10η Γιορτή Παραμυθιών: Βασίλισσες, Ξωθιές και Πριγκιπέσσες

Δυστυχώς δεν έχω προλάβει να ανεβάσω ακόμα φωτογραφίες και εντυπώσεις από την 10η Γιορτή Παραμυθιών και τώρα βρίσκομαι εκτός Αθηνών… Ήθελα ωστόσο να μοιραστώ αυτές τις λίγες φωτογραφίες από τις συμμμαθήτριές μου της αφήγησης. Το ποια είναι τι, το αφήνω στην κρίση σας.

Ωστόσο, για περισσότερες φωτογραφίες από τη Γιορτή μπορείτε να πάτε εδώ.

Ηλιοδαρμένους χαιρετισμούς,

Α.Μ.

Advertisements

Ανάγνωση της Οδύσσειας Εν Δήμω – Ημέρα 1η (12/11/2011)

Πάνε 5 μήνες, αλλά δεν το έχω ξεχάσει. Πώς θα μπορούσα άλλωστε; Πώς θα μπορούσε οποιοσδήποτε επό εμάς που βρέθηκε εκεί όλες εκείνες τις ώρες, ή έστω ένα μέρος τους; Μέσα σε δύο μέρες, μια ομάδα τρελών (αλλά ωραίων τρελών), με εμπνεύστρια και πρωτοστατούσα τη Μάνια Μαράτου, διαβάσαμε ολόκληρη την Οδύσσεια στη Στοά του Βιβλίου, μένοντας εκεί κάπου 8 ώρες την πρώτη μέρα και 6 τη δεύτερη. Η Μάνια είχε κάνει μόνη της τη δύσκολη δουλειά να χωρίσει την Οδύσσεια σε αφηγηματικές ενότητες – σε “σκηνές” αν θέλετε – και με ραψωδιες και στίχους αναρτημένα σε έναν αυτοσχέδιο πίνακα, ο καθένας ερχόταν και “καπαρωνε” κομμάτι ή έπαιρνε επιτόπου σειρά για να διαβάσει.

Είχαμε πληθώρα μεταφράσεων, ο καθένας με τις προτιμήσεις του: η δασκάλα μας προτιμά Μαρωνίτη, εγώ Σιδέρη και ο παλιός μου φίλος, ο ανέκαθεν και πάντοτε πληθωρικός τω λόγω Βασίλης Κιουστελίδης, τη μετάφραση του Ψυχουντάκη – Οδύσσεια στα Κρητικά. Στ’ αλήθεια, νομίζω ότι άλλη δεν θα του πήγαινε καλύτερα, ειδικά όταν διάβαζε τις σκηνές μάχης (τις οποίες προοδευτικά του δώσαμε εργολαβία). Αρχικά στο αίθριο της Στοάς του Βιβλίου (κάτω, όχι στην ταράτσα) και καθώς έπεσε το βράδυ, μαζί του κι η θερμοκρασία, ολόγυρα και μπροστά από το άγαλμα της Αθηνάς Παλλάδας διαβάσαμε μέχρι τη Ραψωδία Μ’ και φύγαμε πλέον περίπου την ώρα που ή στοά έκλεινε.

Δεν θέλω να επεκταθώ άλλο, παρά κατόπιν επώδυνης επιλογης ανάμεσα σε εκατοντάδες φωτογραφίες, να παραθέσω μερικές από την πρώτη ημέρα. Μου λείπουν ένα-δυο ονόματα από τους συμμετέχοντες σε αυτήν τη παλαβή πρωτοβουλία του Μυθολογίου και μόλις τα βρω θα μπουν οι αντίστοιχες λεζάντες.

Καλή διασκέδαση…!

Είναι ενιδαφέρον ανα αναφερθεί ότι τη συγκεκριμένη ημέρα “συνυπήρξαν” μαθητές και από τα τρία “έτη” (ουσιαστικά οι μαθητές αλλάζουν κάθε διετία) της Σχολής Αφηγηματικής Τέχνης, μαζί με δύο από τις δασκάλες μας, καθώς και γνωστούς, φίλους, ακόμα και κάποιους που το είδαν απλά online. Σύνολο, 13 υπέροχοι τρελοί διάβαζαν Οδύσσεια ασταμάτητα επί 8 ώρες, αν και η εκπροσώπηση της κάθε τέτοιας “ομάδας” ήταν πολύ πιο έντονη τη δεύτερη ημέρα, για την οποία σύντομα θα ακολουθήσει δεύτερο post. Στο Μυθολόγιο, όλοι οι καλοί χωρούν.

Χριστός Ανέστη!

Α.Μ.

“Αμανέ Σκιά ή Με Αφορμή το Ρεμπέτικο” στο Cabaret Voltaire

Δεν πάω συχνά στο θέατρο – σίγουρα όχι όσο συχνά θα ήθελα -, είτε αυτό νοείται ως παράσταση σε αμφιθεατρικό χώρο, είτε σε μπαρ, ή ακόμα και στο δρόμο. Πέραν του ότι το θέατρο απαιτεί (κατά τη γνώμη μου) μια ειδική συνθήκη για να το παρακολουθήσεις, απλούστατα συχνά δεν βρίσκω παρέα. Πριν από μιάμιση βδομάδα λοιπόν, είχα την τύχη να πάω στο Cabaret Voltaire (Μαραθώνος 30, Κεραμεικός) μαζί με φίλους και να παρακολουθήσω την παράσταση “Αμανέ Σκιά” της ομάδας Non-Canon, πίνοντας κρύα Sangrya (κουβέντα για το λογοπαίγνιο – είναι αργά και νυστάζω) και ταξιδεύοντας στην Ελλάδα της δεκαετίας του 1930, μέσα από αρχετυπικές μορφές της εποχής και τα τραγούδια του λουλά.

Οι τέσσερις ηθοποιοί – Αναστασία Κατσιναβάκη, Έλλη Κατσιναβάκη, Δήμος Μαμαλούδης και Κοσμάς Χατζής – έγραψαν, συνέθεσαν, σκηνοθέτησαν, έπαιξαν και τραγούδησαν μια σειρά από ιστορίες εμπνευσμένες από πραγματικά γεγονότα, από ρεμπέτικα τραγούδια (αρκετά, με τη σειρά τους, εμπνευσμένα κι εκείνα από πραγματικά γεγονότα), από φωτογραφίες και γενικότερα από το κλίμα και την κοινωνία της Ελλάδας της δεκαετίας του ’30.

Βρισκόμαστε μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και όμως (ή ίσως ακριβώς γι’ αυτό) οι ιστορίες δεν αποκλίνουν ούτε στιγμή από το ανθρώπινο δράμα και τον κωμικό παραλογισμό της καθημερινότητας – μιας αλλοτινής καθημερινότητας ίσως, μακρινής, κι όμως τόσο γνώριμης, τόσο οικείας, που κανείς συναντά στις ιστορίες των παράξενων μπαρμπάδων, στα έργα του Σαίξπηρ και στις κουβέντες που ανταλλάζουν οι παρέες λέγοντας “άκου να δεις τι μου’ τυχε”, ή “άκουσα το και το που μου’ πε η έτσι κι έτσι, που της το’ πε” και τα λοιπά, και τα λοιπά…

Έτσι, ρεμπέτες χασικλήδες και μπάτσοι φέρνουν στο νου κωμικές ταινίες του βωβού κινηματογράφου, Σμυρνιά είναι η Ιουλιέτα και ταιριαστά, Ρωμιός ο Ρωμαίος, πόρνη η Δεισδαιμόνα, μάγκας ο Οθέλλος και η γυναίκα που ρίχνει στην πρέζα τον κακόμοιρο Ανέστο, ξυπνά μνήμες από τη βρικόλακα Carmilla.

Μα σαν ν’ ακούω τον Μπόμπο με το γραμμόφωνο στο χέρι, να ‘χει πάρει τους δρόμους ολολίζοντας “Ακούσατε, ακούσατε!” Για περάστε λοιπόν, για περάστε…

Ιστορίες ανθρώπινες, μουσική, τραγούδι, γλωσσικά ιδιώματα, δράμα, κλάμα, γέλιο και παράδοξο. Για μένα, η παράσταση ήταν ένα πανέμορφο ταξίδι, με μια νότα θλίψης και νοσταλγίας για μια εποχή που δεν έζησα ποτέ.

Α.Μ.

Y.Γ. Οι παραστάσεις συνεχίζονται κάθε Κυριακή και Δευτέρα, μέχρι και τη Μεγάλη Τρίτη.

Παράσταση Αφήγησης “Η Αργοναυτική Εκστρατεία” στο Μουσείο Νεώτερης Κεραμεικής (05/11/2011)

Πάνε πέντε μήνες, ναι, το ξέρω και δεν μπορείτε να διανοηθείτε τι υπάρχει ακόμα στο backlog του φωτογραφικού μου αρχείου. Σήμερα όμως, μυστηριωδώς, βρήκα έναν κάποιο χρόνο να ασχοληθώ με αυτές τις έρημες τις φωτογραφίες. Έχω να πω ότι η πρώτη μου αντίδραση ήταν (ως συνήθως, όταν βγάζω με την ταπεινή μου μηχανή, σχεδόν υπό σκοτάδι, δίχως flash): “Πωωω, δεν θυμάμαι να δείχνανε τόσο κουνημένες / κακοφωτισμένες / άλλο στην οθόνη της μηχανής”. Φυσικά, διότι η οθόνη είναι κάτι του στυλ 5 x 3 cm.

Τέλος πάντων, ας σταματήσω τη γκρίνια διότι μακάρι να σκάσω από τα νεύρα, οι φωτογραφίες δεν αλλάζουν. Τις πείραξα όσο μπορούσα στο Photoshop και τέλος πάντων, τουλάχιστον φαίνεται το θέμα τους. Πρόκειται για τη αφηγηματική παράσταση “Αργοναυτική Εκστρατεία”, της ομάδας “Μύθος” του Κέντρου Μελέτης και Διάδοσης Μύθων και Παραμυθιών – αφήγηση με συνοδεία μουσικών οργάνων, τραγουδιού, θεάτρου σκιών και όχι-ακριβώς-κουκλοθεάτρου.  Κάνοντας μια in-medias-res, από φόνο ξεκινά (του αδελφού της Μήδιεας) και σε φόνο επιστρέφει, ακολουθώντας τον δρόμο τον γεμάτο Λιμνιάδες, Δράκοντες και Συμπληγάδες.

Χωρίς άλλη φλυαρία λοιπόν, φωτογραφίες από τη βραδιά…

Αυτά τα ολίγα λοιπόν. Σίγουρα, θα μπορούσα να γεμίσω τις λεζάντες με αποσπάσματα της παράστασης, αλλά η Αργοναυτική Εκστρατεία θεωρώ ότι είναι μάλλον γνωστή και άλλωστε, οι λεζάντες δεν θα μπορούσαν να αποδώσουν τον συνδυασμό της αφήγησης, της μουσικής και των άλλων ευρημάτων που δημιούργησαν το τελικό αποτέλεσμα.

Σας αφήνω τώρα, μήπως κάνω και καμιά δουλειά,

Α.Μ.

Παρουσίαση Multiningual Αφηγηματικού Εργαστηρίου στο Μουσείο Νεώτερης Κεραμεικής

Καλησπέρα σας και πάλι, ή ενδεχομένως “καλημέρα” αν δεν τηρείτε ώρες κουκουβάγιας όπως εγώ. Ευρισκόμενος σε μια περίοδο μηδαμινής (εώς καθόλου) ανάπαυλας, για μία ακόμη φορά βρέθηκα μπουκωμένος με ύλη του blog που περιμένει να αναρτηθεί. Αφηγηματικές παραστάσεις, η πρόσφατη, διήμερη, δημόσια ανάγνωση ολόκληρης της Οδύσσειας, το ταξίδι στη Γαλλία και πολλά άλλα ακόμα.

Παρόλα αυτά κατάφερα να ξεδιαλέξω και να φτιάξω (σε έναν βαθμό) τις φωτογραφίες από το συγκεκριμένο αφηγηματικό εργαστήρι του προηγούμενου τμήματος της Σχολής Αφηγηματικής Τέχνης. Ουσιαστικά αφηγήθηκαν κλασσικά παραμύθια υπό διάφορες “νοητές συνθήκες” πολυγλωσσίας (π.χ. αν χρειαζόταν να κάνουν αφήγηση σε ένα διεθνές φεστιβάλ, ένα σχολείο με κυρίαρχη γλώσσα άλλη πλην των Ελληνικών κλπ.) κατά ομάδες, γεμίζοντας τα αυτιά μας με Αγγλικά, Γαλλικά, Ιταλικά, Γερμανικά, Πορτογαλικά, Τούρκικα, ακόμα και Νορβηγικά (αν ξεχνάω κάτι και το δει κάποιος / κάποια από τους αφηγητές / αφηγήτριες, ας με ενημερώσει).

Μύθοι, ιστορίες ζώων, ιστορίες σοφίας και άλλα πολλά σε έναν άκρως πετυχημένο γλωσσικό καμβά. En avant!

Θα παρατηρήσατε ίσως ότι δεν έχω βάλει επίθετα, παρόλο που κάποιων τα ξέρω. Ωστόσο μου φάνηκε αισθητικά άνισο και τα πρώτα ονόματα από μόνα τους δίνουν μια άλλη οικειότητα. Αν ωστόσο κάποιος ξέρει όλα τα ονόματα και επίθετα, καθώς και την τελευταία ιστορία, ας με πληροφορήσει και θα τα προσθέσω (edit: βρέθηκαν! Ευχαριστώ πολύ τον Γιώργο Λάιο για τη βοήθειά του!). Εγώ έχω να πω για ακόμη μια φορά συγχαρητήρια και να δηλώσω ότι έμεινα έκπληκτος με τη συνολική αλλαγή που προκάλεσε η διαφορετική γλώσσα στον τρόπο αφήγησης.

Παραμένω δικός σας (μπορώ κι αλλιώς;),

Α.Μ.

Υ.Γ. Ξέρω ότι οι φωτογραφίες δεν είναι συγκλονιστικές, αλλά έκανα ό,τι μπορούσα.

« Older entries

%d bloggers like this: