ΚΟΡΑΚΙ ΣΕ ΑΛΙΚΟ ΦΟΝΤΟ, του Λευτέρη Κεραμίδα

Κοράκι σε άλικο φόντο (Γιοί της στάχτης, #1)Κοράκι σε άλικο φόντο by Ελευθέριος Κεραμίδας
My rating: 5 of 5 stars

Μετά από πολύ καιρό, πολύ τριβέλισμα και με την παρεμβολή άλλων βιβλίων, εργασιών κλπ κλπ, επιτέλους ολκλήρωσα το βιβλίο του Λευτέρη Κεραμίδα!

Θα πω καταρχήν το εξής: ο ψυχαναγκαστικός με τις λεπτομέρειες αναγνώστης, θα κάνει κάμποσο καιρό να το τελειώσει (εντάξει, μάλλον όχι όσο εγώ), διότι έχει τόσους χαρακτήρες, τόσο λεπτά πλεγμένους μεταξύ τους, τόσα αλληλένδετα γεγονότα, τόσα επίπεδα αποκαλύψεων, που αναμενόμενα κανείς γυρνάει πίσω ξανά και ξανά ώστε να επιβεβαιώσει τις ποικίλες υποψίες που του γεννιούνται και να εκτιμήσει την εκπληκτική λεπτομέρεια στη δομή της ιστορίας.

Το βιβλίο είναι ένα ψευδοβυζαντινό fantasy, που ανακατεύει μέσα ελληνικούς μύθους, ακριτικές αφηγήσεις και στοιχεία πραγματικής ιστορίας, αλλαγμένα τόσο ώστε να διακρίνει κανείς ένα κλείσιμο του ματιού, ανάλογο μ’ εκείνο του G.R.R. Martin προς τον Εκατονταετή Πόλεμο και τον Πόλεμο των Ρόδων.

Υπάρχουν τρεις κύριοι άξονες περί τους οποίους στρέφεται η πλοκή (ο μισθοφόρος Αργυρός, ο νεαρός Φιλάρετος και ο Μέγας Λογοθέτης Σεβαστιανός, πράγμα για το οποίο ήδη μας πληροφορεί το οπισθόφυλλο), οι οποίοι με τη σειρά τους κινούν άλλα γρανάζια, στρόφαλα και αφηγηματικούς ιμάντες, ώστε όταν πρωτοβλέπει κανείς το συνολικό τεχνούργημα, φαντάζει ένα μηχανικό χάος. Ωστόσο, καθώς ακολουθεί κανείς τις αλληλουχίες της ιστορίας, κομμάτια του μηχανισμού αποκαλύπτουν τη λογική δομή τους, προτρέποντας τον αναγνώστη να συνεχίσει.

Αν έχω μια μικρή ένσταση, είναι η επιλογή τεμαχισμού κάθε κεφαλαίου σε πολλές παράλληλες αφηγήσεις, που σημαίνει ότι ανά πάσα στιγμή παρακολουθούμε συγχρόνως μικρές εξελίξεις περί τον κάθε άξονα, ενώ θα προτιμούσα οι εναλλαγές να είναι λίγο λιγότερο συχνές. Αυτό ωστόσο, αποτελεί καθαρά προσωπική προτίμηση.

Εν κατακλείδι, είναι ένα εξαιρετικά λεπτοδουλεμένο και προσεγμένο βιβλίο που ξεφεύγει από τις τετριμμένες συμβάσεις του fantasy, δίχως όμως να τις αγνοεί.

Αναμένουμε τη συνέχεια ΚΤΘΔ!

Α.Μ.

View all my reviews

ΜΙΣΟΣ ΚΟΣΜΟΣ (Εκδόσεις Μεταίχμιο)

2016-11-11-half-the-world-cover-greek-smallΠριν από μια εβδομάδα κυκλοφόρησε η νέα μου μετάφραση, ΜΙΣΟΣ ΚΟΣΜΟΣ, το δεύτερο βιβλίο στη σειρά των ΧΡΟΝΙΚΩΝ ΤΗΣ ΤΣΑΚΙΣΜΕΝΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ του Joe Abercrombie. Βρισκόμαστε μερικά χρόνια μετά το πρώτο βιβλίο, με τον σακάτη Πρίγκιπα Yarvi να έχει γίνει πλέον Πατέρας Yarvi, ο πανούργος Θεράπων της Gettland και μέρος του περίπλοκου υφαντού δολοπλοκιών της Τσακισμένης Θάλασσας, μεταξύ του Υψηλού Βασιλέα, των ελάσσονων βασιλέων και του παντοδύναμου Ιερατείου, υπό την σιδηρά, γαντοφορεμένη γροθιά της Μεγάλης Μητέρας Wexen.

Τώρα στο προσκήνιο έρχονται δύο νέα πιόνια του περίπλοκου αυτού παιχνιδιού: η γενναία, άγρια κι επιθετική Thorn Bathu και ο δυνατός, πράος και μύχια ανασφαλής Brand. Ως εκπαιδευόμενοι πολεμιστές, παλεύουν να κερδίσουν μια θέση στην επόμενη επιδρομή του Βασιλιά Ούθιλ, αλλά μια απρόβλεπτη σειρά γεγονότων οδηγεί τη Thorn να κατηγορηθεί για φόνο και τον Brand να χάσει τη θέση του στην επιδρομή, από τη μνησικακία του Δασκάλου των Όπλων. Έτσι μπλέκουν στον ιστό του πανούργου Πατέρα Yarvi, ο οποίος, αναζητώντας συμμάχους για τη χώρα του, ξεκινά ένα ταξίδι προς τη θρυλική Αυτοκρατορία του Νότου, ανεβαίνοντας τον Θεϊκό Ποταμό και κατεβαίνοντας τον Απαγορευμένο. Στο ταξίδι του, εκτός από τη Thorn και τον Brand, έχει ένα πλήρωμα μαχαιροβγάλτες, τον πιστό, φλεγματικό Rulf, την καταζητούμενη μάγισσα Skifr, καθώς και την οικογένεια ενός παλιού συντρόφου…

Νέες ιστορίες πλέκονται με παλιές, νέα πρόσωπα διεκδικούν το πεπρωμένο τους και παλιοί χαρακτήρες μας συστήνονται εκ νέου, σ’ ένα ταξίδι αντάξιο τραγουδιών, γεμάτο αλήθειες που ποτέ δεν αφηγούνται τα τραγούδια, καθώς παρακολουθούμε δυο παιδιά να μαθαίνουν τι σημαίνει να είσαι άντρας, γυναίκα, πολεμιστής και πάνω απ’ όλα, κύριος του εαυτού σου στην Τσακισμένη Θάλασσα!

Κρίνω φρόνιμο να μην πω περισσότερα, αλλά ενα θέλετε μια γεύση ακόμα, πριν πάρετε το βιβλίο στα χέρια σας, μπορείτε να διαβάσετε το κείμενό μου στο site του Μεταίχμιο Young: “Αυτός, ο Κόσμος ο Σκληρός, ο Τόσο Ανθρώπινος”.

Καλή ανάγνωση!

Α.Μ.

ΤΟ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙ ΤΗΣ ΑΒΥΣΣΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΘΑΛΑΣΣΙΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ, του Γιώργου Βορέα Μελά

Το μαργαριτάρι της αβύσσου και άλλα θαλασσινά παραμύθιαΤο μαργαριτάρι της αβύσσου και άλλα θαλασσινά παραμύθια by Γιώργος Βορέας Μελάς
My rating: 4 of 5 stars

Πάει καιρός που έχω διαβάσει και ξαναδιαβάσει το βιβλίο του Γιώργου, σε διαφορετικές περιόδους της ζωής μου και σε διαφορετικές εκδόσεις (τώρα βρίσκεται στην τρίτη του έκδοση, από τις εκδόσεις mamaya πλέον). Την πρώτη φορά, το διάβασα δίχως να γνωρίζω το Γιώργο, επειδή ήταν από τα ελάχιστα αναγνώσματα σύγχρονης (εννοώντας μετά το 2000) ελληνικής λογοτεχνίας που απέδιδαν φόρο τιμής στο λαϊκό παραμύθι και ως μαθητευόμενος, τότε, παραμυθάς, απλά καταβρόχθιζα οτιδήποτε τέτοιο βρισκόταν στο δρόμο μου. Τη δεύτερη φορά, αφού είχαμε γνωριστεί με το Γιώργο, μου χάρισε το αντίτυπο της αναθεωρημένης έκδοσης (ακόμα πριν την εποχή της Άρπης, αλλά σε μια εποχή που είχα ολοκληρώσει την “τυπική” μαθητεία μου ως αφηγητής και είχαμε γνωριστεί στα πλαίσια εκδηλώσεων όπου η αφήγηση και η λογοτεχνία του φανταστικού αποτέλεσαν τη βάση για τις πρώτες συζητήσεις μας).

Τα παραθέτω αυτά για να εξηγήσω πως το βιβλίο του Γιώργου το διάβασα σε κάθε περίπτωση, όχι ως λογοτεχνία του φανταστικού όπως αυτή νοείται συνήθως, αλλά ως μια σύγχρονη παραμυθιακή λογοτεχνία. Ο ιδιόμορφος τρόπος γραφής, η δομή και τα μοτίβα μπορεί να φαντάζουν παράξενα στον “συνηθισμένο” (ας το πούμε) αναγνώστη, αλλά στο δικό μου μάτι είχαν αυτή την αίσθηση προφορικότητας που περιμένεις ν’ ακούσεις από τον αφηγητή, τον ταξιδιώτη που είδαν πολλά τα μάτια του, που άκουσε το τραγούδι των πνιγμένων και τις ιστορίες από τα ίδια τα στόματα των Δρακοβασιλιάδων. Γνωρίζοντας τον Γιώργο, μαθαίνοντας πως ήταν ναυτικός και πως οι ιστορίες αυτές, στην πλειοψηφία τους, γράφτηκαν πράγματι σε μακρινές θάλασσες, είχα το πρίσμα για να τις δω ακόμα καθαρότερα.

Είναι ιστορίες που πράγματι μιλούν για δράκοντες, για γίγαντες, για σκοτεινούς τόπους και νησιά ευλογημένα, όλα θαρρείς βγαλμένα από την “κοινή ελληνική μνήμη” και συνάμα την προσωπική, ανθρώπινη μνήμη του Γιώργου, που με τον τρόπο του μνημονεύει πάντα τη Χίο. Η έλξη και το άλγος που νιώθουν μακριά από τη θάλασσα οι χαρακτήρες είναι η δική του έλξη, το δικό του άλγος, η ανάγκη για το ταξίδι – και σε αυτό το ταξίδι, παίρνει μαζί τον αναγνώστη, που ασφαλής, όσο και ανήμπορος, παρακολουθεί όλα τα φρικτά και θαυμαστά που συμβαίνουν στους ήρωες των ιστοριών.

Είναι επίσης ενδιαφέρον πως όλες οι ιστορίες λαμβάνουν χώρα στο ίδιο “σύμπαν”, στον ίδιο κόσμο. Ακούς σε μια ιστορία για το τραγούδι των πνιγμένων και παρακάτω εξιστορείται το ίδιο το Τραγούδι των Πνιγμένων. Ακούς ξανά και ξανά για τους Δρακοβασιλιάδες κι έρχεται η στιγμή να μάθεις τι ακριβώς συνέβη με αυτούς. Αυτές είναι ορισμένες μόνο από τις “τρίπλες” του βιβλίου, όμως θαρρώ τις υπόλοιπες αξίζει να τις ανακαλύψετε μόνοι σας.

Η παραμυθιακή και μυθολογική υφή των ιστοριών, τους προσδίδουν έναν έντονα ελληνικό χαρακτήρα. Ταυτόχρονα, όμως, για τον άνθρωπο που ξέρει πως οι μύθοι και τα παραμύθια είναι κοινή κληρονομιά όλων των λαών, οι ιστορίες αυτές είναι παγκόσμιες.

View all my reviews

ΠΝΕΥΜΑΤΑ, της Ευθυμίας Ε. Δεσποτάκη (Εκδοσεις Mamaya)

Πνεύματα: Μια ιστορία της πικρής στροφήςΠνεύματα: Μια ιστορία της πικρής στροφής by Ευθυμία Δεσποτάκη
My rating: 5 of 5 stars

Πάει αρκετός καιρός που τελείωσα το βιβλίο της Ευθυμίας, όμως μόλις τώρα βρέθηκε λίγος χρόνος να γράψω κάποια λόγια. Θα ξεκινήσω με μια παραδοξότητα: στη δική μου αντίληψη, μια από τις μεγαλύτερες αρετές ενός βιβλίου φαντασίας, είναι να ‘ναι πιστευτό, πράγμα που αμέσως εγείρει ερωτήματα κι ενστάσεις όπως, “μα δράκοι, μαγεία, τέρατα κλπ. κλπ.” Δεν το εννοώ όμως έτσι. Το εννοώ στα πλαίσια της ρήσης: “όλα τα παραμύθια είναι ψέματα κι όλα λένε την αλήθεια”. Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι αν τα γεγονότα είναι αληθινά η αληθοφανή, αλλά αν η όποια, όσο κι εξωφρενική τους περιγραφή, περικλείει μια ή περισσότερες αλήθειες, τις οποίες υπηρετεί ο συγγραφέας.

Τα “Πνεύματα” της Ευθυμίας Δεσποτάκη το κάνουν αυτό με ιδιαίτερη ευσυνειδησία. Ο κόσμος, μια φαντασιακή αντανάκλαση της Ελληνιστικής Περιόδου των Επιγόνων, δεν είναι απλά θεμελιωμένος πέτρα-πέτρα κατά τρόπο που πείθει η ύπαρξή του, αλλά ενταγμένος σ’ ένα κοσμογονικό πλαίσιο που επιτρέπει να έχει πραγματικά υπάρξει, ή να υπάρξει όταν ο κόσμος μας βρεθεί σε μια επόμενη, δική του Πικρή Στροφή.

Οι χαρακτήρες, έπειτα, δεν υπάρχει καμία στιγμή που δίνουν την αίσθηση ότι είναι προϊόντα “αυτόματης γένεσης”, αλλά έχουν δομηθεί και παρουσιάζονται σαν προϊόν των εμπειριών τους: δεν είναι ηθοποιοί που απλά βγαίνουν στη σκηνή για λίγες σελίδες, προς τέρψιν του αναγνώστη κι ύστερα επιστρέφουν σαν ανδρείκειλα σε κάποιο αποθηκευτικό χώρο, περιμένοντας την επόμενη παράσταση. Έχουν σάρκα και οστά, πόνους, πίκρες και σώψυχα που πρέπει πρώτα να αποδεχτούν και ν’ αντιμετωπίσουν οι ίδιοι, πριν μπορέσουν ν’ ανοιχτούν μεταξύ τους, όταν κι εφ’ όσον είναι δυνατόν να συμβεί.

Οι θεοί, τέλος, που αποτελούν μια ξεχωριστή κατηγορία από τους υπόλοιπους χαρακτήρες, αντανακλούν, κατ’ εικασία δική μου, δύο ιστορικές και φιλοσοφικές προσεγγίσεις. Οι γνώριμοι θεοί, όπως οι θεοί του αρχαιοελληνικού κι ελληνιστικού κόσμου, δεν δρουν απλά “ανθρώπινα”, αναγνωρίσιμα, αλλά κυριολεκτικά περπατούν ανάμεσα στους ανθρώπους, μονάχα κατ’ επίφασιν κρυμμένοι. Κατ’ ουσία, αντανακλούν την ίδια την ανθρωπότητα που τους λατρεύει. Οι άλλοι θεοί όμως, οι μη γνώριμοι, είναι ανεξιχνίαστοι, οδηγούν με την ίδια ευκολία στην έκσταση ή στην τρέλα, είναι φαινομενικά συνάμα παντογνώστες και ανόητοι, όπως αυτό φαίνεται στα μάτια των θνητών, που πασχίζουν να ερμηνέψουν τις βουλές τους με ακατάλληλα εργαλεία.

Σε τελική ανάλυση, πέρα από αυτά και άλλα πολλά στοιχεία που διέπουν τη δομή και την πλέξη του κόσμου, το βιβλίο είναι επίσης μια καλοφτιαγμένη περιπέτεια, όπου ένας κατά περίπτωση κυνικός, φιλάργυρος, ευφυής, , αφοσιωμένος και με χαμηλή αυτοεκτίμηση νεαρός, πρέπει να μάθει πώς να γδυθεί την ψυχολογική αρματωσιά με την οποία τον έχουν φορτώσει οι ταλαιπωρίες του, να πάψει να βλέπει τον κόσμο άσπρο-μαύρο και να διεκδικήσει τη θέση του σαν οντότητα ανεξάρτητη από κηδεμόνες, αρχόντισσες, μάγισσες και θεούς.

Αν μη τι άλλο, αν απολαμβάνετε να περιδιαβαίνετε κόσμους γεμάτους όψεις, μυρωδιές και απολαύσεις, που από τις λέξεις στο χαρτί και διαμέσω του νου γαργαλούν φασματικά τις αισθήσεις, προτείνω αυτό το βιβλίο ανεπιφύλακτα.

A.M.

View all my reviews

ΜΙΣΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ (Εκδόσεις Μεταίχμιο)

2016-03-09 - Half A King - Cover - GreekΠριν από δύο περίπου εβδομάδες κυκλοφόρησε η νέα μου μετάφραση, ΜΙΣΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ, το πρώτο βιβλίο των ΧΡΟΝΙΚΩΝ ΤΗΣ ΤΣΑΚΙΣΜΕΝΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ από τον Joe Abercrombie. Στο χώρο του fantasy, ο Abercrombie είναι ιδιαίτερα γνωστός για βιβλία όπως το FIRST LAW TRILOGY, RED COUNTRY, THE HEROES και άλλα, με βασικό χαρακτηριστικό τις απίστευτες ανατροπές, καθώς και το γεγονός πως στους κόσμους και τους χαρακτήρες του, το κοινώς θεωρούμενο ως “καλό” αποτελεί μια πενιχρή μειοψηφία. Ωστόσο, πάνω σε αυτούς τους σχεδόν θανάσιμα ατελείς κόσμους και χαρακτήρες, καταφέρνει να χτίσει μια μυθοπλασία με εκπληκτικό βάθος, όπου οι ήρωες είναι πιο πειστικοί, διότι ο αναγνώστης τους χρίζει ήρωες γνωρίζοντας πρώτα και κύρια τις φρικιαστικές τους ατέλειες.

Στον ΜΙΣΟ ΒΑΣΙΛΙΑ, ο Abercrombie αντιστρέφει την προσέγγιση, ξεκινώντας με πρωταγωνιστή τον Yarvi, ο οποίος είναι θεμελιακά καλός, αλλά με ένα παραμορφωμένο χέρι που σε μια κοινωνία δύναμης και εύρωστων πολεμιστών τον καθιστά απεχθή, ιδιαίτερα στον βασιλιά πατέρα του. Όταν αυτός ο κατ’ επανάληψη αποκαλούμενος σακάτης καλείται απρόσμενα να επωμιστεί ο ίδιος το ρόλο του βασιλιά, θα ξεκινήσει κάτι που από πολλές απόψεις θυμίζει το αρχετυπικό ταξίδι του ήρωα, ιδωμένο από ένα πρίσμα σκληρότητας και απανθρωπιάς, όπου η θεωρητική ευστροφία του πρωταγωνιστή πρέπει να μετατραπέι σε θανάσιμη δεξιότητα.

Από βασιλιάς, σκλάβος κι ο δρόμος πρέπει να κλείσει κύκλο, με έναν όρκο που ‘ναι πάνω του ζυγός και μέσα του βουκέντρα. Ο ήρωας πάντα γυρνά εκεί απ’ όπου ξεκίνησε, για πάντα αλλαγμένος.

Α.Μ.

« Older entries

%d bloggers like this: