει εκεί πάνω. Μην φαντάζεστε ότι φέτος δεν έτρεχα (δεν υπάρχει κανένα Hobbit μου να με έχει αυτή τη στιγμή σε πέλμα-σόλα μπότας), αλλά ως γεγονός βίωσα πολύ περισσότερο το χώρο και την ατμόσφαιρα των Fanzines.

Για να προλάβω τις εξυπνάδες, όχι, δεν αναφέρομαι στην όχι-και-τόσο-διακριτική οσμή της συγκεντρωμένης ανθρωπομάζας, όμως αυτή είναι κάτι που (α) το έχω συνηθίσει, (β) είναι αναπόφευκτο δεδομένου του αναγκαστικά περιορισμένου χώρου, πλην όλο και καλύτερου με τα χρόνια και (γ) αποτελεί καλό σημάδι, διότι σημαίνει πως ο κόσμος περνάει χρόνο εκεί, ξεφυλλίζοντας και αγοράζοντας τα πονήματα των δημιουργών.

Το BOTCH! #1 πήρε καλές κριτικές “στα όρθια” και αναμένουμε τις αντιδράσεις από όσους και όσες το διαβάσουν τις επόμενες ημέρες. Φυσικά η αναμενόμενη κριτική είναι το γεγονός πως έχει αρκούντως “εσωτερικό” χιούμορ και κάποιος που δεν έχει ασχοληθεί ποτέ με παιχνίδια RPG, επιτραπέζια ή στον υπολογιστή (και γενικώς όλα αυτά που συνιστούν το “geek culture” με έμφαση στους Gamers), σαφώς δεν θα πιάσει όλα τα αστεία. Θέλω ωστόσο να πιστεύω πως οι ίδιοι οι χαρακτήρες είναι αρκετά κωμικοί κι ενδιαφέροντες στην εμφάνιση και την υπόλοιπη συμπεριφορά τους για να κρατήσουν και τον “ανειδίκευτο” αναγνώστη.

[Edit: και φυσικά άλλαξα σειρά στις φωτογραφίες για να βγαίνει συμμετρικό το σχήμα].

Μετά από αυτά, θαρρώ πως έχουν σειρά μερικές ευχαριστίες: καταρχήν στις Αδελφές Κουλουμπαρίτση – στη Μαρία που σκίτσαρε ακατάπαυστα και δεν λύγισε στο (μολογουμένως δύσκολο, ειδικά για πρώτη φορά) πόστο της και στη Ντίνα για όλη τη βοήθεια που μας πρόσφερε και το… ταλέντο της στο marketing. Στη Χαρά, τη Χριστίνα, τη Σοφία, τον Αντώνη, την Ειρήνη, το Βασίλη, το Δημήτρη, τη Θάλεια, τον Cassiel και την Ολγάρα για την καλή παρέα. Στους “γείτονες” και φίλους που μας βοήθησαν ποικιλοτρόπως, από το γέλιο μέχρι πρακτικά ζήτήματα: Βάλια Καπάδαη, Παύλο Παυλίδη, Λουκία Τζωρτζοπούλου, Σοφία Κυρίσογλου (“Δεν ξερς την τύφλα σ’ Γιάννη Χιουνιά”, “Σι δαγκάσ'”), Ομάδα Omni (RPG, μπισκότα, καφρίλα και η τρισχαριτωμένη Μελίνα Δάρρα που νομίζει ότι δεν μπορεί να ζωγραφίσει αρκετά καλά). Παντελή Κασώτη γιατί νοιώθει τη φάση με το νεύρο που θυμάμαι από τη δική του ηλικία. Τέτη Σώλου, για την καλή διάθεση και τα αστεία της. Σοφία Χατζάκη γιατί η τρέλα της είναι σαν να ξαναβρίσκω μια παλιά φίλη (πέρα από την ίδια).  Steve Στιβακτή και “την απέναντι τριάδα” γιατι ρίχνουμε το γέλιο της nerd αρκούδας. Θεοδόση Δελή γιατί είσαι θεότρελος ρε φίλε! Ιωάννα Σιατερλή για τις όμορφες εικόνες, το σκίτσο που μου έκανε και το χαμόγελό της.

Θα μπορούσα να συνεχίσω αυτή την ήδη κολοσσιάια λίστα με πολλά άτομα ακόμα, αλλά αν δεν έχετε ήδη βαρεθεί να διαβάζετε, σας βλέπω να την κάνετε “πιο γρήγορα κι από μια επιταχυνόμενη σφαίρα” (δόκιμη μετάφραση της λάθος έννοιας του “faster than a speeding bullet”).

Πιο πάνω έβαλα ένα μικρό δείγμα από φωτογραφίες, όπου εικονίζονται πολλά από τα ποαναφερθέντα άτομα (ίσως βάλω και λεζάντες – το επεξεργάζομαι), αλλά περιμένοντας τα επίσημα post του Comicdom είπα να περιορίσω τη γκάμα μου.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

[Edit: and also… the loot!].

Αναμένονται συντόμως κι άλλες στα διάφορα blogs μου, ίσως ακόμα μερικές κι εδώ.

Geek on!

Α.Μ.

Advertisements

Το Τέλος μιας Μαθητείας και η Αρχή μιας Νέας…

…άλλη μια φορά, με συναίσθημα (κακή μετάφραση του “once more, with feeling”). Όσοι από σας διαβάζετε τούτο εδώ το blog από τα μικράτα του, ίσως θυμάστε αυτό εδώ το post, όπου είχα γράψει για την αποφοίτηση του Δεύτερου Τμήματος της Σχολής Αφηγηματικής Τέχνης του Κέντρου Μελέτης Μύθων και Παραμυθιών. Τότε, εμείς χλωροί ακόμα (ή “ψάρακες”, όπως συνηθίζεται σε άλλους θεσμούς), είχαμε αναλάβει να στήσουμε μια αποχαιρετιστήρια… χμ… σύνθεση, υποθέτω, για τους αποφοιτούντες. Ούτε που μας πέρναγε από το μυαλό (ή μάλλον, έμοιαζε κάτι τόσο μακρινό που ουσιαστικά δεν υπήρχε μέχρι να συμβεί) ότι κάποτε θα βρισκόμασταν εμείς στη θέση τους.

2014-01-29 - The Pot's Tale - Final Image [Belopoulou Myrto] - Ssmall

Να, όμως, που αυτή η μέρα ήρθε, ακριβώς 3 χρόνια, 1 μήνα και 14 ημέρες αργότερα. Δεν ήρθε για όλους όσους ξεκινάγαμε τότε – μερικές από τις συμμαθήτριές μας δεν κατάφεραν να μείνουν μέχρι τέλους, αλλά δεν σημαίνει ότι πάψαμε να τις σκεφτόμαστε. Ο καιρός περνάει, η άμμος του χρόνου τον καταπίνει σαν νερό και ξαφνικά, τις περισσότερες έχουμε να τις  δούμε δύο χρόνια, ενώ ήδη γνωριζόμαστε μεταξύ μας τρία…

2014-01-25 - Adieu

Με τον χρόνο ανέκαθεν είχα πρόβλημα και η συγεκριμένη βραδιά του Σαββάτου δεν αποτέλεσε εξαίρεση. Η Μάνια Μαράτου μας είπε κάποια φορά (στο Εργαστήρι του Έπους) ότι αν αργούμε, πρέπει τουλάχιστον να έχουμε μια επική δικαιολογία. Αυτή τη φορά, εμένα μου την παρείχε η φύση, αφού εν μία νυκτί, δίχως προειδοποίηση, αρρώστησα τόσο πολύ ώστε να ψήνομαι με 40 πυρετό, να πονάω παντού και να σκοντάφτω από την έλλειψη ισορροπίας. Ωστόσο, κατάπια τα σχετικά χημικά και κατάφερα να φτάσω στο Μουσείο Νεώτερης Κεραμεικής, σαν μικρό δίποδο καμίνι.

2014-01-29 - The Pot's Tale - First Image - SmallΗ βραδιά ήταν όμορφη και συγκινητική από όλες τις απόψεις: τους δασκάλους μας, το βίντεο μετά μουσικής και την απλά απίθανη αποχαιρετιστήρια αφήγηση που ετοίμασαν για μας τα παιδιά του νέου τμήματος. Έφτιαξαν ένα κλιμακωτό παραμύθι, με συνοδεία μουσικής, στο οποίο πήραν κάτι από τα πρώτα-πρώτα μας μαθήματα, το συνδύασαν με τα θέματα από τις τελικές μας εργασίες και έβαλαν τον αφηγηματικό μου δίδυμο να τρέχει από συμμαθήτρια σε συμμαθήτρια, αναζητώντας τα πάντα από δαχτυλίδια και καθρέφτες μέχρι φαγητό και όνειρα, προκειμένου ο Ήφαιστος να του επιστρέψει τη φωτιά κι εκείνος να φτιάξει ένα πιθάρι, που να χωρά ένα παραμύθι – ή έναν πίθαρο που να χωρά έναν μύθαρο – “το κουκί και το ρεβίθι”.

Ακόμα και τώρα που είμαι αισθητά καλύτερα, δυσκολεύομαι να περιγράψω εντίμως το συναίσθημα της βραδιάς, τόσο συμπαγές μέσα στην αίθουσα που μπορούσες να το κόψεις με σπαθί. Δυο πράγματα μόνο με θλίβουν κάπως: το γεγονός ότι δεν στάθηκε δυνατό να βρίσκονται εκεί όλοι μας οι δάσκαλοι, όπως η Κατερίνα Βλάχου και η Σύλβια Βενιζελέα κι ακόμα άλλοι που είναι φυσικά ακόμα πιο δύσκολο, αφού διαμένουν στο εξωτερικό, αλλά κυριότερα το ότι ήμουν σε τόσο άθλια κατάσταση – δεν είμαι σίγουρος ότι είπα όλα όσα θα ήθελα να πω, με τον τρόπο που ήθελα να τα πω, στα καινούργια παιδιά που έκαναν αυτή την όμορφη, συγκινητική δουλειά, στις συμμαθήτριές μου, στους δασκάλους μας.

2014-01-25 - with Feeling

Από όσα είδα πάντως και από όσα άκουσα, μπορώ να πω στα καινούργια παιδιά το εξής: η καρδιά σας βρίσκεται στο σωστό μέρος και τελικά, το μόνο πράγμα που έχει σημασία είναι να την κρατάτε εκεί. Το σκαρί αυτό είναι καλοτάξιδο και κάθε μέρα πάνω του είναι ένα καινούργιο θαύμα – είτε κοράλια στα βαθιά νερά με όλα τα χρώματα της Ίριδας, είτε χαλίκια λευκά σαν κόκαλα που τα ‘χει πλύνει η καταιγίδα και τα έχει θρυμματίσει ο χρόνος, ή ό,τι άλλο βάλει ο νου σας στον ύπνιο και στον ξύπνιο.

Να ‘ναι το ταξίδι σας μακρύ,

Α.Μ.

Υ.Γ.1: Ναι, αποφοίτησε ΚΑΙ η Γεωργία Λαζάρου, το καλό στοιχειό της σχολής (για να μην πω το genius loci του μουσείου), αλλά είμαι σίγουρος ότι δεν θέλει και πολύ για να την κάνει άλλη μια δόση, έτσι για το καλό βρε αδερφέ!

Υ.Γ.2: Δεν ξέρω επιβεβαιωμένα ότι το πιθάρι της ιστορίας είναι το ίδιο πιθάρι με αυτό στα σκίτσα – όμως σίγουρα θα μπορούσε. Το πρώτο σκίτσο είναι της Μυρτώς Μπελοπούλου, που είχαμε μαζί μας μόνο τον πρώτο χρόνο.

Υ.Γ.3: Τις φωτογραφίες τις *εχμ* “δανείστηκα” από το Κέντρο Μελέτης Μύθων και Παραμυθιών.

10η Γιορτή Παραμυθιών: Βασίλισσες, Ξωθιές και Πριγκιπέσσες

Δυστυχώς δεν έχω προλάβει να ανεβάσω ακόμα φωτογραφίες και εντυπώσεις από την 10η Γιορτή Παραμυθιών και τώρα βρίσκομαι εκτός Αθηνών… Ήθελα ωστόσο να μοιραστώ αυτές τις λίγες φωτογραφίες από τις συμμμαθήτριές μου της αφήγησης. Το ποια είναι τι, το αφήνω στην κρίση σας.

Ωστόσο, για περισσότερες φωτογραφίες από τη Γιορτή μπορείτε να πάτε εδώ.

Ηλιοδαρμένους χαιρετισμούς,

Α.Μ.

Ανάγνωση της Οδύσσειας Εν Δήμω – Ημέρα 1η (12/11/2011)

Πάνε 5 μήνες, αλλά δεν το έχω ξεχάσει. Πώς θα μπορούσα άλλωστε; Πώς θα μπορούσε οποιοσδήποτε επό εμάς που βρέθηκε εκεί όλες εκείνες τις ώρες, ή έστω ένα μέρος τους; Μέσα σε δύο μέρες, μια ομάδα τρελών (αλλά ωραίων τρελών), με εμπνεύστρια και πρωτοστατούσα τη Μάνια Μαράτου, διαβάσαμε ολόκληρη την Οδύσσεια στη Στοά του Βιβλίου, μένοντας εκεί κάπου 8 ώρες την πρώτη μέρα και 6 τη δεύτερη. Η Μάνια είχε κάνει μόνη της τη δύσκολη δουλειά να χωρίσει την Οδύσσεια σε αφηγηματικές ενότητες – σε “σκηνές” αν θέλετε – και με ραψωδιες και στίχους αναρτημένα σε έναν αυτοσχέδιο πίνακα, ο καθένας ερχόταν και “καπαρωνε” κομμάτι ή έπαιρνε επιτόπου σειρά για να διαβάσει.

Είχαμε πληθώρα μεταφράσεων, ο καθένας με τις προτιμήσεις του: η δασκάλα μας προτιμά Μαρωνίτη, εγώ Σιδέρη και ο παλιός μου φίλος, ο ανέκαθεν και πάντοτε πληθωρικός τω λόγω Βασίλης Κιουστελίδης, τη μετάφραση του Ψυχουντάκη – Οδύσσεια στα Κρητικά. Στ’ αλήθεια, νομίζω ότι άλλη δεν θα του πήγαινε καλύτερα, ειδικά όταν διάβαζε τις σκηνές μάχης (τις οποίες προοδευτικά του δώσαμε εργολαβία). Αρχικά στο αίθριο της Στοάς του Βιβλίου (κάτω, όχι στην ταράτσα) και καθώς έπεσε το βράδυ, μαζί του κι η θερμοκρασία, ολόγυρα και μπροστά από το άγαλμα της Αθηνάς Παλλάδας διαβάσαμε μέχρι τη Ραψωδία Μ’ και φύγαμε πλέον περίπου την ώρα που ή στοά έκλεινε.

Δεν θέλω να επεκταθώ άλλο, παρά κατόπιν επώδυνης επιλογης ανάμεσα σε εκατοντάδες φωτογραφίες, να παραθέσω μερικές από την πρώτη ημέρα. Μου λείπουν ένα-δυο ονόματα από τους συμμετέχοντες σε αυτήν τη παλαβή πρωτοβουλία του Μυθολογίου και μόλις τα βρω θα μπουν οι αντίστοιχες λεζάντες.

Καλή διασκέδαση…!

Είναι ενιδαφέρον ανα αναφερθεί ότι τη συγκεκριμένη ημέρα “συνυπήρξαν” μαθητές και από τα τρία “έτη” (ουσιαστικά οι μαθητές αλλάζουν κάθε διετία) της Σχολής Αφηγηματικής Τέχνης, μαζί με δύο από τις δασκάλες μας, καθώς και γνωστούς, φίλους, ακόμα και κάποιους που το είδαν απλά online. Σύνολο, 13 υπέροχοι τρελοί διάβαζαν Οδύσσεια ασταμάτητα επί 8 ώρες, αν και η εκπροσώπηση της κάθε τέτοιας “ομάδας” ήταν πολύ πιο έντονη τη δεύτερη ημέρα, για την οποία σύντομα θα ακολουθήσει δεύτερο post. Στο Μυθολόγιο, όλοι οι καλοί χωρούν.

Χριστός Ανέστη!

Α.Μ.

“Αμανέ Σκιά ή Με Αφορμή το Ρεμπέτικο” στο Cabaret Voltaire

Δεν πάω συχνά στο θέατρο – σίγουρα όχι όσο συχνά θα ήθελα -, είτε αυτό νοείται ως παράσταση σε αμφιθεατρικό χώρο, είτε σε μπαρ, ή ακόμα και στο δρόμο. Πέραν του ότι το θέατρο απαιτεί (κατά τη γνώμη μου) μια ειδική συνθήκη για να το παρακολουθήσεις, απλούστατα συχνά δεν βρίσκω παρέα. Πριν από μιάμιση βδομάδα λοιπόν, είχα την τύχη να πάω στο Cabaret Voltaire (Μαραθώνος 30, Κεραμεικός) μαζί με φίλους και να παρακολουθήσω την παράσταση “Αμανέ Σκιά” της ομάδας Non-Canon, πίνοντας κρύα Sangrya (κουβέντα για το λογοπαίγνιο – είναι αργά και νυστάζω) και ταξιδεύοντας στην Ελλάδα της δεκαετίας του 1930, μέσα από αρχετυπικές μορφές της εποχής και τα τραγούδια του λουλά.

Οι τέσσερις ηθοποιοί – Αναστασία Κατσιναβάκη, Έλλη Κατσιναβάκη, Δήμος Μαμαλούδης και Κοσμάς Χατζής – έγραψαν, συνέθεσαν, σκηνοθέτησαν, έπαιξαν και τραγούδησαν μια σειρά από ιστορίες εμπνευσμένες από πραγματικά γεγονότα, από ρεμπέτικα τραγούδια (αρκετά, με τη σειρά τους, εμπνευσμένα κι εκείνα από πραγματικά γεγονότα), από φωτογραφίες και γενικότερα από το κλίμα και την κοινωνία της Ελλάδας της δεκαετίας του ’30.

Βρισκόμαστε μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και όμως (ή ίσως ακριβώς γι’ αυτό) οι ιστορίες δεν αποκλίνουν ούτε στιγμή από το ανθρώπινο δράμα και τον κωμικό παραλογισμό της καθημερινότητας – μιας αλλοτινής καθημερινότητας ίσως, μακρινής, κι όμως τόσο γνώριμης, τόσο οικείας, που κανείς συναντά στις ιστορίες των παράξενων μπαρμπάδων, στα έργα του Σαίξπηρ και στις κουβέντες που ανταλλάζουν οι παρέες λέγοντας “άκου να δεις τι μου’ τυχε”, ή “άκουσα το και το που μου’ πε η έτσι κι έτσι, που της το’ πε” και τα λοιπά, και τα λοιπά…

Έτσι, ρεμπέτες χασικλήδες και μπάτσοι φέρνουν στο νου κωμικές ταινίες του βωβού κινηματογράφου, Σμυρνιά είναι η Ιουλιέτα και ταιριαστά, Ρωμιός ο Ρωμαίος, πόρνη η Δεισδαιμόνα, μάγκας ο Οθέλλος και η γυναίκα που ρίχνει στην πρέζα τον κακόμοιρο Ανέστο, ξυπνά μνήμες από τη βρικόλακα Carmilla.

Μα σαν ν’ ακούω τον Μπόμπο με το γραμμόφωνο στο χέρι, να ‘χει πάρει τους δρόμους ολολίζοντας “Ακούσατε, ακούσατε!” Για περάστε λοιπόν, για περάστε…

Ιστορίες ανθρώπινες, μουσική, τραγούδι, γλωσσικά ιδιώματα, δράμα, κλάμα, γέλιο και παράδοξο. Για μένα, η παράσταση ήταν ένα πανέμορφο ταξίδι, με μια νότα θλίψης και νοσταλγίας για μια εποχή που δεν έζησα ποτέ.

Α.Μ.

Y.Γ. Οι παραστάσεις συνεχίζονται κάθε Κυριακή και Δευτέρα, μέχρι και τη Μεγάλη Τρίτη.

« Older entries

%d bloggers like this: