Προς Ναυτιλομένους

Στο blog αυτή τη στιγμή μπορείτε να βρείτε κάποια από τα άρθρα (τόσο σε έντυπα, όσο και στο internet) και τις μεταφράσεις μου, τα φανζίν τα οποία έχω βγάλει ή στα οποία έχω συμμετάσχει, καθώς και πληροφορίες για το μικρό συγγραφικό μου έργο, πατώντας τα αντίστοιχα λήμματα κάτω από τη Βιβλιοθήκη. Για το Παραμυθόγραμμα δεν έχετε παρά να πατήσετε το link ή το αντίστοιχο λήμμα στις Καρτέλες. Αν πατήσετε εδώ θα μεταφερθείτε στο Flickr μου, όπου έχω βάλει λίγες μόνο φωτογραφίες, αλλά σκοπεύω σύντομα να το εμπλουτίσω.

D&D Next Event στο This House Rules!

2014-09-20 - D&D 5th Edition Game Day

Καλημέρες, καλησπέρες ή ό,τι άλλο λέτε την ώρα που ξυπνάτε (όπως είπα τις προάλλες, η μέρα αλλάζει όταν ανατείλλει ο ήλιος, άσχετα από το τι λέει το ρολόι)! Πέρασαν κάπου δυο μήνες από τότε που υποδεχτήκαμε πανηγυρικά την 5η έκδοση του D&D (ή D&D Next, αν θέλουμε να είμαστε τυπικά ακριβείς), με ένα αναπάντεχο πλήθος να εμφανίζεται κραδαίνοντας ανά χειρας τα d20. Περισσότερα επ’ αυτού στην επερχόμενη σελίδα του BOTCH!.

Τώρα, με την κυκλοφορία του καινούργιου  Monster Manual ante portas, η ομάδα “Λαβύρινθος”, σε συνεργασία με την Κάισσα Αμαρουσίου και το This House Rules (Δ. Ράλλη 4, Μαρούσι), διοργανώνει μια βραδιά RP και ατελείωτου πόνου, καθώς οι χαρακτήρες από πολλαπλά τραπέζια έρχονται αντιμέτωποι με… Α, όχι. Δεν θα μου πάρετε λέξη. Όποιος θέλει μπορεί να έρθει και να χαζέψει το αναμενόμενο πανδαιμόνιο, διότι οι θέσεις στα τραπέζια έχουν ήδη συμπληρωθεί. Ωστόσο, αν σταθείτε τυχεροί και κάποιος άλλος άτυχος απουσιάσει, ίσως έχετε τη δυνατότητα να μπείτε σε κάποια από τις ομάδες που θα έρθουν αντιμέτωπες με τους αδυσώπητους DM.

Απαγορεύονται δια ροπάλου οι εξωτερικές παρεμβάσεις την ώρα του παιχνιδιού, με κίνδυνο να δεχτείτε κατακούτελα το βαρύ ζάρι του DM!

Η εκδήλωση θα λάβει χώρα στο This House Rules, το Σάββατο, 20 Σεπτεμβρίου και ώρα 17:00. Κατόπιν πρόσκλησης του “Λαβύρινθου”, στο event θα συμμετάσχουμε επίσης η Μαρία Κουλουμπαρίτση κι εγώ, σε μια… ειδική ανάθεση. Αν δεν μας δείτε από την αρχή, μην έχετε καμία αμφιβολία πως θα μας δείτε στο τέλος!

Στα πλαίσια του event θα δωθούν δώρα από την νέα έκδοση του D&D, στο χώρο θα κυκλοφορούν cosplayers και θα ακούγεται σε πρώτη εκτέλεση επική μουσική που συνέθεσαν και παραχώρησαν οι φοβεροί X-Score (σοβαρά, πηγαίνετε στη σελίδα ή το FB τους και ακούστε).

Game on by Crom!

Α.Μ.

Παραμυθόγραμμα Σεπτεμβρίου 2014

2014-09-10 -MedusaΧαίρετισμούς στην ομήγυρη! (Είναι κανείς εδώ; Hellooo… anyone?). Όπως συνήθως πια, το post αυτό έρχεται άγαραμπα και καθυστερημένα, εν μέσω πολλών εργασιών, προβληματισμών κι όχι αναγκαστικά της καλύτερης διάθεσης – από την άλλη, όχι και της χειρότερης, αλλά τραβάει πολύ η παραμονή στη γη των Λαιστρυγόνων (όπου έχει πάνοτε λυκόφως, όπως θα ‘λεγε και κάποιος καμμένος ή καμμένη με τον Όμηρο).

Αν ακούγομαι λίγο πιο ελαφρύς απ’ ότι στο προηγούμενο Παραμθόγραμμα, είναι διότι τελείωσα ήδη τη μετάφραση ενός βιβλίου (τον άλλο μήνα έχω να παραδώσω άλλο ένα, άσχετο αυτό), ένα project για το οποίο έχω αναγκαστεί να μείνω σιωπηλός, πολύ καιρό τώρα, πλησιάζει στο επόμενο στάδιό του, οπότε θα μπορέσει και ν’ ανακοινωθεί επίσημα (οπότε θα έρθει ο άγχος και ο πανικός για το μεθεπόμενο στάδιο και ούτω καθεξής) και δυο άλλα project σε συνεργασία με τη Βάλια Καπάδαη δείχνουν να έχουν πάρει καλό δρόμο (fingers and beard braids crossed). Το BOTCH! μπορεί να βρίσκεται ακόμη σε διάλειμμα, όμως η Μαρία Κουλουμπαρίτση έχει ήδη στα χέρια της τα επόμενα σενάρια και λογικά θα επανέλθουμε στις  16 Σεπτεμβρίου. (Ακούς ρε; Ζωγράφιζε!).

Έτσι, εδεικτικά σε σχέση με τα παραπάνω, σας παραθέτω ένα character design της Βάλιας, δίχως να πω τίποτα περισσσότερο απ’ ότι στο αντίστοιχο post στο Facebook. Σε περίπτωση που δεν είναι σαφές, έχει να κάνει με τη μυθολογια – την πραγματική μυθολογία και όχι τη νερωμένη, άγευστη κι ανέραστη εκδοχή που έχει γίνει η νόρμα.

10454524_10152674092582718_115078577367548941_n

Ποια είναι η αυτή η γλαυκώπις κόρη και ποιος το χέρι του της τείνει; Γλαυκώπις – στην Αθηνά πάει ο νους σας μεν, αλλά…

Όσο για τα υπόλοιπα, όσα μας κάνουν, όσα συμβαίνουν γύρω μας κι όσα ψέματα ξερνάνε οι διάφοροι που βλέπουν τα μικρόφωνα ως ατνικείμενα στοματικού πόθου, έχω να πω μόνο πως οι όποιες ειδήσεις, σχεδόν καθημερινά μακραίνουν τη λίστα των ανθρώπων που θέλω να σκοτώσω με τα ίδια μου τα χέρια, ή έστω να τους δω με τα σπλάχνα χυμένα στο δρόμο, σαν πατημένα ζώα – η μόνη διαφορά είναι πως τα ζώα τα θάβω και στην περίπτωση, ο οδηγός θα έχει κάνει ευσυνείδητο φονικό.

Όχι, όχι δεν θα μπούμε άλλο σ’ αυτά. Εδώ έρχεστε για να ενημερωθείτε για αφηγήσεις κι όχι για να σας χαλάω το συκώτι. Ως εκ τούτου…

Παρασκευή, 12/09, Έναρξη στις 16:00 – “Παραμύθια με Δράκους Που Ζουν Αιώνια” (Ικαρία, πατήστε το link για περισσότερα).

Παρασκευή, 12/09, Έναρξη στις 21:00 - “Να Δούμε Ποιος θα Φαγωθεί…” (“Θυμωμένο Πορτραίτο”, Καποδιστρίου 20, Ιωάννινα).

Σάββατο, 13/09, Έναρξη στις 17:00 – “Επικνίκ #3 – Το Συμπόσιο” (Λόφος της Πνύκας, Αθήνα).

Σάββατο, 13/09, Έναρξη στη 13:00 – “Παραμύθια με Δράκους Που Ζουν Αιώνια” (Ικαρία, πατήστε το link για περισσότερα).

Κυριακή, 14/09, Έναρξη στις 10:00 – “Παραμύθια με Δράκους Που Ζουν Αιώνια” (Ικαρία, πατήστε το link για περισσότερα).

Παρασκευή, 19/09, Έναρξη στις 19:00 – “Πού Είναι Ο Ήλιος;” (“ANASA Cultural Center”, Σφακτηρίας 24, Κεραμεικός).

Παρασκευή, 19/09, Έναρξη στις 19:00 – Παρουσίαση Βιβλίου ΣΕΦΑΡΑΔΙΤΙΚΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ (Κέντρο Ιστορίας Θεσσαλονίκης, Πλατεία Ιπποδρομίου, Θεσσαλονίκη).

Σάββατο, 20/09, Έναρξη στις 21:00 – “Αίσωπος: Η Δύναμη της Θέλησης” (Μουσείο Ιστορίας Πανεπιστημίου Αθηνών, Θόλου 5, Πλάκα).

Κυριακή, 28/09, Έναρξη στη 13:00 -Δεν ελαλούσε σαν πουλί, μον’ είχε ανθρώπινη λαλίτσα…” (Μουσείο Συναισθημάτων, Καρατζά 7, Φιλοπάππου).

Κυριακή, 29/09, Έναρξη στις 19:00 – “Συνατντάμε τις Παραδόσεις” (Ίδρυμα “Μιχάλης Κακογιάννης”, Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα).

Τρίτη, 30/09, Έναρξη στις ??:?? – Σεμινάριο Προφορικής Λογοτεχνίας και Αφήγησης “Εξ-Ιστορώ” (Λαογραφικό Μουσείο Κορίνθου, Ερμού 1, Κόρινθος).

Είμαι σίγουρος πως δεν είναι μόνο αυτά και ξέω πως κάποια άλλα έχουν ήδη περάσει. Για το πρώτο, όπως πάντα ενημερώστε με αν ξέρετε κάτι. Για το δεύτερο, λυπάμαι…

Α.Μ.

Συνέντευξη για το BOTCH!, το Γράψιμο και τα Comics στο Zealous Scripts!

Πριν από αρκετούς μήνες, μια νεαρή συγγραφέας, blogger και αναγνώστρια του BOTCH!, ονόματι Tiana Lopez, ήρθε σε επαφή μαζί μου για να δει αν ενδιαφερόμουν να συμμετέχω σε ένα project του blog της (Zealous Scripts), όπου κάθε Κυριακή θα παρουσίαζε κάποιν συγγραφέα μέσω δείγματος της δουλειάς του και συνέντευξης. Αφού της εξήγησα πως για το comic συνεργαζόμαστε με τη Μαρία Κουλουμπαρίτση (εγώ στο σενάριο, εκείνη στο σχέδιο), η δεσποινίς Lopez μπήκε στον κόπο να μεταβάλει λίγο τις συνήθεις ερωτήσεις της για να καλύψει το ζήτημα συνέργειας σεναρίου και σχεδίου.

01

Το εγχείρημά της βρήκε μεγάλη ανταπόκριση και είχε μεγάλη επιτυχία, οπότε χρειάστηκε αρκετός καιρός μέχρι να έρθει η σειρά μας, όμως να που ήρθε! Για να διαβάσετε την παρουσίαση-συνέντευξη, μπορείτε απλά να πατήσετε εδώ.

Το παραπάνω εξώφυλλο ήταν για το promo που φτιάξαμε με αφορμή την πρώτη παρουσίαση του D&D Next στην Ελλάδα, στο Κάισσα Café.

Με πολλές ευχαριστίες,

Α.Μ.

Ένα Στοιχειό από τη Χιό

Καλησπέρα σε όλους, μα κυρίως στους παλιούς μου φίλους απ’ τη Χίο (στους οποίους συγκαταλέγονται αγόρια και κορίτσια, αλλά ας μη  αναλωθούμε σε σάχλες πολιτικής ορθότητας). Καταρχήν θέλω να σας πω πως λυπάμαι πάρα πολύ που δεν μπόρεσα και δεν θα μπορέσω να έρθω φέτος στο νησί, αλλά σωρεία από κακές συγκυρίες και δουλειά τελικά υπήρξαν ανυπέρβλητο εμπόδιο. Θέλω να ξέρετε πως μου λέιπετε όλοι και όλες και πως η φετεινή μου απουσία δεν είναι ανάλογη της εξαφάνισης της επταετίας (ξέρω πως είναι εύκολο το αστείο – συγκρατηθείτε). Μάλιστα αν τα άστρα ευθυγραμμιστούν λίγο, ελπίζω να μπορέσω να έρθω αργότερα, σε ανύποπτο χρόνο.

Πέρα από αυτό όμως, υπάρχει κάτι που θέλω να μοιραστώ μαζί σας, κάτι που οι περισσότεροι θυμηθήκατε όταν ήρθα πρόπερσι μετά από καιρό. Μετά τις προπέρσινες και τις περσινές κουβέντες μας, το δούλεψα στο Εργαστήρι του Έπους της Μάνιας Μαράτου και το εκανα αφήγηση στην παρουσίασή μας στην Αθήνα. Παρόλο που έχει λάβει την τελική του μορφή και όποτε έχω χρόνο δουλεύω τη συνέχεια, δεν είναι το πλήρες κείμενο, διότι θα ήταν πάρα πολύ μεγάλο.

Ωστόσο, πιστεύω πως το κομμάτι αυτό θα σας φανεί πολύ γνώριμο…

Το Γκρίζο Μαχαίρι

[Απόσπασμα]

Μια βραδιά, πριν από δέκα χρόνια, μια παρέα παιδιών μαζεύτηκε στην παραλία ενός μικρού χωριού της Χίου. Άναψαν μια φωτιά, κάθισαν γύρω της κι ύστερα άνοιξαν μπουκάλια με κρασί. Όλο το βράδυ έπιναν, γελούσαν, οι φίλοι αντάλλαζαν χωρατά, τα ζευγαράκια κρυφά φιλιά και αγκαλιές. Μερικές τολμηρές ψυχές βουτούσαν στα κρύα, σκοτεινά νερά που φώτιζε μονάχα η σελήνη – κι ύστερα έτρεχαν τουρτουρίζοντας να ζεσταθούν πλάι στη φωτιά. Κάπου-κάπου, ακουγόταν μια κιθάρα και φωνές λιγότερο ή περισσότερο παράφωνες, να λένε τα ίδια τραγούδια που ακούγονταν στις φωτιές αυτές εδώ και χρόνια – ίδια κι απαράλλαχτα.

Ήμουνα κι εγώ εκεί – και γελούσα κι έπινα και τραγουδούσα… Εκείνες τις βραδιές στην παραλία, ερχόταν μια στιγμή που όλοι σώπαιναν. Ήταν λες και η ψύχρα της νύχτας γύρω μας, η ζέστη της φωτιάς ανάμεσά μας και το κρασί στις φλέβες μας ξαφνικά μας βούβαιναν, στραγγίζοντας από μέσα μας τις λέξεις – αφήνοντας μόνο το τριζοβόλημα του ξύλου, το κύμα που έσκαγε στην άμμο και τις μακρινές, μονότονες κραυγές από κάποιο νυχτοπούλι…

Εκείνη τη φορά, όμως, μέσα στη μυστική σιωπή, άνοιξα το στόμα μου κι από μέσα μου άρχισε να βγαίνει μια ιστορία – έτσι το θυμάται ένας παλιός φίλος – δεν ξέρω γιατί, δεν ξέρω πώς… Δεν τη θυμάμαι αυτή την ιστορία – δεν τη θυμάται κανένας από όσους την άκουσαν εκείνο το βράδυ.

Το μόνο που θυμόμαστε έιναι ένα όνομα, μια γκρίζα σκιά μ’ ένα μαχαίρι, που έξω δεν την κρατούσαν μήτε πόρτες, μήτε σφαλιστά παράθυρα, μήτε κλειδωνιές. Εκείνοι θυμούνται και τον φόβο που ένοιωσαν σαν τέλιεωσε η ιστορία κι έμοιαζε ξαφνικά κάθε κλαδί σαν οστεώδες χέρι, με δάχτυλα απλωμένα, κάθε σκιά γεμάτη κίνδυνο, κάθε μικρός ήχος σαν φρικτός ψίθυρος.

Την ιστορία εκείνη δεν μπορώ να σας την πω – όπως είπα, ύστερα από εκείνη, τη μία βραδιά, δεν τη θυμάμαι πια. Με λίγη βοήθεια, όμως, μπορώ να σας πω πώς εκείνη η σκιά, πώς εκείνο το πλάσμα απόκτησε το Γκρίζο του Μαχαίρι – και τα όσα αποτρόπαια ακολούθησαν.

2014-08-18 - Jack the Ripper by Cleophus

Σε μένα Νύχτα πες, για ‘κείνον που δεν ήτανε παιδιί σου.

Τα δώρα σου πες μου πού έδωσες, πού και την ευχή σου.

Πώς ζήτησε ο βοσκός απ’ τα παιδιά σου χάρες,

η αγάπη και το βαθύ του μίσος πώς τον γέμισαν κατάρες.

Σε μένα Νύχτα πες για ‘κείνο, το θαυμαστό μαχαίρι,

γλυκά τον φόνο που χωρά στου καθενός το χέρι.

Σε μένα Νύχτα πες για ‘κείνο, το θαυμαστό μαχαίρι,

πικρό φόνο πώς γέμισε του νεαρού βοσκού το χέρι.

[...]

Σας φιλώ όλους, μία-μία κι έναν-εναν ξεχωριστά και να θυμάστε: εκεί που μερικές φορές φαίνονται άχρηστα οι κλειδαριές και τα θυρόφυλλα, είναι πολύ πιο χρήσιμα τ’ αλάτι και το σίδερο.

Ο παραμυθάς σας,

Α.Μ.

Έφυγε ο Πληγωμένος Βασιλιάς

Μέσα στο ευρύτερο άγχος και την περιρέουσα μιζέρια των ημερών, ήρθε προχθές και η είδηση πως πέθανε ο Robin Williams, αυτοκτονώντας (πιθανότατα) δι’ ασφυξίας με τη ζώνη του. Ο Williams ήταν γνωστός ιδίως ως ένας από τους πιο αγαπημένους κωμικούς, όμως πιστεύω πως η αληθινή του δύναμη ήταν να βγάζει ένα βαθύ συναίσθημα σε όλους τους ρόλους του, κωμικούς ή μη.

2014-08-13 - Robin Williams

Ήθελα κάτι να γράψω από τη στιγμή που το έμαθα, όμως η αλήθεια είναι πως δεν μπορούσα να βρω τα σωστά λόγια κι έτσι σήμερα ανέτρεξα στα λόγια κάποιου πολύ καλύτερου από εμένα, παραφράζοντας το μοναδικό ίσως χωρίο που μου αρέσει από τον HAMLET:

“Alas, poor Robin! I knew him, Horatio; a fellow of infinite jest, of most excellent fancy; [...] Where be your gibes now? Your gambols? Your songs? Your flashes of merriment, that were wont to set the table on a roar?”

Πρόσφατα έτυχε να δω πάλι το BICENTENNIAL MAN (1999), όπου ο Williams παίζει το ρομπότ ονόματι Andrew και πρνάει κάπου τη μισή ταινία μέσα σε μια στολή η οποία φυσικά στερεί τη χαρακτηριστική του εκφραστικότητα στο πρόσωπο. Ωστόσο, η εκφραστικότητα αυτή είναι  εντυπωσιακά παρούσα στη φωνή και την ηθοποιία του.

Αναφορικά με τον τίτλο αυτού του post, μια από τις πιο παράξενες (κατά τη γνώμη μου) ταινίες του Williams ήταν το FISHER KING (1991), το οποίο χρησιμοποιεί την αρθουριανή φιγούρα του Φύλακα του Δισκοπότηρου ως όχημα για την κοινωνική και ψυχολογική λύτρωση των δύο πρωταγωνιστών (Robin Williams και Jeff Bridges). Παρόλο που μερικές φορές η ταινία γινόταν λίγο αλλόκοτη (όπως όλες σε όσες έχει ανακατευτεί ο Terry Gilliam (εδώ ως σκηνοθέτης), αυτό δεν στερούσε τίποτα από τις σκηνές της ανάμικτα θλιβερής και επικής καθημερινότητας που βιώνουν οι δύο χαρακτήρες.

Ο Robin Williams έπασχε από χρόνια κατάθλιψη. Δεν είναι κανένα μυστικό. Σε όλες του τις εμφανίσεις – σε ταινίες, σειρές, εκδηλώσεις – το μόνο που χρειαζόταν ήταν κανείς να τον παρατηρήσει με λίγη προσοχή, για να διακρίνει μια σχεδόν μόνιμη θλίψη κελιδωμένη στους μυς του προσώπου του (μοναδική εξαίρεση ίσως να είναι το HOOK). Ωστόσο, αυτό δεν τον εμπόδισε να κάνει ταινίες που θα μας βοηθούν πάντα να γελάμε, να σκάμε ένα χαμογελάκι, να ξαλαφρώνουμε λίγο στις δύσκολες στιγμές.

Όπως ο Πληγωμένος Βασιλιάς, ο Fisher King των αρθουριανών μύθων, φυλούσε το Δισκοπότηρο, μέχρι να το βρει ένας αληθινά αγνός και αθώος ιππότης (συνήθως ο Sir Percival), o Robin Williams ήταν ο φύλακας ενός γέλιου και μιας παιδικότητας που ο κόσμος μοιάζει να χάνει μέρα με τη μέρα.

Godspeed,

Α.Μ.

« Older entries

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 640 other followers

%d bloggers like this: