Ο ΕΘΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΡΙΣΤΙΑΝ ΑΜΠΡΟΖ #2: Η Στοργή του Βάλτου (Εκδόσεις Nightread)

Την Πέμπτη που μας πέρασε, κυκλοφόρησε η δεύτερη νουβελέτα μου στη σειρά του ΕΘΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΚΡΙΣΤΙΑΝ ΑΜΠΡΟΖ, με τίτλο “Η Στοργή του Βάλτου”, από το παράρτημα Nightread των εκδόσεων Ars Nocturna.

Ελαφρώς μεγαλύτερη από την προηγούμενη, πάλι όμως μικρού μέγέθους, η ιστορία λαμβάνει χώρα 83 χρόνια νωρίτερα από την πρώτη, στη Νέα Ορλεάνη του 1927. Είναι η εποχή της ποτοαπαγόρευσης, των γκάνγκστερ, των νόμων Jim Crow (νόμοι φυλετικού διαχωρισμού στις Νότιες Πολιτείες των Η.Π.Α.), του Τσάρλεστον και των ξέφρενων πάρτι στους ήχους του γραμμόφωνου. Είναι επίσης η χρονιά της Μεγάλης Πλημμύρας του Μισισιπή και της πρώτης ομιλούσας ταινίας του κινηματογράφου.

bayou-tender-ver-2

Ο κόσμος είναι πολύ διαφορετικός από εκείνον του 2010, το ίδιο κι ο Κριστιάν Αμπρόζ. Ενάμιση χρόνο μετά την εμφάνιση της αινιγματικής Σέμπα Ζουλί, την οποία καταδίωξε ματαίως με μανία, βρίσκεται δίχως κανένα περιστατικό εμφάνισης των Ακατανόμαστων Θεών, δίχως έστω κάποια ενδιαφέρουσα υπόθεση για να ξεχαστεί, κι αυτή η νωθρότητα του μυαλού του τον καθιστά επικίνδυνο… Δίχως και την ευεργετική παρουσία του Ζαν Μπατίστ, ο οποίος θα γεννηθεί σε μισό περίπου αιώνα, ο Κριστιάν είναι αναγκασμένος ν’ ασκεί έναν τεταμένο αυτοέλεγχο, διασκεδάζοντας με μαύρες πόρνες και κρυφακούγοντας τα κουτσομπολιά των μαφιόζων, προς αναζήτηση οποιουδήποτε πράγματος μπορεί ν’ αποσπάσει την προσοχή από τον εθισμό του.

Μια τέτοια νύχτα ξεκινά η ιστορία μας…

bayou-tenderness-material-small

Την ιστορία αυτή επίσης αφηγήθηκα (υπό αρκετά διαφορετική μορφή) αρχικά στα Reflections της Death Disco, με αφορμή ένα σχεδόν εξωφρενικό επιστημονικό δεδομένο: τα πρώτα τεστ εγκυμοσύνης, κατά την εποχή της ιστορίας και για πολλά χρόνια ακόμα, γίνονταν κάνοντας ένεση με τα ούρα της ενδιαφερόμενης σε μια αφρικανική, ονυχοφόρο βατραχίνα…!

05a-%cf%86%ce%b1%cf%81%ce%bc%ce%b1%ce%ba%ce%bf%cf%84%cf%81%ce%b9%cf%86%cf%84%ce%b7%cf%82Δεν θα ήθελα να πω περισσότερα, παρά να ευχαριστήσω για μια ακόμη φορά τον Άρη Λάμπο, που όχι μόνο ολοκλήρωσε την εικονογράφηση πριν ολοκληρώσω το κείμενο, αλλά οι εικόνες του διαμόρφωσαν την εμφάνιση ορισμένων από τους χαρακτήρες, για τους οποίους δεν του είχα δώσει περιγραφή, παρά μόνο ιδιότητες, όπως ο φαμακοποιός Δρ. Πωλ Άμπελαρντ. Περαιτέρω ευχαριστίες πάνε στη Μαρία Γιακανίκη των εκδόσεων Nightread, για την ταχύτατη επιμέλειά της, καθώς και (όπως πάντα, πλέον) στη Βάλια Καπάδαη, που έστησε όλο το βιβλίο σε χρόνο dt, που λέμε ορισμένοι.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ επίσης στον Περικλή Μποζινάκη και τον Γιώργο Βορέα Μελά, που συνεισέφεραν την εντυπωσιακή παρουσία και τα λόγια τους στην πρώτη παρουσίαση του βιβλίου, τη νύχτα της 27ης Οκτωβρίου – την ίδια νύχτα που εκανε τον τελευταίο του φόνο ο “Πελεκητής” της Νέας Ορλεάνης…

Υπάρχουν ακόμα πολλές ιστορίες να ειπωθούν για τον Κριστιάν Αμπρόζ, καθώς θα βυθιζόμαστε όλο και περισσότερο στο μακραίωνο παρελθόν του, το οποίο καθόρισε με τόσο αλλόκοτους τρόπους το μέλλον του.

Ως τότε, φοβού τη… “Στοργή του Βάλτου”!

Α.Μ.

A Supernatural Decade, Τρεις Ημέρες Πριν…

…το δημοψήφισμα. Από την ημέρα ανακοίνωσης για το δημοψήφισμα, είναι ίσως η πρώτη φορά εδώ και μια 15ετία που υπάρχει τόσο μαζική ενασχόληση με τα πολιτικά και κοινωνικά τεκταινόμενα. Αυτό είναι το μόνο αδιαμφισβήτητο καλό, όσο κι αν προπαγανδίζουν, όσο κι αν βρίζουν, όσο κι αν μισούν οι μεν τους δε. Όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν πως μισώ την πολιτική. Απεχθάνομαι σχεδόν το σύνολο των Ελλήνων πολιτικών (τους θεωρώ παράσιτα, λαμόγια, αριβίστες, ή στην χειρότερη προδότες) και βλέπω με τη μέγιστη επιφυλακή όλους όσους δεν πέφτουν στην πρώτη κατηγορία. Ακόμα χειρότερες θεωρώ τις κομματικές νεολαίες, οι οποίες καμία θέση δεν έχουν στα ελληνικά πανεπιστήμια και αποτελούν μια από τις μεγαλύτερες πληγές τους.

Τις τελευταίες μέρες, έχω πέσει κι εγώ στην πρέζα να ποστάρω, να ξαναποστάρω, να κάνω Like, να επικοινωνώ ειδήσεις και να κάνω πολιτικές συζητήσεις – πράγματα τα οποία σιχαίνομαι. Ίσως έχει δημιουργηθεί η εντύπωση πως είμαι φανατικός ΣΥΡΙΖΑ/κομμούνι/αντιεξουσιαστής/διπλό πιτόγυρο απ’ όλα. Στην πραγματικότητα, η στάση μου απέναντι στα τεκταινόμενα είναι πολύ πιο απλή. Ξέρω πως το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και οι υμέτεροι έχουν κατακλέψει, ξεπουλήσει και προδώσει τη χώρα. Ξέρω πως το Ποτάμι είναι ένα κόμμα αποτελούμενο από ένα εύρος ενήλικων κακομαθημένων κωλόπαιδων, ψώνιων και ολιγαρχικών μαριονετών. Ξέρω πως η Χρυσή Αυγή αποτελείται από εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου. Ξέρω πως το ΚΚΕ είναι μια συστημική μούμια που ξύνεται με τα πλακάτ της. Ξέρω πως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα πολυφωνικό και μέχρι πρότινος αδοκίμαστο χάος… ΟΜΩΣ, ξέρω επίσης πως, τουλάχιστον μέχρι τώρα, αποδεδειγμένα δεν είναι τίποτα από αυτά που είναι οι υπόλοιποι, ίσως σε πολύ μεγάλο βαθμό, διότι σε 40 χρόνια διακυβέρνησης της χώρας, έχουν για πρώτη φορά την εξουσία εδώ και 5 μήνες, κατά τους οποίους αναλώνονται να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα που δρομολόγησαν οι προηγούμενοι, να ανταπεξέλθουν σε έναν μαζικό πόλεμο από το εξωτερικό και το εσωτερικό (όποιος έχει ακόμα αμφιβολίες για τη διαπλοκή της καναλικής χούντας, παρακαλείται να πάει να ξυπνήσει και μετά να συνεχίσει να διαβάζει).

Η στάση μου, λοιπόν, είναι η εξής απλή: “πας μη χείρων βέλτιστος”. Απεχθάνομαι σε τέτοιο βαθμό όλους τους υπόλοιπους, ώστε το μόνο που μένει είναι ο Τσίπρας και έχω τον ωμό ρεαλισμό να καταλάβω πως αυτή τη στιγμή, κάθε άλλη επιλογή εμπίπτει στην τρέλα του να κάνεις επανειλημμένα το ίδιο πράγμα, περιμένοντας διαφορετικό αποτέλεσμα. Ακριβώς η ίδια λογική στοιχειοθετεί το γιατί είμαι ταγμένος με το ΟΧΙ. Δεν υπάρχουν παράδεισοι. Κάθε απόφαση θα είναι επώδυνη, αν μη τι άλλο βραχυπρόθεσμα, όμως το ΝΑΙ θα είναι επώδυνο και μακροπρόθεσμα και όπως είπε ο βρωμερός Ολλανδός σε μια κρίση ειλικρίνειας: “Το ΝΑΙ σημαίνει πως οι Έλληνες αποδέχονται τη λιτότητα”. Όχι, δεν την αποδέχομαι, ειδικά καθότι δεν υπήρξα συμμέτοχος όυτε κατά ένα σέντ σε όλα εκείνα τα ελεεινά που μας έφεραν εδώ.

Μισώ την πολιτική, όμως αυτό δυστυχώς έκανε εμένα, όπως και πολλούς άλλους της γενιάς μου να αδιαφορούμε για την πολιτική, μέχρι να τη νοιώσουμε στο πετσί μας ως φορολογούμενοι, ως εργαζόμενοι, ως πολίτες. Θα είχε αλλάξει τίποτα αν ασχολούμασταν; Δεν το ξέρω – η απάντηση βρίσκεται σε ένα παράλληλο σύμπαν. Αυτό λοιπόν είναι το ένα καλό όλης αυτής της κατάστασης – όλοι ασχολούμαστε και δεν θεωρώ ιδιαίτερα πιθανό να πάψουμε. Αν μη τι άλλο, ίσως ήρθε πια το τέλος της διανοητικής μαλθακότητας που καλλιέργησε το ΠΑΣΟΚ. Ίσως απλά να μειωθεί η φρενίτιδα. Από την άλλη μπορεί να γίνει εμφύλιος. Όπως είπε κάποτε ένας φίλος, “όλα παίζουν” (σε τελείως άσχετο context). Επίσης ξεβρακώθηκαν επανειλημμένα τα μεγάλα ιδιωτικά κανάλια και τώρα πια δεν έχει καμία δικαιολογία όποιος εθελοτυφλεί απέναντι στην κίτρινη, σαν τον ίκτερο, δημοσιογραφία.

Το κακό σε όλη αυτή την ιστορία είναι πως, σε ορισμένες περιπτώσεις, αποκαλύφθηκε το αληθινό ποιόν παλιών φίλων, ανθρώπων με τους οποίους μεγαλώσαμε, ανθρώπων που είχαμε αρχίσει να υποπτευόμαστε πως έχουν, έστω όχι στρεβλή εικόνα της πραγματικότητας – για να μην οικειοποιηθώ κάποιο αξίωμα ορθότητας – αλλά σίγουρα μια χασματική απόσταση από εμάς, απόσταση που δεν γεφυρώνεται, τουλάχιστον όχι βραχυπρόθεσμα, απόσταση που θα γίνει σιωπή για να μη γίνει άγριος τσακωμός. Πλέον δεν υπάρχει υποψία, αλλά βεβαιότητα που συνοδεύεται συνήθως από βουβό πόνο, κατά περίπτωση από οριακά χαλιναγωγημένη οργή. Επίσης, ό,τι κι αν συμβεί αύριο, μην έχετε καμία αμφιβολία ότι στο εγγύς μέλλον που θα ξαναρχίσουν οι γκρίνιες και οι θρήνοι, θα σκεφτόμαστε ή θα λέμε ο ένας στον άλλο: “Τι ψήφισες την 5η Ιουλίου; Ε, λούσου το και μόκο”. Φυσικά θα έχει βάση, αλλά αυτό δεν το κάνει λιγότερο θλιβερό.

Ασχέτως όλης αυτής της ιστορίας, όμως, το καλό είναι οι φίλοι, ακόμα κι οι φίλοι με τους οποίους διαφωνούμε,  επι πραγματικής βάσης όμως και όχι μιας φαντασιακής φούσκας η οποία “ταράζεται” από την πραγματικότητα. Καλή είναι επίσης η δημιουργικότητα, η οποία μας κάνει να ξεχνιόμαστε για λίγο, ώστε να διατηρούμε τα λογικά μας. Έτσι ευχαριστώ τους φίλους και συμπαρουσιαστές που παραβρέθηκαν την Πέμπτη, 2 Ιουλίου στο Death Disco και το Γιώργο Σαφελά που επέμεινε να κάνουμε τη βραδιά “A Supernatural Decade” σαν να μην έρχεται το τέλος του κόσμου. Άλλωστε δεν έρχεται. Τέλος μιας εποχής; Ίσως. Όταν αρχίζετε να παίρνετε ψηλά τον αμανέ για τη σπουδαιότητα της μίας ή της άλλης ιδεολογίας και τη θέση του ανθρώπου και άλλα τέτοια, να θυμάστε πάντα πως σε σχέση με όλα τα άλλα ζωντανά πλάσματα και την ίδια τη Γη, είμαστε ασήμαντοι. Είμαστε οι πιο πρόσφατοι, δοσμένοι σε ντελίριο μεγαλομανίας, λες και πάψαμε να είμαστε πίθηκοι επειδή οι σπηλιές μας είναι πιο φανταχτερές.

Αρκετά. Όλα τα υπόλοιπα που θα μπορούσα να πω, τα έχουν πει ήδη άλλοι πολύ καλύτερα από εμένα. Λιγες φωτογραφίες από την εκδήλωση.

Καληνύχτα και καλό ξημέρωμα,

Α.Μ.

%d bloggers like this: