Παραμυθόγραμμα Φεβρουαρίου 2014

2014-02-02 - Earendil by LobackΣκέφτομαι κάτι να γράψω εν είδει εισαγωγής και δεν μου έρχεται τίποτα. Αυτά που έχω στο μυαλό μου είτε θέλουν το δικό τους κείμενο, είτε τα έχω ήδη γράψει, όπως το κείμενο για την τελετή αποφοίτησής μας από τη Σχολή Αφηγηματικής Τέχνης.

Διάβασα ένα ενδιαφέρον κείμενο της Μαρίας Παπανικολάου στην Αχελώνα, σχετικά με την επιλογή και την “αναμέτρηση” με το Μαγικό Παραμύθι, το οποίο αποτέλεσε αρχή για μια ενδιαφέρουσα συζήτηση στη σελίδα του Storytelling.GR, για όσους τα παρακολουθείτε μέσω FB. Είναι θέμα που, όπως τα περισσότερα που έχουν πραγματική σημασία, δεν έχει τελική απάντηση, ή τουλάχιστον έχει συνήθως τόσες απαντήσεις όσους και διαλεγόμενους.

Η άποψή μου είναι ότι το Μαγικό Παραμύθι (ως τύπος, σε μια κατηγοροποίηση που διαχωρίζει μεταξύ Ιστοριών Σοφίας, Ευτράπελων, Μύθων Ζώων κλπ.) είναι δύσκολο να αντιμετωπιστεί ως αμιγής οντότητα, διότι εσωκλείει πάρα πολλά μοτίβα και υποείδη και φυσικά μεταλλάσσεται με το πέρας του χρόνου, με τη γεωγραφική μετατόπιση και φυσικά στα χέρια του εκάστοτε αφηγητή. Αν μιλάμε για το υλικό προέλευσης, μια τυπικά δόκιμη απάντηση θα μπορούσε να είναι ότι, βασικά, όλα τα Μαγικά Παραμύθια πηγάζουν από το Έπος του Γκίλγκαμες και τους κοσμολογικούς μύθους των Ακκάδων και Σουμερίων, τα οποία περιλαμβάνουν στα διάφορα επεισόδιά τους όλα ή σχεδόν όλα τα γνωστά παραμυθιακά μοτίβα.

Υπάρχουν ιστορίες που είναι “ασήκωτες”; Φυσικά. Τόσες όσοι και άνθρωποι, ανάλογα ποιος λέει και ποιος ακούει, αλλά “κατ’ απόλυτη τιμή” ασήκωτες; Δεν νομίζω. Σε μια δική μου ιστορία (την οποία είμαι σίγουρος ότι, στην ουσία της, έχουν πει και ακόμα περισσότερο, βιώσει αμέτρητοι άνθρωποι πριν από εμένα) είχα χαρακτηριστικά τις εξής δύο αντιδράσεις: “Αχ, καταλαβαίνω ακριβώς τι θες να πεις” και “Μωρέ μου άρεσε, αλλά… αλλά, νοιώθω ένα σφίξιμο – ένοιωσα ότι δεν υπήρχε λύτρωση”. Φυσικά είχαν κι οι δύο δίκιο, διότι ο καθένας έβλεπε και ενστερνιζόταν στην οπτική διαφορετικού χαρακτήρα μέσα στην ιστορία.

Όσο κι αν ( ενδεχομένως) μας παρηγορούν, τα παραμύθια είναι σκληρά, διότι η ιστορία της ανθρωπότητας είναι σκληρή – ή φανταστήκατε ότι τυχαία ο Άδης λέγεται και Πλούτος; Αν δεν είναι όμως σκληρά, συχνά είναι και λίγο αδιάφορα. Τουλάχιστον, έτσι βρίσκω εγώ…

Πάμε στο πρόγραμμα!

Σάββατο, 01/02, Έναρξη στις 11:00 – “Άλλα Είναι Ήμερα και Άλλα Αρπαχτικά…” (Δημοτική Βιβλιοθήκη Περιστερίου, Σκρα και Ανδριανουπολεως, Περιστέρι).

Σάββατο, 01/02, Έναρξη στις 18:30 – “Παραμύθια στο Χοροστάσι” (Αίθουσα Διαλέξεων Χοροθεάτρου “Δόρα Στράτου”, Σχολείου 8, Πλάκα).

Κυριακή, 02/02. Έναρξη στις 12:30 – “Τα Τρία Χρυσά Μήλα” (Ίδρυμα “Μιχάλης Κακογιάννης”, Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα).

Κυριακή, 02/02, Έναρξη στις 18:30 – “Μη Ζητάς Αστόχαστα…” (Δημοτική Βιβλιοθήκη Περιστερίου, Σκρα και Ανδριανουπολεως, Περιστέρι).

Κυριακή 02/02, Έναρξη στις 11:30 – “Παραμύθια στο Χοροστάσι” (Αίθουσα Διαλέξεων Χοροθεάτρου “Δόρα Στράτου”, Σχολείου 8, Πλάκα).

Τετάρτη, 05/02, Έναρξη στις 20:00 (περίπου) – Αφήγηση Λαϊκών Παραμυθιών  (“Paralelo 33″, Αμφικτύονος 33. Θησείο).

Παρασκευή, 07/02, Έναρξησ τις 20:30 – “Ιστορίες με Χρώματα Αρμονικά” (Ίδρυμα Β. & Μ. Θεοχαράκη, Βασιλήσσης Σοφίας 9 και Μέρλιν, Αθήνα).

Παρασκευή, 07/02, Έναρξη τα Μεσάνυχτα – Αφήγηση Λαϊκών Παραμυθιών με Συνοδεία Μουσικής (PREMA “ΗΧΩ” ROCK, JAZZ, BLUES BAR, Τρίπόλεως 27, Άγιοι Ανάργυροι).

Σάββατο, 08/02, Έναρξη στις 18:30 – “Παραμύθια στο Χοροστάσι” (Αίθουσα Διαλέξεων Χοροθεάτρου “Δόρα Στράτου”, Σχολείου 8, Πλάκα).

Σάββατο, 08/02, Έναρξη στις 18:00 – “Ο Κόκορας και το Φλουρί” (“Οξυγόνο”, Ολύμπου 81, Θεσσαλονίκη).

Σάββατο, 08/02, Έναρξη στις 18:30 “Παραμύθια στο Χοροστάσι” (Αίθουσα Διαλέξεων Χοροθεάτρου “Δόρα Στράτου”, Σχολείου 8, Πλάκα).

Κυριακή, 09/02, Έναρξη στις 11:30 – “Παραμύθια στο Χοροστάσι” (Αίθουσα Διαλέξεων Χοροθεάτρου “Δόρα Στράτου”, Σχολείου 8, Πλάκα).

Κυριακή, 09/02, Έναρξη στις 12:00 – “Μάγισσες και Κόρες” (Πολυχώρος “Διέλευσις”, Λέσβου 15 και Πόρου, Κυψέλη).

Κυριακή, 09/02. Έναρξη στις 12:30 – “Τα Τρία Χρυσά Μήλα” (Ίδρυμα “Μιχάλης Κακογιάννης”, Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα).

Παρασκευή, 14/02, Έναρξη στις 20:00 – Προβολή του Ντοκιμαντέρ “Πέρασα κι εγώ από κει κι είχα παπούτσια από χαρτί – παραμύθια για πάντα” (Ίδρυμα “Μιχάλης Κακογιάννης”, Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα).

Παρασκευή, 14/02, Έναρξη στις 19:00 – “Αν θες να μάθεις την αλήθεια, άκου ένα παραμύθι” (Διεθνές Κέντρο Συγγραφέων και Μεταφραστών Ρόδου, Αντ. Λάσκου 10Α).

Σάββατο, 15/02, Έναρξη στις 18:30 “Παραμύθια στο Χοροστάσι” (Αίθουσα Διαλέξεων Χοροθεάτρου “Δόρα Στράτου”, Σχολείου 8, Πλάκα).

Σάββατο, 15/02, Έναρξη στις 20:30 – Αφήγηση Μαθητείας (Πολιτιστικός Σύλλογος άνω Αμπελοκήπων, Σεβαστοπούλου 30, Αμπελόκηποι).

Σάββατο, 15/02, Έναρξη στις 18:30 – “Ο Κόκορας και το Φλουρί”  (Μύλος Ματσόπουλου, Τρίκαλα).

Σάββατο, 15/02, Έναρξη στις 20:00 – Προβολή του Ντοκιμαντέρ “Πέρασα κι εγώ από κει κι είχα παπούτσια από χαρτί – παραμύθια για πάντα” (Ίδρυμα “Μιχάλης Κακογιάννης”, Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα).

Σάββατο, 15/02, Έναρξη στις 20:00 – “Φτου Πιπέρι” (Μύλος Ματσόπουλου, Τρίκαλα).

Σάββατο, 15/02, Έναρξη στις 21:00 – “Περί Έρωτος” (“Θυμωμένο Πορτραίτο”, Ιωάννινα).

Σάββατο, 15/02, Έναρξη στις ??:?? – Έναρξη Εργαστηρίου για το Παραμύθι στο Κέντρο Προσχολικής Αγωγής “Ρήγας” (Κέντρο Προσχολικής Αγωγής “Ρήγας”, Πύργος Ηλείας).

Κυριακή, 16/02, Έναρξη στις 12:30 – “Τα Τρία Χρυσά Μήλα” (Ίδρυμα “Μιχάλης Κακογιάννης”, Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα).

Κυριακή 16/02, Έναρξη στις 11:30 – “Παραμύθια στο Χοροστάσι” (Αίθουσα Διαλέξεων Χοροθεάτρου “Δόρα Στράτου”, Σχολείου 8, Πλάκα).

Κυριακή, 16/02, Έναρξη στις 18:00 – “Κόκκινη Κλωστή Δεμένη… Στις Υφάντρες Τυλιγμένη” (“Μύρτιλλο”, Πλατεία 28ης Οκτωβρίου, Ν.Ηράκλειο).

Κυριακή, 16/02, Έναρξη στις 20:00 – Προβολή του Ντοκιμαντέρ “Πέρασα κι εγώ από κει κι είχα παπούτσια από χαρτί – παραμύθια για πάντα” (Ίδρυμα “Μιχάλης Κακογιάννης”, Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα).

Κυριακή, 16/02, Έναρξη στις 19:30 – “Συναντάμε τις Παραδόσεις” (Βουλευτικό Ναυπλίου, Ναύπλιο).

(Μέχρι) Πέμπτη, 20/02 – Παράταση Έκθεσης “Ο Κόσμος του Αισώπου” (Βιβλιοθήκη Ιδρύματος Ευγενίδου, Λ.εωφόρος Συγγρού 387, Φάληρο).

Παρασκευή, 21/02, Έναρξη στις 21:00 – “Φτου Πιπέρι” (“Αβγό”, Βαλαωρίτου 4, 8ος Όροφος, Θεσσαλονίκη).

Σάββατο, 22/02, Έναρξη στις 12:00 – Παραμύθι του Σαββάτου (Παιδική βιβλιοθήκη Δήμου Χαλανδρίου, Παλαιολόγου, Αβέρωφ και Σόλωνος, Χαλάνδρι).

Σάββατο 22/02, Έναρξη στις 17:00 – “Μάγισσες και Κόρες” (Πολυχώρος “Διέλευσις”, Λέσβου 15 και Πόρου, Κυψέλη).

Σάββατο, 22/02, Έναρξη στις 18:30 – “Παραμύθια στο Χοροστάσι” (Αίθουσα Διαλέξεων Χοροθεάτρου “Δόρα Στράτου”, Σχολείου 8, Πλάκα).

Σάββατο, 22/02, έναρξη στις 20:30 – “Παραμύθια Αρτύμενα” (Οικολογικό Πολιτισικό Κέντρο, Λεωφόρος Ιωνίας 315, Άνω Πατήσια).

Σάββατο, 22/02, Έναρξη στις 20:30 – “Τα Άσεμνα της Αποκριάς” (“Πέτρα-Ψαλίδι-Χαρτί”, Φυλασίων 15, Άνω Πετράλωνα).

Σάββατο, 22/02, Έναρξη στις 21:30 – “Ερωτικές Ιστορίες του Αραβικού Κόσμου” (Πολυχώρος “Διέλευσις”, Λέσβου 15 και Πόρου, Κυψέλη).

Κυριακή, 23/02, έναρξη στις 11:00 – Ανοικτή Συναντηση της Ερευνητικής Ομάδας Παραμυθιών (Εργαστήρι Μελέτης της Παιδικής Ηλικίας, Ιωάννου Φιλήμωνος 3, πίσω από την Αμερικάνικη Πρεσβεία – ΠΡΟΣΟΧΗ! Δείτε κι εδώ!).

Κυριακή, 23/02, Έναρξη στις 11:00 και στις 12:00 – “Οδύσσεια του Ομήρου” (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Τοσίτσα 1 και Πατησίων, Αθήνα).

Κυριακή, 23/02. Έναρξη στις 12:30 – “Τα Τρία Χρυσά Μήλα” (Ίδρυμα “Μιχάλης Κακογιάννης”, Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα).

Κυριακή 23/02, Έναρξη στις 11:30 – “Παραμύθια στο Χοροστάσι” (Αίθουσα Διαλέξεων Χοροθεάτρου “Δόρα Στράτου”, Σχολείου 8, Πλάκα).

Παρασκευή, 28/02, Έναρξη στις 10:00 – “Της Άνοιξης Τραγούδια, Παραμύθια και Παιχνίδια” (Ιστορικό-Λαογραφικό Μουσείο Κορίνθου, Ερμού 1, Κόρινθος).

Όλο τον Φεβρουάριο, Έναρξη στις 21:00 – Αφήγηση Παραμυθιών στρο Καφενείο (Καφενείο “European Village”, Μναστηρίου 140, Ακαδημία Πλάτωνος – πατήστε το link για αναλυτικό πρόγραμμα).

Καθημερινές, κατόπιν συνεννοήσεως – “Τα Τρία Χρυσά Μήλα” – Αφηγήσεις για Σχολεία (Ίδρυμα “Μιχάλης Κακογιάννης”, Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα).

Αυτά τα ολίγα προς το παρόν και δεδομένου του Τριωδίου (το οποίο άνοιξε για μας η Ανθή Θάνου στην αποφοίτηση με μια ιστορία γεμάτη… μπαχάρια), σύντομα υποθέτω περισσότερα (edit: όπως είδατε, η λίστα ήδη μεγάλωσε μέσα σε μια εβδομάδα και έπεται συνέχεια). Όπως πάντα, αν κάτι μου διαφεύγει, αν κάτι περέλειψα, ένα comment και όλα θα τα διορθώσουμε.

Tempus Fugit,

Α.Μ.

Παραμυθόγραμμα Ιανουαρίου 2014 και Σκέψεις για τον Χρόνο

Καλημέρα σας και κατ’ αρχήν, να σας ευχηθώ καλή χρονιά – ειδικότερα, καλύτερη από την προηγούμενη. Μπορεί η αλλαγή να σας βρήκε καλά, μπορεί όχι τόσο καλά, μπορεί… απολύτως συνηθισμένα, παρόλο που ο κόσμος νοιώθει γενικά την ανάγκη είτε να βρίσκεται στριμωμγμένος σε κάποιον εορτασμό, είτε να κάνει κάτι που θα σηματοδοτήσει πώς θα είναι η υπόλοιπη χρονιά του – “όπως σε βρει ο χρόνος, έτσι θα τον περάσεις”.

2014-01-02 - Frost Giant by Unknown

* ΠΡΟΣΟΧΗ: Ακολουθεί εκτεταμένη έκθεση σκέψεων – όποιος δεν ενδιαφέρεται, πάει στο τέλος του κειμένου όπου βρίσκεται το Παραμυθόγραμμα *

Όσοι με γνωρίζουν, ξέρουν ότι δεν είμαι ιδιαίτερα δεισιδαίμων (παρόλο που η ευρύτερη ανασφάλεια των τελευταίων χρόνων το έχει αλλάξει αυτό σε έναν μικρό, σχετικά ασήμαντο βαθμό). Ωστόσο, φέτος βρέθηκα κατά σύμπτωση να περιμένω την αλλαγή μόνος στο σπίτι, οπότε βάλθηκα να μεταφράζω μισή ώρα πριν την αλλαγή, μέχρι μισή ώρα μετά, μπας και πείσω τον εαυτό μου να είναι λίγο πιο συνεπής με τις προθεσμίες της δουλειάς. Η αυθυποβολή κάνει θαύματα.

Τις τελευταίες μέρες έχω βρεθεί με αρκετούς φίλους και έχω κάνει αρκετές συζητήσεις που δεν συνηθίζω (πολιτικά στις 5:00 η ώρα το πρωί, για παράδειγμα). Ακούω αντικρουόμενες γνώμες, βλέπω φοβερή σύγχυση, βαθιά οργή, αλλόκοτη αισιοδοξία και απαισιοδοξία, εσωτερική, εξωτερική, σε κάθε δυνατό συνδυασμό. Από την άλλη, ειδικα στις γιορτές βλέπω όλη αυτή την ευχολογία και πάρα πολύ συχνά είναι σαφές ότι οι ευχές είναι αυτοαναφορικές, ακόμα και όταν απευθύνονται σε άλλους, ή τόσο γενικές που υποδηλώνουν την ελπίδα για μια “θεϊκή” (αντικαταστήστε με ό,τι προτιμάτε εδώ) παρέμβαση στα πάμπολλα προβλήματα  που μας κατακλύζουν.

Όλα αυτά τα κατανοώ και πολύ συχνά συμμετέχω σε αυτά, καθαρά διότι δεν θεωρώ ότι οι προσωπικές μου αντιλήψεις οφείλουν να τινάζονται στη μούρη του καθενός, στο όνομα κάποιας εσωτερικής εντιμότητας. Οι κοινωνικές συμβάσεις, που είτε κυριαρχούν, είτε δαιμονοποιούνται απόλυτα (συχνά δε, και τα δύο ταυτόχρονα), είναι η μοναδική λειτουργική μας ψευδαίσθηση ότι κάπως διαφέρουμε από τα υπόλοιπα ζώα. Προσωπικά δεν πιστεύω στην εγγενή καλοσύνη ή κακία των ανθρώπων. Όπως για όλα τα ζώα, οι βασικές κινητήριες δυνάμεις του ανθρώπου είναι η επιβίωση και η αναπαραγωγή. Όλα τα υπόλοιπα, καλά ή άσχημα, είναι τεχνητά κατασκευάσματα – το ότι ζούμε σε σπηλιές με θέρμανση και τρεχούμενο νερό, δεν σημαίνει ότι δεν παραμένουν σπηλιές ή ότι δεν παραμένουμε φυλές (και εννοώ σε μικροκλίμακα, όχι τον ανθρωπολογικό διαχωρισμό σε Καυκάσιους, Ασιάτες κλπ.).

Κατά συνέπεια και δεδομένου του πόσο λίγο χρόνο βρισκόμαστε πάνω σε αυτόν τον μικρό πλανήτη σαν είδος, είναι παράδοξο να μιλάει κανείς για “εξέλιξη”, πρόοδο” και άλλες τέτοιες χαριτωμένες λέξεις. Η ζωή στη Γη έχει ηλικία 3,6 δισεκατομμύρια χρόνια. Η εμφάνιση του “ανατομικά σύγχρονου ανθρώπου” χρονολογείται πριν από 200 χιλιάδες χρόνια. Ο χρόνος μας επί Γης αντισχτοιχεί σε 55 εκατομμυριοστά της ηλικίας των πρώτων ζωντανών οργανισμών – είναι αδύνατο να αντιληφθούμε εμπειρικά την ουσία της εξέλιξης στα ανθρώπινα πλαίσια, τη στιγμή που κάθε εξελικτικό ορόσημο απέχει τουλάχιστον μερικές δεκάδες εκατομμύρια χρόνια από το άλλο.

Στην γήινη – ούτε καν στην συμπαντική – κλίμακα των πραγμάτων, δεν είμαστε ούτε η φωτιά ενός σπίρτου – μάλλον πιο κοντά στη φευγαλέα σπίθα που πετάει το τσακμάκι ενός αναπτήρα, όταν δεν ανάβει.

Το ένα πράγμα που μας διαχωρίζει από τα υπόλοιπα ζώα είναι η ιστορική μνήμη, η ικανότητα μετάδοσής της, η διάθεση για αναζήτηση των χαμένων κομματιών της, οι ιστορίες μας – κατά μυστήριο τρόπο, μοιάζουμε ανίκανοι, όχι μόνο να μάθουμε από το παρελθόν, αλλά να αντιληφθούμε πόσο μικρό, πόσο κοντινό είναι αυτό το παρελθόν και πόσο ίδιο μένει. Βλέπουμε τον χώρο και τον χρόνο μέσα από το παραμορφωτικό πρίσμα δεκάδων, ίσως εκατοντάδων φυσαλίδων μέσα στις οποίες κινούμαστε, με πρώτη και καλύτερη εκείνη μέσα στην οποία ο ασήμαντος μικρόκοσμος του καθενός μας φαντάζει ολόκληρο Σύμπαν, με εμάς στο κέντρο του.

Δεν πειράζει. Αυτός ο λιγοστός, φευγαλέος χρόνος – σαν το τίναγμα του φτερού μιας πεταλούδας, σαν ένας φωτεινός κόκκος που σβήνει μόλις τον κλείσει την παλάμη του ο Θάνατος – είναι δικός μας. Δικός μας για να κάνουμε πράγματα που θεωρούμε σπουδαία, ή που άλλοι θεωρούν σπουδαία, δικός μας να τον σπαταλήσουμε, δικός μας να μείνουμε ακίνητοι αν θέλουμε – διότι όσο ακίνητοι κι αν μείνουμε, ο χρόνος προχωράει πάντοτε μπροστά, για όλους εμάς, για όλους όσους γνωρίζουμε, γνωρίσαμε, για όσους ακούσαμε, για όσους δεν υπήρξαν για μας ποτέ, παρά σε κάποια σελίδα, αφήγηση ή απομεινάρια φυλακισμένα στην πέτρα.

Από όσο ξέρουμε, ο χρόνος είναι γραμμικός, από το “τότε” στο “μετά” – δεν κάνει κύκλους. Η ιστορία κάνει κύκλους και η εμμονή των ανθρώπων στα ίδια μοτίβα αιτίου και αποτελέσματος είναι το μοναδικό πράγμα που μπορεί να δώσει οποιαδήποτε βάση σε οποιαδήποτε πρόβλεψη (πέρα από τα αστρικά φαινόμενα, αλλά αυτά είναι τόσο μακριά από τη φυσαλίδα μας). Επαναλαμβάνουμε τις ίδιες κινήσεις στον ίδιο χορό, απλά δεν βλέπουμε πάντοτε την αίθουσα από την ίδια γωνία.

Πολλοί οργίζονται ή απελπίζονται από αυτό κι εγώ ό ίδιος δεν έχω αποτελέσει εξαίρεση. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, όσο παράδοξο κι αν συνεχίζει να μου φαίνεται, το βρίσκω οικείο, παρήγορο, αγχολυτικό όταν νοιώθω τη φυσαλίδα μου να με πιέζει, να ασφυκτιώ – διότι όλα είναι θέμα αντίληψης και απόλυτες αλήθειες δεν υπάρχουν, οπότε η φυσαλίδα μπορεί να είναι φυλακή ή σπιτικό. Το βασικό είναι να ξέρεις ότι βρίσκεσαι μέσα της. Δεδομένου ότι τίποτε δεν είναι αδύνατο, μπορεί φυσικά αυτό το μοντέλο ύπαρξης να αλλάξει, αλλά στην ανθρώπινη ιστορία δεν έχει συμβεί ποτέ μέχρι τώρα – ίσως να μη συμβεί ποτέ, πριν προλάβουμε να εκλείψουμε ως είδος. Θα δείξει.

Σε αυτά τα πλαίσια, η φράση “και αυτό θα περάσει” (μια από τις αγαπημένες μου στα παραμύθια) παίρνει τελείως άλλες διαστάσεις – όχι μόνο θα περάσει, αλλά θα περάσει πριν προλάβεις ν’ ανοιγοκλείσεις τα μάτια σου. Ό,τι πεις έχει ξαναειπωθεί, ότι κάνεις έχει ξαναγίνει, “όλα αυτά ξανασυνέβησαν στο παρελθόν και όλα αυτά θα ξανασυμβούν στο μέλλον”, όπως ακούγεται συχνά στο BATTLESTAR GALACTΙCA, μια από τις καλύτερες κυκλικές ιστορίες.

Φυσικά, στο GALACTICA αφήνεται ανοιχτό το ενδεχόμενο ο κύκλος να σπάσει και όπως είπα, τίποτα δεν είναι αδύνατο.

Τα τελευταία τρία χρόνια ξεκίνησα το ταξίδι μου στον κόσμο της αφήγησης, ή τουλάχιστον της σύγχρονης αναβίωσής της. Πριν από αυτό, πέρασα μια αρκετά μεγάλη περίοδο κατά την οποία προτιμούσα να κοιμάμαι παρά να είμαι ξύπνιος. Στα τελευταία τρία χρόνια αυτή η κατάσταση αποτέλεσε την έμπνευση για τον “Άνθρωπο Που Ήθελε να Πεθάνει”. Στην πραγματικότητα, είχα στα σκαριά μια άλλη ιστορία πολύ πιο κοντά σε αυτήν την κατάσταση, αλλά δεν την ολοκλήρωσα ποτέ. “Ο Άνθρωπος Που Ήθελε να Πεθάνει” ήταν κάτι σαν το prequel, ένα είδος “αιτιολογικού μύθου” για το ότι δεν μπορεί να ήμουν ο μόνος, ότι αυτή η ακραία κατάσταση έχει συμβεί και σε κάποοιν άλλο (που ξέρω ότι έχει, αλλά ο περισσότερος κόσμος δεν μιλάει για αυτά τα πράγματα, στη λογική του “think positive” και άλλες τέτοιες αηδίες).

Σε κάθε περίπτωση, τα δύο τελευταία χρόνια ένοιωθα πιο ξύπνιος από ποτέ, παρόλο που ταυτόχρονα είχα γύρω μου μια ακόμα φυσαλίδα, αυτή ονειρική, γεμάτη ιστορίες και μοιρασμένες συγκινήσεις. Τη φυσαλίδα αυτή τη φαντάζομαι πάντα σαν καράβι. Όταν μπαρκάραμε με τις συνταξιδιώτισσές μου και αφού μας έγιναν οικεία τα ξύλα, τα πανιά του και τα ξάρτια, είχαμε την αίσθηση ότι ίσως να μην έφτανε ποτέ στον μακρινό του προορισμό. Ξέραμε ότι αυτός υπήρχε, αλλά φάνταζε μια μυθική ακτή, σαν του Οδυσσέα και του Σεβάχ, ή ακόμα και την πατρίδα των Ξωτικών του Tolkien. Δεν μας πείραζε. Υπήρχαν τόσα να δούμε σ’ αυτό το ταξίδι.

Μια μέρα, ξαφνικά θαρρείς, σαν να μην είχαν περάσει δύο χρόνια, φτάσαμε. Αρχικά δεν μπορούσαμε να το πιστέψουμε, ίσως δεν θέλαμε. Κάναμε σαν να μην ήταν εκεί η ακτή, σαν να μην ακούγαμε το κύμα να σκάει. Καθαρίσαμε το πλοίο μας, έπειτα επισκευάσαμε όποιες ζημιές μπορούσαμε να δούμε κι ύστερα όλο ψάχναμε κάτι ακόμα να κάνουμε, έναν λόγο ακόμα να μην βγούμε στη στεριά. Τελικά, οι συνταξιδιώτισσές μου άρχισαν να βγαίνουν στην ακτή – στην αρχή μία-μία κι ύστερα πολλές μαζί.

The White Ship by Verreaux

Αρχικά έμεινα πάνω στο πλοίο. Το είχα αγαπήσει αυτό το σκαρί κι ας ήξερα πως ήταν μερικές σανίδες του σαθρές, μερικές σανίδες σάπιες. Όταν η ησυχία έγινε πια εκκωφαντική, βγήκα απρόθυμα κι εγώ στην ακτή, αλλά δεν πήγα μακριά. Ξεμάκρυνα ίσα-ίσα μέχρι εκεί που έβλεπα το πανί του πλοίου να χάνεται στην ομίχλη, ίσα-ίσα μέχρι εκεί που έφταναν στ’ αυτιά μου οι φωνές ανθρώπων ή άλλων πλασμάτων που δεν έβλεπα – ακόμα δεν ξέρω. Είπα να κλείσω για λίγο τα μάτια μου και για πρώτη φορά κοιμήθηκα πάλι αλλόκοτα βαθιά. Δεν είναι όπως τότε, που τα έκλεινα και κατέβαλα κάθε προσπάθεια να μείνω κοιμισμένος, βυθισμένος στη λήθη. Είδα όμως πως κάθε φορά που τα κλείνω κοιμάμαι και λίγο περισσότερο, ξυπνάω λίγο δυσκολότερα.

Σύντομα πρέπει ν’ αποφασίσω αν θα σηκωθω, να εξερευνήσω αυτή τη μακρινή ακτή, ή θα κοιμηθώ εκεί μέχρι να πετρώσω – αν θα γίνω ακόμα ένα βραχάκι για να κάθονται οι διαβάτες και να λένε τα παιδιά πως, όταν το χτυπάει το φως της αυγής, μοιάζει με άνθρωπο.

Αφήνοντάς σας με αυτές τις σκέψεις, προχωρώ στο πρώτο Παραμυθόγραμμα του 2014!

Πέμπτη, 02/01, Έναρξη στις 11:30 – “Άστρα και Μύθοι” (ΝΟΗΣΙΣ, Παλαιά Οδός Χαριλάου-Θέρμης).

Σάββατο, 04/01, Έναρξη στις 17:00 – “Γενάρης με Παραμύθια για Παιδιά στο Βρυσάκι” (Βρυσακίου 17, Πλάκα).

Σάββατο, 04/01, Έναρξη στις 18:30 – “Παραμύθια στο Χοροστάσι” (Αίθουσα Διαλέξεων Χοροθεάτρου “Δόρα Στράτου”, Σχολείου 8, Πλάκα).

Κυριακή, 05/01, Έναρξη στις 11:30 – “Παραμύθια στο Χοροστάσι” (Αίθουσα Διαλέξεων Χοροθεάτρου “Δόρα Στράτου”, Σχολείου 8, Πλάκα).

Κυριακή, 05/01, Έναρξη στις 11:30 – Ανοικτή Συναντηση της Ερευνητικής Ομάδας Παραμυθιών (Εργαστήρι Μελέτης της Παιδικής Ηλικίας, Ιωάννου Φιλήμωνος 3, πίσω από την Αμερικάνικη Πρεσβεία – ΠΡΟΣΟΧΗ! Δείτε κι εδώ!).

Κυριακή, 05/01, Έναρξη στις 11:30 – “Άστρα και Μύθοι” (ΝΟΗΣΙΣ, Παλαιά Οδός Χαριλάου-Θέρμης).

Δευτέρα, 06/01, Έναρξη στις 20:00 – Αφήγηση Λαϊκών Παραμυθιών με Συνοδεία Μουσικής (“Pure Bliss”, Ρόμβης 24Α, Αθήνα).

Παρασκευή, 10/01, Έναρξη στις 21:00 – “Ερωτικές Ιστορίες του Αραβικού Κόσμου” (Μουσείο Ισλαμικής Τέχνης, Αγ. Ασωμάτων 22 και Διπύλου, Αθήνα)

Σάββατο, 11/01, Έναρξη στις 17:00 – “Γενάρης με Παραμύθια για Παιδιά στο Βρυσάκι” (“Βρυσάκι”, Βρυσακίου 17, Πλάκα).

Σάββατο, 11/01, Έναρξη στις 18:30 – “Παραμύθια στο Χοροστάσι” (Αίθουσα Διαλέξεων Χοροθεάτρου “Δόρα Στράτου”, Σχολείου 8, Πλάκα).

Σάββατο, 11/01, Έναρξη στις 18:00 – “Σταχτοπούτες του Κόσμου” (“Οξυγόνο”, Ολύμπου 81, Θεσσαλονίκη).

Κυριακή, 12/01, Έναρξη στις 11:30 – “Παραμύθια στο Χοροστάσι” (Αίθουσα Διαλέξεων Χοροθεάτρου “Δόρα Στράτου”, Σχολείου 8, Πλάκα).

Τετάρτη, 15/01, Έναρξη στις 20:00 (περίπου) – “Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν και δεν ήταν…” (“Paralelo 33″, Αμφικτύονος 33. Θησείο).

Σάββατο, 18/01, Έναρξη στις 17:00 – “Μη φωνάζεις! Δε σσε Φοβάται Κανείς!” (“Βρυσάκι”, Βρυσακίου 17, Πλάκα).

Σάββατο, 18/01, Έναρξη στις 18:30 – “Παραμύθια στο Χοροστάσι” (Αίθουσα Διαλέξεων Χοροθεάτρου “Δόρα Στράτου”, Σχολείου 8, Πλάκα).

Σάββατο, 18/01, Έναρξη στις 19:00 – Αφήγηση Μαθητείας (Ηρακελιδών 11-13, Πεζόδρομος Θησείου).

Σάββατο, 18/01, Έναρξη στις 17:00 – “Ο Μαγικός Κήπος” (“ΦΙΞ in Art”, 26ης Οκτωβρίου 15, Θεσσαλονίκη).

Κυριακή, 19/01, Έναρξησ τις 11:00 – “Οδύσσεια” (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Τοσίτσα 1 και Πατησίων, Αθήνα).

Κυριακή, 19/01, Έναρξη στις 11:30 – “Παραμύθια στο Χοροστάσι” (Αίθουσα Διαλέξεων Χοροθεάτρου “Δόρα Στράτου”, Σχολείου 8, Πλάκα).

Κυριακή, 19/01, Έναρξη στις 12:00 – “Κάτω Σκαλί, Πάνω Σκαλί…” (Πολυχώρος “Διέλευσις”, Λέσβου 15 και Πόρου, Κυψέλη).

Κυριακή, 19/01, Έναρξη στις 16:30 – “Τα Παιδιά της Νύχτας” (“Baumstrasse”, Σερβιών 8, Βοτανικός, κοντά στο Σταθμό Μετρό “Μεταξουργείο”).

Παρασκευή, 24/01, Έναρξη στις 21:00 – “Δίχως να Ξέρεις Πώς και Πού” (Καφενείο “European Village”, Μοναστηρίου 140, Ακαδημία Πλάτωνος).

Σάββατο, 25/01, Έναρξη στις 11:00 – “Τι ‘ναι δίκιο, τι αδικία; Ας το πει μια ιστορία!” (Δημοτική Βιβλιοθήκη Περιστερίου, Σκρα 62 και Αδριανουπόλεως, Περιστέρι).

Σάββατο, 25/01, Έναρξη στις 17:00 – “Μη φωνάζεις! Δε σσε Φοβάται Κανείς!” (“Βρυσάκι”, Βρυσακίου 17, Πλάκα).

Σάββατο, 25/01, Έναρξη στις 18:30 – “Παραμύθια στο Χοροστάσι” (Αίθουσα Διαλέξεων Χοροθεάτρου “Δόρα Στράτου”, Σχολείου 8, Πλάκα).

Κυριακή, 26/01, Έναρξη στις 11:30 – “Παραμύθια στο Χοροστάσι” (Αίθουσα Διαλέξεων Χοροθεάτρου “Δόρα Στράτου”, Σχολείου 8, Πλάκα).

Κυριακή, 26/01, Έναρξη στις 12:00 – “Κάτω Σκαλί, Πάνω Σκαλί…” (Πολυχώρος “Διέλευσις”, Λέσβου 15 και Πόρου, Κυψέλη).

Κυριακή, 26/01, Έναρξη στις 20:00 – “Της Αγάπης τα Θολά Νερά” (“Βρυσάκι”, Βρυσακίου 17, Πλάκα).

Τετάρτη, 29/01, Έναρξη στις 19:00 – “Λαϊκά παραμύθια ενάντια στων σκοτεινών μνημονίων τις ψυχοφθόρες εποχές” (Πολυχώρος “Ίλιον”, Πατησίων και Τροίας 34).

Όλο τον Ιανουάριο, Έναρξη στις 21:00 – Αφήγηση Παραμυθιών στρο Καφενείο (Καφενείο “European Village”, Μναστηρίου 140, Ακαδημία Πλάτωνος).

Αυτά προς το παρόν. Όπως πάντα, αν έχετε κάτι να προσθέσετε, δεν έχετε παρά να αφήσετε ένα comment. Παραφράζοντας κάτι που μου είπε κάποτε ένας φίλος, για τη νέα χρονιά εύχομαι “Μπύρα, το αίμα των εχθρών μας και περισσότερη μπύρα!”

Με μάτια γλαρωμένα,

Α.Μ.

Αφήγηση – Ημερολόγια Καταστρώματος #1: Μικρός Απόπλους

Δράττομαι της ευκαιρίας μίας ακόμα ανώμαλης εξέλιξης του ύπνου μου για να αποπειραθώ ένα νέο είδος post. Ο επιμέρους τίτλος θα μπορούσε να είναι “Πιλοτικόν”, όπως στην πρώτη Παραμυθήκη, κατηγορία την οποία δυστυχώς δεν έχω καταφέρει να ανανεώσω από τον Μάρτιο, λόγω τραγικής έλλειψης χρόνου. Η ιδέα είναι η παρούσα κατηγορία να αποτελέσει ένα μικρό χρονικό των αφηγήσεών μας, με τις συμμαθήτριές μου από τη Σχολή Αφηγηματικής Τέχνης. Εύλογα θα αναρωτηθεί κανείς: “Γιατί; Ποιος νοιάζεται;” Η απάντηση είναι απλή: εγώ νοιάζομαι, διότι η αφήγηση είναι για μένα σαν τη λάμπα του Χότζα – μπορεί να μην βρω εκεί την πρακτική λύση στα προβλήματά μου, αλλά ξέρω ότι είναι τουλάχιστον μια νησίδα φωτός στη μαύρη, αβέβαιη θάλασσα της καθημερινότητας. Επίσης, όπως όλα τα ευχάριστα πράγματα, έχει ένα (πρώτο τουλάχιστον) τέλος ορατό. Τα μαθήματα στη Σχολή Αφηγηματικής Τέχνης κρατούν δυο χρόνια. Ο ένας χρόνος πέρασε κιόλας…

Τέλος πάντων, για να μην το πολυαναλύσω και μας πάρουν τα ζουμιά, έχοντας εμμονή με την καταγραφή και τη μνήμη, θα προσπαθώ από καιρό σε καιρό να γράφω δυο κουβέντες για αυτά που κάνουμε όλοι (κατά το μάλλον ή ήττον) μαζί, έξω από το τυπικό πλαίσιο της μαθητείας μας. Είναι ενα ταξίδι που θέλω να καταγράψω κι άλλωστε, όλα τα παραμύθια ξεκινούν με μια αναχώρηση…

23/12/2011 – “Από το Σκοτάδι στο Φως”. Ήταν  η πρώτη φορά που αφηγηθήκαμε έξω από το μάθημα, στα πλαίσια μιας βραδιάς που οργάνωσε / προέτρεψε η δασκάλα μας, Μάνια Μαράτου, για το Χειμερινό Ηλιοστάσιο, τη μεγαλύτερη νύχτα του χρόνου. Η συνάντηση αυτή έγινε στα πλαίσια της ανοικτής αφηγηματικής ομάδας του Μυθολογίου. Εάν δεν απατώμαι, το χώρο (European Village) μάς είχε βρει η Μυρτώ Μπελοπούλου. Δεν θυμάμαι ακριβώς ποιες ιστορίες είχαμε πει, αλλά παρούσες ήταν η Μυρτώ, η Γεωργία Λαζάρου, η Μαρία Πάντου, η Χρυσάννα Παππά και η Ιωάννα Φραγκίσκου. Ελπίζω να μην ξεχνώ κάποια διότι πάει καιρός και δυστυχώς δεν έχω πολλές φωτογραφίες από εκείνο το βράδυ. Δεν ήταν φυσικά παράσταση, αλλά ήταν η πρώτη φορά που αφηγηθήκαμε ιστορίες έξω από την ασφάλεια του μαθήματος, εις επήκοον όσων ανθρώπων έτυχε να βρισκονται εκεί.

Μάνια Μαράτου

Γεωργία Λαζάρου, Χρυσάννα Παππά, Μυρτώ Μπελοπούλου.

Ιωάννα Φραγκίσκου, Χρυσάννα Παππά, Μυρτώ Μπελοπούλου.

16/03/2012 – “13 Μαθητευόμενοι Αφηγητές σε 13 Ιστορίες”. Χμ, ναι, αυτό κι αν δεν είχε γίνει όπως περιέγραφε ο τίτλος… Καταρχήν, ήδη τότε είχαμε απώλειες από το φετεινό τμήμα της Σχολής Αφηγηματικής Τέχνης και τελικά αφηγηθήκαμε 8 άτομα, 8 ιστορίες στην Δημοτική Πινακοθήκη του Ψυχικού. Αυτή τη φορά την εκδήλωση είχε κανονίσει εξ’ ολοκλήρου η Μυρτώ και ήταν ένα ακόμα βηματάκι πιο έξω, σε επίπεδο ενός άγνωστου κοινού και του γεγονότος ότι εμείς αφηγούμασταν όρθιοι και οι παριστάμενοι μας άκουγαν καθιστοί. Εκείνη τη μέρα αφηγήθηκαν (πλην εμού) η Γεωργία Λαζάρου, η Ελίνα Μενούνου, η Μυρτώ Μπελοπούλου, η Κατερίνα Νάκου, η Μαρία Πάντου, η Χρυσάννα Παππά και η Ιωάννα Φραγκίσκου. Ευτυχώς από εκείνη τη μέρα έχω φωτογραφίες και θυμάμαι τις περισσότερες ιστορίες.

…κι εγώ επέλεξα να πω ένα κομμάτι της ιστορίας του Περσέα από τη σκοπιά της Μέδουσας, όταν βρίσκεται στον Άδη.

02/06/2012 – “Ταξίδια στο Σκοτάδι (του Δάσους)“. Ο μικρός μας απόπλους στα αφηγηματικά νερά – μια αφήγηση επί σκηνής, με κοινό, στο Ρακαφενείο “Mumm-Ra” στο Δάσος Χαϊδαρίου, εκδήλωση την οποία κανόνισε για μας η Ιωάννα Φραγκίσκου. Εδώ για πρώτη φορά συστηθήκαμε ως Κλωθογυρίσματα, όνομα που προέκυψε κατά τύχη, καθώς προβάραμε τις ιστορίες μας σε μια όμορφη, φανερή μα και κρυφή γωνία της Αθήνας, κοντά στο Φανάρι του Διογένη. Εκεί αφηγηθήκαμε οι: Γεωργία Λαζάρου,  Μαρία Πάντου, Εμμανουέλλα Παπακωνσταντίνου, Χρυσάννα Παππά, Ιωάννα Φραγκίσκου κι εγώ. Πάλι, φωτογραφίες δεν έχω, αλλά μπορώ να σας πω τις ιστορίες. Η Γεωργία αφηγήθηκε έναν συνδυασμό του μύθου του Νάρκισσου και της καθόδου της Περσεφόνης στον Άδη, η Μαρία μια ιστορία ευτράπελη, όσο και σοφίας, με έναν ράφτη που θα μάθαινε στην αρκούδα του Τσάρου (την Πρώτη Αρκούδα της Ρωσίας, ε!) να μιλάει, η Εμμανουέλλα έναν ινδιάνικο μύθο για την προέλευση των κουνουπιών, η Χρυσάννα μια ιστορία σοφίας για έναν πλούσιο άρχοντα που δεν μπορούσε να πάρει μαζί του μια βελόνα στον Παράδεισο, κι άλλη μία για το απροσδόκητο πράγμα που “είναι καλό” και η Ιωάννα Φραγκίσκου ένα μαγικό παραμύθι για έναν νεαρό βοσκό και τη νεράιδα που πήγε να βρει πέρα από τα Γυάλινα Βουνά, πέρα από τους Κοκαλένιους Κάμπους, στην άκρη του κόσμου, εκεί που γεννιούνται οι σταγόνες τις βροχής.

Κι εγώ;  Για μένα αυτός ο απόπλους ήταν τόσο αναχώρηση, όσο και επιστροφή, διότι είπα την ιστορία που έγραψα όταν ξεκίνησε για μένα αυτό το αφηγηματικό ταξίδι, πριν από δύο χρόνια (στην πραγματικότητα, πλέον τρία) όταν μου είπαν οι Παραμυθοκόρες: “Απόψε θα έχουμε βραδιά κοινού. Δεν έρχεσαι να πεις κι εσύ μια ιστορία;“. Μα τι να πώ, τι να πω; Ιδέα δεν είχα πώς ετοιμάζει κανείς ένα παραμύθι για να το πει και μου φάνηκε λιγάκι τεμεπελιά να πω έναν από τους ελληνικούς μύθους με τους οποίους μεγάλωσα. Έτσι έγραψα ένα στα μέτρα μου, τη “Σφυρήλατη Καρδιά” κι η αλήθεια είναι ότι τα συναισθήματα που έχει μέσα είναι τόσο ωμά κι η γραφή του τις δυο πρώτες φορές τόσο μπλεγμένη, που από εκείνη τη μέρα δεν το ξαναείπα, παρόλο που κράτησα όλα όσα μου είπαν οι Παραμυθοκόρες, η Κάτια Καντούρη, καθώς και η Μάνια Μαράτου (εκεί γνωριστήκαμε) αφού το άκουσαν. Όταν λοιπόν η Κάτια, η Βασιλεία Βαξεβάνη και η Αντωνία Βέλλιου ήρθαν και μας άκουσαν (η Ιφιγένεια Κακριδώνη έλειπε στην εξωτική Ολλανδία) την επόμενη μέρα και είπα την ίδια ιστορία με την οποία “γνωριστήκαμε”, είχα αυτό το παράξενο συναίσθημα, ξέρετε, σαν τα παραμύθια…

03/06/2012 – “Ταξίδια στο Σκοτάδι“. Στο “Salta Conmigo”, με τη διαμεσολάβηση της Εμμανουέλλας Παπακωνσταντίνου, είπαμε τις ίδιες ιστορίες με την προηγούμενη μέρα, με την προσθήκη της Κατερίνας Νάκου, η οποία αφηγήθηκε την ιστορία ενός καλού τσαγκάρη, που πάντοτε είχε πίστη στο αύριο κι αυτό έκανε έναν σάχη να τον δοκιμάσει…

Κι όλα αυτά τα ξέρω, γιατι ήμουνα κι εγώ εκεί κι έφαγα κάμποσο μέλι – κι ήπια και μια στάλα μπύρα, ίσα-ίσα για να βρέξω τα μουστάκια μου. Η αλήθεια είναι ότι γίνηκαν κι άλλα, ή θα γίνουν, μα αυτό είναι ιστορία για μια άλλη φορά…

Α.Μ.

Από το Σκοτάδι στο Φως: Βραδιά Ελεύθερων Αφηγήσεων

Καλησπέρα της αφεντιάς σας. Τότε που ακόμα οι εποχές ήταν άρρηκτα δεμένες με τον κύκλο της ζωής και των συνηθειών των ανθρώπων, μια νύχτα του χρόνου περίμεναν με ιδιαίτερο δέος και φόβο, με αμφιβολία και προσμονή: τη νύχτα του Χειμερινού Ηλιοστασίου, τη μεγαλύτερη νύχτα του χρόνου. Όπως το Θερινό Ηλιοστάσιο είναι το ορόσημο της έξαρσης της ζωής και αρχή της μυθικής καθόδου της Περσεφόνης στον Άδη, οπότε η μάνα της η Δήμητρα αρχίζει και ψύχει τον κόσμο, έτσι και το Χειμερινό Ηλιοστάσιο είναι το ναδίρ του φωτός και το σημείο έναρξης στης επιστροφής του.

Οι Αρχαίοι Δρυΐδες την περίοδο αυτή γιόρταζαν το Yule, οι Αρχαίοι Έλληνες τα Κρόνια – Saturnalia στους Ρωμαίους – και οι Ιάπωνες την επιστροφή της Amaterasu από τον Κάτω Κόσμο (και άλλοι λαοί πολλά άλλα ακόμα). Δεν είναι τυχαίο ότι η χριστιανοσύνη διάλεξε αυτήν την περίοδο για να “ορίσει” τα Χριστούγεννα. Ασχέτως όμως λαού και άλλων δοξασιών, οι άνθρωποι μαζεύονταν για να πουν ιστορίες μέσα στη βαθιά  αυτή νύχτα, να ξορκίσουν το σκοτάδι και να καλωσορίσουν το φως. Σε μια εποχή που το σκοτάδι είναι διάχυτο ακόμα και υπό το φως του Ήλιου, η ανάγκη αυτή είναι ακόμα μεγαλύτερη.

Η ομάδα Μυθολόγιο (Mythologue) προσκαλεί άπαντες στις 23 Δεκεμβρίου, ημέρα Παρασκευή (το Ηλιοστάσιο φέτος είναι στις 22 Δεκεμβρίου, αλλά υποχρεώσεις βλέπετε – φεύ!), στο καφενείο του European Village (Μοναστηρίου 140 και Τηλεφάνους, Ακαδημία Πλάτωνος, Αθήνα) για μια βραδιά ελέυθερων αφηγήσεων γύρω από το Φως και το Σκοτάδι. Η βραδιά είναι ανοιχτή σε όλους – να πουν ιστορίες, να ακούσουν, απλά να περάσουν για να δουν την παράξενη (στη σύγχρονη εποχή) αυτή κομπανία που περνά ευχάριστα λέγοντας παραμύθια. Μοναδική προϋπόθεση, αν έχετε να αφηγηθείτε κάτι, να μην κρατάει πάνω από 5-7 λεπτά. Ξεκινάμε στις 19:30.

Είστε όλοι ευπρόσδεκτοι, όπως ένα φανάρι στο σκοτάδι,

Α.Μ.

%d bloggers like this: